Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 3.64
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.64.1
स दीनो दीनया वाचा लक्ष्मणं वाक्यमब्रवीत्।
शीघ्रं लक्ष्मण जानीहि गत्वा गोदावरीं नदीम् ॥ ३.६४.१ ॥
Betrübt sprach er mit klagender Stimme zu Lakṣmaṇa: "Lakṣmaṇa, geh schnell zum Fluss Godāvarī und erkundige dich."
3.64.2
अपि गोदावरीं सीता पद्मान्यानयितुं गता।
एवमुक्तस्तु रामेण लक्ष्मणः पुनरेव हि ॥ ३.६४.२ ॥
Vielleicht ist Sītā zur Godāvarī gegangen, um Lotusblüten zu holen. Von Rāma so angesprochen, brach Lakṣmaṇa wieder auf.
3.64.3
नदीं गोदावरीं रम्यां जगाम लघुविक्रमः।
तां लक्ष्मणस्तीर्थवतीं विचित्वा राममब्रवीत् ॥ ३.६४.३ ॥
Lakṣmaṇa, schnellen Schrittes, ging zum lieblichen Fluss Godāvarī; nachdem er im an heiligen Furten reichen Fluss gesucht hatte, sprach er zu Rāma.
3.64.4
नैनां पश्यामि तीर्थेषु क्रोशतो न शृणोति मे।
कं नु सा देशमापन्ना वैदेही क्लेशनाशिनी ॥ ३.६४.४ ॥
Ich sehe sie nicht an den Furten, und sie hört nicht, wenn ich rufe. In welches Land mag Vaidehī, die Zerstörerin des Leids, gegangen sein?
3.64.5
नहि तं वेद्मि वै राम यत्र सा तनुमध्यमा।
लक्ष्मणस्य वचः श्रुत्वा दीनः संतापमोहितः ॥ ३.६४.५ ॥
O Rāma, ich weiß nicht, wo jene Schlanke ist. Als Rāma die Worte Lakṣmaṇas hörte, wurde er vom Schmerz betäubt und verwirrt.
3.64.6
रामः समभिचक्राम स्वयं गोदावरीं नदीम्।
स तामुपस्थितो रामः क्व सीतेत्येवमब्रवीत् ॥ ३.६४.६ ॥
Rāma selbst ging zum Fluss Godāvarī. Dort angekommen, sprach Rāma: "Wo ist Sītā?"
3.64.7
भूतानि राक्षसेन्द्रेण वधार्हेण हृतामपि।
न तां शशंसू रामाय तथा गोदावरी नदी ॥ ३.६४.७ ॥
Obwohl der des Todes würdige Herr der Rākṣasas sie entführt hatte, sagten die Wesen und der Fluss Godāvarī Rāma nichts über sie.
3.64.8
ततः प्रचोदिता भूतैः शंस चास्मै प्रियामिति।
न च सा ह्यवदत् सीतां पृष्टा रामेण शोचता ॥ ३.६४.८ ॥
Obwohl die Wesen sie drängten, ihm zu sagen: »Hier ist deine Geliebte«, und obwohl der trauernde Rāma fragte, sprach jener Fluss nichts von Sītā.
3.64.9
रावणस्य च तद्रूपं कर्मापि च दुरात्मनः।
ध्यात्वा भयात् तु वैदेहीं सा नदी न शशंस ह ॥ ३.६४.९ ॥
Im Gedenken an Rāvaṇas Gestalt und die Tat jenes Bösewichts sprach der Fluss aus Furcht nicht von Vaidehī.
3.64.10
निराशस्तु तया नद्या सीताया दर्शने कृतः।
उवाच रामः सौमित्रिं सीतादर्शनकर्शितः ॥ ३.६४.१० ॥
Hoffnungslos, Sītā durch jenen Fluss zu sehen, sprach Rāma, von der Sehnsucht nach ihrem Anblick ausgezehrt, zu Saumitri.
