Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.59
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.59.1
मम तु अश्वा निवृत्तस्य न प्रावर्तन्त वर्त्मनि ।
उष्णम् अश्रु विमुन्चन्तः रामे सम्प्रस्थिते वनम् ॥ २.५९.१ ॥
Quando Rāma partiu para a floresta, meus cavalos, virados para trás, não avançavam pelo caminho, derramando lágrimas quentes.
2.59.2
उभाभ्याम् राज पुत्राभ्याम् अथ कृत्वा अहम् ज्ञलिम् ।
प्रस्थितः रथम् आस्थाय तत् दुह्खम् अपि धारयन् ॥ २.५९.२ ॥
Então, tendo saudado os dois príncipes com as mãos postas, parti montado na carruagem, suportando também aquela dor.
2.59.3
गुहा इव सार्धम् तत्र एव स्थितः अस्मि दिवसान् बहून् ।
आशया यदि माम् रामः पुनः शब्दापयेद् इति ॥ २.५९.३ ॥
Ali, como uma caverna, permaneci muitos dias, na esperança de que Rāma me chamasse de novo.
2.59.4
विषये ते महा राज माम व्यसन कर्शिताः ।
अपि वृक्षाः परिम्लानः सपुष्प अन्कुर कोरकाः ॥ २.५९.४ ॥
Ó grande rei, em vosso reino, vendo-me consumido pela desgraça, até as árvores murcharam, com suas flores, brotos e botões.
2.59.5
उपतप्तोदका नद्यः पल्वलानि सराम्सि च ।
परिष्कुपलाशानि वनान्युपवनानि च ॥ २.५९.५ ॥
Os rios têm águas aquecidas, e também os lagos e lagoas; as florestas e os bosques estão cheios de folhas murchas.
2.59.6
न च सर्पन्ति सत्त्वानि व्याला न प्रसरन्ति च ।
राम शोक अभिभूतम् तन् निष्कूजम् अभवद् वनम् ॥ २.५९.६ ॥
As criaturas não se movem, e as feras não vagueiam; a floresta, abatida pela dor de Rāma, tornou-se silenciosa e sem clamores.
2.59.7
लीन पुष्कर पत्राः च नर इन्द्र कलुष उदकाः ।
सम्तप्त पद्माः पद्मिन्यो लीन मीन विहम्गमाः ॥ २.५९.७ ॥
Ó senhor dos homens, as folhas de lótus afundaram-se, a água está turva; há lagos com lótus queimados, e os peixes e as aves se esconderam.
2.59.8
जलजानि च पुष्पाणि माल्यानि स्थलजानि च ।
न अद्य भान्ति अल्प गन्धीनि फलानि च यथा पुरम् ॥ २.५९.८ ॥
As flores nascidas na água e na terra, e as guirlandas, já não brilham como antes; o seu perfume é fraco, e os frutos da cidade também não são como eram.
2.59.9
अत्रोद्यानानि शून्यानि प्रलीनविहगानि च ।
न चाभिरामानारामान् पश्यामि मनुजर्षभ ॥ २.५९.९ ॥
Aqui os jardins de recreio estão vazios e as suas aves se esconderam; ó touro entre os homens, não vejo os bosques encantadores.
2.59.10
प्रविशन्तम् अयोध्याम् माम् न कश्चित् अभिनन्दति ।
नरा रामम् अपश्यन्तः निह्श्वसन्ति मुहुर् मुहुः ॥ २.५९.१० ॥
Ao entrar em Ayodhyā, ninguém me saúda; as pessoas, não vendo Rāma, suspiram repetidamente.
2.59.11
देव राजरथम् दृष्ट्वा विना राममिहागतम् ।
दुःखादश्रुमुखः सर्वो राजमार्गगतो जनः ॥ २.५९.११ ॥
Ao ver o carro real chegar aqui sem Rāma, todo o povo na via real tem o rosto banhado em lágrimas de dor.
2.59.12
हर्म्यैः विमानैः प्रासादैः अवेक्ष्य रथम् आगतम् ।
हाहा कार कृता नार्यो राम अदर्शन कर्शिताः ॥ २.५९.१२ ॥
Ao ver a carruagem chegar das mansões, palácios e torres, as mulheres exclamaram "Ai! Ai!"; sem ver Rāma, estavam consumidas.
