Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 3.55
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.55.1
संदिश्य राक्षसान् घोरान् रावणोऽष्टौ महाबलान्।
आत्मानं बुद्धिवैक्लव्यात् कृत्कृत्यममन्यत ॥ ३.५५.१ ॥
Nachdem Rāvaṇa acht furchtbaren, überaus mächtigen Rākṣasas Befehle erteilt hatte, hielt er sich in seiner Verwirrung für am Ziel.
3.55.2
स चिन्तयानो वैदेहीं कामबाणैः प्रपीडितः।
प्रविवेश गृहं रम्यं सीतां द्रष्टुमभित्वरन् ॥ ३.५५.२ ॥
An Vaidehī denkend, von den Pfeilen der Begierde gequält, eilte er in das schöne Haus, um Sītā zu sehen.
3.55.3
स प्रविश्य तु तद्वेश्म रावणो राक्षसाधिपः।
अपश्यद् राक्षसीमध्ये सीतां दुःखपरायणाम् ॥ ३.५५.३ ॥
Als er jenes Haus betrat, sah Rāvaṇa, der Herr der Rākṣasas, Sītā, ganz dem Schmerz hingegeben, inmitten der Rākṣasīs.
3.55.4
अश्रुपूर्णमुखीं दीनां शोकभारावपीडिताम्।
वायुवेगैरिवाक्रान्तां मज्जन्तीं नावमर्णवे ॥ ३.५५.४ ॥
Mit tränenerfülltem Antlitz, elend, unter der Last des Kummers gebeugt, glich sie einem Boot, das vom Wind der Stürme erfasst wird und im Meer versinkt.
3.55.5
मृगयूथपरिभ्रष्टां मृगीं श्वभिरिवावृताम्।
अधोगतमुखीं सीतां तामभ्येत्य निशाचरः ॥ ३.५५.५ ॥
Wie eine Hirschkuh, vom Rudel getrennt und von Hunden umringt, saß Sītā mit gesenktem Antlitz; zu ihr tretend, der Nachtwandler.
3.55.6
तां तु शोकवशाद् दीनामवशां राक्षसाधिपः।
सबलाद् दर्शयामास गृहं देवगृहोपमम् ॥ ३.५५.६ ॥
Vom Kummer beherrscht, elend und hilflos, zeigte ihr der Herr der Rākṣasas gewaltsam das Haus, gleich einem Tempel der Götter.
3.55.7
हर्म्यप्रासादसम्बाधं स्त्रीसहस्रनिषेवितम्।
नानापक्षिगणैर्जुष्टं नानारत्नसमन्वितम् ॥ ३.५५.७ ॥
Jene Wohnstätte war voller Hallen und Paläste, von Tausenden Frauen umsorgt, von Scharen vielerlei Vögel bewohnt und mit allerlei Edelsteinen geschmückt.
3.55.8
दान्तकैस्तापनीयैश्च स्फाटिकै राजतैस्तथा।
वज्रवैदूर्यचित्रैश्च स्तम्भैर्दृष्टिमनोरमैः ॥ ३.५५.८ ॥
Seine Säulen waren aus Elfenbein, geläutertem Gold, Kristall und Silber gefertigt, bunt mit Diamanten und Lapislazuli eingelegt und dem Auge wie dem Geist entzückend.
3.55.9
दिव्यदुन्दुभिनिर्घोषं तप्तकाञ्चनभूषणम्।
सोपानं काञ्चनं चित्रमारुरोह तया सह ॥ ३.५५.९ ॥
Auf jener wundersamen goldenen Treppe, die wie himmlische Trommeln widerhallte und mit geläutertem Gold geschmückt war, stieg er mit ihr hinauf.
3.55.10
दान्तका राजताश्चैव गवाक्षाः प्रियदर्शनाः।
हेमजालावृताश्चासंस्तत्र प्रासादपङ्क्तयः ॥ ३.५५.१० ॥
Dort gab es Reihen von Palästen, deren Fenster aus Elfenbein und Silber, anmutig anzusehen und mit goldenen Gittern bedeckt waren.
3.55.11
सुधामणिविचित्राणि भूमिभागानि सर्वशः।
दशग्रीवः स्वभवने प्रादर्शयत मैथिलीम् ॥ ३.५५.११ ॥
In seiner eigenen Wohnstätte zeigte Rāvaṇa, der Zehnhalsige, Maithilī überall Bodenflächen, bunt mit geglättetem Stuck und Edelsteinen verziert.
3.55.12
दीर्घिकाः पुष्करिण्यश्च नानापुष्पसमावृताः।
रावणो दर्शयामास सीतां शोकपरायणाम् ॥ ३.५५.१२ ॥
Lange Teiche und Lotusweiher, bedeckt mit vielerlei Blumen, zeigte Rāvaṇa der in Kummer versunkenen Sītā.