3.64.11
एषा गोदावरी सौम्य किंचिन्न प्रतिभाषते।
किं नु लक्ष्मण वक्ष्यामि समेत्य जनकं वचः ॥ ३.६४.११ ॥
Sanfter Lakṣmaṇa, diese Godāvarī antwortet nichts. Lakṣmaṇa, wenn ich Janaka begegne, welches Wort soll ich sprechen?
3.64.12
मातरं चैव वैदेह्या विना तामहमप्रियम्।
या मे राज्यविहीनस्य वने वन्येन जीवतः ॥ ३.६४.१२ ॥
Ohne Vaidehī, was soll ich jener Mutter sagen, die mich sehen wird, des Reiches beraubt, im Wald von wilder Nahrung lebend?
3.64.13
सर्वं व्यपानयच्छोकं वैदेही क्व नु सा गता।
ज्ञातिवर्गविहीनस्य वैदेहीमप्यपश्यतः ॥ ३.६४.१३ ॥
Obwohl ich allen Kummer verscheuche, wohin ist Vaidehī gegangen? Ohne meine Angehörigen sehe ich nicht einmal Vaidehī.
3.64.14
मन्ये दीर्घा भविष्यन्ति रात्रयो मम जाग्रतः।
मन्दाकिनीं जनस्थानमिमं प्रस्रवणं गिरिम् ॥ ३.६४.१४ ॥
Ich glaube, meine Nächte werden lang sein, während ich wache: die Mandākinī, dieses Janasthāna und dieser Berg Prasravaṇa.
3.64.15
सर्वाण्यनुचरिष्यामि यदि सीता हि लभ्यते।
एते महामृगा वीर मामीक्षन्ते पुनः पुनः ॥ ३.६४.१५ ॥
Wenn Sītā zu finden ist, werde ich überall nach ihr suchen. O Held, diese großen Hirsche sehen mich immer wieder an.
3.64.16
वक्तुकामा इह हि मे इङ्गितान्युपलक्षये।
तांस्तु दृष्ट्वा नरव्याघ्रो राघवः प्रत्युवाच ह ॥ ३.६४.१६ ॥
Sie scheinen mir etwas sagen zu wollen; ich erkenne ihre Gebärden. Als er sie sah, antwortete Rāghava, der Tiger unter den Menschen.
3.64.17
क्व सीतेति निरीक्षन् वै बाष्पसंरुद्धया गिरा।
एवमुक्ता नरेन्द्रेण ते मृगाः सहसोत्थिताः ॥ ३.६४.१७ ॥
Umherblickend, mit tränenerstickter Stimme, rief er: »Wo ist Sītā?« So angesprochen vom König der Menschen, erhoben sich die Hirsche plötzlich.
3.64.18
दक्षिणाभिमुखाः सर्वे दर्शयन्तो नभःस्थलम्।
मैथिली ह्रियमाणा सा दिशं यामभ्यपद्यत ॥ ३.६४.१८ ॥
Alle, nach Süden gewandt, wiesen auf den Himmel und zeigten die Richtung, in die die entführte Maithilī gegangen war.
3.64.19
तेन मार्गेण गच्छन्तो निरीक्षन्ते नराधिपम्।
येन मार्गं च भूमिं च निरीक्षन्ते स्म ते मृगाः ॥ ३.६४.१९ ॥
Auf jenem Weg gingen sie und blickten zum Herrn der Menschen; und den Pfad und die Erde, auf die jene Hirsche blickten.
3.64.20
पुनर्नदन्तो गच्छन्ति लक्ष्मणेनोपलक्षिताः।
तेषां वचनसर्वस्वं लक्षयामास चेङ्गितम् ॥ ३.६४.२० ॥
Von Lakṣmaṇa bemerkt, gingen die Hirsche weiter und brüllten erneut; er erkannte den ganzen Sinn ihrer Laute und ihre Geste.
