رامايانا فالميكي · السارغا 2.60
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.60.1
ततः भूत उपसृष्टा इव वेपमाना पुनः पुनः ।
धरण्याम् गत सत्त्वा इव कौसल्या सूतम् अब्रवीत् ॥ २.६०.१ ॥
فارتعدت كاوشليا كأنما أصابها روح شريرة، وسقطت على الأرض مراراً كأنها بلا حياة، ثم قالت للسائق.
2.60.2
नय माम् यत्र काकुत्स्थः सीता यत्र च लक्ष्मणः ।
तान् विना क्षणम् अपि अत्र जीवितुम् न उत्सहे हि अहम् ॥ २.६०.२ ॥
خذني إلى حيث راما من نسل كاكوتستها، وحيث سيتا ولاكشمانا؛ فبدونهم لا أقوى على البقاء هنا ولو لحظة.
2.60.3
निवर्तय रथम् शीघ्रम् दण्डकान् नय माम् अपि ।
अथ तान् न अनुगच्चामि गमिष्यामि यम क्षयम् ॥ २.६०.३ ॥
أعد العربة مسرعاً، أو خذني إلى غابة دانداكا. فإن لم أستطع اللحاق بهم، فسأذهب إلى مسكن ياما.
2.60.4
बाष्प वेगौपहतया स वाचा सज्जमानया ।
इदम् आश्वासयन् देवीम् सूतः प्रान्जलिर् अब्रवीत् ॥ २.६०.४ ॥
بصوت يخنقه سيل الدموع ويتعثر فيه، قال السائق مواسياً الملكة ومُقدِّماً يديه المضمومتين:
2.60.5
त्यज शोकम् च मोहम् च सम्भ्रमम् दुह्खजम् तथा ।
व्यवधूय च सम्तापम् वने वत्स्यति राघवः ॥ २.६०.५ ॥
اتركي الحزن والوهم، والاضطراب الناشئ عن الأسى؛ وانفضي عنك الكرب. سيقيم الراغافا في الغابة.
2.60.6
लक्ष्मणः च अपि रामस्य पादौ परिचरन् वने ।
आराधयति धर्मज्ञः पर लोकम् जित इन्द्रियः ॥ २.६०.६ ॥
ولاكشمانا أيضاً، يخدم قدمي راما في الغابة، عالم بالدهارما، سيّد حواسه، يتعبّد طلباً للعالم الأسمى.
2.60.7
विजने अपि वने सीता वासम् प्राप्य गृहेष्व् इव ।
विस्रम्भम् लभते अभीता रामे सम्न्यस्त मानसा ॥ २.६०.७ ॥
حتى في الغابة الخالية، تجد سيتا مأوى كأنه بيت، فتنال الطمأنينة بلا خوف، وقد سلّمت قلبها بالكامل إلى راما.
2.60.8
न अस्या दैन्यम् कृतम् किम्चित् सुसूक्ष्मम् अपि लक्षये ।
उचिता इव प्रवासानाम् वैदेही प्रतिभाति मा ॥ २.६०.८ ॥
لا أرى فيها أدنى أثر خفي للحزن؛ إن فيدهي تبدو لي ملائمة لمن يعيشون في المنفى.
2.60.9
नगर उपवनम् गत्वा यथा स्म रमते पुरा ।
तथैव रमते सीता निर्जनेषु वनेष्व् अपि ॥ २.६०.९ ॥
كما كانت تبتهج من قبل إذ تذهب إلى حديقة المدينة، تبتهج سيتا كذلك حتى في الغابات الخالية.
2.60.10
बाला इव रमते सीता बाल चन्द्र निभ आनना ।
रामा रामे हि अदीन आत्मा विजने अपि वने सती ॥ २.६०.१० ॥
سيتا، ذات الوجه كالهلال الفتي، تبتهج كطفلة؛ المخلصة لراما، ذات النفس غير المنكسرة، تبتهج الزوجة الصالحة حتى في الغابة الخالية.
2.60.11
तत् गतम् हृदयम् हि अस्याः तत् अधीनम् च जीवितम् ।
अयोध्या अपि भवेत् तस्या राम हीना तथा वनम् ॥ २.६०.११ ॥
قلبها قد مضى إليه، وحياتها متعلقة به؛ ولو بغير راما لكانت أيوديا نفسها عندها كالغابة.
2.60.12
परि पृच्चति वैदेही ग्रामामः च नगराणि च ।
गतिम् दृष्ट्वा नदीनाम् च पादपान् विविधान् अपि ॥ २.६०.१२ ॥
تسأل فيدهي، إذ ترى مجرى الأنهار وأشجارها المتنوعة، عن القرى والمدن أيضاً.
