Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.76
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.76.1
तम् एवम् शोक सम्तप्तम् भरतम् केकयी सुतम् ।
उवाच वदताम् श्रेष्ठो वसिष्ठः श्रेष्ठ वाग् ऋषिः ॥ २.७६.१ ॥
Zu Bharata, dem Sohn Kaikeyīs, der von Kummer gequält war, sprach Vasiṣṭha, der Beste unter den Rednern, der Weise von vortrefflicher Rede, so.
2.76.2
अलम् शोकेन भद्रम् ते राज पुत्र महा यशः ।
प्राप्त कालम् नर पतेः कुरु सम्यानम् उत्तरम् ॥ २.७६.२ ॥
Genug des Kummers! Möge es dir wohlergehen, Prinz von großem Ruhm. Vollziehe nun zur rechten Zeit die Totenriten für den Herrscher der Menschen.
2.76.3
वसिष्ठस्य वचः श्रुत्वा भरतः धारणाम् गतः ।
प्रेत कार्याणि सर्वाणि कारयाम् आस धर्मवित् ॥ २.७६.३ ॥
Als Bharata die Worte Vasiṣṭhas gehört hatte, fasste er sich; der Kenner des Dharma ließ alle Totenriten vollziehen.
2.76.4
उद्धृतम् तैल सम्क्लेदात् स तु भूमौ निवेशितम् ।
आपीत वर्ण वदनम् प्रसुप्तम् इव भूमिपम् ॥ २.७६.४ ॥
Aus dem Ölbad gehoben, wurde er auf den Boden gelegt; der König mit seinem gelblichen Antlitz schien zu schlafen.
2.76.5
सम्वेश्य शयने च अग्र्ये नाना रत्न परिष्कृते ।
ततः दशरथम् पुत्रः विललाप सुदुह्खितः ॥ २.७६.५ ॥
Nachdem er ihn auf ein vortreffliches, mit vielen Juwelen geschmücktes Lager gelegt hatte, klagte der tief betrübte Sohn um Daśaratha.
2.76.6
किम् ते व्यवसितम् राजन् प्रोषिते मय्य् अनागते ।
विवास्य रामम् धर्मज्ञम् लक्ष्मणम् च महा बलम् ॥ २.७६.६ ॥
O König, während ich fern war und bevor ich kam, was hast du beschlossen? Nachdem du Rāma, den Kenner des Dharma, und den mächtigen Lakṣmaṇa verbannt hast, was hast du getan?
2.76.7
क्व यास्यसि महा राज हित्वा इमम् दुह्खितम् जनम् ।
हीनम् पुरुष सिम्हेन रामेण अक्लिष्ट कर्मणा ॥ २.७६.७ ॥
Großer König, wohin wirst du gehen und dieses betrübte Volk verlassen, das Rāma beraubt ist, den Löwen unter den Menschen, dessen Taten mühelos sind?
2.76.8
योग क्षेमम् तु ते राजन् को अस्मिन् कल्पयिता पुरे ।
त्वयि प्रयाते स्वः तात रामे च वनम् आश्रिते ॥ २.७६.८ ॥
O König, wenn du in den Himmel gegangen bist, lieber Vater, und Rāma in den Wald gegangen ist, wer in dieser Stadt wird für dein Wohl und deine Sicherheit sorgen?
2.76.9
विधवा पृथिवी राजम्स् त्वया हीना न राजते ।
हीन चन्द्रा इव रजनी नगरी प्रतिभाति माम् ॥ २.७६.९ ॥
O König, die Erde, die dich entbehrt, gleicht einer Witwe und strahlt nicht. Diese Stadt erscheint mir wie eine Nacht ohne Mond.
2.76.10
एवम् विलपमानम् तम् भरतम् दीन मानसम् ।
अब्रवीद् वचनम् भूयो वसिष्ठः तु महान् ऋषिः ॥ २.७६.१० ॥
Als Bharata, mit betrübtem Herzen, so klagte, sprach der große Weise Vasiṣṭha erneut diese Worte.
2.76.11
प्रेत कार्याणि यानि अस्य कर्तव्यानि विशाम्पतेः ।
तानि अव्यग्रम् महा बाहो क्रियताम् अविचारितम् ॥ २.७६.११ ॥
O Starkarmiger, die Totenriten, die für diesen Herrn des Volkes zu vollziehen sind, mögen ohne Erregung und ohne unnötiges Zögern vollzogen werden.
2.76.12
तथा इति भरतः वाक्यम् वसिष्ठस्य अभिपूज्य तत् ।
ऋत्विक् पुरोहित आचार्याम्स् त्वरयाम् आस सर्वशः ॥ २.७६.१२ ॥
Mit den Worten »So sei es« ehrte Bharata Vasiṣṭhas Rede und trieb die Opferpriester, Hauspriester und Lehrer auf jede Weise zur Eile an.