3.64.21
उवाच लक्ष्मणो धीमान् ज्येष्ठं भ्रातरमार्तवत्।
क्व सीतेति त्वया पृष्टा यथेमे सहसोत्थिताः ॥ ३.६४.२१ ॥
Der weise Lakṣmaṇa sprach, wie einer in Not, zu seinem älteren Bruder: "So wie du fragtest: 'Wo ist Sītā?', so sind diese plötzlich aufgesprungen."
3.64.22
दर्शयन्ति क्षितिं चैव दक्षिणां च दिशं मृगाः।
साधु गच्छावहे देव दिशमेतां च नैर्ऋतीम् ॥ ३.६४.२२ ॥
Die Hirsche zeigen auf die Erde und die südliche Richtung. Herr, lass uns gut in diese südwestliche Richtung (nairṛti) gehen.
3.64.23
यदि तस्यागमः कश्चिदार्या वा साथ लक्ष्यते।
बाढमित्येव काकुत्स्थः प्रस्थितो दक्षिणां दिशम् ॥ ३.६४.२३ ॥
Wenn irgendeine Spur von ihr oder die edle Dame selbst erkennbar ist — "sehr gut", sagte Rāma, Nachfahre des Kakutstha, und brach in die südliche Richtung auf.
3.64.24
लक्ष्मणानुगतः श्रीमान् वीक्षमाणो वसुंधराम्।
एवं सम्भाषमाणौ तावन्योन्यं भ्रातरावुभौ ॥ ३.६४.२४ ॥
Von Lakṣmaṇa begleitet, ging der glorreiche Rāma weiter und blickte auf die Erde; so gingen die beiden Brüder, miteinander sprechend.
3.64.25
वसुंधरायां पतितपुष्पमार्गमपश्यताम्।
पुष्पवृष्टिं निपतितां दृष्ट्वा रामो महीतले ॥ ३.६४.२५ ॥
Beide sahen einen mit gefallenen Blumen bestreuten Pfad auf der Erde. Als Rāma die auf den Boden gefallene Blütenregen sah,
3.64.26
उवाच लक्ष्मणं वीरो दुःखितो दुःखितं वचः।
अभिजानामि पुष्पाणि तानीमानीह लक्ष्मण ॥ ३.६४.२६ ॥
Der Held Rāma sprach betrübt mit schmerzvollen Worten zu Lakṣmaṇa: "Lakṣmaṇa, ich erkenne diese Blumen, die hier liegen."
3.64.27
अपिनद्धानि वैदेह्या मया दत्तानि कानने।
मन्ये सूर्यश्च वायुश्च मेदिनी च यशस्विनी ॥ ३.६४.२७ ॥
Dies sind die Blumen, die ich im Wald zusammengebunden und Vaidehī (Sītā) gegeben habe. Ich glaube, Sonne, Wind und die ruhmreiche Erde bewahren sie.
3.64.28
अभिरक्षन्ति पुष्पाणि प्रकुर्वन्तो मम प्रियम्।
एवमुक्त्वा महाबाहुर्लक्ष्मणं पुरुषर्षभम् ॥ ३.६४.२८ ॥
"Sie bewahren die Blumen und tun, was mir lieb ist." So gesprochen, sagte der großarmige Rāma, der beste der Männer, zu Lakṣmaṇa
3.64.29
उवाच रामो धर्मात्मा गिरिं प्रस्रवणाकुलम्।
कच्चित् क्षितिभृतां नाथ दृष्टा सर्वाङ्गसुन्दरी ॥ ३.६४.२९ ॥
Rāma, der rechtschaffene, sprach zum mit Bächen erfüllten Berg: "Herr der Berge, hast du vielleicht sie gesehen, die an allen Gliedern Schöne?"
3.64.30
रामा रम्ये वनोद्देशे मया विरहिता त्वया।
क्रुद्धोऽब्रवीद् गिरिं तत्र सिंहः क्षुद्रमृगं यथा ॥ ३.६४.३० ॥
"O Schöne, in dieser lieblichen Waldgegend bist du von mir getrennt." Dort sprach der zornige (Rāma) zu jenem Berg, wie ein Löwe zu einem kleinen Hirsch spricht.
