Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 3.61
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.61.1
दृष्ट्वाऽऽश्रमपदं शून्यं रामो दशरथात्मजः।
रहितां पर्णशालां च प्रविद्धान्यासनानि च ॥ ३.६१.१ ॥
Rāma, Sohn des Daśaratha, sah den Einsiedlerplatz verlassen, die Blätterhütte leer und die Sitze verstreut umherliegen.
3.61.2
अदृष्ट्वा तत्र वैदेहीं संनिरीक्ष्य च सर्वशः।
उवाच रामः प्राक्रुश्य प्रगृह्य रुचिरौ भुजौ ॥ ३.६१.२ ॥
Da er Vaidehī dort nicht sah und sich aufmerksam nach allen Seiten umsah, rief Rāma laut, hob seine schönen Arme und sprach.
3.61.3
क्व नु लक्ष्मण वैदेही कं वा देशमितो गता।
केनाहृता वा सौमित्रे भक्षिता केन वा प्रिया ॥ ३.६१.३ ॥
Lakṣmaṇa, wo ist Vaidehī? An welchen Ort ist sie von hier gegangen? O Sohn der Sumitrā, wer hat sie entführt, oder wer hat meine Geliebte verschlungen?
3.61.4
वृक्षेणावार्य यदि मां सीते हसितुमिच्छसि।
अलं ते हसितेनाद्य मां भजस्व सुदुःखितम् ॥ ३.६१.४ ॥
O Sītā, wenn du dich hinter einem Baum verstecken und mich necken willst, so genug! Lass heute diesen Scherz und komm zu mir, der ich so sehr betrübt bin.
3.61.5
यैः परिक्रीडसे सीते विश्वस्तैर्मृगपोतकैः।
एते हीनास्त्वया सौम्ये ध्यायन्त्यस्राविलेक्षणाः ॥ ३.६१.५ ॥
O Sītā, die vertrauensvollen Rehkitze, mit denen du spieltest, o Sanfte, sind ohne dich verlassen; sie sitzen grübelnd da, die Augen von Tränen getrübt.
3.61.6
सीतया रहितोऽहं वै नहि जीवामि लक्ष्मण।
वृतं शोकेन महता सीताहरणजेन माम् ॥ ३.६१.६ ॥
Lakṣmaṇa, ohne Sītā kann ich gewiss nicht leben; dieser große Kummer, der aus Sītās Entführung entstand, hat mich umhüllt.
3.61.7
परलोके महाराजो नूनं द्रक्ष्यति मे पिता।
कथं प्रतिज्ञां संश्रुत्य मया त्वमभियोजितः ॥ ३.६१.७ ॥
In der jenseitigen Welt wird der große König, mein Vater, mich gewiss sehen. Nachdem ich mein Versprechen gegeben habe, wie konnte ich dich hineinziehen?
3.61.8
अपूरयित्वा तं कालं मत्सकाशमिहागतः।
कामवृत्तमनार्यं वा मृषावादिनमेव च ॥ ३.६१.८ ॥
Ohne jene Frist vollendet zu haben, bist du hierher zu mir gekommen. Man wird dich für einen halten, der aus Begierde handelt, unedel und ein Lügner ist.
3.61.9
धिक् त्वामिति परे लोके व्यक्तं वक्ष्यति मे पिता।
विवशं शोकसंतप्तं दीनं भग्नमनोरथम् ॥ ३.६१.९ ॥
In der jenseitigen Welt wird mein Vater deutlich sagen: 'Schande über dich!', wenn er mich hilflos, von Kummer gequält, elend und mit zerbrochenen Wünschen sieht.
3.61.10
मामिहोत्सृज्य करुणं कीर्तिर्नरमिवानृजुम्।
क्व गच्छसि वरारोहे मा मोत्सृज सुमध्यमे ॥ ३.६१.१० ॥
Mich hier so kläglich verlassend, wie der Ruhm einen krummen Menschen verlässt—wohin gehst du, o Schöngehüftete? Verlass mich nicht, o Schlanktaillige!
