வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 3.63
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.63.1
स राजपुत्रः प्रियया विहीनः
शोकेन मोहेन च पीड्यमानः।
विषादयन् भ्रातरमार्तरूपो
भूयो विषादं प्रविवेश तीव्रम् ॥ ३.६३.१ ॥
அன்பு மனைவியை இழந்த அந்த இளவரசன், துயரத்தாலும் மயக்கத்தாலும் வாட்டப்பட்டு, துன்பமுற்ற தோற்றத்துடன் தன் தம்பியையும் வருத்தி, மீண்டும் கடும் துயரில் ஆழ்ந்தான்.
3.63.2
स लक्ष्मणं शोकवशाभिपन्नं
शोके निमग्नो विपुले तु रामः।
उवाच वाक्यं व्यसनानुरूप-
मुष्णं विनिःश्वस्य रुदन् सशोकम् ॥ ३.६३.२ ॥
துயரத்தின் பிடியில் சிக்கிய லக்ஷ்மணனிடம், ஆழ்ந்த துயரில் மூழ்கிய ராமன், அந்தத் துன்பத்திற்கேற்ற சொற்களைச் சொன்னான்; சூடான பெருமூச்சு விட்டு, துயரத்துடன் அழுதபடி.
3.63.3
न मद्विधो दुष्कृतकर्मकारी
मन्ये द्वितीयोऽस्ति वसुंधरायाम्।
शोकानुशोको हि परम्पराया
मामेति भिन्दन् हृदयं मनश्च ॥ ३.६३.३ ॥
என்னைப் போல் தீவினை செய்தவன் இந்தப் பூமியில் வேறு ஒருவன் இருப்பதாக நான் நினைக்கவில்லை; துயரின் மேல் துயர் என்ற தொடர்ச்சி என் இதயத்தையும் மனதையும் இவ்வாறு பிளக்கிறது.
3.63.4
पूर्वं मया नूनमभीप्सितानि
पापानि कर्माण्यसकृत्कृतानि।
तत्रायमद्यापतितो विपाको
दुःखेन दुःखं यदहं विशामि ॥ ३.६३.४ ॥
முன்பு நான் நிச்சயமாக விரும்பி பாவச் செயல்களைப் பலமுறை செய்திருக்கிறேன்; அந்தக் கனிந்த விளைவு இன்று என்மேல் வந்துவிட்டது; அதனால் துயரிலிருந்து துயரில் நுழைகிறேன்.
3.63.5
राज्यप्रणाशः स्वजनैर्वियोगः
पितुर्विनाशो जननीवियोगः।
सर्वाणि मे लक्ष्मण शोकवेग-
मापूरयन्ति प्रविचिन्तितानि ॥ ३.६३.५ ॥
அரசு அழிவு, சுற்றத்தாரிடமிருந்து பிரிவு, தந்தையின் அழிவு, தாயிடமிருந்து பிரிவு — லக்ஷ்மணா, நான் சிந்தித்த இவை அனைத்தும் என் துயரின் வேகத்தை நிரப்புகின்றன.
3.63.6
सर्वं तु दुःखं मम लक्ष्मणेदं
शान्तं शरीरे वनमेत्य क्लेशम्।
सीतावियोगात् पुनरप्युदीर्णं
काष्ठैरिवाग्निः सहसोपदीप्तः ॥ ३.६३.६ ॥
லட்சுமணா, காட்டுக்கு வந்து என் உடலில் தணிந்திருந்த இந்த துக்கமும் துன்பமும் முழுவதும், சீதையின் பிரிவால் மீண்டும் எழுந்துவிட்டது; விறகுகளால் திடீரென்று தூண்டப்பட்ட நெருப்பைப் போல.
3.63.7
सा नूनमार्या मम राक्षसेन
ह्यभ्याहृता खं समुपेत्य भीरुः।
अपस्वरं सुस्वरविप्रलापा
भयेन विक्रन्दितवत्यभीक्ष्णम् ॥ ३.६३.७ ॥
அந்த ஆர்யை சீதை நிச்சயமாக ஓர் அரக்கனால் ஆகாயத்தில் கொண்டு செல்லப்பட்டிருப்பாள்; அச்சத்தால் இனிய குரலில் புலம்பியவாறு, பலமுறை கடுங்குரலில் அலறியிருப்பாள்.