3.64.31
तां हेमवर्णां हेमाङ्गीं सीतां दर्शय पर्वत।
यावत् सानूनि सर्वाणि न ते विध्वंसयाम्यहम् ॥ ३.६४.३१ ॥
O Berg, zeige mir jene Sītā, goldfarben von Hautfarbe und goldenen Leibes, bevor ich all deine Gipfel zerstöre!
3.64.32
एवमुक्तस्तु रामेण पर्वतो मैथिलीं प्रति।
दर्शयन्निव तां सीतां नादर्शयत राघवे ॥ ३.६४.३२ ॥
Von Rāma so angesprochen, zeigte der Berg Maithilī gleichsam, doch dem Rāghava zeigte er sie nicht.
3.64.33
ततो दाशरथी राम उवाच च शिलोच्चयम्।
मम बाणाग्निनिर्दग्धो भस्मीभूतो भविष्यसि ॥ ३.६४.३३ ॥
Dann sprach Rāma, Daśarathas Sohn, zu der Felsenmasse: Von meines Pfeiles Feuer verbrannt, wirst du zu Asche.
3.64.34
असेव्यः सर्वतश्चैव निस्तृणद्रुमपल्लवः।
इमां वा सरितं चाद्य शोषयिष्यामि लक्ष्मण ॥ ३.६४.३४ ॥
Lakṣmaṇa, dieser Berg ist von allen Seiten unzugänglich, ohne Gras, Bäume und Sprossen; heute werde ich entweder ihn oder diesen Fluss austrocknen.
3.64.35
यदि नाख्याति मे सीतामद्य चन्द्रनिभाननाम्।
एवं प्ररुषितो रामो दिधक्षन्निव चक्षुषा ॥ ३.६४.३५ ॥
Wenn es mir heute nicht von der mondgesichtigen Sītā erzählt, so schien Rāma, so erzürnt, sie gleichsam mit seinem Blick verbrennen zu wollen.
3.64.36
ददर्श भूमौ निष्क्रान्तं राक्षसस्य पदं महत्।
त्रस्ताया रामकांक्षिण्याः प्रधावन्त्या इतस्ततः ॥ ३.६४.३६ ॥
Er sah auf dem Boden die große Fußspur eines Rākṣasa und die Spuren der verängstigten, nach Rāma verlangenden Sītā, die hierhin und dorthin lief.
3.64.37
राक्षसेनानुसृप्ताया वैदेह्याश्च पदानि तु।
स समीक्ष्य परिक्रान्तं सीताया राक्षसस्य च ॥ ३.६४.३७ ॥
Als er die Spuren Vaidehīs, die vom Rākṣasa verfolgt wurde, und die Spuren des Rākṣasa sah, sprach Rāma.
3.64.38
भग्नं धनुश्च तूणी च विकीर्णं बहुधा रथम्।
सम्भ्रान्तहृदयो रामः शशंस भ्रातरं प्रियम् ॥ ३.६४.३८ ॥
Als er den zerbrochenen Bogen, den Köcher und den in viele Stücke zersplitterten Wagen sah, sprach Rāma mit beunruhigtem Herzen zu seinem lieben Bruder.
3.64.39
पश्य लक्ष्मण वैदेह्या कीर्णाः कनकबिन्दवः।
भूषणानां हि सौमित्रे माल्यानि विविधानि च ॥ ३.६४.३९ ॥
Sieh, Lakṣmaṇa: Goldtropfen von Vaidehīs Schmuck liegen verstreut, o Sohn der Sumitrā, und auch Girlanden verschiedenster Art.
3.64.40
तप्तबिन्दुनिकाशैश्च चित्रैः क्षतजबिन्दुभिः।
आवृतं पश्य सौमित्रे सर्वतो धरणीतलम् ॥ ३.६४.४० ॥
Sieh, o Sohn der Sumitrā, wie der Erdboden ringsum bedeckt ist mit glänzenden Tropfen wie geschmolzenes Gold und mit Blutstropfen.
