Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 3.61
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.61.1
दृष्ट्वाऽऽश्रमपदं शून्यं रामो दशरथात्मजः।
रहितां पर्णशालां च प्रविद्धान्यासनानि च ॥ ३.६१.१ ॥
Rāma, filho de Daśaratha, viu o local do eremitério vazio, a cabana de folhas abandonada e os assentos espalhados.
3.61.2
अदृष्ट्वा तत्र वैदेहीं संनिरीक्ष्य च सर्वशः।
उवाच रामः प्राक्रुश्य प्रगृह्य रुचिरौ भुजौ ॥ ३.६१.२ ॥
Não vendo Vaidehī ali, e olhando cuidadosamente por todos os lados, Rāma clamou em voz alta, ergueu seus belos braços e falou.
3.61.3
क्व नु लक्ष्मण वैदेही कं वा देशमितो गता।
केनाहृता वा सौमित्रे भक्षिता केन वा प्रिया ॥ ३.६१.३ ॥
Lakṣmaṇa, onde está Vaidehī? Para que lugar ela foi daqui? Ó filho de Sumitrā, quem a levou, ou quem devorou a minha amada?
3.61.4
वृक्षेणावार्य यदि मां सीते हसितुमिच्छसि।
अलं ते हसितेनाद्य मां भजस्व सुदुःखितम् ॥ ३.६१.४ ॥
Ó Sītā, se queres esconder-te atrás de uma árvore para zombar de mim, basta! Deixa hoje essa brincadeira e vem a mim, que estou profundamente aflito.
3.61.5
यैः परिक्रीडसे सीते विश्वस्तैर्मृगपोतकैः।
एते हीनास्त्वया सौम्ये ध्यायन्त्यस्राविलेक्षणाः ॥ ३.६१.५ ॥
Ó Sītā, os cervos confiantes com quem brincavas, ó gentil, estão privados de ti; sentam-se pensativos, com os olhos turvos de lágrimas.
3.61.6
सीतया रहितोऽहं वै नहि जीवामि लक्ष्मण।
वृतं शोकेन महता सीताहरणजेन माम् ॥ ३.६१.६ ॥
Lakṣmaṇa, sem Sītā certamente não posso viver; este grande pesar, nascido do rapto de Sītā, envolveu-me.
3.61.7
परलोके महाराजो नूनं द्रक्ष्यति मे पिता।
कथं प्रतिज्ञां संश्रुत्य मया त्वमभियोजितः ॥ ३.६१.७ ॥
No outro mundo, o grande rei, meu pai, certamente me verá. Tendo feito uma promessa, como pude te envolver nisto?
3.61.8
अपूरयित्वा तं कालं मत्सकाशमिहागतः।
कामवृत्तमनार्यं वा मृषावादिनमेव च ॥ ३.६१.८ ॥
Sem completar aquele prazo, vieste aqui até mim. Serás tido como alguém que age por desejo, ignóbil e mentiroso.
3.61.9
धिक् त्वामिति परे लोके व्यक्तं वक्ष्यति मे पिता।
विवशं शोकसंतप्तं दीनं भग्नमनोरथम् ॥ ३.६१.९ ॥
No outro mundo, meu pai dirá claramente: 'Vergonha para ti!', ao ver-me impotente, atormentado pela dor, miserável e com os desejos despedaçados.
3.61.10
मामिहोत्सृज्य करुणं कीर्तिर्नरमिवानृजुम्।
क्व गच्छसि वरारोहे मा मोत्सृज सुमध्यमे ॥ ३.६१.१० ॥
Deixando-me aqui tão piedosamente, como a fama abandona um homem torto—para onde vais, ó de belos quadris? Não me abandones, ó de cintura delgada!
3.61.11
त्वया विरहितश्चाहं त्यक्ष्ये जीवितमात्मनः।
इतीव विलपन् रामः सीतादर्शनलालसः ॥ ३.६१.११ ॥
Separado de ti, abandonarei a minha vida—assim lamentando-se, Rāma, ansioso por ver Sītā.
3.61.12
न ददर्श सुदुःखार्तो राघवो जनकात्मजाम्।
अनासादयमानं तं सीतां शोकपरायणम् ॥ ३.६१.१२ ॥
Rāghava (Rāma), atormentado por grande dor, não viu a filha de Janaka (Sītā); não a encontrando, entregou-se ao sofrimento.
3.61.13
पङ्कमासाद्य विपुलं सीदन्तमिव कुञ्जरम्।
लक्ष्मणो राममत्यर्थमुवाच हितकाम्यया ॥ ३.६१.१३ ॥
Vendo Rāma afundar como um elefante preso na lama profunda, Lakṣmaṇa, desejando-lhe o bem, falou-lhe.
3.61.14
मा विषादं महाबुद्धे कुरु यत्नं मया सह।
इदं गिरिवरं वीर बहुकन्दरशोभितम् ॥ ३.६१.१४ ॥
Não te desesperes, ó grande sábio; faz um esforço comigo. Ó herói, esta excelente montanha está adornada com muitas cavernas.
3.61.15
प्रियकाननसंचारा वनोन्मत्ता च मैथिली।
सा वनं वा प्रविष्टा स्यान्नलिनीं वा सुपुष्पिताम् ॥ ३.६१.१५ ॥
Talvez Maithilī, que se deleita em vaguear pelas florestas e se embriaga da selva, tenha entrado na floresta ou num lago de lótus em flor.
3.61.16
सरितं वापि सम्प्राप्ता मीनवञ्जुलसेविताम्।
वित्रासयितुकामा वा लीना स्यात् कानने क्वचित् ॥ ३.६१.१६ ॥
Ou chegou a um rio frequentado por peixes e aves vañjula, ou está escondida algures na floresta, querendo assustar-te.
