رامايانا فالميكي · السارغا 2.76
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.76.1
तम् एवम् शोक सम्तप्तम् भरतम् केकयी सुतम् ।
उवाच वदताम् श्रेष्ठो वसिष्ठः श्रेष्ठ वाग् ऋषिः ॥ २.७६.१ ॥
قال فاسيشتا، أفضل المتكلمين والحكيم ذو الكلام الرفيع، لبهاراتا ابن كايكيي، المعذّب بالحزن، هكذا.
2.76.2
अलम् शोकेन भद्रम् ते राज पुत्र महा यशः ।
प्राप्त कालम् नर पतेः कुरु सम्यानम् उत्तरम् ॥ २.७६.२ ॥
كفاك حزنًا! ليكن الخير لك، أيها الأمير عظيم الشهرة. والآن، في الوقت المناسب، أقم الشعائر الجنائزية لملك الرجال.
2.76.3
वसिष्ठस्य वचः श्रुत्वा भरतः धारणाम् गतः ।
प्रेत कार्याणि सर्वाणि कारयाम् आस धर्मवित् ॥ २.७६.३ ॥
لمّا سمع بهاراتا كلام فاسيشتا استعاد تماسكه، وأمر العارف بالدارما بإقامة جميع شعائر الجنازة.
2.76.4
उद्धृतम् तैल सम्क्लेदात् स तु भूमौ निवेशितम् ।
आपीत वर्ण वदनम् प्रसुप्तम् इव भूमिपम् ॥ २.७६.४ ॥
رُفع من حوض الزيت ووُضع على الأرض، وبدا الملك ذو الوجه المصفرّ كأنه نائم.
2.76.5
सम्वेश्य शयने च अग्र्ये नाना रत्न परिष्कृते ।
ततः दशरथम् पुत्रः विललाप सुदुह्खितः ॥ २.७६.५ ॥
وبعد أن وضعه على فراش فاخر مزيّن بجواهر كثيرة، أخذ الابن المكلوم في الحزن ينتحب على داشاراثا.
2.76.6
किम् ते व्यवसितम् राजन् प्रोषिते मय्य् अनागते ।
विवास्य रामम् धर्मज्ञम् लक्ष्मणम् च महा बलम् ॥ २.७६.६ ॥
أيها الملك، في غيابي وقبل أن أعود، ما الذي عزمتَ عليه؟ وبعد أن نفيتَ راماً العارف بالدارما ولakshmana ذا القوة العظيمة، ماذا فعلتَ؟
2.76.7
क्व यास्यसि महा राज हित्वा इमम् दुह्खितम् जनम् ।
हीनम् पुरुष सिम्हेन रामेण अक्लिष्ट कर्मणा ॥ २.७६.७ ॥
أيها الملك العظيم، إلى أين ستذهب تاركًا هذا الشعب الحزين، محرومًا من راما أسد الرجال، الذي تُنجز أفعاله بلا عناء؟
2.76.8
योग क्षेमम् तु ते राजन् को अस्मिन् कल्पयिता पुरे ।
त्वयि प्रयाते स्वः तात रामे च वनम् आश्रिते ॥ २.७६.८ ॥
أيها الملك، حين تذهب إلى السماء يا أبي، ويمضي راما إلى الغابة، فمن في هذه المدينة سيتولى رعايتك وأمنك؟
2.76.9
विधवा पृथिवी राजम्स् त्वया हीना न राजते ।
हीन चन्द्रा इव रजनी नगरी प्रतिभाति माम् ॥ २.७६.९ ॥
أيها الملك، الأرض المحرومة منك كأرملة لا تتألق. وهذه المدينة تبدو لي كليلة بلا قمر.
2.76.10
एवम् विलपमानम् तम् भरतम् दीन मानसम् ।
अब्रवीद् वचनम् भूयो वसिष्ठः तु महान् ऋषिः ॥ २.७६.१० ॥
فيما كان بهاراتا الحزين القلب يندب هكذا، قال له الحكيم العظيم فاسيشتا هذه الكلمات مرة أخرى.
2.76.11
प्रेत कार्याणि यानि अस्य कर्तव्यानि विशाम्पतेः ।
तानि अव्यग्रम् महा बाहो क्रियताम् अविचारितम् ॥ २.७६.११ ॥
أيها ذو الذراعين القويتين، فلتُؤدَّ شعائر الجنازة التي تجب لهذا السيد على الشعب دون اضطراب ودون تردد.
2.76.12
तथा इति भरतः वाक्यम् वसिष्ठस्य अभिपूज्य तत् ।
ऋत्विक् पुरोहित आचार्याम्स् त्वरयाम् आस सर्वशः ॥ २.७६.१२ ॥
قال بهاراتا: «ليكن ذلك»، وأكرم كلام فاسيشتا، وعجّل الكهنة المؤدّين للطقوس والكهنة الملازمين والمعلّمين من كل الوجوه.
