Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 3.64
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.64.1
स दीनो दीनया वाचा लक्ष्मणं वाक्यमब्रवीत्।
शीघ्रं लक्ष्मण जानीहि गत्वा गोदावरीं नदीम् ॥ ३.६४.१ ॥
Aflito, com voz dolorosa, disse a Lakṣmaṇa: "Lakṣmaṇa, vai rapidamente ao rio Godāvarī e descobre."
3.64.2
अपि गोदावरीं सीता पद्मान्यानयितुं गता।
एवमुक्तस्तु रामेण लक्ष्मणः पुनरेव हि ॥ ३.६४.२ ॥
Talvez Sītā tenha ido ao Godāvarī buscar lótus. Assim instruído por Rāma, Lakṣmaṇa partiu novamente.
3.64.3
नदीं गोदावरीं रम्यां जगाम लघुविक्रमः।
तां लक्ष्मणस्तीर्थवतीं विचित्वा राममब्रवीत् ॥ ३.६४.३ ॥
Lakṣmaṇa, de passos rápidos, foi ao belo rio Godāvarī; tendo procurado no rio rico em lugares sagrados, falou a Rāma.
3.64.4
नैनां पश्यामि तीर्थेषु क्रोशतो न शृणोति मे।
कं नु सा देशमापन्ना वैदेही क्लेशनाशिनी ॥ ३.६४.४ ॥
Não a vejo nos lugares sagrados, e ela não ouve quando chamo. Para que terra terá ido Vaidehī, destruidora das aflições?
3.64.5
नहि तं वेद्मि वै राम यत्र सा तनुमध्यमा।
लक्ष्मणस्य वचः श्रुत्वा दीनः संतापमोहितः ॥ ३.६४.५ ॥
Ó Rāma, não sei onde está aquela de cintura esbelta. Ao ouvir as palavras de Lakṣmaṇa, o aflito Rāma ficou atordoado pela angústia.
3.64.6
रामः समभिचक्राम स्वयं गोदावरीं नदीम्।
स तामुपस्थितो रामः क्व सीतेत्येवमब्रवीत् ॥ ३.६४.६ ॥
O próprio Rāma dirigiu-se ao rio Godāvarī. Chegando lá, Rāma disse: "Onde está Sītā?"
3.64.7
भूतानि राक्षसेन्द्रेण वधार्हेण हृतामपि।
न तां शशंसू रामाय तथा गोदावरी नदी ॥ ३.६४.७ ॥
Embora o senhor dos rākṣasas, digno de morte, a tivesse raptado, os seres e o rio Godāvarī não contaram a Rāma nada sobre ela.
3.64.8
ततः प्रचोदिता भूतैः शंस चास्मै प्रियामिति।
न च सा ह्यवदत् सीतां पृष्टा रामेण शोचता ॥ ३.६४.८ ॥
Embora os seres a instassem a dizer-lhe: "Eis a tua amada", e embora Rāma, aflito, perguntasse, aquele rio nada disse sobre Sītā.
3.64.9
रावणस्य च तद्रूपं कर्मापि च दुरात्मनः।
ध्यात्वा भयात् तु वैदेहीं सा नदी न शशंस ह ॥ ३.६४.९ ॥
Lembrando a forma de Rāvaṇa e o feito daquele perverso, por medo aquele rio não falou de Vaidehī.
3.64.10
निराशस्तु तया नद्या सीताया दर्शने कृतः।
उवाच रामः सौमित्रिं सीतादर्शनकर्शितः ॥ ३.६४.१० ॥
Desesperançado de ver Sītā por meio daquele rio, Rāma, consumido pelo desejo de vê-la, falou a Saumitri.
3.64.11
एषा गोदावरी सौम्य किंचिन्न प्रतिभाषते।
किं नु लक्ष्मण वक्ष्यामि समेत्य जनकं वचः ॥ ३.६४.११ ॥
Gentil Lakṣmaṇa, esta Godāvarī não responde nada. Lakṣmaṇa, ao encontrar Janaka, que palavra direi?
3.64.12
मातरं चैव वैदेह्या विना तामहमप्रियम्।
या मे राज्यविहीनस्य वने वन्येन जीवतः ॥ ३.६४.१२ ॥
Sem Vaidehī, que direi àquela mãe que me verá, privado do reino, vivendo na floresta de alimento selvagem?
3.64.13
सर्वं व्यपानयच्छोकं वैदेही क्व नु सा गता।
ज्ञातिवर्गविहीनस्य वैदेहीमप्यपश्यतः ॥ ३.६४.१३ ॥
Embora afaste toda dor, para onde foi Vaidehī? Privado dos meus parentes, nem Vaidehī consigo ver.