3.61.11
त्वया विरहितश्चाहं त्यक्ष्ये जीवितमात्मनः।
इतीव विलपन् रामः सीतादर्शनलालसः ॥ ३.६१.११ ॥
Von dir getrennt, werde ich mein Leben aufgeben—so klagend, Rāma, voll Sehnsucht, Sītā zu sehen.
3.61.12
न ददर्श सुदुःखार्तो राघवो जनकात्मजाम्।
अनासादयमानं तं सीतां शोकपरायणम् ॥ ३.६१.१२ ॥
Rāghava (Rāma), von großem Kummer gequält, sah die Tochter Janakas (Sītā) nicht; sie nicht findend, gab er sich dem Kummer hin.
3.61.13
पङ्कमासाद्य विपुलं सीदन्तमिव कुञ्जरम्।
लक्ष्मणो राममत्यर्थमुवाच हितकाम्यया ॥ ३.६१.१३ ॥
Als er Rāma wie einen in tiefen Schlamm geratenen Elefanten versinken sah, sprach Lakṣmaṇa aus Sorge um dessen Wohl zu ihm.
3.61.14
मा विषादं महाबुद्धे कुरु यत्नं मया सह।
इदं गिरिवरं वीर बहुकन्दरशोभितम् ॥ ३.६१.१४ ॥
Verzweifle nicht, o Weiser; bemühe dich mit mir. O Held, dieser herrliche Berg ist mit vielen Höhlen geschmückt.
3.61.15
प्रियकाननसंचारा वनोन्मत्ता च मैथिली।
सा वनं वा प्रविष्टा स्यान्नलिनीं वा सुपुष्पिताम् ॥ ३.६१.१५ ॥
Vielleicht ist Maithilī, die gern durch die Wälder streift und vom Wald berauscht ist, in den Wald gegangen oder in einen Lotusteich voller Blüten.
3.61.16
सरितं वापि सम्प्राप्ता मीनवञ्जुलसेविताम्।
वित्रासयितुकामा वा लीना स्यात् कानने क्वचित् ॥ ३.६१.१६ ॥
Oder sie hat einen Fluss erreicht, den Fische und Vañjula-Vögel besuchen, oder sie hält sich irgendwo im Wald versteckt, weil sie dich erschrecken will.
3.61.17
जिज्ञासमाना वैदेही त्वां मां च पुरुषर्षभ।
तस्या ह्यन्वेषणे श्रीमन् क्षिप्रमेव यतावहे ॥ ३.६१.१७ ॥
Dich und mich suchend, mag Vaidehī kommen; o bester der Männer, o Glorreicher, lass uns eilig nach ihr suchen.
3.61.18
वनं सर्वं विचिनुवो यत्र सा जनकात्मजा।
मन्यसे यदि काकुत्स्थ मा स्म शोके मनः कृथाः ॥ ३.६१.१८ ॥
Wenn du meinst, lass uns den ganzen Wald durchsuchen, wo immer die Tochter Janakas ist. O Nachkomme des Kakutstha, lass deinen Geist nicht in Trauer versinken.
3.61.19
एवमुक्तः स सौहार्दाल्लक्ष्मणेन समाहितः।
सह सौमित्रिणा रामो विचेतुमुपचक्रमे ॥ ३.६१.१९ ॥
So angesprochen von Lakṣmaṇa, begann Rāma, aus Zuneigung gefasst, zusammen mit Saumitri die Suche.
3.61.20
तौ वनानि गिरींश्चैव सरितश्च सरांसि च।
निखिलेन विचिन्वन्तौ सीतां दशरथात्मजौ ॥ ३.६१.२० ॥
Die beiden Söhne Daśarathas suchten Sītā gründlich in Wäldern, Bergen, Flüssen und Seen.
3.61.21
तस्य शैलस्य सानूनि शिलाश्च शिखराणि च।
निखिलेन विचिन्वन्तौ नैव तामभिजग्मतुः ॥ ३.६१.२१ ॥
Obwohl sie die Hänge, Felsen und Gipfel jenes Berges gründlich durchsuchten, fanden sie sie nicht.