2.76.13
ये तु अग्रतः नर इन्द्रस्याग्नि अगारात् बहिष् कृताः ।
ऋत्विग्भिर् याजकैः चैव ते ह्रियन्ते यथा विधि ॥ २.७६.१३ ॥
وحُمِلت الأشياء التي وُضعت خارج حجرة النار لسيد البشر على يد الكهنة المؤدّين والمضحّين وفق الشعيرة.
2.76.14
शिबिलायाम् अथ आरोप्य राजानम् गत चेतनम् ।
बाष्प कण्ठा विमनसः तम् ऊहुः परिचारकाः ॥ २.७६.१४ ॥
ثم وضع الخدم، والغصص تخنق حناجرهم والنفوس منكسرة، الملك فاقد الوعي على محفّة وحملوه.
2.76.15
हिरण्यम् च सुवर्णम् च वासाम्सि विविधानि च ।
प्रकिरन्तः जना मार्गम् नृपतेर् अग्रतः ययुः ॥ २.७६.१५ ॥
ينثر الناس على الطريق ذهباً وذهباً خالصاً وثياباً من أنواع شتى، ويمشون أمام الملك.
2.76.16
चन्दन अगुरु निर्यासान् सरलम् पद्मकम् तथा ।
देव दारूणि च आहृत्य चिताम् चक्रुस् तथा अपरे ॥ २.७६.१६ ॥
وجاء آخرون بخشب الصندل والعود والصموغ والسرلا والبدماكا وخشب الديودار، فأقاموا المحرقة.
2.76.17
गन्धान् उच्च अवचामः च अन्याम्स् तत्र दत्त्वा अथ भूमिपम् ।
ततः सम्वेशयाम् आसुः चिता मध्ये तम् ऋत्विजः ॥ २.७६.१७ ॥
وبعد أن قدّم الكهنة هناك أنواعاً من العطور وأشياء أخرى، أرقدوا الملك في وسط المحرقة.
2.76.18
तथा हुत अशनम् हुत्वा जेपुस् तस्य तदा ऋत्विजः ।
जगुः च ते यथा शास्त्रम् तत्र सामानि सामगाः ॥ २.७६.१८ ॥
وكذلك، بعد تقديم القرابين في النار، تلا الكهنة التراتيل من أجله، وأنشد منشدو السامان الألحان السامية هناك وفق الشاستر.
2.76.19
शिबिकाभिः च यानैः च यथा अर्हम् तस्य योषितः ।
नगरान् निर्ययुस् तत्र वृद्धैः परिवृताः तदा ॥ २.७६.१९ ॥
في المحامل والعربات، بما يليق به، خرجت نساؤه حينئذ من المدينة يحيط بهن الكبار.
2.76.20
प्रसव्यम् च अपि तम् चक्रुर् ऋत्विजो अग्नि चितम् नृपम् ।
स्त्रियः च शोक सम्तप्ताः कौसल्या प्रमुखाः तदा ॥ २.७६.२० ॥
طاف الكهنة حول الملك المسجّى على محرقة الجنازة مع جعل اليمين نحوه، وفعلت النساء المكلومات بالحزن، بقيادة كوشاليا، مثل ذلك حينئذ.
2.76.21
क्रौन्चीनाम् इव नारीणाम् निनादः तत्र शुश्रुवे ।
आर्तानाम् करुणम् काले क्रोशन्तीनाम् सहस्रशः ॥ २.७६.२१ ॥
وسُمع هناك صياح النساء كصياح طيور الكراونشا؛ وفي ذلك الوقت كان الألوف من المكلومين يصيحون في نحيب مؤلم.
2.76.22
ततः रुदन्त्यो विवशा विलप्य च पुनः पुनः ।
यानेभ्यः सरयू तीरम् अवतेरुर् वर अन्गनाः ॥ २.७६.२२ ॥
ثم نزلت النساء النبيلات من العربات إلى ضفة السراجو، يبكين عاجزات، يندبن مرارًا وتكرارًا.
2.76.23
कृत उदकम् ते भरतेन सार्धम् ।
नृप अन्गना मन्त्रि पुरोहिताः च ।
पुरम् प्रविश्य अश्रु परीत नेत्रा ।
भूमौ दश अहम् व्यनयन्त दुह्खम् ॥ २.७६.२३ ॥
بعد أن قدّم بهاراتا القربان المائي، دخلت نساء الملك والوزراء والكهنة المدينة، وبعيون مملوءة بالدموع قضوا عشرة أيام في الحزن على الأرض.