Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.61
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.61.1
वनम् गते धर्म परे रामे रमयताम् वरे ।
कौसल्या रुदती स्वार्ता भर्तारम् इदम् अब्रवीत् ॥ २.६१.१ ॥
Als Rāma, dem Dharma ergeben und der Beste unter denen, die Freude schenken, in den Wald gegangen war, sprach Kausalyā, weinend und im Herzen betrübt, diese Worte zu ihrem Gemahl.
2.61.2
यद्यपि त्रिषु लोकेषु प्रथितम् ते मयद् यशः ।
सानुक्रोशो वदान्यः च प्रिय वादी च राघवः ॥ २.६१.२ ॥
Obwohl dein Ruhm in den drei Welten berühmt ist, ist Rāghava mitfühlend, freigebig und ein Sprecher angenehmer Worte.
2.61.3
कथम् नर वर श्रेष्ठ पुत्रौ तौ सह सीतया ।
दुह्खितौ सुख सम्वृद्धौ वने दुह्खम् सहिष्यतः ॥ २.६१.३ ॥
O bester der Menschen, wie werden jene beiden Söhne, im Wohlstand aufgezogen, zusammen mit Sītā, im Wald das Leid ertragen, betrübt von Kummer?
2.61.4
सा नूनम् तरुणी श्यामा सुकुमारी सुख उचिता ।
कथम् उष्णम् च शीतम् च मैथिली प्रसहिष्यते ॥ २.६१.४ ॥
Sie ist gewiss jung, dunkelhäutig, zart und des Wohlstands würdig; wie wird Maithilī Hitze und Kälte ertragen?
2.61.5
भुक्त्वा अशनम् विशाल अक्षी सूप दम्श अन्वितम् शुभम् ।
वन्यम् नैवारम् आहारम् कथम् सीता उपभोक्ष्यते ॥ २.६१.५ ॥
Nachdem die großäugige Sītā gutes Essen mit Suppe und Soßen gegessen hat, wie wird sie das wilde Nīvāra-Korn essen?
2.61.6
गीत वादित्र निर्घोषम् श्रुत्वा शुभम् अनिन्दिता ।
कथम् क्रव्य अद सिम्हानाम् शब्दम् श्रोष्यति अशोभनम् ॥ २.६१.६ ॥
Die tadellose Sītā, die den glückverheißenden Klang von Gesang und Instrumenten gehört hat, wie wird sie das unheilvolle Brüllen der fleischfressenden Löwen hören?
2.61.7
महा इन्द्र ध्वज सम्काशः क्व नु शेते महा भुजः ।
भुजम् परिघ सम्काशम् उपधाय महा बलः ॥ २.६१.७ ॥
Wo ruht nun Rāma, der Großarmige, gleich dem großen Indra-Banner, und benutzt seinen Arm, gleich einer eisernen Stange, als Kissen, er von großer Kraft?
2.61.8
पद्म वर्णम् सुकेश अन्तम् पद्म निह्श्वासम् उत्तमम् ।
कदा द्रक्ष्यामि रामस्य वदनम् पुष्कर ईक्षणम् ॥ २.६१.८ ॥
Wann werde ich das Antlitz Rāmas sehen, lotusfarben, mit schönem Haar an den Schläfen, vortrefflich, mit lotusduftendem Atem, lotusäugig?
2.61.9
वज्र सारमयम् नूनम् हृदयम् मे न सम्शयः ।
अपश्यन्त्या न तम् यद् वै फलति इदम् सहस्रधा ॥ २.६१.९ ॥
Gewiss ist mein Herz aus dem Kern des Diamanten gemacht, kein Zweifel; denn ohne ihn zu sehen, zerspringt es nicht in tausend Stücke.
