வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 3.61
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.61.1
दृष्ट्वाऽऽश्रमपदं शून्यं रामो दशरथात्मजः।
रहितां पर्णशालां च प्रविद्धान्यासनानि च ॥ ३.६१.१ ॥
தசரதனின் மகனான ராமன் ஆசிரம இடம் வெறிச்சோடியிருப்பதைக் கண்டான்; இலைக் குடிசை ஆளின்றி இருப்பதையும், சிதறிக் கிடந்த ஆசனங்களையும் கண்டான்.
3.61.2
अदृष्ट्वा तत्र वैदेहीं संनिरीक्ष्य च सर्वशः।
उवाच रामः प्राक्रुश्य प्रगृह्य रुचिरौ भुजौ ॥ ३.६१.२ ॥
அங்கே வைதேஹியைக் காணாமல், எல்லாப் பக்கமும் நன்கு பார்த்து, ராமன் உரக்கக் கூவி அழகிய இரு கைகளையும் உயர்த்திச் சொன்னான்.
3.61.3
क्व नु लक्ष्मण वैदेही कं वा देशमितो गता।
केनाहृता वा सौमित्रे भक्षिता केन वा प्रिया ॥ ३.६१.३ ॥
லக்ஷ்மணா, வைதேஹி எங்கே? இங்கிருந்து அவள் எந்த இடத்திற்குச் சென்றாள்? ஓ சௌமித்ரா, அவளை யார் கவர்ந்தார்கள், அல்லது அன்பிற்குரியவளை யார் விழுங்கினார்கள்?
3.61.4
वृक्षेणावार्य यदि मां सीते हसितुमिच्छसि।
अलं ते हसितेनाद्य मां भजस्व सुदुःखितम् ॥ ३.६१.४ ॥
ஓ சீதா, நீ ஒரு மரத்தின் பின்னே ஒளிந்துகொண்டு என்னைக் கேலி செய்ய விரும்பினால், போதும்; இன்று இந்தச் சிரிப்பை விட்டுவிட்டு, மிகவும் துயருற்ற என்னிடம் வா.
3.61.5
यैः परिक्रीडसे सीते विश्वस्तैर्मृगपोतकैः।
एते हीनास्त्वया सौम्ये ध्यायन्त्यस्राविलेक्षणाः ॥ ३.६१.५ ॥
ஓ சீதா, நீ எந்த நம்பிக்கையான மான்குட்டிகளுடன் விளையாடினாயோ, ஓ சௌம்யை, உன்னை இழந்து இவை கண்ணீரால் மங்கிய விழிகளுடன் துயரில் ஆழ்ந்திருக்கின்றன.
3.61.6
सीतया रहितोऽहं वै नहि जीवामि लक्ष्मण।
वृतं शोकेन महता सीताहरणजेन माम् ॥ ३.६१.६ ॥
லக்ஷ்மணா, சீதை இல்லாமல் நான் நிச்சயமாக உயிர் வாழமாட்டேன்; சீதை கவர்ந்து செல்லப்பட்டதால் எழுந்த பெரும் துயரம் என்னைச் சூழ்ந்துவிட்டது.
3.61.7
परलोके महाराजो नूनं द्रक्ष्यति मे पिता।
कथं प्रतिज्ञां संश्रुत्य मया त्वमभियोजितः ॥ ३.६१.७ ॥
மறுலோகத்தில் மகாராஜா என் தந்தை நிச்சயமாக என்னைக் காண்பார். சத்தியம் செய்துவிட்டு, நான் உன்னை எவ்வாறு இப்படிச் சிக்கவைத்தேன்?
3.61.8
अपूरयित्वा तं कालं मत्सकाशमिहागतः।
कामवृत्तमनार्यं वा मृषावादिनमेव च ॥ ३.६१.८ ॥
அந்தக் காலத்தை நிறைவு செய்யாமல் நீ என்னிடம் இங்கு வந்துவிட்டாய். (அப்போது மக்கள் உன்னை) ஆசையின்படி நடப்பவனும், அநாரியனும், பொய்யனும் என்று கருதுவர்.
3.61.9
धिक् त्वामिति परे लोके व्यक्तं वक्ष्यति मे पिता।
विवशं शोकसंतप्तं दीनं भग्नमनोरथम् ॥ ३.६१.९ ॥
மறுலோகத்தில் என் தந்தை தெளிவாக, 'உனக்குச் சாபம்' என்று சொல்வார்—(என்னை) இயலாதவனாகவும், துயரால் வாடியவனாகவும், துயருற்றவனாகவும், சிதைந்த ஆசைகளுடையவனாகவும் கண்டு.
3.61.10
मामिहोत्सृज्य करुणं कीर्तिर्नरमिवानृजुम्।
क्व गच्छसि वरारोहे मा मोत्सृज सुमध्यमे ॥ ३.६१.१० ॥
இங்கே என்னை இவ்வாறு பரிதாபமாக விட்டுச் செல்கிறாய்—நேரானவல்லாத மனிதனை கீர்த்தி விட்டு விடுவது போல. அழகிய இடையுடையவளே! எங்கே செல்கிறாய்? என்னைக் கைவிடாதே, மெல்லிடையாளே!