3.64.14
मन्ये दीर्घा भविष्यन्ति रात्रयो मम जाग्रतः।
मन्दाकिनीं जनस्थानमिमं प्रस्रवणं गिरिम् ॥ ३.६४.१४ ॥
Acho que minhas noites serão longas enquanto vigio: o Mandākinī, este Janasthāna e esta montanha Prasravaṇa.
3.64.15
सर्वाण्यनुचरिष्यामि यदि सीता हि लभ्यते।
एते महामृगा वीर मामीक्षन्ते पुनः पुनः ॥ ३.६४.१५ ॥
Se Sītā puder ser encontrada, procurá-la-ei em todos os lugares. Ó herói, estes grandes veados olham para mim repetidamente.
3.64.16
वक्तुकामा इह हि मे इङ्गितान्युपलक्षये।
तांस्तु दृष्ट्वा नरव्याघ्रो राघवः प्रत्युवाच ह ॥ ३.६४.१६ ॥
Parecem querer falar comigo; percebo seus gestos. Ao vê-los, Rāghava, tigre entre os homens, respondeu.
3.64.17
क्व सीतेति निरीक्षन् वै बाष्पसंरुद्धया गिरा।
एवमुक्ता नरेन्द्रेण ते मृगाः सहसोत्थिताः ॥ ३.६४.१७ ॥
Olhando ao redor, com a voz embargada de lágrimas, perguntou: 'Onde está Sītā?' Assim interpelados pelo rei dos homens, os veados levantaram-se de repente.
3.64.18
दक्षिणाभिमुखाः सर्वे दर्शयन्तो नभःस्थलम्।
मैथिली ह्रियमाणा सा दिशं यामभ्यपद्यत ॥ ३.६४.१८ ॥
Todos, voltados para o sul, apontavam o céu, mostrando a direção para onde fora levada a Maithilī raptada.
3.64.19
तेन मार्गेण गच्छन्तो निरीक्षन्ते नराधिपम्।
येन मार्गं च भूमिं च निरीक्षन्ते स्म ते मृगाः ॥ ३.६४.१९ ॥
Por aquele mesmo caminho seguiam, olhando para o senhor dos homens, e olhavam para o caminho e a terra que aqueles cervos observavam.
3.64.20
पुनर्नदन्तो गच्छन्ति लक्ष्मणेनोपलक्षिताः।
तेषां वचनसर्वस्वं लक्षयामास चेङ्गितम् ॥ ३.६४.२० ॥
Notados por Lakṣmaṇa, os cervos seguiam adiante, rugindo de novo; ele percebeu todo o sentido de suas vozes e de seu gesto.
3.64.21
उवाच लक्ष्मणो धीमान् ज्येष्ठं भ्रातरमार्तवत्।
क्व सीतेति त्वया पृष्टा यथेमे सहसोत्थिताः ॥ ३.६४.२१ ॥
O sábio Lakṣmaṇa disse, como aflito, ao irmão mais velho: "Assim como perguntaste: 'Onde está Sītā?', estes se levantaram de repente."
3.64.22
दर्शयन्ति क्षितिं चैव दक्षिणां च दिशं मृगाः।
साधु गच्छावहे देव दिशमेतां च नैर्ऋतीम् ॥ ३.६४.२२ ॥
Os cervos mostram a terra e a direção sul. Senhor, vamos bem para esta direção sudoeste (nairṛti).
3.64.23
यदि तस्यागमः कश्चिदार्या वा साथ लक्ष्यते।
बाढमित्येव काकुत्स्थः प्रस्थितो दक्षिणां दिशम् ॥ ३.६४.२३ ॥
Se algum rastro dela, ou a nobre senhora mesma, for percebido — "muito bem", disse Rāma, descendente de Kakutstha, e partiu em direção ao sul.
3.64.24
लक्ष्मणानुगतः श्रीमान् वीक्षमाणो वसुंधराम्।
एवं सम्भाषमाणौ तावन्योन्यं भ्रातरावुभौ ॥ ३.६४.२४ ॥
Seguido por Lakṣmaṇa, o glorioso Rāma avançava olhando a terra; assim os dois irmãos iam conversando um com o outro.
3.64.25
वसुंधरायां पतितपुष्पमार्गमपश्यताम्।
पुष्पवृष्टिं निपतितां दृष्ट्वा रामो महीतले ॥ ३.६४.२५ ॥
Os dois viram um caminho coberto de flores caídas sobre a terra. Ao ver a chuva de flores caída no chão, Rāma
3.64.26
उवाच लक्ष्मणं वीरो दुःखितो दुःखितं वचः।
अभिजानामि पुष्पाणि तानीमानीह लक्ष्मण ॥ ३.६४.२६ ॥
O herói Rāma, aflito, falou com palavras dolorosas a Lakṣmaṇa: "Lakṣmaṇa, reconheço estas flores que jazem aqui."