2.61.10
यत्त्वया करुणम् कर्म व्यपोह्य मम बान्धवाः ।
निरस्ता परिधावन्ति सुखार्हः कृपणा वने ॥ २.६१.१० ॥
Du hast diese mitleidlose Tat begangen, indem du meine Verwandten verstoßen und vertrieben hast; sie, des Glückes würdig, irren nun elend im Wald umher.
2.61.11
यदि पञ्चदशे वर्षे राघवः पुनरेष्यति ।
जह्याद्राज्यम् च कोशम् च भरतो नोपल्स्ख्यते ॥ २.६१.११ ॥
Wenn Rāghava im fünfzehnten Jahr zurückkehrt, würde Bharata Königreich und Schatzkammer nicht aufgeben; er wird nicht zu finden sein.
2.61.12
भोजयन्ति किल श्राद्धे केचित्स्वनेव बान्धवान् ।
ततः पश्चात्समीक्षन्ते कृतकार्या द्विजर्षभान् ॥ २.६१.१२ ॥
Manche bewirten bei der Śrāddha-Zeremonie ihre eigenen Verwandten; danach, wenn ihre Aufgabe erfüllt ist, blicken sie nicht einmal mehr auf die besten der Zweimalgeborenen.
2.61.13
तत्र ये गुणवन्तश्च विद्वाम्सश्च द्विजातयः ।
न पश्चात्तेऽभिमन्यन्ते सुधामपि सुरोपमाः ॥ २.६१.१३ ॥
Dort werden die tugendhaften und gelehrten Dvijas, obwohl den Göttern gleich, auch dann nicht später empört, wenn ihnen Nektar gegeben wird.
2.61.14
ब्राह्मणेष्वपि तृप्तेषु पश्चाद्भोक्तुम् द्विजर्षभाः ।
नाभ्युपैतुमलम् प्राज्ञाः शृङ्गच्चेदमिवर्ष्भाः ॥ २.६१.१४ ॥
Selbst wenn die Brahmanen gesättigt sind, können die besten der Dvijas, obwohl weise, danach nicht zum Essen kommen, wie Stiere mit abgeschnittenen Hörnern.
2.61.15
एवम् कनीयसा भ्रात्रा भुक्तम् राज्यम् विशाम् पते ।
भ्राता ज्येष्ठा वरिष्ठाः च किम् अर्थम् न अवमम्स्यते ॥ २.६१.१५ ॥
So, o Herr der Völker, wird das Reich vom jüngeren Bruder genossen; warum wird der ältere, der vortrefflichste Bruder, nicht geachtet?
2.61.16
न परेण आहृतम् भक्ष्यम् व्याघ्रः खादितुम् इच्चति ।
एवम् एव नर व्याघ्रः पर लीढम् न मम्स्यते ॥ २.६१.१६ ॥
Wie der Tiger keine Nahrung essen will, die ein anderer gebracht hat, so, o Tiger unter den Menschen, nimmt man nicht an, was ein anderer geleckt hat.
2.61.17
हविर् आज्यम् पुरोडाशाः कुशा यूपाः च खादिराः ।
न एतानि यात यामानि कुर्वन्ति पुनर् अध्वरे ॥ २.६१.१७ ॥
Opfergaben, geklärte Butter, Opferkuchen, Kuśa-Gras und Pfosten aus Khadira-Holz, die abgestanden geworden sind, werden im Opfer nicht wieder verwendet.
2.61.18
तथा हि आत्तम् इदम् राज्यम् हृत साराम् सुराम् इव ।
न अभिमन्तुम् अलम् रामः नष्ट सोमम् इव अध्वरम् ॥ २.६१.१८ ॥
So ist dieses Reich genommen worden, wie Wein, dem sein Wesen geraubt wurde; Rāma kann es nicht als das Seine betrachten, wie ein Opfer, dem der Soma verloren ging.
2.61.19
न एवम् विधम् असत्कारम् राघवो मर्षयिष्यति ।
बलवान् इव शार्दूलो बालधेर् अभिमर्शनम् ॥ २.६१.१९ ॥
Rāghava wird eine solche Schmach nicht ertragen, wie ein starker Tiger es nicht erträgt, am Schwanz berührt zu werden.