2.59.13
आयतैः विमलैः नेत्रैः अश्रु वेग परिप्लुतैः ।
अन्योन्यम् अभिवीक्षन्ते व्यक्तम् आर्ततराः स्त्रियः ॥ २.५९.१३ ॥
Com olhos longos e límpidos, inundados pela força das lágrimas, as mulheres mais aflitas olhavam abertamente umas para as outras.
2.59.14
न अमित्राणाम् न मित्राणाम् उदासीन जनस्य च ।
अहम् आर्ततया कम्चित् विशेषम् न उपलक्षये ॥ २.५९.१४ ॥
Acabrunhado pela aflição, não consigo perceber qualquer distinção entre inimigos, amigos ou indiferentes.
2.59.15
अप्रहृष्ट मनुष्या च दीन नाग तुरम्गमा ।
आर्त स्वर परिम्लाना विनिह्श्वसित निह्स्वना ॥ २.५९.१५ ॥
Seu povo não está alegre, seus elefantes e cavalos estão abatidos; murcha pelos gritos de angústia, está cheia de suspiros e sons abafados.
2.59.16
निरानन्दा महा राज राम प्रव्राजन आतुला ।
कौसल्या पुत्र हीना इवायोध्या प्रतिभाति मा मा ॥ २.५९.१६ ॥
Ó grande rei, pelo exílio de Rāma Ayodhyā parece incomparavelmente sem alegria, como se privada do filho de Kausalyā — assim me parece.
2.59.17
सूतस्य वचनम् श्रुत्वा वाचा परम दीनया ।
बाष्प उपहतया राजा तम् सूतम् इदम् अब्रवीत् ॥ २.५९.१७ ॥
Ao ouvir as palavras do cocheiro, o rei, com voz muito aflita e embargada pelas lágrimas, disse-lhe isto.
2.59.18
कैकेय्या विनियुक्तेन पाप अभिजन भावया ।
मया न मन्त्र कुशलैः वृद्धैः सह समर्थितम् ॥ २.५९.१८ ॥
Impelido por Kaikeyī e dominado por uma disposição pecaminosa e vil, não o deliberei com os anciãos experientes em conselho.
2.59.19
न सुहृद्भिर् न च अमात्यैः मन्त्रयित्वा न नैगमैः ।
मया अयम् अर्थः सम्मोहात् स्त्री हेतोह् सहसा कृतः ॥ २.५९.१९ ॥
Sem consultar meus amigos, meus ministros ou os anciãos da cidade, por delírio, por causa de uma mulher, tomei esta decisão precipitadamente.
2.59.20
भवितव्यतया नूनम् इदम् वा व्यसनम् महत् ।
कुलस्य अस्य विनाशाय प्राप्तम् सूत यदृच्चया ॥ २.५९.२० ॥
Ó cocheiro, certamente isto é obra do destino, ou esta grande calamidade chegou por acaso para a ruína desta família.
2.59.21
सूत यद्य् अस्ति ते किम्चिन् मया अपि सुकृतम् कृतम् ।
त्वम् प्रापय आशु माम् रामम् प्राणाः सम्त्वरयन्ति माम् ॥ २.५९.२१ ॥
Ó cocheiro, se conheces alguma boa ação que eu tenha praticado, leva-me depressa até Rāma; meus sopros vitais me apressam.
2.59.22
यद् यद् या अपि मम एव आज्ञा निवर्तयतु राघवम् ।
न शक्ष्यामि विना राम मुहूर्तम् अपि जीवितुम् ॥ २.५९.२२ ॥
Por qualquer meio, por meu mandado, que Rāghava retorne; não poderei viver um só instante sem Rāma.
2.59.23
अथवा अपि महा बाहुर् गतः दूरम् भविष्यति ।
माम् एव रथम् आरोप्य शीघ्रम् रामाय दर्शय ॥ २.५९.२३ ॥
Ou, se o de braços poderosos já partiu para longe, então põe-me na carruagem e mostra-me depressa a Rāma.
