வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.60
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.60.1
ततः भूत उपसृष्टा इव वेपमाना पुनः पुनः ।
धरण्याम् गत सत्त्वा इव कौसल्या सूतम् अब्रवीत् ॥ २.६०.१ ॥
பின்னர் பேயால் பீடிக்கப்பட்டவள் போல நடுங்கியவளாய், மீண்டும் மீண்டும் நிலத்தில் சாய்ந்த கௌசல்யை சாரதியிடம் கூறினாள்.
2.60.2
नय माम् यत्र काकुत्स्थः सीता यत्र च लक्ष्मणः ।
तान् विना क्षणम् अपि अत्र जीवितुम् न उत्सहे हि अहम् ॥ २.६०.२ ॥
காகுத்ஸ்தர் இராமர் எங்கு இருக்கிறாரோ, சீதையும் லட்சுமணரும் எங்கு இருக்கிறார்களோ அங்கே என்னை அழைத்துச் செல்லுங்கள்; அவர்கள் இல்லாமல் இங்கே ஒரு கணமும் உயிர்வாழ நான் துணியமாட்டேன்.
2.60.3
निवर्तय रथम् शीघ्रम् दण्डकान् नय माम् अपि ।
अथ तान् न अनुगच्चामि गमिष्यामि यम क्षयम् ॥ २.६०.३ ॥
தேரை விரைவில் திருப்பு, அல்லது என்னை தண்டகாரண்யத்துக்கு அழைத்துச் செல். அவர்களைப் பின்தொடர இயலாவிட்டால், யமனின் உலகிற்குப் போய்விடுவேன்.
2.60.4
बाष्प वेगौपहतया स वाचा सज्जमानया ।
इदम् आश्वासयन् देवीम् सूतः प्रान्जलिर् अब्रवीत् ॥ २.६०.४ ॥
கண்ணீர்ப் பெருக்கால் தடைப்பட்ட அந்தத் தழுதழுத்த குரலில், அரசியை ஆறுதல்படுத்தியவாறு சாரதி கைகூப்பிக் கூறினான்.
2.60.5
त्यज शोकम् च मोहम् च सम्भ्रमम् दुह्खजम् तथा ।
व्यवधूय च सम्तापम् वने वत्स्यति राघवः ॥ २.६०.५ ॥
துயரையும் மயக்கத்தையும், துக்கத்தால் எழுந்த பதற்றத்தையும் விட்டுவிடு; தாபத்தை உதறித் தள்ளு. ராகவர் வனத்தில் வசிப்பார்.
2.60.6
लक्ष्मणः च अपि रामस्य पादौ परिचरन् वने ।
आराधयति धर्मज्ञः पर लोकम् जित इन्द्रियः ॥ २.६०.६ ॥
லட்சுமணரும் வனத்தில் இராமரின் பாதங்களைப் பணிவிடை செய்தவராய், தர்மம் அறிந்தவரும் புலன்களை வென்றவருமாக, மேலுலகை ஆராதிக்கிறார்.
2.60.7
विजने अपि वने सीता वासम् प्राप्य गृहेष्व् इव ।
विस्रम्भम् लभते अभीता रामे सम्न्यस्त मानसा ॥ २.६०.७ ॥
ஆளற்ற காட்டிலும் சீதை வீட்டில் இருப்பது போல வாழ்ந்து, ராமனிடம் மனதை முழுதும் ஒப்படைத்து, அச்சமின்றி நம்பிக்கை கொள்கிறாள்.
2.60.8
न अस्या दैन्यम् कृतम् किम्चित् सुसूक्ष्मम् अपि लक्षये ।
उचिता इव प्रवासानाम् वैदेही प्रतिभाति मा ॥ २.६०.८ ॥
அவளிடம் சிறிதளவு கூட நுட்பமான துன்பத்தை நான் காணவில்லை; வைதேஹி எனக்கு பிரவாசத்தில் வாழ்வோருக்கு ஏற்றவளாகத் தோன்றுகிறாள்.
2.60.9
नगर उपवनम् गत्वा यथा स्म रमते पुरा ।
तथैव रमते सीता निर्जनेषु वनेष्व् अपि ॥ २.६०.९ ॥
முன்பு நகர உபவனத்திற்குச் சென்று மகிழ்ந்ததுபோலவே, சீதை ஆளற்ற காடுகளிலும் மகிழ்கிறாள்.
2.60.10
बाला इव रमते सीता बाल चन्द्र निभ आनना ।
रामा रामे हि अदीन आत्मा विजने अपि वने सती ॥ २.६०.१० ॥
இளம்பிறை போன்ற முகம் கொண்ட சீதை குழந்தையைப் போல மகிழ்கிறாள்; ராமனிடம் பற்றுகொண்ட, தளராத மனமுள்ள கற்புடைய அவள் ஆளற்ற காட்டிலும் மகிழ்கிறாள்.
2.60.11
तत् गतम् हृदयम् हि अस्याः तत् अधीनम् च जीवितम् ।
अयोध्या अपि भवेत् तस्या राम हीना तथा वनम् ॥ २.६०.११ ॥
அவளுடைய இதயமும் உயிரும் அவனிடமே சென்று அவனையே சார்ந்துள்ளன; ராமன் இல்லாமல் அயோத்தி கூட அவளுக்குக் காடு போலவே இருக்கும்.
2.60.12
परि पृच्चति वैदेही ग्रामामः च नगराणि च ।
गतिम् दृष्ट्वा नदीनाम् च पादपान् विविधान् अपि ॥ २.६०.१२ ॥
வைதேஹி ஆறுகளின் ஓட்டத்தையும் பல்வேறு மரங்களையும் கண்டு, கிராமங்களையும் நகரங்களையும் பற்றியும் கேட்கிறாள்.