3.61.22
विचित्य सर्वतः शैलं रामो लक्ष्मणमब्रवीत्।
नेह पश्यामि सौमित्रे वैदेहीं पर्वते शुभाम् ॥ ३.६१.२२ ॥
Nachdem er den Berg von allen Seiten durchsucht hatte, sprach Rāma zu Lakṣmaṇa: »O Saumitri, ich sehe hier auf dem Berg die glückverheißende Vaidehī nicht.«
3.61.23
ततो दुःखाभिसंतप्तो लक्ष्मणो वाक्यमब्रवीत्।
विचरन् दण्डकारण्यं भ्रातरं दीप्ततेजसम् ॥ ३.६१.२३ ॥
Da sprach Lakṣmaṇa, von Kummer gequält, diese Worte zu seinem Bruder, dem strahlenden, der im Daṇḍaka-Wald umherirrte.
3.61.24
प्राप्स्यसे त्वं महाप्राज्ञ मैथिलीं जनकात्मजाम्।
यथा विष्णुर्महाबाहुर्बलिं बद्ध्वा महीमिमाम् ॥ ३.६१.२४ ॥
O Großweiser, du wirst gewiss Maithilī, die Tochter Janakas, erlangen, so wie der starkarmige Viṣṇu, nachdem er Bali gebunden hatte, diese Erde erlangte.
3.61.25
एवमुक्तस्तु वीरेण लक्ष्मणेन स राघवः।
उवाच दीनया वाचा दुःखाभिहतचेतनः ॥ ३.६१.२५ ॥
So angesprochen vom Helden Lakṣmaṇa, sprach Rāghava, sein Geist vom Schmerz getroffen, mit kläglicher Stimme.
3.61.26
वनं सुविचितं सर्वं पद्मिन्यः फुल्लपङ्कजाः।
गिरिश्चायं महाप्राज्ञ बहुकन्दरनिर्झरः।
नहि पश्यामि वैदेहीं प्राणेभ्योऽपि गरीयसीम् ॥ ३.६१.२६ ॥
Dieser ganze Wald ist wunderbar vielfältig, mit Lotusteichen in voller Blüte; und dieser Berg, o Weiser, hat viele Höhlen und Wasserfälle. Doch ich sehe Vaidehī nicht, teurer mir als das Leben selbst.
3.61.27
एवं स विलपन् रामः सीताहरणकर्षितः।
दीनः शोकसमाविष्टो मुहूर्तं विह्वलोऽभवत् ॥ ३.६१.२७ ॥
So klagend wurde Rāma, durch Sītās Entführung ausgezehrt, elend und vom Kummer ergriffen, einen Augenblick lang verwirrt.
3.61.28
स विह्वलितसर्वाङ्गो गतबुद्धिर्विचेतनः।
निषसादातुरो दीनो निःश्वस्याशीतमायतम् ॥ ३.६१.२८ ॥
Alle Glieder zitternd, der Verstand verloren, die Sinne abwesend, setzte er sich nieder, verzweifelt und elend, und stieß lange, heiße Seufzer aus.
3.61.29
बहुशः स तु निःश्वस्य रामो राजीवलोचनः।
हा प्रियेति विचुक्रोश बहुशो बाष्पगद्गदः ॥ ३.६१.२९ ॥
Immer wieder seufzend, rief der lotusäugige Rāma wiederholt: »Wehe, Geliebte!«, die Stimme von Tränen erstickt.
3.61.30
तं सान्त्वयामास ततो लक्ष्मणः प्रियबान्धवम्।
बहुप्रकारं शोकार्तः प्रश्रितः प्रश्रिताञ्जलिः ॥ ३.६१.३० ॥
Da tröstete Lakṣmaṇa, von Kummer bedrückt, demütig mit gefalteten Händen seinen lieben Verwandten auf vielerlei Weise.
3.61.31
अनादृत्य तु तद् वाक्यं लक्ष्मणोष्ठपुटच्युतम्।
अपश्यंस्तां प्रियां सीतां प्राक्रोशत् स पुनः पुनः ॥ ३.६१.३१ ॥
Ohne auf jene Worte zu achten, die von Lakṣmaṇas Lippen gefallen waren, und seine geliebte Sītā nicht erblickend, rief er immer wieder laut.