Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 3.45
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.45.1
आर्तस्वरं तु तं भर्तुर्विज्ञाय सदृशं वने।
उवाच लक्ष्मणं सीता गच्छ जानीहि राघवम् ॥ ३.४५.१ ॥
Im Wald den Klageschrei ihres Gemahls als den seinen erkennend, sprach Sītā zu Lakṣmaṇa: "Geh, erkunde, wo Rāghava ist."
3.45.2
नहि मे जीवितं स्थाने हृदयं वावतिष्ठते।
क्रोशतः परमार्तस्य श्रुतः शब्दो मया भृशम् ॥ ३.४५.२ ॥
Mein Leben und mein Herz finden keine Ruhe, denn ich habe seine Stimme, die in höchster Not rief, oft gehört.
3.45.3
आक्रन्दमानं तु वने भ्रातरं त्रातुमर्हसि।
तं क्षिप्रमभिधाव त्वं भ्रातरं शरणैषिणम् ॥ ३.४५.३ ॥
Du solltest deinen Bruder retten, der im Wald schreit; eile schnell zu dem Bruder, der Zuflucht sucht.
3.45.4
रक्षसां वशमापन्नं सिंहानामिव गोवृषम्।
न जगाम तथोक्तस्तु भ्रातुराज्ञाय शासनम् ॥ ३.४५.४ ॥
Wie ein Stier, der unter Löwen in die Gewalt der Rākṣasas geraten ist, ging Lakṣmaṇa zunächst nicht; doch da er den Befehl seines Bruders verstand, machte er sich auf.
3.45.5
तमुवाच ततस्तत्र क्षुभिता जनकात्मजा।
सौमित्रे मित्ररूपेण भ्रातुस्त्वमसि शत्रुवत् ॥ ३.४५.५ ॥
Da sprach Sītā, Janakas Tochter, erregt zu ihm: "O Sohn der Sumitrā, in der Gestalt eines Freundes bist du wie ein Feind deines Bruders."
3.45.6
यस्त्वमस्यामवस्थायां भ्रातरं नाभिपद्यसे।
इच्छसि त्वं विनश्यन्तं रामं लक्ष्मण मत्कृते ॥ ३.४५.६ ॥
In dieser Lage gehst du nicht zu deinem Bruder; o Lakṣmaṇa, um meinetwillen wünschst du, dass Rāma, der zugrunde geht, zugrunde geht.
3.45.7
लोभात्तु मत्कृते नूनं नानुगच्छसि राघवम्।
व्यसनं ते प्रियं मन्ये स्नेहो भ्रातरि नास्ति ते ॥ ३.४५.७ ॥
Aus Gier, gewiss, um meinetwillen folgst du Rāghava nicht. Ich glaube, dir ist das Unglück lieb; du hast keine Zuneigung zu deinem Bruder.
3.45.8
तेन तिष्ठसि विस्रब्धं तमपश्यन् महाद्युतिम्।
किं हि संशयमापन्ने तस्मिन्निह मया भवेत् ॥ ३.४५.८ ॥
Darum stehst du unbekümmert da, ohne jenen Hochstrahlenden zu sehen. Wenn er in Gefahr geraten ist, was würde dann hier aus mir?
3.45.9
कर्तव्यमिह तिष्ठन्त्या यत्प्रधानस्त्वमागतः।
एवं ब्रुवाणां वैदेहीं बाष्पशोकसमन्विताम् ॥ ३.४५.९ ॥
Für sie, die hier steht, ist zu tun, dass du als Oberhaupt gekommen bist. Zu Vaidehī, die so sprach, erfüllt von Tränen und Kummer—
3.45.10
अब्रवील्लक्ष्मणस्त्रस्तां सीतां मृगवधूमिव।
पन्नगासुरगन्धर्वदेवदानवराक्षसैः ॥ ३.४५.१० ॥
Lakṣmaṇa sprach zu Sītā, die verängstigt war wie eine Hirschkuh: durch Schlangen, Asuras, Gandharvas, Götter, Dānavas und Rākṣasas—
3.45.11
अशक्यस्तव वैदेहि भर्ता जेतुं न संशयः।
देवि देवमनुष्येषु गन्धर्वेषु पतत्रिषु ॥ ३.४५.११ ॥
O Vaidehī, dein Gemahl ist nicht zu besiegen – daran besteht kein Zweifel. O Göttin, unter Göttern und Menschen, unter Gandharvas und unter Vögeln—
3.45.12
राक्षसेषु पिशाचेषु किन्नरेषु मृगेषु च।
दानवेषु च घोरेषु न स विद्येत शोभने ॥ ३.४५.१२ ॥
Unter Rākṣasas, Piśācas, Kinnaras, Tieren und den furchtbaren Dānavas, o Strahlende, ist niemand zu finden, der ihn besiegen könnte.