3.63.8
तौ लोहितस्य प्रियदर्शनस्य
सदोचितावुत्तमचन्दनस्य।
वृत्तौ स्तनौ शोणितपङ्कदिग्धौ
नूनं प्रियाया मम नाभिपातः ॥ ३.६३.८ ॥
எப்போதும் உயர்ந்த சந்தனம் பூசப்பெற்று செந்நிறமும் அழகிய தோற்றமும் கொண்ட அந்த இரண்டும், என் அன்புக்குரியவளின் வட்டமான மார்பகங்கள் இரத்தச் சேற்றில் அழுந்தி நிலத்தில் விழுந்திருக்கும்.
3.63.9
तच्छ्लक्ष्णसुव्यक्तमृदुप्रलापं
तस्या मुखं कुञ्चितकेशभारम्।
रक्षोवशं नूनमुपागताया
न भ्राजते राहुमुखे यथेन्दुः ॥ ३.६३.९ ॥
அவளுடைய அந்த மென்மையான, தெளிவான, இனிய புலம்பல் ஒலிக்கும் முகம், சுருண்ட கூந்தலின் பாரத்துடன், அரக்கனின் வசத்தில் சென்றவளாகிய அவளுக்கு நிச்சயமாக இப்போது ராகுவின் வாயில் சிக்கிய சந்திரனைப் போல பிரகாசிக்கவில்லை.
3.63.10
तां हारपाशस्य सदोचितान्तां
ग्रीवां प्रियाया मम सुव्रतायाः।
रक्षांसि नूनं परिपीतवन्ति
शून्ये हि भित्त्वा रुधिराशनानि ॥ ३.६३.१० ॥
என் அன்புக்குரிய, நற்குணமுள்ள சீதையின் அந்தக் கழுத்து, எப்போதும் மாலையின் கயிற்றுச் சுருள்களுக்கு ஏற்றதாக இருந்தது; அரக்கர்கள் வெற்றிடத்தைப் பிளந்து இரத்தம் குடிக்கும் வெறியுடன் அதை முழுவதுமாகக் குடித்திருப்பார்கள்.
3.63.11
मया विहीना विजने वने सा
रक्षोभिराहृत्य विकृष्यमाणा।
नूनं विनादं कुररीव दीना
सा मुक्तवत्यायतकान्तनेत्रा ॥ ३.६३.११ ॥
என்னைப் பிரிந்து வெறிச்சோடிய காட்டில் அரக்கர்களால் கவர்ந்து இழுத்துச் செல்லப்படும் அவள், நிச்சயமாகக் குருரிப் பறவை போல் துயருற்றுக் கதறியிருப்பாள்; நீண்ட அழகிய விழிகளுடைய அவள் அழுகிறாள்.
3.63.12
अस्मिन् मया सार्धमुदारशीला
शिलातले पूर्वमुपोपविष्टा।
कान्तस्मिता लक्ष्मण जातहासा
त्वामाह सीता बहुवाक्यजातम् ॥ ३.६३.१२ ॥
இந்தப் பாறையில் முன்பு என்னுடன் அமர்ந்திருந்த உயர்குணமுள்ள சீதை, அழகிய புன்னகையும் சிரிப்புமாக, லக்ஷ்மணா, உன்னிடம் பல சொற்களைப் பேசினாள்.
3.63.13
गोदावरीयं सरितां वरिष्ठा
प्रिया प्रियाया मम नित्यकालम्।
अप्यत्र गच्छेदिति चिन्तयामि
नैकाकिनी याति हि सा कदाचित् ॥ ३.६३.१३ ॥
ஆறுகளில் சிறந்த இந்தக் கோதாவரி என் அன்பு மனைவிக்கு எப்போதும் பிரியமானது. அவள் இங்கு வந்திருப்பாளோ என்று நான் நினைக்கிறேன்; ஆனால் அவள் ஒருபோதும் தனியாகச் செல்வதில்லை.
3.63.14
पद्मानना पद्मपलाशनेत्रा
पद्मानि वानेतुमभिप्रयाता।
तदप्ययुक्तं नहि सा कदाचि-
न्मया विना गच्छति पङ्कजानि ॥ ३.६३.१४ ॥
தாமரை முகமும் தாமரை இதழ் போன்ற விழிகளும் கொண்ட அவள், தாமரைகளைக் கொண்டுவரச் சென்றிருக்கலாம்; ஆனால் அதுவும் பொருந்தாது, ஏனெனில் அவள் என்னைப் பிரிந்து தாமரைகளுக்குச் செல்வதே இல்லை.