2.60.13
रामम् हि लक्ष्मनम् वापि पृष्ट्वा जानाति जानती ।
अयोध्याक्रोशमात्रे तु विहारमिव सम्श्रिता ॥ २.६०.१३ ॥
ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் கேட்டறிந்தே அவள் அறிவாள்; ஆனாலும் அயோத்தியிலிருந்து ஒரு குரோசம் தூரத்தில் இருந்தபோதும் அவள் விளையாட்டுக்குச் சென்றவளைப் போல் இருந்தாள்.
2.60.14
इदमेव स्मराम्यस्याः सहसैवोपजल्पितम् ।
कैकेयीसम्श्रितम् वाक्यम् नेदानीम् प्रतिभाति माम् ॥ २.६०.१४ ॥
கைகேயி அவசரமாகச் சொன்ன இந்தச் சொல்லை நான் நினைவுகூர்கிறேன்; இப்போது அந்த வாக்கியம் எனக்குத் தோன்றவில்லை.
2.60.15
ध्वम्सयित्वा तु तद्वाक्यम् प्रमादात्पर्युपस्थितम् ।
ह्लदनम् वचनम् सूतो देव्या मधुरमब्रवीत् ॥ २.६०.१५ ॥
ஆனால் கவனக்குறைவால் எழுந்த அந்தச் சொல்லை ஒதுக்கிவிட்டு, சாரதி அரசியிடம் இனிமையாகவும் மகிழ்விக்கும்படியும் பேசினான்.
2.60.16
अध्वना वात वेगेन सम्भ्रमेण आतपेन च ।
न हि गच्चति वैदेह्याः चन्द्र अम्शु सदृशी प्रभा ॥ २.६०.१६ ॥
வழிப்பயணத்தாலும், காற்றின் வேகத்தாலும், பதற்றத்தாலும், வெயிலாலும் வைதேகியின் நிலவொளி போன்ற ஒளி மங்கவில்லை.
2.60.17
सदृशम् शत पत्रस्य पूर्ण चन्द्र उपम प्रभम् ।
वदनम् तत् वदान्याया वैदेह्या न विकम्पते ॥ २.६०.१७ ॥
தாமரையைப் போன்றதும், முழுமதியின் ஒளி கொண்டதுமான அந்த முகம், தாராள குணமுடைய வைதேகியின் முகம், இன்னும் நடுங்கவில்லை.
2.60.18
अलक्त रस रक्त अभाव् अलक्त रस वर्जितौ ।
अद्य अपि चरणौ तस्याः पद्म कोश सम प्रभौ ॥ २.६०.१८ ॥
அலக்தகச் சாயம் இல்லாததால், அவளுடைய இரு பாதங்களும் இன்றும் தாமரை மொட்டைப் போன்ற ஒளியுடன் உள்ளன.
2.60.19
नूपुर उद्घुष्ट हेला इव खेलम् गच्चति भामिनी ।
इदानीम् अपि वैदेही तत् रागा न्यस्त भूषणा ॥ २.६०.१९ ॥
சிலம்பின் ஒலியுடன் விளையாடுவது போல் அழகி நடக்கிறாள்; இப்போதும் வைதேஹி அந்த வண்ணத்தின் அணிகளைக் களைந்துவிட்டிருக்கிறாள்.
2.60.20
गजम् वा वीक्ष्य सिम्हम् वा व्याघ्रम् वा वनम् आश्रिता ।
न आहारयति सम्त्रासम् बाहू रामस्य सम्श्रिता ॥ २.६०.२० ॥
யானையையோ சிங்கத்தையோ புலியையோ கண்டாலும், காட்டில் தஞ்சம் புகுந்து ராமனின் புயங்களைச் சார்ந்திருப்பதால் அவள் அச்சத்தைக் கொள்வதில்லை.
2.60.21
न शोच्याः ते न च आत्मा ते शोच्यो न अपि जन अधिपः ।
इदम् हि चरितम् लोके प्रतिष्ठास्यति शाश्वतम् ॥ २.६०.२१ ॥
அவர்கள் வருந்தத் தகுந்தவர்கள் அல்லர்; உன் ஆன்மாவும் வருந்தத் தகுந்ததன்று; மக்களின் அதிபதியும் வருந்தத் தகுந்தவர் அல்லர்; இந்தச் செயல் உலகில் என்றென்றும் நிலைபெறும்.
2.60.22
विधूय शोकम् परिहृष्ट मानसा ।
महर्षि याते पथि सुव्यवस्थिताः ।
वने रता वन्य फल अशनाः पितुः ।
शुभाम् प्रतिज्ञाम् परिपालयन्ति ते ॥ २.६०.२२ ॥
துக்கத்தை விலக்கி, மனம் மகிழ்ந்து, மகரிஷி சென்ற பின் வழியில் உறுதியாக நின்று, காட்டில் மகிழ்ந்து, காட்டுப் பழங்களை உண்டு, தந்தையின் சுபமான சபதத்தை அவர்கள் காக்கிறார்கள்.
2.60.23
तथा अपि सूतेन सुयुक्त वादिना ।
निवार्यमाणा सुत शोक कर्शिता ।
न चैव देवी विरराम कूजितात् ।
प्रिय इति पुत्र इति च राघव इति च ॥ २.६०.२३ ॥
அவ்வாறிருந்தும், சாரதி நல்ல தர்க்கத்துடன் பேசித் தடுத்தபோதும், மகன் துயரால் வாடிய தேவி அழுகையிலிருந்து நிற்கவில்லை; 'அன்பே', 'மகனே', 'ராகவா' என்று கூவினாள்.