3.45.13
यो रामं प्रतियुध्येत समरे वासवोपमम्।
अवध्यः समरे रामो नैवं त्वं वक्तुमर्हसि ॥ ३.४५.१३ ॥
Wer könnte im Kampf gegen Rāma, Indra gleich, kämpfen? Im Kampf ist Rāma unbesiegbar; so solltest du nicht sprechen.
3.45.14
न त्वामस्मिन् वने हातुमुत्सहे राघवं विना।
अनिवार्यं बलं तस्य बलैर्बलवतामपि ॥ ३.४५.१४ ॥
In diesem Wald will ich dich ohne Rāghava nicht verlassen; seine Kraft ist unwiderstehlich, selbst für die Heere der Mächtigen.
3.45.15
त्रिभिर्लोकैः समुदितैः सेश्वरैः सामरैरपि।
हृदयं निर्वृतं तेऽस्तु संतापस्त्यज्यतां तव ॥ ३.४५.१५ ॥
Selbst wenn die drei Welten mit ihren Herren und den Göttern vereint wären, möge dein Herz Frieden finden; dein Kummer werde abgelegt.
3.45.16
आगमिष्यति ते भर्ता शीघ्रं हत्वा मृगोत्तमम्।
न स तस्य स्वरो व्यक्तं न कश्चिदपि दैवतः ॥ ३.४५.१६ ॥
Dein Gemahl wird, nachdem er jenen trefflichen Hirsch erlegt hat, bald zurückkehren; das war nicht seine Stimme, auch nicht die eines Gottes.
3.45.17
गन्धर्वनगरप्रख्या माया तस्य च रक्षसः।
न्यासभूतासि वैदेहि न्यस्ता मयि महात्मना ॥ ३.४५.१७ ॥
Das war die Täuschung jenes Dämons, gleich einer Gandharva-Stadt; o Vaidehī, du wurdest mir vom Großmütigen als Pfand anvertraut.
3.45.18
रामेण त्वं वरारोहे न त्वां त्यक्तुमिहोत्सहे।
कृतवैराश्च कल्याणि वयमेतैर्निशाचरैः ॥ ३.४५.१८ ॥
O du Schönhüftige, ich will dich, die du zu Rāma gehörst, hier nicht verlassen; o Glückverheißende, wir haben uns mit diesen Nachtwandlern verfeindet.
3.45.19
खरस्य निधने देवि जनस्थानवधं प्रति।
राक्षसा विविधा वाचो व्याहरन्ति महावने ॥ ३.४५.१९ ॥
O Göttin, im großen Wald sprechen die Rākṣasas auf vielerlei Weise über Kharas Tod und das Gemetzel von Janasthāna.
3.45.20
हिंसाविहारा वैदेहि न चिन्तयितुमर्हसि।
लक्ष्मणेनैवमुक्ता तु क्रुद्धा संरक्तलोचना ॥ ३.४५.२० ॥
„O Vaidehī, du solltest dich nicht um jene sorgen, die an Gewalt Gefallen finden.
3.45.21
अब्रवीत् परुषं वाक्यं लक्ष्मणं सत्यवादिनम्।
अनार्याकरुणारम्भ नृशंस कुलपांसन ॥ ३.४५.२१ ॥
Sie sprach harte Worte zu dem wahrhaftigen Lakṣmaṇa: „Du Unedler, dessen Taten erbarmungslos sind, grausamer Schandfleck deiner Sippe!
