வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 3.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.24.1
आश्रमं प्रतियाते तु खरे खरपराक्रमे।
तानेवौत्पातिकान् रामः सह भ्रात्रा ददर्श ह ॥ ३.२४.१ ॥
வலிமைமிக்க கரன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பிச் சென்றபின், ராமன் தன் சகோதரனுடன் அந்த அபசகுன அறிகுறிகளைக் கண்டான்.
3.24.2
तानुत्पातान् महाघोरान् रामो दृष्ट्वात्यमर्षणः।
प्रजानामहितान् दृष्ट्वा वाक्यं लक्ष्मणमब्रवीत् ॥ ३.२४.२ ॥
அந்த மிகக் கொடிய அபசகுனங்களைக் கண்டு, அவை மக்களுக்குக் கேடானவை என்றறிந்து, மிகவும் சீற்றமுற்ற ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
3.24.3
इमान् पश्य महाबाहो सर्वभूतापहारिणः।
समुत्थितान् महोत्पातान् संहर्तुं सर्वराक्षसान् ॥ ३.२४.३ ॥
மகாபாகுவே, இதோ பார், எல்லா உயிர்களையும் அழிக்கும் பெரிய அபசகுனங்கள் எழுந்துள்ளன; அவை அனைத்து அரக்கர்களையும் அழிக்கவிருப்பதைக் காட்டுகின்றன.
3.24.4
अमी रुधिरधारास्तु विसृजन्ते खरस्वनाः।
व्योम्नि मेघा निवर्तन्ते परुषा गर्दभारुणाः ॥ ३.२४.४ ॥
இதோ, கடுமையான ஒலி எழுப்பும் இவை இரத்தத் தாரைகளைப் பொழிகின்றன; வானில் கழுதை நிறம் போன்ற சிவப்பான கடும் மேகங்கள் திரும்பிச் செல்கின்றன.
3.24.5
सधूमाश्च शराः सर्वे मम युद्धाभिनन्दिताः।
रुक्मपृष्ठानि चापानि विचेष्टन्ते विचक्षण ॥ ३.२४.५ ॥
ஓ விவேகியே, என் அம்புகள் அனைத்தும் புகை சூழ்ந்தவையாய், போருக்காக மகிழ்வுற்றவையாய் இருக்கின்றன; பொன்முதுகு வில்கள் நடுங்குகின்றன.
3.24.6
यादृशा इह कूजन्ति पक्षिणो वनचारिणः।
अग्रतो नोऽभयं प्राप्तं संशयो जीवितस्य च ॥ ३.२४.६ ॥
இங்கே வனத்தில் திரியும் பறவைகள் எவ்வாறு கூவுகின்றனவோ, அதனால் நமக்கு முன்னே அச்சமின்மை கிடைத்திருக்கிறது என்பதும், உயிருக்கே ஆபத்து நேரக்கூடும் என்பதும் தெரிகிறது.
3.24.7
सम्प्रहारस्तु सुमहान् भविष्यति न संशयः।
अयमाख्याति मे बाहुः स्फुरमाणो मुहुर्मुहुः ॥ ३.२४.७ ॥
நிச்சயமாக ஒரு பெரும் போர் நிகழும்; இதில் ஐயமில்லை. என் இந்தத் தோள் மீண்டும் மீண்டும் துடித்து இதை எனக்குத் தெரிவிக்கிறது.
3.24.8
संनिकर्षे तु नः शूर जयं शत्रोः पराजयम्।
सुप्रभं च प्रसन्नं च तव वक्त्रं हि लक्ष्यते ॥ ३.२४.८ ॥
வீரனே, அருகில் போர் நிகழும்போது நமக்கு வெற்றியும் பகைவனுக்குத் தோல்வியும் உண்டாகும்; உன் முகம் மிகுந்த ஒளியுடனும் தெளிவுடனும் தெரிகிறது.
3.24.9
उद्यतानां हि युद्धार्थं येषां भवति लक्ष्मण।
निष्प्रभं वदनं तेषां भवत्यायुः परिक्षयः ॥ ३.२४.९ ॥
லக்ஷ்மணா, போருக்குத் தயாரானவர்களில் யாருடைய முகம் ஒளி இழந்திருக்கிறதோ, அவர்களுடைய ஆயுள் குறைந்துவிடும்.
