Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.60
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.60.1
ततः भूत उपसृष्टा इव वेपमाना पुनः पुनः ।
धरण्याम् गत सत्त्वा इव कौसल्या सूतम् अब्रवीत् ॥ २.६०.१ ॥
Então Kauśalyā, tremendo como possuída por um espírito e caindo repetidamente ao chão como se sem vida, falou ao cocheiro.
2.60.2
नय माम् यत्र काकुत्स्थः सीता यत्र च लक्ष्मणः ।
तान् विना क्षणम् अपि अत्र जीवितुम् न उत्सहे हि अहम् ॥ २.६०.२ ॥
Leva-me para onde está Rāma, descendente de Kakutstha, e onde estão Sītā e Lakṣmaṇa; sem eles não tenho forças para viver aqui nem um instante.
2.60.3
निवर्तय रथम् शीघ्रम् दण्डकान् नय माम् अपि ।
अथ तान् न अनुगच्चामि गमिष्यामि यम क्षयम् ॥ २.६०.३ ॥
Faz o carro voltar depressa, ou leva-me à floresta de Daṇḍaka. Se não puder segui-los, irei à morada de Yama.
2.60.4
बाष्प वेगौपहतया स वाचा सज्जमानया ।
इदम् आश्वासयन् देवीम् सूतः प्रान्जलिर् अब्रवीत् ॥ २.६०.४ ॥
Com uma voz embargada e vacilante pelo torrente de lágrimas, o cocheiro, consolando a rainha, falou de mãos postas.
2.60.5
त्यज शोकम् च मोहम् च सम्भ्रमम् दुह्खजम् तथा ।
व्यवधूय च सम्तापम् वने वत्स्यति राघवः ॥ २.६०.५ ॥
Abandona a tristeza e a ilusão, e a agitação nascida da dor; sacode a tua angústia. Rāghava habitará na floresta.
2.60.6
लक्ष्मणः च अपि रामस्य पादौ परिचरन् वने ।
आराधयति धर्मज्ञः पर लोकम् जित इन्द्रियः ॥ २.६०.६ ॥
Também Lakṣmaṇa, servindo os pés de Rāma na floresta, conhecedor do dharma e senhor dos sentidos, honra o mundo supremo.
2.60.7
विजने अपि वने सीता वासम् प्राप्य गृहेष्व् इव ।
विस्रम्भम् लभते अभीता रामे सम्न्यस्त मानसा ॥ २.६०.७ ॥
Mesmo na floresta solitária, Sītā, tendo encontrado morada como em uma casa, obtém confiança, sem medo, com a mente totalmente entregue a Rāma.
2.60.8
न अस्या दैन्यम् कृतम् किम्चित् सुसूक्ष्मम् अपि लक्षये ।
उचिता इव प्रवासानाम् वैदेही प्रतिभाति मा ॥ २.६०.८ ॥
Não percebo nela a menor aflição sutil; Vaidehī me parece adequada aos que vivem no exílio.
2.60.9
नगर उपवनम् गत्वा यथा स्म रमते पुरा ।
तथैव रमते सीता निर्जनेषु वनेष्व् अपि ॥ २.६०.९ ॥
Como antes, indo ao jardim da cidade, ela se deleitava; assim Sītā se deleita mesmo nas florestas solitárias.
2.60.10
बाला इव रमते सीता बाल चन्द्र निभ आनना ।
रामा रामे हि अदीन आत्मा विजने अपि वने सती ॥ २.६०.१० ॥
Sītā, de rosto como a lua nova, deleita-se como uma criança; devotada a Rāma, de espírito não abatido, a esposa fiel se deleita mesmo na floresta solitária.
2.60.11
तत् गतम् हृदयम् हि अस्याः तत् अधीनम् च जीवितम् ।
अयोध्या अपि भवेत् तस्या राम हीना तथा वनम् ॥ २.६०.११ ॥
Seu coração foi para ele e sua vida depende dele; sem Rāma, até Ayodhyā seria para ela como a floresta.
2.60.12
परि पृच्चति वैदेही ग्रामामः च नगराणि च ।
गतिम् दृष्ट्वा नदीनाम् च पादपान् विविधान् अपि ॥ २.६०.१२ ॥
Vaidehī, ao ver o curso dos rios e as diversas árvores, pergunta também sobre as aldeias e as cidades.
