Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.60
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.60.1
ततः भूत उपसृष्टा इव वेपमाना पुनः पुनः ।
धरण्याम् गत सत्त्वा इव कौसल्या सूतम् अब्रवीत् ॥ २.६०.१ ॥
Da sprach Kauśalyā, zitternd wie von einem Geist besessen und immer wieder zu Boden sinkend, als wäre sie leblos, zum Wagenlenker.
2.60.2
नय माम् यत्र काकुत्स्थः सीता यत्र च लक्ष्मणः ।
तान् विना क्षणम् अपि अत्र जीवितुम् न उत्सहे हि अहम् ॥ २.६०.२ ॥
Bring mich dorthin, wo Rāma, der Nachkomme des Kakutstha, ist, und wo Sītā und Lakṣmaṇa sind; ohne sie habe ich nicht die Kraft, hier auch nur einen Augenblick zu leben.
2.60.3
निवर्तय रथम् शीघ्रम् दण्डकान् नय माम् अपि ।
अथ तान् न अनुगच्चामि गमिष्यामि यम क्षयम् ॥ २.६०.३ ॥
Wende den Wagen schnell um, oder bring mich in den Daṇḍaka-Wald. Kann ich ihnen nicht folgen, so werde ich in das Reich Yamas gehen.
2.60.4
बाष्प वेगौपहतया स वाचा सज्जमानया ।
इदम् आश्वासयन् देवीम् सूतः प्रान्जलिर् अब्रवीत् ॥ २.६०.४ ॥
Mit einer von Tränenflut erstickten, stockenden Stimme sprach der Wagenlenker, die Königin tröstend, mit gefalteten Händen.
2.60.5
त्यज शोकम् च मोहम् च सम्भ्रमम् दुह्खजम् तथा ।
व्यवधूय च सम्तापम् वने वत्स्यति राघवः ॥ २.६०.५ ॥
Lass ab von Kummer und Verblendung und der aus dem Leid entstandenen Unruhe; schüttle deine Qual ab. Rāghava wird im Wald wohnen.
2.60.6
लक्ष्मणः च अपि रामस्य पादौ परिचरन् वने ।
आराधयति धर्मज्ञः पर लोकम् जित इन्द्रियः ॥ २.६०.६ ॥
Auch Lakṣmaṇa, der im Wald den Füßen Rāmas dient, Kenner des Dharma und Herr über seine Sinne, verehrt die höhere Welt.
2.60.7
विजने अपि वने सीता वासम् प्राप्य गृहेष्व् इव ।
विस्रम्भम् लभते अभीता रामे सम्न्यस्त मानसा ॥ २.६०.७ ॥
Selbst im einsamen Wald findet Sītā, als wäre es ein Haus, Wohnung, gewinnt Vertrauen und ist furchtlos, ihr Geist ganz Rāma hingegeben.
2.60.8
न अस्या दैन्यम् कृतम् किम्चित् सुसूक्ष्मम् अपि लक्षये ।
उचिता इव प्रवासानाम् वैदेही प्रतिभाति मा ॥ २.६०.८ ॥
Ich bemerke an ihr nicht die geringste feine Betrübnis; Vaidehī erscheint mir wie geschaffen für die, die in der Verbannung leben.
2.60.9
नगर उपवनम् गत्वा यथा स्म रमते पुरा ।
तथैव रमते सीता निर्जनेषु वनेष्व् अपि ॥ २.६०.९ ॥
Wie sie früher, in den Garten der Stadt gehend, sich erfreute, so erfreut sich Sītā auch in den einsamen Wäldern.
2.60.10
बाला इव रमते सीता बाल चन्द्र निभ आनना ।
रामा रामे हि अदीन आत्मा विजने अपि वने सती ॥ २.६०.१० ॥
Sītā, mit einem Antlitz wie die junge Mondsichel, erfreut sich wie ein Kind; Rāma zugetan, mit ungebrochenem Sinn, erfreut sich die treue Gattin auch im einsamen Wald.
2.60.11
तत् गतम् हृदयम् हि अस्याः तत् अधीनम् च जीवितम् ।
अयोध्या अपि भवेत् तस्या राम हीना तथा वनम् ॥ २.६०.११ ॥
Ihr Herz ist zu ihm gegangen, und ihr Leben hängt von ihm ab; ohne Rāma wäre selbst Ayodhyā für sie wie der Wald.
2.60.12
परि पृच्चति वैदेही ग्रामामः च नगराणि च ।
गतिम् दृष्ट्वा नदीनाम् च पादपान् विविधान् अपि ॥ २.६०.१२ ॥
Vaidehī, die den Lauf der Flüsse und die vielfältigen Bäume sieht, fragt auch nach den Dörfern und Städten.