3.24.10
रक्षसां नर्दतां घोरः श्रूयतेऽयं महाध्वनिः।
आहतानां च भेरीणां राक्षसैः क्रूरकर्मभिः ॥ ३.२४.१० ॥
கொடுஞ்செயல் புரியும் அரக்கர்கள் கர்ஜிக்கும் இந்தப் பயங்கர பெரும் ஒலி கேட்கிறது; அரக்கர்களால் அடிக்கப்படும் பேரிகைகளின் ஓசையும் கேட்கிறது.
3.24.11
अनागतविधानं तु कर्तव्यं शुभमिच्छता।
आपदं शङ्कमानेन पुरुषेण विपश्चिता ॥ ३.२४.११ ॥
நன்மையை விரும்பும், துன்பத்தை அஞ்சும் அறிவுள்ள மனிதன், வரவிருப்பதற்கான ஏற்பாடுகளை முன்கூட்டியே செய்ய வேண்டும்.
3.24.12
तस्माद् गृहीत्वा वैदेहीं शरपाणिर्धनुर्धरः।
गुहामाश्रय शैलस्य दुर्गां पादपसंकुलाम् ॥ ३.२४.१२ ॥
ஆகையால், வைதேஹியை அழைத்துக்கொண்டு, கையில் அம்பும் வில்லும் ஏந்திக்கொண்டு, மலையின் மரங்கள் நிறைந்த அணுகுவதற்கரிய குகையில் தஞ்சம் புகு.
3.24.13
प्रतिकूलितुमिच्छामि न हि वाक्यमिदं त्वया।
शापितो मम पादाभ्यां गम्यतां वत्स मा चिरम् ॥ ३.२४.१३ ॥
நான் உன் இந்தச் சொல்லை எதிர்க்க விரும்பவில்லை. என் பாதங்களின் மீது ஆணையிட்டுக் கூறுகிறேன், அன்பு மகனே, தாமதிக்காமல் செல்.
3.24.14
त्वं हि शूरश्च बलवान् हन्या एतान् न संशयः।
स्वयं निहन्तुमिच्छामि सर्वानेव निशाचरान् ॥ ३.२४.१४ ॥
நீ வீரனும் வலிமை மிக்கவனும் ஆவாய்; இவர்களை நிச்சயமாகக் கொல்ல முடியும், இதில் ஐயமில்லை. ஆனால் இந்த இரவுஞ்சரர்கள் அனைவரையும் நானே கொல்ல விரும்புகிறேன்.
3.24.15
एवमुक्तस्तु रामेण लक्ष्मणः सह सीतया।
शरानादाय चापं च गुहां दुर्गां समाश्रयत् ॥ ३.२४.१५ ॥
ராமன் இவ்வாறு கூறியதும், லக்ஷ்மணன் அம்புகளும் வில்லும் எடுத்துக்கொண்டு சீதையுடன் அந்த அடைய இயலாத குகையை அடைந்தான்.
3.24.16
तस्मिन् प्रविष्टे तु गुहां लक्ष्मणे सह सीतया।
हन्त निर्युक्तमित्युक्त्वा रामः कवचमाविशत् ॥ ३.२४.१६ ॥
லக்ஷ்மணனும் சீதையும் அந்தக் குகைக்குள் நுழைந்ததும், ராமன் 'சரி, ஆயத்தம்' என்று சொல்லிக் கவசத்தை அணிந்துகொண்டான்.
3.24.17
स तेनाग्निनिकाशेन कवचेन विभूषितः।
बभूव रामस्तिमिरे महानग्निरिवोत्थितः ॥ ३.२४.१७ ॥
அந்த நெருப்புபோல் ஒளிரும் கவசத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ராமன், இருளில் எழுந்த பெரும் நெருப்புபோல் விளங்கினான்.
3.24.18
स चापमुद्यम्य महच्छरानादाय वीर्यवान्।
सम्बभूवास्थितस्तत्र ज्यास्वनैः पूरयन् दिशः ॥ ३.२४.१८ ॥
வலிமை மிக்க அந்த ராமன், பெரிய வில்லை ஏந்தி, பல அம்புகளை எடுத்துக்கொண்டு அங்கே நின்றான்; வில்லின் நாணொலியால் திசைகள் நிறைந்தன.