2.60.13
रामम् हि लक्ष्मनम् वापि पृष्ट्वा जानाति जानती ।
अयोध्याक्रोशमात्रे तु विहारमिव सम्श्रिता ॥ २.६०.१३ ॥
كانت تعلم ذلك بسؤال راما أو لاكشمانا؛ لكنها، وهي على بعد كروشة واحدة من أيوديا، كانت كمن خرج في نزهة.
2.60.14
इदमेव स्मराम्यस्याः सहसैवोपजल्पितम् ।
कैकेयीसम्श्रितम् वाक्यम् नेदानीम् प्रतिभाति माम् ॥ २.६०.१४ ॥
أتذكر هذه الكلمة التي تفوّهت بها كايكيي فجأة؛ أما الآن فلا تتضح لي تلك العبارة.
2.60.15
ध्वम्सयित्वा तु तद्वाक्यम् प्रमादात्पर्युपस्थितम् ।
ह्लदनम् वचनम् सूतो देव्या मधुरमब्रवीत् ॥ २.६०.१५ ॥
لكن السائق، متجاوزاً تلك الكلمة التي خرجت عن غفلة، كلّم الملكة بكلمات عذبة مفرحة.
2.60.16
अध्वना वात वेगेन सम्भ्रमेण आतपेन च ।
न हि गच्चति वैदेह्याः चन्द्र अम्शु सदृशी प्रभा ॥ २.६०.१६ ॥
لم يُخفِت الطريقُ ولا قوةُ الريح ولا الاضطراب ولا حرُّ الشمس بهاءَ فايديهي، المشبَّه بأشعة القمر.
2.60.17
सदृशम् शत पत्रस्य पूर्ण चन्द्र उपम प्रभम् ।
वदनम् तत् वदान्याया वैदेह्या न विकम्पते ॥ २.६०.१७ ॥
ذلك الوجه، الشبيه باللوتس والمتلألئ كالبدر، وجه فايديهي الكريمة، لا يرتجف.
2.60.18
अलक्त रस रक्त अभाव् अलक्त रस वर्जितौ ।
अद्य अपि चरणौ तस्याः पद्म कोश सम प्रभौ ॥ २.६०.१८ ॥
لأنهما غير مصبوغتين بحمرة صبغة اللاك، فإن قدميها ما زالتا اليوم تتألقان كبراعم اللوتس.
2.60.19
नूपुर उद्घुष्ट हेला इव खेलम् गच्चति भामिनी ।
इदानीम् अपि वैदेही तत् रागा न्यस्त भूषणा ॥ २.६०.१९ ॥
ومع رنين خلاخيلها تمشي المرأة الجميلة كأنها تلعب؛ وحتى الآن خلعت فايدehi زينتها الملونة.
2.60.20
गजम् वा वीक्ष्य सिम्हम् वा व्याघ्रम् वा वनम् आश्रिता ।
न आहारयति सम्त्रासम् बाहू रामस्य सम्श्रिता ॥ २.६०.२० ॥
وحين تبصر فيلاً أو أسداً أو نمراً، وقد لجأت إلى الغابة واتكأت على ذراعي راما، لا تعرف الخوف.
2.60.21
न शोच्याः ते न च आत्मा ते शोच्यो न अपि जन अधिपः ।
इदम् हि चरितम् लोके प्रतिष्ठास्यति शाश्वतम् ॥ २.६०.२१ ॥
لا ينبغي الحزن عليهم، ولا عليك أنت، ولا على سيد الشعب؛ فهذا الفعل سيثبت في العالم إلى الأبد.
2.60.22
विधूय शोकम् परिहृष्ट मानसा ।
महर्षि याते पथि सुव्यवस्थिताः ।
वने रता वन्य फल अशनाः पितुः ।
शुभाम् प्रतिज्ञाम् परिपालयन्ति ते ॥ २.६०.२२ ॥
وقد طرحوا الحزن وقلوبهم مبتهجة، ثابتين على الطريق بعد أن مضى الحكيم العظيم، يلتذون بالغابة ويأكلون ثمارها البرية، يحفظون عهد أبيهم المبارك.
2.60.23
तथा अपि सूतेन सुयुक्त वादिना ।
निवार्यमाणा सुत शोक कर्शिता ।
न चैव देवी विरराम कूजितात् ।
प्रिय इति पुत्र इति च राघव इति च ॥ २.६०.२३ ॥
ومع أن السائق كبحها بكلام محكم حسن، فإن الملكة المنهوكة من حزن ابنها لم تكف عن نحيبها؛ كانت تنادي «يا حبيبي» و«يا بني» و«يا راغافا» وتواصل البكاء.