Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 3.63
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.63.1
स राजपुत्रः प्रियया विहीनः
शोकेन मोहेन च पीड्यमानः।
विषादयन् भ्रातरमार्तरूपो
भूयो विषादं प्रविवेश तीव्रम् ॥ ३.६३.१ ॥
Von seiner Geliebten getrennt, vom Kummer und der Verwirrung gequält, seinen Bruder mit seinem leidvollen Anblick betrübend, versank der Prinz erneut in tiefe Verzweiflung.
3.63.2
स लक्ष्मणं शोकवशाभिपन्नं
शोके निमग्नो विपुले तु रामः।
उवाच वाक्यं व्यसनानुरूप-
मुष्णं विनिःश्वस्य रुदन् सशोकम् ॥ ३.६३.२ ॥
Als er Lakṣmaṇa vom Kummer übermannt sah, sprach Rāma, tief in Trauer versunken, Worte, die dem Unglück entsprachen, seufzte heiß und weinte vor Schmerz.
3.63.3
न मद्विधो दुष्कृतकर्मकारी
मन्ये द्वितीयोऽस्ति वसुंधरायाम्।
शोकानुशोको हि परम्पराया
मामेति भिन्दन् हृदयं मनश्च ॥ ३.६३.३ ॥
Ich glaube, auf dieser Erde gibt es keinen zweiten, der so Böses getan hat wie ich; diese Kette von Kummer auf Kummer durchbohrt mein Herz und meinen Geist.
3.63.4
पूर्वं मया नूनमभीप्सितानि
पापानि कर्माण्यसकृत्कृतानि।
तत्रायमद्यापतितो विपाको
दुःखेन दुःखं यदहं विशामि ॥ ३.६३.४ ॥
Gewiss habe ich in früherer Zeit wiederholt böse Taten begangen, die ich begehrte; heute ist ihre reife Frucht über mich gekommen, und so gehe ich von Schmerz zu Schmerz.
3.63.5
राज्यप्रणाशः स्वजनैर्वियोगः
पितुर्विनाशो जननीवियोगः।
सर्वाणि मे लक्ष्मण शोकवेग-
मापूरयन्ति प्रविचिन्तितानि ॥ ३.६३.५ ॥
Der Verlust des Reiches, die Trennung von den Meinen, der Tod meines Vaters, die Trennung von meiner Mutter — o Lakṣmaṇa, all dies, worüber ich nachgedacht habe, füllt die Flut meines Kummers.
3.63.6
सर्वं तु दुःखं मम लक्ष्मणेदं
शान्तं शरीरे वनमेत्य क्लेशम्।
सीतावियोगात् पुनरप्युदीर्णं
काष्ठैरिवाग्निः सहसोपदीप्तः ॥ ३.६३.६ ॥
Lakṣmaṇa, all dieser Schmerz und diese Qual, die in meinem Körper im Wald zur Ruhe gekommen waren, sind durch die Trennung von Sītā wieder aufgeflammt, wie ein mit Holz plötzlich entfachtes Feuer.
3.63.7
सा नूनमार्या मम राक्षसेन
ह्यभ्याहृता खं समुपेत्य भीरुः।
अपस्वरं सुस्वरविप्रलापा
भयेन विक्रन्दितवत्यभीक्ष्णम् ॥ ३.६३.७ ॥
Jene edle Sītā ist, furchtsam, gewiss von einem Rākṣasa durch den Himmel entführt worden; klagend mit süßer Stimme, muss sie aus Furcht immer wieder mit rauer Stimme geschrien haben.
3.63.8
तौ लोहितस्य प्रियदर्शनस्य
सदोचितावुत्तमचन्दनस्य।
वृत्तौ स्तनौ शोणितपङ्कदिग्धौ
नूनं प्रियाया मम नाभिपातः ॥ ३.६३.८ ॥
Jene beiden, stets mit feinster Sandelpaste geschmückt, rötlich und lieblich, die runden Brüste meiner Geliebten, sind gewiss zu Boden gefallen, mit Blutschlamm beschmiert.
3.63.9
तच्छ्लक्ष्णसुव्यक्तमृदुप्रलापं
तस्या मुखं कुञ्चितकेशभारम्।
रक्षोवशं नूनमुपागताया
न भ्राजते राहुमुखे यथेन्दुः ॥ ३.६३.९ ॥
Ihr Antlitz, das sanfte, klare und zarte Klagen ausstieß und das Gewicht gelockter Haare trug, leuchtet nun gewiss nicht mehr, da es in die Gewalt des Rākṣasa geriet, so wie der Mond nicht im Rachen Rāhus leuchtet.
3.63.10
तां हारपाशस्य सदोचितान्तां
ग्रीवां प्रियाया मम सुव्रतायाः।
रक्षांसि नूनं परिपीतवन्ति
शून्ये हि भित्त्वा रुधिराशनानि ॥ ३.६३.१० ॥
Diesen Hals meiner Geliebten, der Edelgelobten, der stets zum Ende der Girlandenschnur passte, haben die Rākṣasas, den leeren Raum durchbrechend und blutgierig, gewiss ganz ausgetrunken.
