Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.59
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.59.1
मम तु अश्वा निवृत्तस्य न प्रावर्तन्त वर्त्मनि ।
उष्णम् अश्रु विमुन्चन्तः रामे सम्प्रस्थिते वनम् ॥ २.५९.१ ॥
Als Rāma zum Wald aufgebrochen war, wollten meine zurückgewendeten Pferde auf dem Weg nicht vorwärts, und vergossen heiße Tränen.
2.59.2
उभाभ्याम् राज पुत्राभ्याम् अथ कृत्वा अहम् ज्ञलिम् ।
प्रस्थितः रथम् आस्थाय तत् दुह्खम् अपि धारयन् ॥ २.५९.२ ॥
Dann, nachdem ich den beiden Prinzen mit gefalteten Händen meinen Gruß dargebracht hatte, brach ich auf, den Wagen besteigend, und trug auch jenen Schmerz.
2.59.3
गुहा इव सार्धम् तत्र एव स्थितः अस्मि दिवसान् बहून् ।
आशया यदि माम् रामः पुनः शब्दापयेद् इति ॥ २.५९.३ ॥
Dort blieb ich wie eine Höhle viele Tage, in der Hoffnung, Rāma werde mich vielleicht wieder rufen.
2.59.4
विषये ते महा राज माम व्यसन कर्शिताः ।
अपि वृक्षाः परिम्लानः सपुष्प अन्कुर कोरकाः ॥ २.५९.४ ॥
O großer König, in deinem Reich, als sie mich von Unglück ausgezehrt sahen, verwelkten sogar die Bäume mit ihren Blüten, Sprossen und Knospen.
2.59.5
उपतप्तोदका नद्यः पल्वलानि सराम्सि च ।
परिष्कुपलाशानि वनान्युपवनानि च ॥ २.५९.५ ॥
Die Flüsse haben erhitztes Wasser, ebenso die Teiche und Seen; die Wälder und Haine sind voller verwelkter Blätter.
2.59.6
न च सर्पन्ति सत्त्वानि व्याला न प्रसरन्ति च ।
राम शोक अभिभूतम् तन् निष्कूजम् अभवद् वनम् ॥ २.५९.६ ॥
Die Geschöpfe regen sich nicht, und die Raubtiere streifen nicht umher; der Wald, von Rāmas Kummer überwältigt, ist still und ohne Laute geworden.
2.59.7
लीन पुष्कर पत्राः च नर इन्द्र कलुष उदकाः ।
सम्तप्त पद्माः पद्मिन्यो लीन मीन विहम्गमाः ॥ २.५९.७ ॥
O Herr der Menschen, die Lotusblätter sind versunken, das Wasser ist getrübt; die Lotusteiche haben verbrannte Lotusblüten, und Fische und Vögel haben sich verborgen.
2.59.8
जलजानि च पुष्पाणि माल्यानि स्थलजानि च ।
न अद्य भान्ति अल्प गन्धीनि फलानि च यथा पुरम् ॥ २.५९.८ ॥
Die im Wasser und auf dem Land gewachsenen Blumen und die Girlanden leuchten nicht mehr wie zuvor; ihr Duft ist schwach, und auch die Früchte der Stadt sind nicht mehr wie früher.
2.59.9
अत्रोद्यानानि शून्यानि प्रलीनविहगानि च ।
न चाभिरामानारामान् पश्यामि मनुजर्षभ ॥ २.५९.९ ॥
Hier sind die Lustgärten leer, und ihre Vögel haben sich verborgen; o Stier unter den Menschen, ich sehe die lieblichen Haine nicht.
2.59.10
प्रविशन्तम् अयोध्याम् माम् न कश्चित् अभिनन्दति ।
नरा रामम् अपश्यन्तः निह्श्वसन्ति मुहुर् मुहुः ॥ २.५९.१० ॥
Als ich nach Ayodhyā eintrete, begrüßt mich niemand; die Menschen, die Rāma nicht sehen, seufzen immer wieder.
2.59.11
देव राजरथम् दृष्ट्वा विना राममिहागतम् ।
दुःखादश्रुमुखः सर्वो राजमार्गगतो जनः ॥ २.५९.११ ॥
Als sie den königlichen Wagen ohne Rāma hierher kommen sehen, haben alle Menschen auf der Königsstraße Gesichter, die von Tränen des Schmerzes nass sind.