2.60.13
रामम् हि लक्ष्मनम् वापि पृष्ट्वा जानाति जानती ।
अयोध्याक्रोशमात्रे तु विहारमिव सम्श्रिता ॥ २.६०.१३ ॥
Sie könnte es durch Befragen Rāmas oder Lakṣmaṇas erfahren; doch eine einzige krośa von Ayodhyā entfernt war sie, als wäre sie zu einem Vergnügungsausflug aufgebrochen.
2.60.14
इदमेव स्मराम्यस्याः सहसैवोपजल्पितम् ।
कैकेयीसम्श्रितम् वाक्यम् नेदानीम् प्रतिभाति माम् ॥ २.६०.१४ ॥
Ich erinnere mich an dieses Wort, das Kaikeyī plötzlich sprach; jetzt aber erscheint mir jener Satz nicht deutlich.
2.60.15
ध्वम्सयित्वा तु तद्वाक्यम् प्रमादात्पर्युपस्थितम् ।
ह्लदनम् वचनम् सूतो देव्या मधुरमब्रवीत् ॥ २.६०.१५ ॥
Doch er verwarf jenes Wort, das aus Unachtsamkeit aufgekommen war, und sprach zur Königin süße, erfreuende Worte.
2.60.16
अध्वना वात वेगेन सम्भ्रमेण आतपेन च ।
न हि गच्चति वैदेह्याः चन्द्र अम्शु सदृशी प्रभा ॥ २.६०.१६ ॥
Weder der Weg, noch die Gewalt des Windes, noch die Aufregung, noch die Hitze der Sonne haben den Glanz Vaidehīs gemindert, der den Mondstrahlen gleicht.
2.60.17
सदृशम् शत पत्रस्य पूर्ण चन्द्र उपम प्रभम् ।
वदनम् तत् वदान्याया वैदेह्या न विकम्पते ॥ २.६०.१७ ॥
Jenes Antlitz, gleich dem Lotus und strahlend wie der Vollmond, das Antlitz der großmütigen Vaidehī, zittert nicht.
2.60.18
अलक्त रस रक्त अभाव् अलक्त रस वर्जितौ ।
अद्य अपि चरणौ तस्याः पद्म कोश सम प्रभौ ॥ २.६०.१८ ॥
Da sie nicht vom roten Lack-Saft getönt sind, glänzen ihre beiden Füße auch heute noch wie Lotusknospen.
2.60.19
नूपुर उद्घुष्ट हेला इव खेलम् गच्चति भामिनी ।
इदानीम् अपि वैदेही तत् रागा न्यस्त भूषणा ॥ २.६०.१९ ॥
Mit dem Klingen ihrer Fußreifen geht die anmutige Frau, als spielte sie; auch jetzt hat Vaidehī ihren farbigen Schmuck abgelegt.
2.60.20
गजम् वा वीक्ष्य सिम्हम् वा व्याघ्रम् वा वनम् आश्रिता ।
न आहारयति सम्त्रासम् बाहू रामस्य सम्श्रिता ॥ २.६०.२० ॥
Auch wenn sie einen Elefanten, einen Löwen oder einen Tiger sieht, empfindet sie, da sie im Wald Zuflucht genommen hat und sich auf Rāmas Arme stützt, keine Furcht.
2.60.21
न शोच्याः ते न च आत्मा ते शोच्यो न अपि जन अधिपः ।
इदम् हि चरितम् लोके प्रतिष्ठास्यति शाश्वतम् ॥ २.६०.२१ ॥
Sie sind nicht zu betrauern, auch dein eigenes Selbst nicht, und auch der Herr des Volkes nicht; diese Tat wird in der Welt ewig bestehen.
2.60.22
विधूय शोकम् परिहृष्ट मानसा ।
महर्षि याते पथि सुव्यवस्थिताः ।
वने रता वन्य फल अशनाः पितुः ।
शुभाम् प्रतिज्ञाम् परिपालयन्ति ते ॥ २.६०.२२ ॥
Den Kummer abgelegt, den Sinn heiter, fest auf dem Weg, nachdem der große Weise fortgegangen ist, im Wald sich erfreuend und von Waldfrüchten lebend, halten sie das glückverheißende Gelübde ihres Vaters.
2.60.23
तथा अपि सूतेन सुयुक्त वादिना ।
निवार्यमाणा सुत शोक कर्शिता ।
न चैव देवी विरराम कूजितात् ।
प्रिय इति पुत्र इति च राघव इति च ॥ २.६०.२३ ॥
Doch obwohl der Wagenlenker sie mit wohlbegründeten Worten zurückhielt, hörte die vom Kummer um ihren Sohn ausgezehrte Königin nicht auf zu klagen; sie rief »Geliebter«, »Sohn« und »Rāghava« und jammerte weiter.