2.60.13
रामम् हि लक्ष्मनम् वापि पृष्ट्वा जानाति जानती ।
अयोध्याक्रोशमात्रे तु विहारमिव सम्श्रिता ॥ २.६०.१३ ॥
Ela saberia perguntando a Rāma ou a Lakṣmaṇa; mas, a apenas um krośa de Ayodhyā, estava como se tivesse saído em um passeio de prazer.
2.60.14
इदमेव स्मराम्यस्याः सहसैवोपजल्पितम् ।
कैकेयीसम्श्रितम् वाक्यम् नेदानीम् प्रतिभाति माम् ॥ २.६०.१४ ॥
Lembro-me desta mesma palavra que Kaikeyī proferiu de repente; agora aquela frase não me vem com clareza.
2.60.15
ध्वम्सयित्वा तु तद्वाक्यम् प्रमादात्पर्युपस्थितम् ।
ह्लदनम् वचनम् सूतो देव्या मधुरमब्रवीत् ॥ २.६०.१५ ॥
Mas, descartando aquela palavra surgida por descuido, o auriga falou à rainha palavras doces e alegres.
2.60.16
अध्वना वात वेगेन सम्भ्रमेण आतपेन च ।
न हि गच्चति वैदेह्याः चन्द्र अम्शु सदृशी प्रभा ॥ २.६०.१६ ॥
Nem a estrada, nem a força do vento, nem a agitação, nem o calor do sol apagaram o brilho de Vaidehī, semelhante aos raios da lua.
2.60.17
सदृशम् शत पत्रस्य पूर्ण चन्द्र उपम प्रभम् ।
वदनम् तत् वदान्याया वैदेह्या न विकम्पते ॥ २.६०.१७ ॥
Aquele rosto, semelhante ao lótus e radiante como a lua cheia, o rosto da generosa Vaidehī, não treme.
2.60.18
अलक्त रस रक्त अभाव् अलक्त रस वर्जितौ ।
अद्य अपि चरणौ तस्याः पद्म कोश सम प्रभौ ॥ २.६०.१८ ॥
Por não estarem tingidos com o vermelho da tinta de laca, seus dois pés ainda hoje brilham como botões de lótus.
2.60.19
नूपुर उद्घुष्ट हेला इव खेलम् गच्चति भामिनी ।
इदानीम् अपि वैदेही तत् रागा न्यस्त भूषणा ॥ २.६०.१९ ॥
Com o tilintar de suas tornozeleiras, a bela mulher caminha como se brincasse; mesmo agora Vaidehī tirou seus adornos coloridos.
2.60.20
गजम् वा वीक्ष्य सिम्हम् वा व्याघ्रम् वा वनम् आश्रिता ।
न आहारयति सम्त्रासम् बाहू रामस्य सम्श्रिता ॥ २.६०.२० ॥
Mesmo ao ver um elefante, um leão ou um tigre, tendo buscado refúgio na floresta e confiando nos braços de Rāma, ela não sente medo.
2.60.21
न शोच्याः ते न च आत्मा ते शोच्यो न अपि जन अधिपः ।
इदम् हि चरितम् लोके प्रतिष्ठास्यति शाश्वतम् ॥ २.६०.२१ ॥
Eles não são dignos de lamento, nem tu mesmo, nem o senhor do povo; este feito permanecerá eternamente no mundo.
2.60.22
विधूय शोकम् परिहृष्ट मानसा ।
महर्षि याते पथि सुव्यवस्थिताः ।
वने रता वन्य फल अशनाः पितुः ।
शुभाम् प्रतिज्ञाम् परिपालयन्ति ते ॥ २.६०.२२ ॥
Afastando a dor, com o ânimo alegre, firmes no caminho depois que o grande sábio partiu, deleitando-se na floresta e comendo frutos silvestres, cumprem o voto auspicioso do pai.
2.60.23
तथा अपि सूतेन सुयुक्त वादिना ।
निवार्यमाणा सुत शोक कर्शिता ।
न चैव देवी विरराम कूजितात् ।
प्रिय इति पुत्र इति च राघव इति च ॥ २.६०.२३ ॥
Ainda assim, embora o cocheiro a contivesse com palavras bem fundamentadas, a rainha, consumida pela dor do filho, não cessou seus lamentos; chamando «Amado», «filho» e «Rāghava», continuava a chorar.