3.64.41
मन्ये लक्ष्मण वैदेही राक्षसैः कामरूपिभिः।
भित्त्वा भित्त्वा विभक्ता वा भक्षिता वा भविष्यति ॥ ३.६४.४१ ॥
Ich glaube, Lakṣmaṇa, dass die Rākṣasas, die jede beliebige Gestalt annehmen, Vaidehī in Stücke gerissen und verteilt oder verschlungen haben.
3.64.42
तस्या निमित्तं सीताया द्वयोर्विवदमानयोः।
बभूव युद्धं सौमित्रे घोरं राक्षसयोरिह ॥ ३.६४.४२ ॥
Um ihretwillen, Sītā, entbrannte hier ein furchtbarer Kampf, o Sohn der Sumitrā, zwischen den beiden Rākṣasas, die miteinander stritten.
3.64.43
मुक्तामणिचितं चेदं रमणीयं विभूषितम्।
धरण्यां पतितं सौम्य कस्य भग्नं महद् धनुः ॥ ३.६४.४३ ॥
Dieser schöne, mit Perlen und Edelsteinen besetzte Bogen liegt zerbrochen am Boden. Sanfter Freund, wessen großer Bogen ist dieser zerbrochene?
3.64.44
राक्षसानामिदं वत्स सुराणामथवापि वा।
तरुणादित्यसंकाशं वैदूर्यगुलिकाचितम् ॥ ३.६४.४४ ॥
Lieber, gehört dies den Rākṣasas oder den Göttern? Es strahlt wie die junge Sonne, besetzt mit Lapislazuli-Perlen.
3.64.45
विशीर्णं पतितं भूमौ कवचं कस्य काञ्चनम्।
छत्रं शतशलाकं च दिव्यमाल्योपशोभितम् ॥ ३.६४.४५ ॥
Wessen goldene Rüstung ist dies, zerbrochen und am Boden liegend? Und wessen Schirm mit hundert Speichen ist dies, geschmückt mit göttlichen Girlanden?
3.64.46
भग्नदण्डमिदं सौम्य भूमौ कस्य निपातितम्।
काञ्चनोरश्छदाश्चेमे पिशाचवदनाः खराः ॥ ३.६४.४६ ॥
Sanfter Freund, von wem wurde dieser Wagen mit dem zerbrochenen Deichsel zu Boden geworfen? Und wessen sind diese Esel mit goldenen Brustpanzern und Dämonengesichtern?
3.64.47
भीमरूपा महाकायाः कस्य वा निहता रणे।
दीप्तपावकसंकाशो द्युतिमान् समरध्वजः ॥ ३.६४.४७ ॥
Schrecklich an Gestalt und riesig an Körper – von wem wurden diese in der Schlacht erschlagen? Und wessen ist dieses strahlende Kriegsbanner, gleich einem lodernden Feuer?
3.64.48
अपविद्धश्च भग्नश्च कस्य साङ्ग्रामिको रथः।
रथाक्षमात्रा विशिखास्तपनीयविभूषणाः ॥ ३.६४.४८ ॥
Wessen Kriegswagen ist dies, weggeworfen und zerbrochen? Und wessen sind diese Pfeile, so lang wie eine Wagenachse, mit Gold verziert?
3.64.49
कस्येमे निहता बाणाः प्रकीर्णा घोरदर्शनाः।
शरावरौ शरैः पूर्णौ विध्वस्तौ पश्य लक्ष्मण ॥ ३.६४.४९ ॥
Lakṣmaṇa, sieh: Wessen sind diese schrecklich anzusehenden Pfeile, verstreut umher? Und die beiden mit Pfeilen gefüllten Köcher liegen zerschmettert da.