3.24.19
ततो देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश्च सह चारणैः।
समेयुश्च महात्मानो युद्धदर्शनकांक्षया ॥ ३.२४.१९ ॥
அப்போது தேவர்களும், கந்தர்வர்களும், சித்தர்களும், சாரணர்களும் சேர்ந்து வந்தனர்; மகாத்மாக்கள் போரைக் காணும் ஆவலால் கூடினர்.
3.24.20
ऋषयश्च महात्मानो लोके ब्रह्मर्षिसत्तमाः।
समेत्य चोचुः सहितास्तेऽन्योन्यं पुण्यकर्मणः ॥ ३.२४.२० ॥
உலகின் மகாத்மாவான ரிஷிகளும், சிறந்த பிரம்மரிஷிகளும் வந்து கூடினர்; புண்ணியச் செயல் புரிந்த அவர்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஒருவருக்கொருவர் பேசினர்.
3.24.21
स्वस्ति गोब्राह्मणानां च लोकानां चेति संस्थिताः।
जयतां राघवो युद्धे पौलस्त्यान् रजनीचरान् ॥ ३.२४.२१ ॥
பசுக்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும், உலகங்களுக்கும் நலன் உண்டாகட்டும் என்று கூறி அவர்கள் நின்றனர்; போரில் ராகவன் பௌலஸ்தியரான இரவுலாவும் அரக்கர்களை வெல்லட்டும்.
3.24.22
चक्रहस्तो यथा युद्धे सर्वानसुरपुंगवान्।
एवमुक्त्वा पुनः प्रोचुरालोक्य च परस्परम् ॥ ३.२४.२२ ॥
போரில் சக்ரம் ஏந்திய விஷ்ணு எல்லா சிறந்த அசுரர்களையும் வெல்வது போல் (இவனும் வெல்லட்டும்) என்று கூறி, மீண்டும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துப் பேசினர்.
3.24.23
चतुर्दश सहस्राणि रक्षसां भीमकर्मणाम्।
एकश्च रामो धर्मात्मा कथं युद्धं भविष्यति ॥ ३.२४.२३ ॥
கொடுஞ்செயல் புரியும் பதினாலாயிரம் அரக்கர்கள் உள்ளனர்; தர்மாத்மாவான ராமன் ஒருவரே — போர் எப்படி நடக்கும்?
3.24.24
जातकौतूहलास्तस्थुर्विमानस्थाश्च देवताः ॥ ३.२४.२४ ॥
ஆர்வம் பொங்க விமானங்களில் நின்ற தேவர்களும் அங்கேயே நின்றனர்.
3.24.25
आविष्टं तेजसा रामं संग्रामशिरसि स्थितम्।
दृष्ट्वा सर्वाणि भूतानि भयाद् विव्यथिरे तदा ॥ ३.२४.२५ ॥
போர்முனையில் தேஜஸால் நிறைந்து நின்ற ராமனைக் கண்டு, அப்போது எல்லா உயிரினங்களும் பயத்தால் நடுங்கின.
3.24.26
रूपमप्रतिमं तस्य रामस्याक्लिष्टकर्मणः।
बभूव रूपं क्रुद्धस्य रुद्रस्येव महात्मनः ॥ ३.२४.२६ ॥
சிரமமின்றிச் செயல் புரியும் ராமனின் உருவம் ஒப்பற்றதாயிற்று; கோபம் கொண்ட மகாத்மா ருத்ரனின் உருவம் போல.
3.24.27
ततो गम्भीरनिर्ह्रादं घोरचर्मायुधध्वजम् ॥ ३.२४.२७ ॥
பின்னர் ஆழ்ந்த முழக்கத்தோடும், கொடிய கேடயங்களும் ஆயுதங்களும் கொடிகளும் கொண்ட படையோடும்.
3.24.28
अनीकं यातुधानानां समन्तात् प्रत्यपद्यत।
वीरालापान् विसृजतामन्योन्यमभिगच्छताम् ॥ ३.२४.२८ ॥
அரக்கர்களின் படை எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் தோன்றியது; வீரச் சவால்களை எழுப்பியவாறு ஒருவரையொருவர் நோக்கி முன்னேறின.
