Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 3.62
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.62.1
सीतामपश्यन् धर्मात्मा शोकोपहतचेतनः।
विललाप महाबाहू रामः कमललोचनः ॥ ३.६२.१ ॥
Als er Sītā nicht sah, klagte Rāma, der Rechtschaffene, dessen Bewusstsein vom Kummer getroffen war — der starkarmige, lotusäugige Rāma.
3.62.2
पश्यन्निव च तां सीतामपश्यन्मन्मथार्दितः।
उवाच राघवो वाक्यं विलापाश्रयदुर्वचम् ॥ ३.६२.२ ॥
Als sähe er sie, doch ohne Sītā zu sehen, sprach Rāghava, von Begierde gequält, harte Worte, geboren aus der Klage.
3.62.3
त्वमशोकस्य शाखाभिः पुष्पप्रियतरा प्रिये।
आवृणोषि शरीरं ते मम शोकविवर्धनी ॥ ३.६२.३ ॥
Du, Geliebte, die du Blumen so sehr liebst, bedeckst deinen Körper mit den Zweigen des Aśoka-Baumes — das vermehrt meinen Kummer.
3.62.4
कदलीकाण्डसदृशौ कदल्या संवृतावुभौ।
ऊरू पश्यामि ते देवि नासि शक्ता निगूहितुम् ॥ ३.६२.४ ॥
O Göttin, ich sehe deine beiden Schenkel, gleich Bananenstämmen, von der Bananenstaude bedeckt; du kannst sie nicht verbergen.
3.62.5
कर्णिकारवनं भद्रे हसन्ती देवि सेवसे।
अलं ते परिहासेन मम बाधावहेन वै ॥ ३.६२.५ ॥
O Glückliche, o Göttin, lachend suchst du den Karṇikāra-Hain auf; genug deines Spottes, der mir wahrlich Schmerz bereitet.
3.62.6
विशेषेणाश्रमस्थाने हासोऽयं न प्रशस्यते।
अवगच्छामि ते शीलं परिहासप्रियं प्रिये ॥ ३.६२.६ ॥
Gerade an einem Einsiedlerort wird dieses Lachen nicht gelobt. Geliebte, ich kenne dein Wesen — du liebst den Scherz.
3.62.7
आगच्छ त्वं विशालाक्षि शून्योऽयमुटजस्तव।
सुव्यक्तं राक्षसैः सीता भक्षिता वा हृतापि वा ॥ ३.६२.७ ॥
Komm, du Großäugige; deine Hütte ist leer. Offensichtlich wurde Sītā von den Rākṣasas verschlungen oder entführt.
3.62.8
न हि सा विलपन्तं मामुपसम्प्रैति लक्ष्मण।
एतानि मृगयूथानि साश्रुनेत्राणि लक्ष्मण ॥ ३.६२.८ ॥
Lakṣmaṇa, sie kommt nicht zu mir, während ich klage. Lakṣmaṇa, diese Hirschherden haben tränenfeuchte Augen.
3.62.9
शंसन्तीव हि मे देवीं भक्षितां रजनीचरैः।
हा ममार्ये क्व यातासि हा साध्वि वरवर्णिनि ॥ ३.६२.९ ॥
Es scheint, als sagten sie mir, die Göttin sei von den Nachtwandlern verschlungen worden. Wehe, meine edle Herrin, wohin bist du gegangen? Wehe, Tugendhafte, du Schönfarbige!
3.62.10
हा सकामाद्य कैकेयी देवि मेऽद्य भविष्यति।
सीतया सह निर्यातो विना सीतामुपागतः ॥ ३.६२.१० ॥
Wehe! Heute wird Kaikeyī ihr Verlangen erfüllt sehen; Göttin, heute wird mein Zustand ebenso sein. Ich brach mit Sītā auf; nun bin ich ohne Sītā zurückgekehrt.
3.62.11
कथं नाम प्रवेक्ष्यामि शून्यमन्तःपुरं मम।
निर्वीर्य इति लोको मां निर्दयश्चेति वक्ष्यति ॥ ३.६२.११ ॥
Wie soll ich meinen leeren inneren Palast betreten? Die Leute werden von mir sagen, ich sei kraftlos und auch erbarmungslos.
3.62.12
कातरत्वं प्रकाशं हि सीतापनयनेन मे।
निवृत्तवनवासश्च जनकं मिथिलाधिपम् ॥ ३.६२.१२ ॥
Durch die Entführung Sītās wird meine Feigheit offen zutage treten; aus dem Waldexil zurückgekehrt, wie soll ich Janaka, den Herrn von Mithilā, gegenübertreten?
3.62.13
कुशलं परिपृच्छन्तं कथं शक्ष्ये निरीक्षितुम्।
विदेहराजो नूनं मां दृष्ट्वा विरहितं तया ॥ ३.६२.१३ ॥
Wie werde ich ihm in die Augen sehen können, wenn er nach meinem Wohl fragt? Der König von Videha, der mich ohne sie sieht,
3.62.14
सुताविनाशसंतप्तो मोहस्य वशमेष्यति।
अथवा न गमिष्यामि पुरीं भरतपालिताम् ॥ ३.६२.१४ ॥
Von dem Verlust seiner Tochter gequält, wird er in die Gewalt der Verblendung geraten. Oder aber ich werde nicht in die von Bharata behütete Stadt gehen.
3.62.15
स्वर्गोऽपि हि तया हीनः शून्य एव मतो मम।
तन्मामुत्सृज्य हि वने गच्छायोध्यापुरीं शुभाम् ॥ ३.६२.१५ ॥
Auch der Himmel erscheint mir ohne sie wahrhaft leer. Darum lass mich im Wald zurück und geh in die glückverheißende Stadt Ayodhyā.
3.62.16
न त्वहं तां विना सीतां जीवेयं हि कथंचन।
गाढमाश्लिष्य भरतो वाच्यो मद्वचनात् त्वया ॥ ३.६२.१६ ॥
Doch ohne Sītā könnte ich auf keine Weise leben. Auf mein Wort hin umarme Bharata fest und sprich zu ihm:
3.62.17
अनुज्ञातोऽसि रामेण पालयेति वसुंधराम्।
अम्बा च मम कैकेयी सुमित्रा च त्वया विभो ॥ ३.६२.१७ ॥
Rāma hat dir erlaubt: »Beschütze die Erde.« O Mächtiger, auch meine Mütter Kaikeyī und Sumitrā sollst du beschützen.
3.62.18
कौसल्या च यथान्यायमभिवाद्या ममाज्ञया।
रक्षणीया प्रयत्नेन भवता सूक्तचारिणा ॥ ३.६२.१८ ॥
Und Kauśalyā sollst du nach Gebühr auf meine Weisung grüßen. Du, der du auf dem Pfad der Rechtschaffenheit gehst, musst sie mit Mühe beschützen.
3.62.19
सीतायाश्च विनाशोऽयं मम चामित्रसूदन।
विस्तरेण जनन्या मे विनिवेद्यस्त्वया भवेत् ॥ ३.६२.१९ ॥
O Vernichter der Feinde, dieser Verlust Sītās und meiner muss dir unserer Mutter ausführlich berichtet werden.
3.62.20
वनमुपगम्य तया विना सुकेश्या।
भयविकलमुखस्तु लक्ष्मणोऽपि
व्यथितमना भृशमातुरो बभूव ॥ ३.६२.२० ॥
Als er ohne sie, die schönhaarige Sītā, den Wald erreichte, wurde auch Lakṣmaṇa, das Gesicht vor Furcht entstellt, im Herzen tief bekümmert und sehr beunruhigt.