3.61.11
त्वया विरहितश्चाहं त्यक्ष्ये जीवितमात्मनः।
इतीव विलपन् रामः सीतादर्शनलालसः ॥ ३.६१.११ ॥
உன்னைப் பிரிந்து நான் என் உயிரை விடுவேன்—இவ்வாறு புலம்பியவனாய், சீதையைக் காணும் ஆவலுடைய ராமன்.
3.61.12
न ददर्श सुदुःखार्तो राघवो जनकात्मजाम्।
अनासादयमानं तं सीतां शोकपरायणम् ॥ ३.६१.१२ ॥
மிகுந்த துயரால் வருந்திய ராகவன் (ராமன்) ஜனகனின் மகளான சீதையைக் காணவில்லை; அவளைக் காணாமல் அவன் துயரில் ஆழ்ந்திருந்தான்.
3.61.13
पङ्कमासाद्य विपुलं सीदन्तमिव कुञ्जरम्।
लक्ष्मणो राममत्यर्थमुवाच हितकाम्यया ॥ ३.६१.१३ ॥
ஆழமான சேற்றில் சிக்கி மூழ்கும் யானையைப் போல இருந்த ராமனை நோக்கி, அவரது நலனை விரும்பி லட்சுமணன் மிகவும் கூறினான்.
3.61.14
मा विषादं महाबुद्धे कुरु यत्नं मया सह।
इदं गिरिवरं वीर बहुकन्दरशोभितम् ॥ ३.६१.१४ ॥
மகா அறிவாளியே, துயரம் கொள்ளாதீர்; என்னுடன் முயற்சி செய்யுங்கள். வீரரே, பல குகைகளால் அழகுறும் இந்தச் சிறந்த மலை இதோ.
3.61.15
प्रियकाननसंचारा वनोन्मत्ता च मैथिली।
सा वनं वा प्रविष्टा स्यान्नलिनीं वा सुपुष्पिताम् ॥ ३.६१.१५ ॥
காடுகளில் சுற்றித் திரிவதை விரும்பி வனத்தின் பித்தில் மூழ்கிய மைதிலி, காட்டுக்குள் நுழைந்திருக்கலாம்; அல்லது மலர்கள் நிறைந்த தாமரைக் குளத்திற்குள் சென்றிருக்கலாம்.
3.61.16
सरितं वापि सम्प्राप्ता मीनवञ्जुलसेविताम्।
वित्रासयितुकामा वा लीना स्यात् कानने क्वचित् ॥ ३.६१.१६ ॥
மீன்களும் வஞ்சுல பறவைகளும் நிறைந்த ஆற்றை அடைந்திருக்கலாம்; அல்லது உங்களை அச்சுறுத்த விரும்பி காட்டில் எங்கோ ஒளிந்திருக்கலாம்.
3.61.17
जिज्ञासमाना वैदेही त्वां मां च पुरुषर्षभ।
तस्या ह्यन्वेषणे श्रीमन् क्षिप्रमेव यतावहे ॥ ३.६१.१७ ॥
ஆண்களில் சிறந்தவரே, வைதேகி உங்களையும் என்னையும் தேடிக்கொண்டு வரலாம். ஸ்ரீமானே, அவளைத் தேடுவதில் நாம் விரைவில் முயல்வோம்.
3.61.18
वनं सर्वं विचिनुवो यत्र सा जनकात्मजा।
मन्यसे यदि काकुत्स्थ मा स्म शोके मनः कृथाः ॥ ३.६१.१८ ॥
ஜனகனின் மகள் எங்கிருக்கிறாளோ அந்தக் காடு முழுவதையும் தேடுவோம்; நீங்கள் சம்மதித்தால். காகுத்ஸ்தரே, மனதைத் துயரில் ஆழ்த்தாதீர்.
3.61.19
एवमुक्तः स सौहार्दाल्लक्ष्मणेन समाहितः।
सह सौमित्रिणा रामो विचेतुमुपचक्रमे ॥ ३.६१.१९ ॥
லட்சுமணன் இவ்வாறு கூறியதும், அன்பினால் மனம் அடங்கிய ராமன் சௌமித்ரியுடன் தேடத் தொடங்கினான்।
3.61.20
तौ वनानि गिरींश्चैव सरितश्च सरांसि च।
निखिलेन विचिन्वन्तौ सीतां दशरथात्मजौ ॥ ३.६१.२० ॥
தசரதனின் அந்த இரு மைந்தர்களும் காடுகள், மலைகள், ஆறுகள், ஏரிகள் ஆகியவற்றில் சீதையை முழுமையாகத் தேடினர்।
3.61.21
तस्य शैलस्य सानूनि शिलाश्च शिखराणि च।
निखिलेन विचिन्वन्तौ नैव तामभिजग्मतुः ॥ ३.६१.२१ ॥
அந்த மலையின் சரிவுகள், பாறைகள், சிகரங்கள் அனைத்தையும் முழுமையாகத் தேடியும் அவளை அவர்கள் காணவில்லை।
3.61.22
विचित्य सर्वतः शैलं रामो लक्ष्मणमब्रवीत्।
नेह पश्यामि सौमित्रे वैदेहीं पर्वते शुभाम् ॥ ३.६१.२२ ॥
மலையை எல்லாப் பக்கமும் தேடிய பின் ராமன் லட்சுமணனிடம் கூறினான்: 'சௌமித்ரியே, இந்த மலையில் மங்கலமான வைதேகியை நான் காணவில்லை.'