2.59.12
हर्म्यैः विमानैः प्रासादैः अवेक्ष्य रथम् आगतम् ।
हाहा कार कृता नार्यो राम अदर्शन कर्शिताः ॥ २.५९.१२ ॥
Als sie den Wagen von den Herrenhäusern, Palästen und Türmen kommen sahen, riefen die Frauen "Wehe! Wehe!"; ohne Rāma zu sehen, waren sie abgezehrt.
2.59.13
आयतैः विमलैः नेत्रैः अश्रु वेग परिप्लुतैः ।
अन्योन्यम् अभिवीक्षन्ते व्यक्तम् आर्ततराः स्त्रियः ॥ २.५९.१३ ॥
Mit langen, klaren Augen, von der Flut der Tränen überströmt, sahen die am tiefsten betrübten Frauen einander offen an.
2.59.14
न अमित्राणाम् न मित्राणाम् उदासीन जनस्य च ।
अहम् आर्ततया कम्चित् विशेषम् न उपलक्षये ॥ २.५९.१४ ॥
Vor Kummer ergriffen, kann ich keinen Unterschied zwischen Feinden, Freunden und Gleichgültigen erkennen.
2.59.15
अप्रहृष्ट मनुष्या च दीन नाग तुरम्गमा ।
आर्त स्वर परिम्लाना विनिह्श्वसित निह्स्वना ॥ २.५९.१५ ॥
Seine Menschen sind freudlos, seine Elefanten und Pferde elend; von Schmerzensrufen verwelkt, ist sie erfüllt von Seufzern und gedämpften Lauten.
2.59.16
निरानन्दा महा राज राम प्रव्राजन आतुला ।
कौसल्या पुत्र हीना इवायोध्या प्रतिभाति मा मा ॥ २.५९.१६ ॥
O großer König, durch Rāmas Verbannung erscheint Ayodhyā unvergleichlich freudlos, als sei sie des Sohnes der Kausalyā beraubt — so scheint es mir.
2.59.17
सूतस्य वचनम् श्रुत्वा वाचा परम दीनया ।
बाष्प उपहतया राजा तम् सूतम् इदम् अब्रवीत् ॥ २.५९.१७ ॥
Als der König die Worte des Wagenlenkers hörte, sprach er mit äußerst kläglicher, von Tränen erstickter Stimme zu ihm diese Worte.
2.59.18
कैकेय्या विनियुक्तेन पाप अभिजन भावया ।
मया न मन्त्र कुशलैः वृद्धैः सह समर्थितम् ॥ २.५९.१८ ॥
Von Kaikeyī angetrieben und von einer sündhaften, niederen Gesinnung beherrscht, habe ich dies nicht mit den in Beratung erfahrenen Alten erwogen.
2.59.19
न सुहृद्भिर् न च अमात्यैः मन्त्रयित्वा न नैगमैः ।
मया अयम् अर्थः सम्मोहात् स्त्री हेतोह् सहसा कृतः ॥ २.५९.१९ ॥
Ohne meine Freunde, Minister oder die Ältesten der Stadt zu befragen, habe ich aus Verblendung wegen einer Frau diesen Entschluss voreilig gefasst.
2.59.20
भवितव्यतया नूनम् इदम् वा व्यसनम् महत् ।
कुलस्य अस्य विनाशाय प्राप्तम् सूत यदृच्चया ॥ २.५९.२० ॥
O Wagenlenker, gewiss ist dies das Walten des Schicksals, oder dieses große Unglück ist zufällig gekommen, um dieses Geschlecht zu vernichten.
2.59.21
सूत यद्य् अस्ति ते किम्चिन् मया अपि सुकृतम् कृतम् ।
त्वम् प्रापय आशु माम् रामम् प्राणाः सम्त्वरयन्ति माम् ॥ २.५९.२१ ॥
O Wagenlenker, wenn du irgendeine gute Tat kennst, die ich getan habe, bring mich rasch zu Rāma; meine Lebensgeister drängen mich.
2.59.22
यद् यद् या अपि मम एव आज्ञा निवर्तयतु राघवम् ।
न शक्ष्यामि विना राम मुहूर्तम् अपि जीवितुम् ॥ २.५९.२२ ॥
Auf welche Weise auch immer, auf meinen Befehl soll Rāghava umkehren; ohne Rāma werde ich nicht einmal einen Augenblick leben können.
2.59.23
अथवा अपि महा बाहुर् गतः दूरम् भविष्यति ।
माम् एव रथम् आरोप्य शीघ्रम् रामाय दर्शय ॥ २.५९.२३ ॥
Oder falls der Starkarmige schon weit fort ist, so setze mich auf den Wagen und zeige mich rasch Rāma.