2.59.24
वृत्त दम्ष्ट्रः महा इष्वासः क्व असौ लक्ष्मण पूर्वजः ।
यदि जीवामि साध्व् एनम् पश्येयम् सह सीतया ॥ २.५९.२४ ॥
Onde está aquele grande arqueiro de dentes arredondados, o irmão mais velho de Lakṣmaṇa? Se ainda estou vivo, possa eu vê-lo bem, junto com Sītā.
2.59.25
लोहित अक्षम् महा बाहुम् आमुक्त मणि कुण्डलम् ।
रामम् यदि न पश्यामि गमिष्यामि यम क्षयम् ॥ २.५९.२५ ॥
Se eu não vir Rāma, de olhos vermelhos, de grandes braços, adornado com brincos de joias, irei à morada de Yama.
2.59.26
अतः नु किम् दुह्खतरम् यो अहम् इक्ष्वाकु नन्दनम् ।
इमाम् अवस्थाम् आपन्नो न इह पश्यामि राघवम् ॥ २.५९.२६ ॥
O que poderia ser mais doloroso do que eu, chegado a este estado, não ver aqui Rāghava, a alegria da linhagem de Ikṣvāku?
2.59.27
हा राम राम अनुज हा हा वैदेहि तपस्विनी ।
न माम् जानीत दुह्खेन म्रियमाणम् अनाथवत् ॥ २.५९.२७ ॥
Ai, Rāma! Rāma! Ai, irmão mais novo! Ai, ai, asceta Vaidehī! Não me reconheceis, eu que morro de dor como um desamparado.
2.59.28
स तेन राजा दुःखेन भृशमर्पितचेतनः ।
अवगाढः सुदुष्पारम् शोकसागमब्रवीत् ॥ २.५९.२८ ॥
Com a mente oprimida por aquela dor, o rei, imerso no oceano de sofrimento, muito difícil de atravessar, falou.
2.59.29
रामशोकमहाभोगः सीताविरहपारगः ।
श्वसितोर्मिमहावर्तो बाष्पफेनजलाविलः ॥ २.५९.२९ ॥
A grande dor por Rāma são as suas vastas espirais, que se estende até a margem distante da separação de Sītā, com grandes redemoinhos e ondas de suspiros, turvo pela água das lágrimas e da espuma.
2.59.30
बाहुविक्षेपमीनौघो विक्रन्दितमहास्वनः ।
प्रकीर्णकेशशैवालः कैकेयीबडबामुखः ॥ २.५९.३० ॥
com cardumes de peixes no agitar dos braços, grande estrondo de lamento, cabelos dispersos como algas, e Kaikeyī como o fogo submarino em sua boca.
2.59.31
ममाश्रुवेगप्रभवः कुब्जावाक्यमहाग्रहः ।
वरवेलो नृशम्साया रामप्रव्राजनायतः ॥ २.५९.३१ ॥
Nascido da força das minhas lágrimas, com o grande redemoinho das palavras da corcunda, a margem dos dons da cruel, estendida até o exílio de Rāma.
2.59.32
यस्मिन् बत निमग्नोऽहम् कौसल्ये राघवम् विना ।
दुस्तरः जीवता देवि मया अयम् शोक सागरः ॥ २.५९.३२ ॥
Kausalyā, sem Rāghava afundei-me neste oceano de dor; ó rainha, para mim, que ainda vivo, este oceano de dor é difícil de atravessar.
2.59.33
अशोभनम् यो अहम् इह अद्य राघवम् ।
दिदृक्षमाणो न लभे सलक्ष्मणम्इति इव राजा विलपन् महा यहाशःपपात तूर्णम् शयने स मूर्चितः ॥ २.५९.३३ ॥
"É indigno que hoje eu, desejando ver Rāma com Lakṣmaṇa, não os alcance." Lamentando assim, o rei de grande fama logo caiu sobre o leito e desmaiou.
2.59.34
करुणतरम् द्विगुणम् च राम हेतोः ।
वचनम् अनुनिशम्य तस्य देवी ।
भयम् अगमत् पुनर् एव राम माता ॥ २.५९.३४ ॥
Ao ouvir suas palavras, ainda mais lastimosas e redobradas por causa de Rāma, a rainha, mãe de Rāma, foi de novo tomada pelo medo.