2.76.13
ये तु अग्रतः नर इन्द्रस्याग्नि अगारात् बहिष् कृताः ।
ऋत्विग्भिर् याजकैः चैव ते ह्रियन्ते यथा विधि ॥ २.७६.१३ ॥
Was außerhalb der Feuerkammer des Herrschers der Menschen aufgestellt worden war, wurde von den Ritualpriestern und Opferern gemäß der Vorschrift fortgetragen.
2.76.14
शिबिलायाम् अथ आरोप्य राजानम् गत चेतनम् ।
बाष्प कण्ठा विमनसः तम् ऊहुः परिचारकाः ॥ २.७६.१४ ॥
Dann setzten die Diener, mit tränenerstickter Kehle und niedergeschlagenem Gemüt, den bewusstlosen König auf eine Sänfte und trugen ihn.
2.76.15
हिरण्यम् च सुवर्णम् च वासाम्सि विविधानि च ।
प्रकिरन्तः जना मार्गम् नृपतेर् अग्रतः ययुः ॥ २.७६.१५ ॥
Gold, Edelgold und Gewänder mannigfacher Art auf dem Weg verstreuend, zogen die Leute dem König voran.
2.76.16
चन्दन अगुरु निर्यासान् सरलम् पद्मकम् तथा ।
देव दारूणि च आहृत्य चिताम् चक्रुस् तथा अपरे ॥ २.७६.१६ ॥
Sandelholz, Adlerholz, Harze, Sarala, Padmaka und Deodar-Holz herbeibringend, errichteten andere den Scheiterhaufen.
2.76.17
गन्धान् उच्च अवचामः च अन्याम्स् तत्र दत्त्वा अथ भूमिपम् ।
ततः सम्वेशयाम् आसुः चिता मध्ये तम् ऋत्विजः ॥ २.७६.१७ ॥
Nachdem dort wohlriechende Stoffe aller Art und anderes dargebracht worden waren, legten die Priester den König in die Mitte des Scheiterhaufens.
2.76.18
तथा हुत अशनम् हुत्वा जेपुस् तस्य तदा ऋत्विजः ।
जगुः च ते यथा शास्त्रम् तत्र सामानि सामगाः ॥ २.७६.१८ ॥
Ebenso brachten die Priester Opfergaben ins Feuer dar und murmelten dann Mantras für ihn, und die Sāmagāna-Sänger sangen dort die Sāma-Gesänge gemäß der Schrift.
2.76.19
शिबिकाभिः च यानैः च यथा अर्हम् तस्य योषितः ।
नगरान् निर्ययुस् तत्र वृद्धैः परिवृताः तदा ॥ २.७६.१९ ॥
In Sänften und Wagen, wie es ihm geziemte, zogen seine Frauen, von den Alten umgeben, damals aus der Stadt hinaus.
2.76.20
प्रसव्यम् च अपि तम् चक्रुर् ऋत्विजो अग्नि चितम् नृपम् ।
स्त्रियः च शोक सम्तप्ताः कौसल्या प्रमुखाः तदा ॥ २.७६.२० ॥
Die Priester umschritten den König, der auf dem Scheiterhaufen lag, mit der rechten Seite zu ihm; und die von Schmerz gequälten Frauen, von Kauśalyā angeführt, taten dasselbe.
2.76.21
क्रौन्चीनाम् इव नारीणाम् निनादः तत्र शुश्रुवे ।
आर्तानाम् करुणम् काले क्रोशन्तीनाम् सहस्रशः ॥ २.७६.२१ ॥
Dort ertönte das Klagen der Frauen, wie das der Krauñca-Vögel; zu jener Zeit schrien Tausende Betrübter voller Mitleid auf.
2.76.22
ततः रुदन्त्यो विवशा विलप्य च पुनः पुनः ।
यानेभ्यः सरयू तीरम् अवतेरुर् वर अन्गनाः ॥ २.७६.२२ ॥
Da stiegen die edlen Frauen, weinend, hilflos und immer wieder klagend, von ihren Wagen zum Ufer der Sarayū hinab.
2.76.23
कृत उदकम् ते भरतेन सार्धम् ।
नृप अन्गना मन्त्रि पुरोहिताः च ।
पुरम् प्रविश्य अश्रु परीत नेत्रा ।
भूमौ दश अहम् व्यनयन्त दुह्खम् ॥ २.७६.२३ ॥
Nachdem sie mit Bharata das Wasseropfer dargebracht hatten, betraten die Frauen des Königs, die Minister und die Priester die Stadt, und mit tränenerfüllten Augen verbrachten sie zehn Tage in Trauer auf dem Boden.