3.61.17
जिज्ञासमाना वैदेही त्वां मां च पुरुषर्षभ।
तस्या ह्यन्वेषणे श्रीमन् क्षिप्रमेव यतावहे ॥ ३.६१.१७ ॥
Procurando-te a ti e a mim, Vaidehī pode estar a vir; ó melhor dos homens, ó glorioso, empenhemo-nos rapidamente em procurá-la.
3.61.18
वनं सर्वं विचिनुवो यत्र सा जनकात्मजा।
मन्यसे यदि काकुत्स्थ मा स्म शोके मनः कृथाः ॥ ३.६१.१८ ॥
Se o julgares bem, procuremos em toda a floresta onde estiver a filha de Janaka. Ó descendente de Kakutstha, não deixes a tua mente afundar na dor.
3.61.19
एवमुक्तः स सौहार्दाल्लक्ष्मणेन समाहितः।
सह सौमित्रिणा रामो विचेतुमुपचक्रमे ॥ ३.६१.१९ ॥
Assim falado por Lakṣmaṇa, Rāma, contido pelo afeto, começou a busca junto com Saumitri.
3.61.20
तौ वनानि गिरींश्चैव सरितश्च सरांसि च।
निखिलेन विचिन्वन्तौ सीतां दशरथात्मजौ ॥ ३.६१.२० ॥
Os dois filhos de Daśaratha procuravam Sītā minuciosamente por florestas, montanhas, rios e lagos.
3.61.21
तस्य शैलस्य सानूनि शिलाश्च शिखराणि च।
निखिलेन विचिन्वन्तौ नैव तामभिजग्मतुः ॥ ३.६१.२१ ॥
Embora tenham procurado minuciosamente as encostas, rochas e picos daquela montanha, não a encontraram.
3.61.22
विचित्य सर्वतः शैलं रामो लक्ष्मणमब्रवीत्।
नेह पश्यामि सौमित्रे वैदेहीं पर्वते शुभाम् ॥ ३.६१.२२ ॥
Depois de procurar a montanha por todos os lados, Rāma disse a Lakṣmaṇa: «Ó Saumitri, aqui na montanha não vejo a auspiciosa Vaidehī.»
3.61.23
ततो दुःखाभिसंतप्तो लक्ष्मणो वाक्यमब्रवीत्।
विचरन् दण्डकारण्यं भ्रातरं दीप्ततेजसम् ॥ ३.६१.२३ ॥
Então Lakṣmaṇa, atormentado pela dor, disse estas palavras ao irmão, de brilho radiante, que vagava pela floresta de Daṇḍaka.
3.61.24
प्राप्स्यसे त्वं महाप्राज्ञ मैथिलीं जनकात्मजाम्।
यथा विष्णुर्महाबाहुर्बलिं बद्ध्वा महीमिमाम् ॥ ३.६१.२४ ॥
Ó grande sábio, certamente obterás Maithilī, a filha de Janaka, assim como o de braços poderosos Viṣṇu, depois de atar Bali, obteve esta terra.
3.61.25
एवमुक्तस्तु वीरेण लक्ष्मणेन स राघवः।
उवाच दीनया वाचा दुःखाभिहतचेतनः ॥ ३.६१.२५ ॥
Assim interpelado pelo herói Lakṣmaṇa, Rāghava, com a mente atingida pela dor, falou com voz aflita.
3.61.26
वनं सुविचितं सर्वं पद्मिन्यः फुल्लपङ्कजाः।
गिरिश्चायं महाप्राज्ञ बहुकन्दरनिर्झरः।
नहि पश्यामि वैदेहीं प्राणेभ्योऽपि गरीयसीम् ॥ ३.६१.२६ ॥
Toda esta floresta é maravilhosamente variada, com lagos de lótus em plena flor; e esta montanha, ó sábio, tem muitas cavernas e cascatas. Mas não vejo Vaidehī, mais querida para mim do que a própria vida.
3.61.27
एवं स विलपन् रामः सीताहरणकर्षितः।
दीनः शोकसमाविष्टो मुहूर्तं विह्वलोऽभवत् ॥ ३.६१.२७ ॥
Assim lamentando-se, Rāma, consumido pelo rapto de Sītā, desditoso e tomado pela dor, ficou desnorteado por um instante.
3.61.28
स विह्वलितसर्वाङ्गो गतबुद्धिर्विचेतनः।
निषसादातुरो दीनो निःश्वस्याशीतमायतम् ॥ ३.६१.२८ ॥
Com todos os membros trêmulos, a razão perdida e os sentidos ausentes, sentou-se, aflito e desdichado, soltando longos e quentes suspiros.
3.61.29
बहुशः स तु निःश्वस्य रामो राजीवलोचनः।
हा प्रियेति विचुक्रोश बहुशो बाष्पगद्गदः ॥ ३.६१.२९ ॥
Suspirando repetidas vezes, Rāma, de olhos de lótus, clamou muitas vezes: "Ai, amada!", com a voz embargada pelas lágrimas.
3.61.30
तं सान्त्वयामास ततो लक्ष्मणः प्रियबान्धवम्।
बहुप्रकारं शोकार्तः प्रश्रितः प्रश्रिताञ्जलिः ॥ ३.६१.३० ॥
Então Lakṣmaṇa, afligido pela dor, humildemente, com as mãos postas, consolou de muitas maneiras seu querido parente.
3.61.31
अनादृत्य तु तद् वाक्यं लक्ष्मणोष्ठपुटच्युतम्।
अपश्यंस्तां प्रियां सीतां प्राक्रोशत् स पुनः पुनः ॥ ३.६१.३१ ॥
Desconsiderando aquelas palavras que haviam saído dos lábios de Lakṣmaṇa, e não vendo sua amada Sītā, ele clamou repetidamente.