3.64.50
प्रतोदाभीषुहस्तोऽयं कस्य वा सारथिर्हतः।
पदवी पुरुषस्यैषा व्यक्तं कस्यापि रक्षसः ॥ ३.६४.५० ॥
Wessen Wagenlenker ist dieser, erschlagen, mit Stachel und Zügeln in der Hand? Dies ist die Spur eines Mannes, und deutlich auch die eines Rākṣasa.
3.64.51
वैरं शतगुणं पश्य मम तैर्जीवितान्तकम्।
सुघोरहृदयैः सौम्य राक्षसैः कामरूपिभिः ॥ ३.६४.५१ ॥
Sieh, wie die Feindschaft gegen mich hundertfach gewachsen ist, von jenen, die mein Leben beenden wollen. Sanfter, sie sind Rākṣasas von sehr grausamem Herzen, die jede Gestalt annehmen können.
3.64.52
हृता मृता वा वैदेही भक्षिता वा तपस्विनी।
न धर्मस्त्रायते सीतां ह्रियमाणां महावने ॥ ३.६४.५२ ॥
Ob Vaidehī Sītā geraubt wurde, gestorben ist oder verschlungen — o asketische Frau —, das Dharma hat Sītā nicht beschützt, als sie im großen Wald fortgeschleppt wurde.
3.64.53
भक्षितायां हि वैदेह्यां हृतायामपि लक्ष्मण।
के हि लोके प्रियं कर्तुं शक्ताः सौम्य ममेश्वराः ॥ ३.६४.५३ ॥
Lakṣmaṇa, selbst wenn Vaidehī verschlungen oder fortgeschleppt wurde, sanfter — wer in der Welt sind meine Herren, die mir Liebes tun könnten?
3.64.54
कर्तारमपि लोकानां शूरं करुणवेदिनम्।
अज्ञानादवमन्येरन् सर्वभूतानि लक्ष्मण ॥ ३.६४.५४ ॥
Selbst den Schöpfer der Welten, den Helden, der Mitgefühl kennt, Lakṣmaṇa — aus Unwissenheit könnten alle Wesen ihn verachten.
3.64.55
मृदुं लोकहिते युक्तं दान्तं करुणवेदिनम्।
निर्वीर्य इति मन्यन्ते नूनं मां त्रिदशेश्वराः ॥ ३.६४.५५ ॥
Obwohl ich dem Wohl der Welten ergeben, sanft, selbstbeherrscht und mitfühlend bin, halten mich die Herren der dreißig Götter gewiss für machtlos.
3.64.56
मां प्राप्य हि गुणो दोषः संवृत्तः पश्य लक्ष्मण।
अद्यैव सर्वभूतानां रक्षसामभवाय च ॥ ३.६४.५६ ॥
Lakṣmaṇa, sieh: Indem sie mich erreicht hat, ist selbst die Tugend zur Schuld geworden; noch heute wird sie zum Verderben aller Wesen und der Rākṣasas.
3.64.57
संहृत्यैव शशिज्योत्स्नां महान् सूर्य इवोदितः।
संहृत्यैव गुणान् सर्वान् मम तेजः प्रकाशते ॥ ३.६४.५७ ॥
Wie die große Sonne aufgeht, nachdem sie das Mondlicht zurückgezogen hat, so leuchtet mein Glanz, nachdem ich alle meine Eigenschaften zurückgezogen habe.
3.64.58
नैव यक्षा न गन्धर्वा न पिशाचा न राक्षसाः।
किंनरा वा मनुष्या वा सुखं प्राप्स्यन्ति लक्ष्मण ॥ ३.६४.५८ ॥
Lakṣmaṇa, weder Yakṣas noch Gandharvas, weder Piśācas noch Rākṣasas, weder Kiṃnaras noch Menschen werden Glück finden.
3.64.59
ममास्त्रबाणसम्पूर्णमाकाशं पश्य लक्ष्मण।
असम्पातं करिष्यामि ह्यद्य त्रैलोक्यचारिणाम् ॥ ३.६४.५९ ॥
Lakṣmaṇa, sieh den Himmel, erfüllt von meinen Waffen und Pfeilen; noch heute werde ich ihn für alle, die die drei Welten durchziehen, undurchdringlich machen.