3.24.29
चापानि विस्फारयतां जृम्भतां चाप्यभीक्ष्णशः।
विप्रघुष्टस्वनानां च दुन्दुभींश्चापि निघ्नताम् ॥ ३.२४.२९ ॥
வில்லை நாணேற்றி இழுத்தும், மீண்டும் மீண்டும் கொட்டாவி விட்டு உரத்துக் கூவியும், துந்துபிகளை அடித்தும் (அவர்கள் முன்னேறினர்).
3.24.30
तेषां सुतुमुलः शब्दः पूरयामास तद् वनम्।
तेन शब्देन वित्रस्ताः श्वापदा वनचारिणः ॥ ३.२४.३० ॥
அவர்களின் கடும் ஆரவாரம் அந்தக் காட்டை நிரப்பியது; அந்த ஒலியால் காட்டில் திரியும் கொடிய விலங்குகள் நடுங்கின.
3.24.31
दुद्रुवुर्यत्र निःशब्दं पृष्ठतो नावलोकयन्।
तच्चानीकं महावेगं रामं समनुवर्तत ॥ ३.२४.३१ ॥
அவர்கள் அமைதியாக ஓடினர், பின்னால் திரும்பிப் பார்க்காமல்; அந்தப் படை மிகுந்த வேகத்துடன் ராமரை நோக்கி முன்னேறியது.
3.24.32
धृतनानाप्रहरणं गम्भीरं सागरोपमम्।
रामोऽपि चारयंश्चक्षुः सर्वतो रणपण्डितः ॥ ३.२४.३२ ॥
பல வகை ஆயுதங்களைத் தாங்கிய, கடலுக்கு ஒத்த ஆழமான அந்தப் படை; போர்த்திறன் மிக்க ராமரும் தம் கண்களை எல்லாப் பக்கமும் சுழற்றினார்.
3.24.33
ददर्श खरसैन्यं तद् युद्धायाभिमुखो गतः।
वितत्य च धनुर्भीमं तूण्याश्चोद्धृत्य सायकान् ॥ ३.२४.३३ ॥
போருக்காக எதிரே சென்று அவர் கர சேனையைக் கண்டார்; பயங்கரமான வில்லை நாணேற்றி, அம்பறாத்தூணியிலிருந்து அம்புகளை எடுத்தார்.
3.24.34
क्रोधमाहारयत् तीव्रं वधार्थं सर्वरक्षसाम्।
दुष्प्रेक्ष्यश्चाभवत् क्रुद्धो युगान्ताग्निरिव ज्वलन् ॥ ३.२४.३४ ॥
எல்லா அரக்கர்களையும் கொல்லும் பொருட்டு அவர் கடும் கோபத்தை வரவழைத்தார்; கோபத்தில் யுகமுடிவு நெருப்பைப் போல் எரிந்து, நோக்கவும் அரிதானவரானார்.
3.24.35
तं दृष्ट्वा तेजसाऽऽविष्टं प्राव्यथन् वनदेवताः।
तस्य रुष्टस्य रूपं तु रामस्य ददृशे तदा।
दक्षस्येव क्रतुं हन्तुमुद्यतस्य पिनाकिनः ॥ ३.२४.३५ ॥
அவர் ஒளியால் நிறைந்திருக்கக் கண்டு வனதேவதைகள் நடுங்கினர்; அப்போது கோபமுற்ற ராமரின் உருவம், தட்சனின் யாகத்தை அழிக்க எழுந்த பினாகதாரி சிவனைப் போலத் தோன்றியது.
3.24.36
तत्कार्मुकैराभरणै रथैश्च
तद्वर्मभिश्चाग्निसमानवर्णैः।
बभूव सैन्यं पिशिताशनानां
सूर्योदये नीलमिवाभ्रजालम् ॥ ३.२४.३६ ॥
வில்லுகள், அணிகலன்கள், தேர்கள், நெருப்பு நிறக் கவசங்களுடன் அந்த ஊனுண்ணும் அரக்கர்களின் படை, சூரிய உதயத்தில் நீல மேகக் கூட்டம் போல் ஆனது.