2.61.20
नैतस्य सहिता लोका भयम् कुर्युर्महामृधे ।
अधर्मम् त्विह धर्मात्मा लोकम् धर्मेण योजयेत् ॥ २.६१.२० ॥
Selbst die vereinten Welten könnten ihm in einer großen Schlacht keine Furcht einflößen; der rechtschaffene Geist würde sogar das Unrecht mit dem Dharma verbinden.
2.61.21
नन्वसौ काञ्चनैर्बाणैर्महावीर्यो महाभुजः ।
युगान्त इव भूतानि सागरानपि निर्दहेत् ॥ २.६१.२१ ॥
Gewiss würde er, von großer Tapferkeit und mit mächtigen Armen, mit goldenen Pfeilen die Wesen und selbst die Meere verbrennen, wie das Ende eines Zeitalters.
2.61.22
स तादृशः सिम्ह बलो वृषभ अक्षो नर ऋषभः ।
स्वयम् एव हतः पित्रा जलजेन आत्मजो यथा ॥ २.६१.२२ ॥
Er, von Löwenkraft, mit Stieraugen, der Beste unter den Menschen, ist von seinem eigenen Vater niedergeschlagen worden, wie der aus dem Lotus Geborene seinen eigenen Sohn erschlug.
2.61.23
द्विजाति चरितः धर्मः शास्त्र दृष्टः सनातनः ।
यदि ते धर्म निरते त्वया पुत्रे विवासिते ॥ २.६१.२३ ॥
Der ewige Dharma, von den Zweimalgeborenen geübt und in den Schriften gelehrt — wenn du deinen dharma-treuen Sohn verbannt hast...
2.61.24
गतिर् एवाक् पतिर् नार्या द्वितीया गतिर् आत्मजः ।
तृतीया ज्ञातयो राजमः चतुर्थी न इह विद्यते ॥ २.६१.२४ ॥
Die erste Zuflucht einer Frau ist ihr Gatte, die zweite ihr Sohn, die dritte ihre Verwandten; o König, eine vierte Zuflucht gibt es hier nicht.
2.61.25
तत्र त्वम् चैव मे न अस्ति रामः च वनम् आश्रितः ।
न वनम् गन्तुम् इच्चामि सर्वथा हि हता त्वया ॥ २.६१.२५ ॥
Dort gibt es für mich weder dich noch etwas anderes; Rāma hat im Wald Zuflucht genommen. Ich will nicht in den Wald gehen; auf jede Weise hast du mich zugrunde gerichtet.
2.61.26
हतम् त्वया राज्यम् इदम् सराष्ट्रम् ।
हतः तथा आत्मा सह मन्त्रिभिः च ।
हता सपुत्रा अस्मि हताः च पौराः ।
सुतः च भार्या च तव प्रहृष्टौ ॥ २.६१.२६ ॥
Durch dich ist dieses Reich samt seinem Land zugrunde gerichtet; der König selbst ist mit seinen Ministern vernichtet. Ich bin mit meinem Sohn vernichtet, und die Bürger sind vernichtet; dein Sohn und deine Gemahlin aber sind erfreut.
2.61.27
इमाम् गिरम् दारुण शब्द सम्श्रिताम् ।
निशम्य राजा अपि मुमोह दुह्खितः ।
ततः स शोकम् प्रविवेश पार्थिवः ।
स्वदुष्कृतम् च अपि पुनः तदा अस्मरत् ॥ २.६१.२७ ॥
Als er diese mit schrecklichen Worten beladene Rede vernahm, verfiel auch der König vor Kummer in Ohnmacht. Dann versank der Herrscher in Trauer und erinnerte sich in jenem Augenblick wieder an seine eigene böse Tat.