3.45.22
अहं तव प्रियं मन्ये रामस्य व्यसनं महत्।
रामस्य व्यसनं दृष्ट्वा तेनैतानि प्रभाषसे ॥ ३.४५.२२ ॥
„Ich glaube, dieses große Unglück, das über Rāma gekommen ist, ist dir willkommen; darum sprichst du so,
3.45.23
नैव चित्रं सपत्नेषु पापं लक्ष्मण यद् भवेत्।
त्वद्विधेषु नृशंसेषु नित्यं प्रच्छन्नचारिषु ॥ ३.४५.२३ ॥
„O Lakṣmaṇa, es ist nicht verwunderlich, dass Bosheit bei Feinden besteht; auch nicht, dass sie bei Grausamen wie dir besteht, die stets im Verborgenen handeln.
3.45.24
सुदुष्टस्त्वं वने राममेकमेकोऽनुगच्छसि।
मम हेतोः प्रतिच्छन्नः प्रयुक्तो भरतेन वा ॥ ३.४५.२४ ॥
„Du bist äußerst verrucht, folgst allein Rāma im Wald, verborgen meinetwegen oder von Bharata gesandt!
3.45.25
तन्न सिध्यति सौमित्रे तवापि भरतस्य वा।
कथमिन्दीवरश्यामं रामं पद्मनिभेक्षणम् ॥ ३.४५.२५ ॥
O Saumitri, dies wird weder dir noch Bharata gelingen. Wie könnte ich, [die ich] Rāma liebe, dunkel wie die blaue Lotusblüte, lotusäugig...
3.45.26
उपसंश्रित्य भर्तारं कामयेयं पृथग्जनम्।
समक्षं तव सौमित्रे प्राणांस्त्यक्ष्याम्यसंशयम् ॥ ३.४५.२६ ॥
O Saumitri, wenn ich, mich an meinen Gatten haltend, einen anderen gewöhnlichen Mann begehrte, würde ich ohne Zweifel vor deinen Augen mein Leben lassen.
3.45.27
रामं विना क्षणमपि नैव जीवामि भूतले।
इत्युक्तः परुषं वाक्यं सीतया रोमहर्षणम् ॥ ३.४५.२७ ॥
»Ohne Rāma kann ich auf dieser Erde nicht einen Augenblick leben.« Als Sītā diese harten, haarsträubenden Worte sprach...
3.45.28
अब्रवील्लक्ष्मणः सीतां प्राञ्जलिः स जितेन्द्रियः।
उत्तरं नोत्सहे वक्तुं दैवतं भवती मम ॥ ३.४५.२८ ॥
Lakṣmaṇa, selbstbeherrscht, die Handflächen gefaltet, sprach zu Sītā: »Ich wage keine Antwort; du bist mir eine Göttin.«
3.45.29
वाक्यमप्रतिरूपं तु न चित्रं स्त्रीषु मैथिलि।
स्वभावस्त्वेष नारीणामेषु लोकेषु दृश्यते ॥ ३.४५.२९ ॥
O Maithilī, solche unpassenden Worte sind bei Frauen nicht verwunderlich; dies ist die Natur der Frauen, wie man sie in diesen Welten sieht.
3.45.30
विमुक्तधर्माश्चपलास्तीक्ष्णा भेदकराः स्त्रियः।
न सहे हीदृशं वाक्यं वैदेहि जनकात्मजे ॥ ३.४५.३० ॥
Frauen sind dem Dharma entfremdet, wankelmütig, scharfzüngig und Zwietracht säend. O Vaidehī, Tochter Janakas, ich kann solche Worte nicht ertragen.
3.45.31
श्रोत्रयोरुभयोर्मध्ये तप्तनाराचसंनिभम्।
उपशृण्वन्तु मे सर्वे साक्षिणो हि वनेचराः ॥ ३.४५.३१ ॥
Mögen alle Zeugen, die im Wald umherziehen, diese Worte hören, die wie glühende Pfeile durch beide Ohren dringen.