3.55.13
दर्शयित्वा तु वैदेहीं कृत्स्नं तद्भवनोत्तमम्।
उवाच वाक्यं पापात्मा सीतां लोभितुमिच्छया ॥ ३.५५.१३ ॥
Nachdem er Vaidehī den ganzen herrlichen Palast gezeigt hatte, sprach der Frevelhafte diese Worte zu Sītā, in dem Wunsch, sie zu verlocken.
3.55.14
दश राक्षसकोट्यश्च द्वाविंशतिरथापराः।
वर्जयित्वा जरावृद्धान् बालांश्च रजनीचरान् ॥ ३.५५.१४ ॥
Es gibt zehn Krore Rākṣasas und weitere zweiundzwanzig Streitwagenkämpfer, ausgenommen die Alten und Gebrechlichen, die Kinder und die Nachtwandler.
3.55.15
तेषां प्रभुरहं सीते सर्वेषां भीमकर्मणाम्।
सहस्रमेकमेकस्य मम कार्यपुरःसरम् ॥ ३.५५.१५ ॥
O Sītā, ich bin der Herr all dieser Schrecklichen; für jeden von ihnen gibt es tausend, die meinem Auftrag voraneilen.
3.55.16
यदिदं राज्यतन्त्रं मे त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम्।
जीवितं च विशालाक्षि त्वं मे प्राणैर्गरीयसी ॥ ३.५५.१६ ॥
Diese ganze Regierung meines Reiches ruht auf dir; und, o Breitäugige, du bist mir teurer als meine Lebensatem.
3.55.17
बह्वीनामुत्तमस्त्रीणां मम योऽसौ परिग्रहः।
तासां त्वमीश्वरी सीते मम भार्या भव प्रिये ॥ ३.५५.१७ ॥
Über die vielen vortrefflichen Frauen, die mein sind, sollst du die Herrin sein; o Sītā, o Geliebte, werde meine Gemahlin.
3.55.18
साधु किं तेऽन्यथाबुद्ध्या रोचयस्व वचो मम।
भजस्व माभितप्तस्य प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ ३.५५.१८ ॥
Nun denn, warum mit irregeleitetem Sinn? Billige meine Worte; nimm Zuflucht bei mir, dem Gequälten, und du solltest mir deine Gunst gewähren.
3.55.19
परिक्षिप्ता समुद्रेण लङ्केयं शतयोजना।
नेयं धर्षयितुं शक्या सेन्द्रैरपि सुरासुरैः ॥ ३.५५.१९ ॥
Vom Ozean umgeben, ist dieses Laṅkā, hundert Yojanas weit, nicht angreifbar, selbst nicht von Göttern und Dämonen samt Indra.
3.55.20
न देवेषु न यक्षेषु न गन्धर्वेषु नर्षिषु।
अहं पश्यामि लोकेषु यो मे वीर्यसमो भवेत् ॥ ३.५५.२० ॥
Unter Göttern, Yakṣas, Gandharvas oder Weisen und in allen Welten sehe ich niemanden, der meiner Tapferkeit gleichkäme.
3.55.21
राज्यभ्रष्टेन दीनेन तापसेन पदातिना।
किं करिष्यसि रामेण मानुषेणाल्पतेजसा ॥ ३.५५.२१ ॥
Was wirst du mit Rāma anfangen, einem Mann, der sein Reich verloren hat, elend, ein Asket, zu Fuß gehend, ein bloßer Sterblicher von geringem Glanz?
3.55.22
भजस्व सीते मामेव भर्ताहं सदृशस्तव।
यौवनं त्वध्रुवं भीरु रमस्वेह मया सह ॥ ३.५५.२२ ॥
Nimm mich, Sītā, denn ich bin ein dir würdiger Gemahl. O Ängstliche, die Jugend währt nicht; erfreue dich hier mit mir.
3.55.23
दर्शने मा कृथा बुद्धिं राघवस्य वरानने।
कास्य शक्तिरिहागन्तुमपि सीते मनोरथैः ॥ ३.५५.२३ ॥
Gib den Gedanken, Rāghava zu sehen, auf, o Schönwangige. Sītā, welche Macht hat er, hierher zu kommen, selbst nur in Wünschen?
3.55.24
न शक्यो वायुराकाशे पाशैर्बद्धुं महाजवः।
दीप्यमानस्य वाप्यग्नेर्ग्रहीतुं विमलाः शिखाः ॥ ३.५५.२४ ॥
So wie der schnelle Wind am Himmel nicht mit Schlingen gebunden werden kann, noch die reinen Flammen eines lodernden Feuers ergriffen werden können.
3.55.25
त्रयाणामपि लोकानां न तं पश्यामि शोभने।
विक्रमेण नयेद् यस्त्वां मद्बाहुपरिपालिताम् ॥ ३.५५.२५ ॥
Schöne, in allen drei Welten sehe ich niemanden, der dich mit Gewalt fortführen könnte, du, die du von meinen Armen beschützt wirst.