3.63.11
मया विहीना विजने वने सा
रक्षोभिराहृत्य विकृष्यमाणा।
नूनं विनादं कुररीव दीना
सा मुक्तवत्यायतकान्तनेत्रा ॥ ३.६३.११ ॥
Von mir getrennt, von den Rākṣasa im einsamen Wald fortgeschleppt, muss die elende Sītā mit ihren langen, schönen Augen gewiss wie ein Kurarī-Vogel klagen.
3.63.12
अस्मिन् मया सार्धमुदारशीला
शिलातले पूर्वमुपोपविष्टा।
कान्तस्मिता लक्ष्मण जातहासा
त्वामाह सीता बहुवाक्यजातम् ॥ ३.६३.१२ ॥
Sītā von edler Art, die einst hier auf diesem Felsen neben mir saß, lieblich lächelnd und lachend, sprach viele Worte zu dir, Lakṣmaṇa.
3.63.13
गोदावरीयं सरितां वरिष्ठा
प्रिया प्रियाया मम नित्यकालम्।
अप्यत्र गच्छेदिति चिन्तयामि
नैकाकिनी याति हि सा कदाचित् ॥ ३.६३.१३ ॥
Diese Godāvarī, die beste der Flüsse, war meiner Geliebten stets lieb. Ich denke, vielleicht ist sie hierher gekommen, doch sie geht niemals allein.
3.63.14
पद्मानना पद्मपलाशनेत्रा
पद्मानि वानेतुमभिप्रयाता।
तदप्ययुक्तं नहि सा कदाचि-
न्मया विना गच्छति पङ्कजानि ॥ ३.६३.१४ ॥
Mit lotusgleichem Antlitz und lotusblütenblattgleichen Augen mag sie ausgezogen sein, um Lotusblüten zu holen; doch auch das ist ungehörig, denn sie geht niemals ohne mich zu den Lotusblüten.
3.63.15
कामं त्विदं पुष्पितवृक्षषण्डं
नानाविधैः पक्षिगणैरुपेतम्।
वनं प्रयाता नु तदप्ययुक्त-
मेकाकिनी सातिबिभेति भीरुः ॥ ३.६३.१५ ॥
Dieser Wald, voller blühender Bäume und belebt von Vogelschwärmen vielerlei Art, mag der sein, wohin sie gegangen ist; doch auch das ist ungehörig, denn allein fürchtet sich die scheue Frau sehr.
3.63.16
आदित्य भो लोककृताकृतज्ञ
लोकस्य सत्यानृतकर्मसाक्षिन्।
मम प्रिया सा क्व गता हृता वा
शंसस्व मे शोकहतस्य सर्वम् ॥ ३.६३.१६ ॥
O Sonne, Kenner dessen, was die Welten getan und nicht getan haben, Zeuge der wahren und falschen Taten der Welt! Wohin ging meine Geliebte, oder wurde sie entführt? Sag mir alles, mich, den der Kummer niederstreckt.
3.63.17
लोकेषु सर्वेषु न नास्ति किंचिद्
यत् ते न नित्यं विदितं भवेत् तत्।
शंसस्व वायो कुलपालिनीं तां
मृता हृता वा पथि वर्तते वा ॥ ३.६३.१७ ॥
In allen Welten gibt es nichts, was dir nicht stets bekannt wäre. O Wind! Sag mir von ihr, der Hüterin der Familie: Ist sie tot, entführt, oder unterwegs?
3.63.18
इतीव तं शोकविधेयदेहं
रामं विसंज्ञं विलपन्तमेव।
उवाच सौमित्रिरदीनसत्त्वो
न्याय्ये स्थितः कालयुतं च वाक्यम् ॥ ३.६३.१८ ॥
So sprach Saumitri (Lakṣmaṇa), dessen Geist unerschüttert war und der im Rechten feststand, zu Rāma, dessen Körper vom Kummer gebeugt war, der bewusstlos war und klagte, mit Worten, die dem Augenblick angemessen waren.
3.63.19
शोकं विसृज्याद्य धृतिं भजस्व
सोत्साहता चास्तु विमार्गणेऽस्याः।
उत्साहवन्तो हि नरा न लोके
सीदन्ति कर्मस्वतिदुष्करेषु ॥ ३.६३.१९ ॥
Wirf nun den Kummer ab und fass wieder Mut, und möge Tatkraft bei der Suche nach ihr sein. Denn in der Welt wanken tatkräftige Menschen nicht bei den schwierigsten Unternehmungen.
3.63.20
इतीव सौमित्रिमुदग्रपौरुषं
ब्रुवन्तमार्तो रघुवंशवर्धनः।
न चिन्तयामास धृतिं विमुक्तवान्
पुनश्च दुःखं महदभ्युपागमत् ॥ ३.६३.२० ॥
Als Saumitri (Lakṣmaṇa), von erhabener Tapferkeit, so sprach, bedachte der von Schmerz gequälte Rāma, der Mehrer des Raghu-Geschlechts, seine Worte nicht; er gab seine Festigkeit auf, und großes Leid überkam ihn erneut.