3.45.32
न्यायवादी यथा वाक्यमुक्तोऽहं परुषं त्वया।
धिक् त्वामद्य विनश्यन्तीं यन्मामेवं विशङ्कसे ॥ ३.४५.३२ ॥
Wie einer, der von Gerechtigkeit spricht, hast du harte Worte zu mir gesagt. Schande über dich, der mich heute, da ich dem Untergang entgegengehe, so verdächtigt!
3.45.33
स्त्रीत्वाद् दुष्टस्वभावेन गुरुवाक्ये व्यवस्थितम्।
गच्छामि यत्र काकुत्स्थः स्वस्ति तेऽस्तु वरानने ॥ ३.४५.३३ ॥
Als Frau von verdorbener Natur gehe ich dorthin, wo Rāma, der Kākutstha, im Wort seines Ältesten feststeht. Möge es dir wohl ergehen, du Schöngesichtige.
3.45.34
रक्षन्तु त्वां विशालाक्षि समग्रा वनदेवताः।
निमित्तानि हि घोराणि यानि प्रादुर्भवन्ति मे।
अपि त्वां सह रामेण पश्येयं पुनरागतः ॥ ३.४५.३४ ॥
Mögen alle Waldgottheiten dich beschützen, du Weitäugige. Schreckliche Vorzeichen erscheinen mir. Mögest du, zurückgekehrt, mit Rāma wieder von mir gesehen werden.
3.45.35
लक्ष्मणेनैवमुक्ता तु रुदती जनकात्मजा।
प्रत्युवाच ततो वाक्यं तीव्रबाष्पपरिप्लुता ॥ ३.४५.३५ ॥
So angesprochen von Lakṣmaṇa, antwortete Sītā, die Tochter Janakas, weinend und in bittere Tränen getaucht, da mit diesen Worten.
3.45.36
गोदावरीं प्रवेक्ष्यामि हीना रामेण लक्ष्मण।
आबन्धिष्येऽथवा त्यक्ष्ये विषमे देहमात्मनः ॥ ३.४५.३६ ॥
Ohne Rāma, o Lakṣmaṇa, werde ich in die Godāvarī gehen, oder mich erhängen, oder meinen Körper in gefährlicher Lage aufgeben.
3.45.37
पिबामि वा विषं तीक्ष्णं प्रवेक्ष्यामि हुताशनम्।
न त्वहं राघवादन्यं कदापि पुरुषं स्पृशे ॥ ३.४५.३७ ॥
Ich werde tödliches Gift trinken oder ins Feuer gehen, doch niemals werde ich einen anderen Mann berühren als Rāghava (Rāma).
3.45.38
पाणिभ्यां रुदती दुःखादुदरं प्रजघान ह ॥ ३.४५.३८ ॥
Weinend vor Kummer schlug sie sich mit den Händen auf den Leib.
3.45.39
तामार्तरूपां विमना रुदन्तीं
सौमित्रिरालोक्य विशालनेत्राम्।
आश्वासयामास न चैव भर्तु-
स्तं भ्रातरं किंचिदुवाच सीता ॥ ३.४५.३९ ॥
Als Saumitri (Lakṣmaṇa) die großäugige Frau sah, gezeichnet von Kummer, niedergeschlagen und weinend, versuchte er sie zu trösten; doch Sītā sagte dem Bruder ihres Gatten nichts.
3.45.40
ततस्तु सीतामभिवाद्य लक्ष्मणः
कृताञ्जलिः किंचिदभिप्रणम्य।
अवेक्षमाणो बहुशः स मैथिलीं
जगाम रामस्य समीपमात्मवान् ॥ ३.४५.४० ॥
Dann grüßte Lakṣmaṇa Sītā, legte die Handflächen zusammen und verneigte sich leicht; immer wieder zu der Maithilī zurückblickend, ging der selbstbeherrschte Lakṣmaṇa zu Rāma.