3.55.26
लङ्कायाः सुमहद्राज्यमिदं त्वमनुपालय।
त्वत्प्रेष्या मद्विधाश्चैव देवाश्चापि चराचरम् ॥ ३.५५.२६ ॥
Herrsche über dieses weite Reich Laṅkā. Wesen wie ich, die Götter und alles, was sich bewegt und nicht bewegt, werden deine Diener sein.
3.55.27
अभिषेकजलक्लिन्ना तुष्टा च रमयस्व च।
दुष्कृतं यत्पुरा कर्म वनवासेन तद्गतम् ॥ ३.५५.२७ ॥
Vom Wasser der Salbung benetzt, sei zufrieden und erfreue dich. Die böse Tat, die du einst begangen hast, ist durch das Waldexil gesühnt.
3.55.28
यच्च ते सुकृतं कर्म तस्येह फलमाप्नुहि।
इह सर्वाणि माल्यानि दिव्यगन्धानि मैथिलि ॥ ३.५५.२८ ॥
Und empfange hier die Frucht deiner guten Taten. O Maithilī, hier sind alle Girlanden von göttlichem Duft.
3.55.29
भूषणानि च मुख्यानि तानि सेव मया सह।
पुष्पकं नाम सुश्रोणि भ्रातुर्वैश्रवणस्य मे ॥ ३.५५.२९ ॥
Nimm auch die vorzüglichen Schmuckstücke mit mir. O Schönhüftige, es gibt auch das Luftgefährt namens Puṣpaka meines Bruders Vaiśravaṇa (Kubera).
3.55.30
विमानं सूर्यसंकाशं तरसा निर्जितं रणे।
विशालं रमणीयं च तद्विमानं मनोजवम् ॥ ३.५५.३० ॥
Dieses Luftgefährt, das wie die Sonne leuchtet, habe ich im Kampf mit Gewalt erobert. Es ist weit, lieblich und schnell wie der Gedanke.
3.55.31
तत्र सीते मया सार्धं विहरस्व यथासुखम्।
वदनं पद्मसंकाशं विमलं चारुदर्शनम् ॥ ३.५५.३१ ॥
Sītā, dort, mit mir zusammen, genieße nach Belieben. Dein Antlitz gleicht dem Lotos, makellos und anmutig anzusehen.
3.55.32
शोकार्तं तु वरारोहे न भ्राजति वरानने।
एवं वदति तस्मिन् सा वस्त्रान्तेन वराङ्गना ॥ ३.५५.३२ ॥
O du Schönhüftige, o du Schöngesichtige! Dein Antlitz strahlt nicht, von Kummer bedrückt. Als er so sprach, verhüllte sich jene vortreffliche Frau mit dem Zipfel ihres Gewandes.
3.55.33
पिधायेन्दुनिभं सीता मन्दमश्रूण्यवर्तयत्।
ध्यायन्तीं तामिवास्वस्थां सीतां चिन्ताहतप्रभाम् ॥ ३.५५.३३ ॥
Ihr mondgleiches Antlitz verhüllend, vergoss Sītā sanft Tränen. Ihr Glanz von Sorge getroffen, schien sie grübelnd und unruhig.
3.55.34
उवाच वचनं वीरो रावणो रजनीचरः।
अलं व्रीडेन वैदेहि धर्मलोपकृतेन ते ॥ ३.५५.३४ ॥
Da sprach der Held, der nächtliche Wanderer Rāvaṇa: Vaidehī, genug der Scham. Diese Scham entspringt der Verletzung des Dharma.
3.55.35
आर्षोऽयं देवि निष्पन्दो यस्त्वामभिभविष्यति।
एतौ पादौ मया स्निग्धौ शिरोभिः परिपीडितौ ॥ ३.५५.३५ ॥
O Göttin, dieses heilige Zittern wird dich überwältigen. Diese beiden zarten Füße habe ich mit meinen Häuptern berührt.
3.55.36
प्रसादं कुरु मे क्षिप्रं वश्यो दासोऽहमस्मि ते।
इमाः शून्या मया वाचः शुष्यमाणेन भाषिताः ॥ ३.५५.३६ ॥
Gewähre mir deine Gunst, schnell! Ich bin dein gefügiger Diener. Diese Worte, von mir, dem Ausgedörrten, gesprochen, sind leer geblieben.
3.55.37
न चापि रावणः कांचिन्मूर्ध्ना स्त्रीं प्रणमेत ह।
एवमुक्त्वा दशग्रीवो मैथिलीं जनकात्मजाम्।
कृतान्तवशमापन्नो ममेयमिति मन्यते ॥ ३.५५.३७ ॥
Rāvaṇa verneigte sich vor keiner Frau mit dem Haupt. So sprechend hält der Zehnhalsige, in der Gewalt des Todes, die Maithilī, Janakas Tochter, für die Seine.