2.59.24
वृत्त दम्ष्ट्रः महा इष्वासः क्व असौ लक्ष्मण पूर्वजः ।
यदि जीवामि साध्व् एनम् पश्येयम् सह सीतया ॥ २.५९.२४ ॥
Wo ist jener große Bogenschütze mit den runden Zähnen, der ältere Bruder Lakṣmaṇas? Wenn ich noch lebe, möge ich ihn gut sehen, zusammen mit Sītā.
2.59.25
लोहित अक्षम् महा बाहुम् आमुक्त मणि कुण्डलम् ।
रामम् यदि न पश्यामि गमिष्यामि यम क्षयम् ॥ २.५९.२५ ॥
Wenn ich Rāma nicht sehe, den rotäugigen, starkarmigen, mit juwelenbesetzten Ohrringen geschmückten, so werde ich in Yamas Reich gehen.
2.59.26
अतः नु किम् दुह्खतरम् यो अहम् इक्ष्वाकु नन्दनम् ।
इमाम् अवस्थाम् आपन्नो न इह पश्यामि राघवम् ॥ २.५९.२६ ॥
Was könnte schmerzlicher sein, als dass ich, in diesen Zustand geraten, hier Rāghava nicht sehe, die Freude des Ikṣvāku-Geschlechts?
2.59.27
हा राम राम अनुज हा हा वैदेहि तपस्विनी ।
न माम् जानीत दुह्खेन म्रियमाणम् अनाथवत् ॥ २.५९.२७ ॥
Wehe, Rāma! Rāma! Wehe, jüngerer Bruder! Wehe, wehe, asketische Vaidehī! Ihr kennt mich nicht, der ich vor Kummer wie ein Schutzloser sterbe.
2.59.28
स तेन राजा दुःखेन भृशमर्पितचेतनः ।
अवगाढः सुदुष्पारम् शोकसागमब्रवीत् ॥ २.५९.२८ ॥
Im Geist von jenem Kummer überwältigt, sprach der König, in den kaum zu durchquerenden Ozean des Schmerzes versunken.
2.59.29
रामशोकमहाभोगः सीताविरहपारगः ।
श्वसितोर्मिमहावर्तो बाष्पफेनजलाविलः ॥ २.५९.२९ ॥
Der Kummer um Rāma ist seine großen Wirbel, bis zum fernen Ufer der Trennung von Sītā reichend, mit großen Strudeln und Wellen aus Seufzern, trüb vom Wasser der Tränen und des Schaums.
2.59.30
बाहुविक्षेपमीनौघो विक्रन्दितमहास्वनः ।
प्रकीर्णकेशशैवालः कैकेयीबडबामुखः ॥ २.५९.३० ॥
mit Fischschwärmen im Schlagen der Arme, einem großen Tosen der Klage, verstreuten Haaren als Tang und Kaikeyī als unterseeischem Feuer an seiner Mündung.
2.59.31
ममाश्रुवेगप्रभवः कुब्जावाक्यमहाग्रहः ।
वरवेलो नृशम्साया रामप्रव्राजनायतः ॥ २.५९.३१ ॥
Aus der Wucht meiner Tränen entsprungen, mit dem großen Strudel der Worte der Buckligen, das Ufer der Gaben der Grausamen, bis zur Verbannung Rāmas reichend.
2.59.32
यस्मिन् बत निमग्नोऽहम् कौसल्ये राघवम् विना ।
दुस्तरः जीवता देवि मया अयम् शोक सागरः ॥ २.५९.३२ ॥
Kausalyā, ohne Rāghava bin ich in diesen Ozean des Kummers versunken; o Königin, für mich, der ich noch lebe, ist dieser Ozean des Kummers schwer zu überqueren.
2.59.33
अशोभनम् यो अहम् इह अद्य राघवम् ।
दिदृक्षमाणो न लभे सलक्ष्मणम्इति इव राजा विलपन् महा यहाशःपपात तूर्णम् शयने स मूर्चितः ॥ २.५९.३३ ॥
»Es ist unziemlich, dass ich heute, Rāma mit Lakṣmaṇa sehen wollend, sie nicht erlange.« So klagend fiel der König von großem Ruhm rasch auf das Lager und wurde ohnmächtig.
2.59.34
करुणतरम् द्विगुणम् च राम हेतोः ।
वचनम् अनुनिशम्य तस्य देवी ।
भयम् अगमत् पुनर् एव राम माता ॥ २.५९.३४ ॥
Als sie seine Worte hörte, noch kläglicher und verdoppelt um Rāmas willen, wurde die Königin, Rāmas Mutter, wieder von Furcht erfüllt.