Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.98
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.98.1
निवेश्य सेनां तु विभुः पद्भ्यां पादवतां वरः।
अभिगन्तुं स काकुत्स्थमियेष गुरुवर्त्तकम् ॥ २.९८.१ ॥
Tendo detido o exército, o poderoso Bharata, o melhor dos que caminham a pé, desejou ir até Kākutstha (Rāma) pelo caminho dos anciãos.
2.98.2
निविष्टमात्रे सैन्ये तु यथोद्देशं विनीतवत्।
भरतो भ्रातरं वाक्यं शत्रुघ्नमिदमब्रवीत् ॥ २.९८.२ ॥
Assim que o exército se estabeleceu conforme ordenado, Bharata, humilde como sempre, disse estas palavras a seu irmão Śatrughna.
2.98.3
क्षिप्रं वनमिदं सौम्य नरसङ्घैः समन्ततः।
लुब्धैश्च सहितैरेभिस्त्वमन्वेषितुमर्हसि ॥ २.९८.३ ॥
Ó gentil, deves procurar rapidamente esta floresta por todos os lados, com grupos de homens e com estes caçadores.
2.98.4
गुहो ज्ञातिसहस्रेण शरचापासिधारिणा।
समन्वेषतु काकुत्स्थावस्मिन् परिवृतः स्वयम् ॥ २.९८.४ ॥
Que Guha, com mil parentes portando flechas, arco e espada, cercado por eles, procure bem nesta floresta pelos dois Kākutsthas.
2.98.5
अमात्यैः सह पौरैश्च गुरुभिश्च द्विजातिभिः।
वनं सर्वं चरिष्यामि पद्भ्यां परिवृतः स्वयम् ॥ २.९८.५ ॥
Junto com ministros, cidadãos, anciãos e brâmanes, eu mesmo, a pé e cercado por eles, percorrerei toda a floresta.
2.98.6
यावन्न रामं द्रक्ष्यामि लक्ष्मणं वा महाबलम्।
वैदेहीं वा महाभागां न मे शान्तिर्भविष्यति ॥ २.९८.६ ॥
Até que eu veja Rāma, ou o poderoso Lakṣmaṇa, ou a muito afortunada Vaidehī (Sītā), não terei paz.
2.98.7
यावन्न चन्द्रसङ्काशं द्रक्ष्यामि शुभमाननम्।
भ्रातुः पद्मपलाशाक्षं न मे शान्तिर्भविष्यति ॥ २.९८.७ ॥
Enquanto não vir o rosto auspicioso do meu irmão, semelhante à lua, de olhos como pétalas de lótus, não terei paz.
2.98.8
यावन्न चरणौ भ्रातुः पार्थिवव्यञ्जनान्वितौ।
शिरसा धारयिष्यामि न मे शान्तिर्भविष्यति ॥ २.९८.८ ॥
Enquanto não puser sobre a minha cabeça os pés do meu irmão, marcados com os sinais reais, não terei paz.
2.98.9
यावन्न राज्ये राज्यार्हः पितृपैतामहे स्थितः।
अभिषेकजलक्लिन्नो न मे शान्तिर्भविष्ऺयति ॥ २.९८.९ ॥
Enquanto ele, digno do reino, não estiver estabelecido no reino de seus pais e avós e banhado com a água da consagração, não terei paz.
2.98.10
सिद्धार्थः खलु सौमित्रिर्यश्चन्द्रविमलोपमम्।
मुखं पश्यति रामस्य राजीवाक्षं महाद्युति ॥ २.९८.१० ॥
Lakṣmaṇa, de fato, realizou seu propósito, pois contempla o rosto de Rāma, puro como a lua, de olhos de lótus e de grande esplendor.
2.98.11
कृतकत्या महाभागा वैदेही जनकात्मजा।
भर्तारं सागरान्तायाः पृथिव्या याऽनुगच्छति ॥ २.९८.११ ॥
Vaidehī, filha de Janaka, afortunada e tendo cumprido seu dever, segue seu esposo, senhor da terra que termina no oceano.
2.98.12
सुभगश्चित्रकूटोऽसौ गिरिराजोपमो गिरिः।
यस्मिन् वसति काकुत्स्थः कुबेर इव नन्दने ॥ २.९८.१२ ॥
Aquela bela montanha Citrakūṭa, semelhante ao rei das montanhas, onde habita Rāma da linhagem de Kakutstha, como Kubera no bosque de Nandana.
2.98.13
कृतकार्यमिदं दुर्गं वनं व्यालनिषेवितम्।
यदध्यास्ते महातेजा रामः शस्त्रभृतां वरः ॥ २.९८.१३ ॥
Esta floresta difícil, frequentada por feras, é onde habita Rāma, o melhor dos portadores de armas, de grande esplendor.
2.98.14
एवमुक्त्वा महातेजा भरतः पुरुषर्षभः।
पद्भ्यामेव महाबाहुः प्रविवेश महद्वनम् ॥ २.९८.१४ ॥
Assim falando, Bharata, o touro entre os homens, de grandes braços, entrou a pé na vasta floresta.
2.98.15
स तानि द्रुमजालानि जातानि गिरिसानुषु।
पुष्पिताग्राणि मध्येन जगाम वदतां वरः ॥ २.९८.१५ ॥
Ele, o melhor dos oradores, avançou pelo meio daqueles bosques de árvores que cresciam nas encostas da montanha, com as copas floridas.
2.98.16
समीपत्वात्तन्मूलदर्शनमिति न पुनरुक्तिः ॥ २.९८.१६ ॥
Por causa da proximidade, vê-se suas raízes — assim, isto não é uma repetição.
2.98.17
तं दृष्ट्वा भरतः श्रीमान् मुमोह सहबान्धवः।
अत्र राम इति ज्ञात्वा गतः पारमिवाम्भसः ॥ २.९८.१७ ॥
Ao vê-lo, o glorioso Bharata, junto com seus parentes, ficou perplexo, sabendo que Rāma estava ali, como quem alcançou a margem oposta da água.
2.98.18
स चित्रकूटे तु गिरौ निशम्य रामाश्रमं पुण्यजनोपपन्नम्।
गुहेन सार्द्धं त्वरितो जगाम पुनर्निवेश्यैव चमूं महात्मा ॥ २.९८.१८ ॥
Tendo ouvido, no monte Citrakūṭa, sobre o eremitério de Rāma, frequentado por pessoas santas, o magnânimo partiu apressado com Guha, depois de deixar o exército ali mesmo.