3.61.23
ततो दुःखाभिसंतप्तो लक्ष्मणो वाक्यमब्रवीत्।
विचरन् दण्डकारण्यं भ्रातरं दीप्ततेजसम् ॥ ३.६१.२३ ॥
அப்போது துயரால் மிகவும் வருந்திய லட்சுமணன், தண்டகாரண்யத்தில் அலைந்துகொண்டிருந்த, ஒளிமிக்க சகோதரனிடம் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினான்।
3.61.24
प्राप्स्यसे त्वं महाप्राज्ञ मैथिलीं जनकात्मजाम्।
यथा विष्णुर्महाबाहुर्बलिं बद्ध्वा महीमिमाम् ॥ ३.६१.२४ ॥
மிகுந்த அறிவாளியே, மகாபாஹுவாகிய விஷ்ணு பலியைக் கட்டி இந்தப் பூமியை அடைந்ததுபோல, நீ மைதிலி ஜனகனின் மகளை அடைவாய்।
3.61.25
एवमुक्तस्तु वीरेण लक्ष्मणेन स राघवः।
उवाच दीनया वाचा दुःखाभिहतचेतनः ॥ ३.६१.२५ ॥
வீரன் லக்ஷ்மணன் இவ்வாறு கூறியதும், துயரால் நொந்த மனம் கொண்ட ராகவன் தீனமான குரலில் பேசினான்.
3.61.26
वनं सुविचितं सर्वं पद्मिन्यः फुल्लपङ्कजाः।
गिरिश्चायं महाप्राज्ञ बहुकन्दरनिर्झरः।
नहि पश्यामि वैदेहीं प्राणेभ्योऽपि गरीयसीम् ॥ ३.६१.२६ ॥
இந்தக் காடு முழுவதும் மிக அழகானது; மலர்ந்த தாமரைகள் நிறைந்த குளங்களும், பல குகைகளும் அருவிகளும் கொண்ட இம்மலையும் உள்ளன. ஆனால் உயிரினும் இனிய வைதேகியை நான் காணவில்லை.
3.61.27
एवं स विलपन् रामः सीताहरणकर्षितः।
दीनः शोकसमाविष्टो मुहूर्तं विह्वलोऽभवत् ॥ ३.६१.२७ ॥
இவ்வாறு புலம்பிய ராமன், சீதை கவர்ந்து செல்லப்பட்டதால் வாடி, தீனனாகி, சோகத்தில் மூழ்கி, சிறிது நேரம் கலங்கினான்.
3.61.28
स विह्वलितसर्वाङ्गो गतबुद्धिर्विचेतनः।
निषसादातुरो दीनो निःश्वस्याशीतमायतम् ॥ ३.६१.२८ ॥
அவனது உடல் முழுவதும் நடுங்கியது; புத்தி மயங்கி உணர்வற்றவனாய், துயருற்ற தீனனாய் அவன் அமர்ந்தான், நீண்ட சூடான பெருமூச்சு விட்டான்.
3.61.29
बहुशः स तु निःश्वस्य रामो राजीवलोचनः।
हा प्रियेति विचुक्रोश बहुशो बाष्पगद्गदः ॥ ३.६१.२९ ॥
பலமுறை பெருமூச்சு விட்ட தாமரைக் கண்ணன் ராமன் "ஐயோ, அன்பே!" என்று பலமுறை கதறினான்; கண்ணீரால் குரல் தழுதழுத்தது.
3.61.30
तं सान्त्वयामास ततो लक्ष्मणः प्रियबान्धवम्।
बहुप्रकारं शोकार्तः प्रश्रितः प्रश्रिताञ्जलिः ॥ ३.६१.३० ॥
பின்னர், துயருற்ற லக்ஷ்மணன் பணிவுடன் கைகூப்பி, தன் அன்புச் சகோதரனை பலவாறு ஆறுதல் கூறினான்.
3.61.31
अनादृत्य तु तद् वाक्यं लक्ष्मणोष्ठपुटच्युतम्।
अपश्यंस्तां प्रियां सीतां प्राक्रोशत् स पुनः पुनः ॥ ३.६१.३१ ॥
லட்சுமணனின் உதட்டிலிருந்து வெளிவந்த அந்தச் சொற்களைப் புறக்கணித்து, தம் அன்பு சீதையைக் காணாமல் அவர் மீண்டும் மீண்டும் அழைத்துக் கதறினார்.