3.63.15
कामं त्विदं पुष्पितवृक्षषण्डं
नानाविधैः पक्षिगणैरुपेतम्।
वनं प्रयाता नु तदप्ययुक्त-
मेकाकिनी सातिबिभेति भीरुः ॥ ३.६३.१५ ॥
இந்தக் காடு பூத்த மரக்கூட்டங்களும் பல வகைப் பறவைக் கூட்டங்களும் நிறைந்தது; ஆகவே அவள் இந்தக் காட்டுக்குச் சென்றிருக்கலாம்; ஆனால் அதுவும் பொருந்தாது, தனியே அந்த பயந்த சுபாவமுள்ளவள் மிகவும் அஞ்சுவாள்.
3.63.16
आदित्य भो लोककृताकृतज्ञ
लोकस्य सत्यानृतकर्मसाक्षिन्।
मम प्रिया सा क्व गता हृता वा
शंसस्व मे शोकहतस्य सर्वम् ॥ ३.६३.१६ ॥
ஹே சூரியனே! உலகங்களின் செயலையும் செயலின்மையையும் அறிந்தவரே; உலகின் உண்மை, பொய்ச் செயல்களுக்கு சாட்சியே. என் அன்புக்குரியவள் எங்கே சென்றாள், அல்லது அவளை யார் கவர்ந்து சென்றார்கள்? துயரால் தாக்கப்பட்ட எனக்கு அனைத்தையும் சொல்லுங்கள்.
3.63.17
लोकेषु सर्वेषु न नास्ति किंचिद्
यत् ते न नित्यं विदितं भवेत् तत्।
शंसस्व वायो कुलपालिनीं तां
मृता हृता वा पथि वर्तते वा ॥ ३.६३.१७ ॥
எல்லா உலகங்களிலும் உனக்கு எப்போதும் தெரியாத எதுவும் இல்லை. ஹே வாயுவே! குலத்தைக் காப்பவளான அவளைப் பற்றிச் சொல்: அவள் இறந்துவிட்டாளா, கவர்ந்து செல்லப்பட்டாளா, அல்லது வழியில் இருக்கிறாளா?
3.63.18
इतीव तं शोकविधेयदेहं
रामं विसंज्ञं विलपन्तमेव।
उवाच सौमित्रिरदीनसत्त्वो
न्याय्ये स्थितः कालयुतं च वाक्यम् ॥ ३.६३.१८ ॥
இவ்வாறு துயரால் உடல் வாட்டப்பட்டு, மயங்கி அழுது கொண்டிருந்த ராமரிடம், உறுதியான மனம் கொண்ட சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்), நியாயத்தில் நிலைத்து, காலத்திற்கேற்ற வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
3.63.19
शोकं विसृज्याद्य धृतिं भजस्व
सोत्साहता चास्तु विमार्गणेऽस्याः।
उत्साहवन्तो हि नरा न लोके
सीदन्ति कर्मस्वतिदुष्करेषु ॥ ३.६३.१९ ॥
இப்போது துயரை விட்டு, உறுதியைப் பற்றிக்கொள்; அவளைத் தேடுவதில் உற்சாகமும் இருக்கட்டும். உலகில் உற்சாகமுள்ள மனிதர்கள் மிகவும் கடினமான செயல்களிலும் தளர்வதில்லை.
3.63.20
इतीव सौमित्रिमुदग्रपौरुषं
ब्रुवन्तमार्तो रघुवंशवर्धनः।
न चिन्तयामास धृतिं विमुक्तवान्
पुनश्च दुःखं महदभ्युपागमत् ॥ ३.६३.२० ॥
இவ்வாறு உயர்ந்த வீரம் கொண்ட சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) பேசிக்கொண்டிருக்க, ரகுவம்சத்தை வளர்ப்பவரான ராமர் துயரால் பீடிக்கப்பட்டு அதைச் சிந்திக்கவில்லை; உறுதியை விட்டுவிட்டார், மீண்டும் பெரும் துயர் அவரை வந்தடைந்தது.