3.64.60
संनिरुद्धग्रहगणमावारितनिशाकरम्।
विप्रणष्टानलमरुद्भास्करद्युतिसंवृतम् ॥ ३.६४.६० ॥
Der Himmel, dessen Schar der Planeten gehemmt, dessen Mond verhüllt, dessen Feuer und Wind gänzlich vernichtet sind, von Sonnenglanz umhüllt.
3.64.61
विनिर्मथितशैलाग्रं शुष्यमाणजलाशयम्।
ध्वस्तद्रुमलतागुल्मं विप्रणाशितसागरम् ॥ ३.६४.६१ ॥
Die Berggipfel sind zermalmt, die Gewässer trocknen aus, Bäume, Ranken und Dickichte sind zerschmettert, und die Meere sind gänzlich vernichtet.
3.64.62
त्रैलोक्यं तु करिष्यामि संयुक्तं कालकर्मणा।
न ते कुशलिनीं सीतां प्रदास्यन्ति ममेश्वराः ॥ ३.६४.६२ ॥
Ich werde die drei Welten an das Werk der Zeit binden; jene Herren werden mir Sītā nicht unversehrt zurückgeben.
3.64.63
अस्मिन् मुहूर्ते सौमित्रे मम द्रक्ष्यन्ति विक्रमम्।
नाकाशमुत्पतिष्यन्ति सर्वभूतानि लक्ष्मण ॥ ३.६४.६३ ॥
O Saumitri, in diesem Augenblick werden alle Wesen meine Tapferkeit sehen; o Lakṣmaṇa, kein Geschöpf wird sich in den Himmel erheben, um zu entkommen.
3.64.64
मम चापगुणोन्मुक्तैर्बाणजालैर्निरन्तरम्।
मर्दितं मम नाराचैर्ध्वस्तभ्रान्तमृगद्विजम् ॥ ३.६४.६४ ॥
Von den ununterbrochenen Pfeilnetzen, die von meiner Bogensehne abschnellen, und von meinen eisernen Pfeilen zermalmt, werden Hirsche und Vögel verwirrt zerstreut werden.
3.64.65
समाकुलममर्यादं जगत् पश्याद्य लक्ष्मण।
आकर्णपूर्णैरिषुभिर्जीवलोकदुरावरैः ॥ ३.६४.६५ ॥
O Lakṣmaṇa, sieh heute, wie die Welt in grenzenlose Aufruhr gestürzt wird, durch bis zum Ohr gespannte Pfeile, die die Welt der Lebenden nicht abwehren kann.
3.64.66
करिष्ये मैथिलीहेतोरपिशाचमराक्षसम्।
मम रोषप्रयुक्तानां विशिखानां बलं सुराः ॥ ३.६४.६६ ॥
Um Maithilīs willen werde ich nicht einmal die Piśācas und Rākṣasas verschonen; o Götter, seht die Macht der im Zorn abgeschossenen Pfeile.
3.64.67
द्रक्ष्यन्त्यद्य विमुक्तानाममर्षाद् दूरगामिनाम्।
नैव देवा न दैतेया न पिशाचा न राक्षसाः ॥ ३.६४.६७ ॥
Heute werden sie sehen, von den im Zorn abgeschossenen, weitfliegenden Pfeilen, dass weder Götter noch Daityas, weder Piśācas noch Rākṣasas [entkommen].
3.64.68
भविष्यन्ति मम क्रोधात् त्रैलोक्ये विप्रणाशिते।
देवदानवयक्षाणां लोका ये रक्षसामपि ॥ ३.६४.६८ ॥
Durch meinen Zorn, wenn die drei Welten verwüstet sind, werden die Welten der Götter, Dānavas und Yakṣas, und auch die der Rākṣasas, vernichtet sein.
3.64.69
बहुधा निपतिष्यन्ति बाणौघैः शकलीकृताः।
निर्मर्यादानिमाँल्लोकान् करिष्याम्यद्य सायकैः ॥ ३.६४.६९ ॥
In Stücke zerhauen durch Pfeilfluten, werden sie auf vielerlei Weise fallen. Heute werde ich diese Welten mit meinen Pfeilen grenzenlos machen.
3.64.70
हृतां मृतां वा सौमित्रे न दास्यन्ति ममेश्वराः।
तथारूपां हि वैदेहीं न दास्यन्ति यदि प्रियाम् ॥ ३.६४.७० ॥
O Saumitri, ob sie geraubt oder tot ist, meine Herren (die Götter) werden sie mir nicht zurückgeben; wenn sie meine geliebte Vaidehī von solcher Gestalt nicht zurückgeben, [so wird es geschehen].
3.64.71
नाशयामि जगत् सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्।
यावद् दर्शनमस्या वै तापयामि च सायकैः ॥ ३.६४.७१ ॥
Ich werde die ganze Welt vernichten, die drei Welten mit ihren beweglichen und unbeweglichen Wesen; und solange ich sie nicht sehe, werde ich sie mit meinen Pfeilen versengen.
3.64.72
इत्युक्त्वा क्रोधताम्राक्षः स्फुरमाणोष्ठसम्पुटः।
वल्कलाजिनमाबद्ध्य जटाभारमबन्धयत् ॥ ३.६४.७२ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, mit von Zorn geröteten Augen und zitternden Lippen, legte er Rinden- und Hirschfell an und band die Last seines verfilzten Haares auf.
3.64.73
तस्य क्रुद्धस्य रामस्य तथाभूतस्य धीमतः।
त्रिपुरं जघ्नुषः पूर्वं रुद्रस्येव बभौ तनुः ॥ ३.६४.७३ ॥
Der Leib des weisen Rāma, zornig und so verwandelt, erstrahlte wie der Rudras, als dieser einst die drei Städte zerstörte.
3.64.74
लक्ष्मणादथ चादाय रामो निष्पीड्य कार्मुकम्।
शरमादाय संदीप्तं घोरमाशीविषोपमम् ॥ ३.६४.७४ ॥
Dann nahm Rāma den Bogen von Lakṣmaṇa, spannte ihn fest und ergriff einen lodernden, furchtbaren Pfeil, gleich einer giftigen Schlange.
3.64.75
संदधे धनुषि श्रीमान् रामः परपुरञ्जयः।
युगान्ताग्निरिव क्रुद्ध इदं वचनमब्रवीत् ॥ ३.६४.७५ ॥
Der ruhmreiche Rāma, Bezwinger feindlicher Städte, legte den Pfeil an den Bogen und sprach, zornig wie das Feuer am Ende eines Weltzeitalters, diese Worte.
3.64.76
यथा जरा यथा मृत्युर्यथा कालो यथा विधिः।
नित्यं न प्रतिहन्यन्ते सर्वभूतेषु लक्ष्मण।
तथाहं क्रोधसंयुक्तो न निवार्योऽस्म्यसंशयम् ॥ ३.६४.७६ ॥
So wie Alter, Tod, Zeit und Schicksal unter allen Wesen niemals aufgehalten werden, so, o Lakṣmaṇa, bin ich, vom Zorn ergriffen, ohne Zweifel nicht aufzuhalten.
3.64.77
पुरेव मे चारुदतीमनिन्दितां
दिशन्ति सीतां यदि नाद्य मैथिलीम्।
सदेवगन्धर्वमनुष्यपन्नगं
जगत् सशैलं परिवर्तयाम्यहम् ॥ ३.६४.७७ ॥
Wenn sie heute Sītā, die Maithilī mit den schönen Zähnen und so makellos wie zuvor, nicht zurückgeben, werde ich diese Welt mit ihren Göttern, Gandharvas, Menschen, Schlangen und Bergen umstürzen.