3.64.27
अपिनद्धानि वैदेह्या मया दत्तानि कानने।
मन्ये सूर्यश्च वायुश्च मेदिनी च यशस्विनी ॥ ३.६४.२७ ॥
Estas são as flores que entrelacei na floresta e dei a Vaidehī (Sītā). Acho que o sol, o vento e a gloriosa terra as guardam.
3.64.28
अभिरक्षन्ति पुष्पाणि प्रकुर्वन्तो मम प्रियम्।
एवमुक्त्वा महाबाहुर्लक्ष्मणं पुरुषर्षभम् ॥ ३.६४.२८ ॥
"Elas guardam as flores, fazendo o que me é caro." Tendo dito isso, Rāma de grandes braços, o melhor dos homens, disse a Lakṣmaṇa
3.64.29
उवाच रामो धर्मात्मा गिरिं प्रस्रवणाकुलम्।
कच्चित् क्षितिभृतां नाथ दृष्टा सर्वाङ्गसुन्दरी ॥ ३.६४.२९ ॥
Rāma, de alma justa, falou à montanha cheia de riachos: "Senhor das montanhas, talvez a tenhas visto, a de beleza em cada membro?"
3.64.30
रामा रम्ये वनोद्देशे मया विरहिता त्वया।
क्रुद्धोऽब्रवीद् गिरिं तत्र सिंहः क्षुद्रमृगं यथा ॥ ३.६४.३० ॥
"Ó bela, nesta região encantadora da floresta estás separada de mim." Ali, irado, falou àquela montanha como um leão fala a um pequeno cervo.
3.64.31
तां हेमवर्णां हेमाङ्गीं सीतां दर्शय पर्वत।
यावत् सानूनि सर्वाणि न ते विध्वंसयाम्यहम् ॥ ३.६४.३१ ॥
Ó montanha, mostra-me aquela Sītā, de cor dourado e corpo dourado, antes que eu destrua todos os teus picos!
3.64.32
एवमुक्तस्तु रामेण पर्वतो मैथिलीं प्रति।
दर्शयन्निव तां सीतां नादर्शयत राघवे ॥ ३.६४.३२ ॥
Assim interpelada por Rāma, a montanha, como se mostrasse Maithilī, não a mostrou ao Rāghava.
3.64.33
ततो दाशरथी राम उवाच च शिलोच्चयम्।
मम बाणाग्निनिर्दग्धो भस्मीभूतो भविष्यसि ॥ ३.६४.३३ ॥
Então Rāma, filho de Daśaratha, disse ao amontoado de rochas: Queimado pelo fogo das minhas flechas, tornar-te-ás cinza.
3.64.34
असेव्यः सर्वतश्चैव निस्तृणद्रुमपल्लवः।
इमां वा सरितं चाद्य शोषयिष्यामि लक्ष्मण ॥ ३.६४.३४ ॥
Lakṣmaṇa, esta montanha é inacessível por todos os lados, sem erva, árvores ou brotos; hoje secarei ou ela ou este rio.
3.64.35
यदि नाख्याति मे सीतामद्य चन्द्रनिभाननाम्।
एवं प्ररुषितो रामो दिधक्षन्निव चक्षुषा ॥ ३.६४.३५ ॥
Se hoje não me falar da Sītā de rosto de lua, Rāma, assim irado, parecia querer queimá-la com o próprio olhar.
3.64.36
ददर्श भूमौ निष्क्रान्तं राक्षसस्य पदं महत्।
त्रस्ताया रामकांक्षिण्याः प्रधावन्त्या इतस्ततः ॥ ३.६४.३६ ॥
Viu no chão a grande pegada de um rākṣasa e os rastros da Sītā assustada, que ansiava por Rāma, correndo de um lado para outro.
3.64.37
राक्षसेनानुसृप्ताया वैदेह्याश्च पदानि तु।
स समीक्ष्य परिक्रान्तं सीताया राक्षसस्य च ॥ ३.६४.३७ ॥
Ao ver as pegadas de Vaidehī, perseguida pelo rākṣasa, e as pegadas do rākṣasa, Rāma falou.
3.64.38
भग्नं धनुश्च तूणी च विकीर्णं बहुधा रथम्।
सम्भ्रान्तहृदयो रामः शशंस भ्रातरं प्रियम् ॥ ३.६४.३८ ॥
Ao ver o arco quebrado, a aljava e a carruagem espalhada em muitos pedaços, Rāma, com o coração perturbado, falou ao seu querido irmão.
3.64.39
पश्य लक्ष्मण वैदेह्या कीर्णाः कनकबिन्दवः।
भूषणानां हि सौमित्रे माल्यानि विविधानि च ॥ ३.६४.३९ ॥
Olha, Lakṣmaṇa: gotas de ouro dos ornamentos de Vaidehī estão espalhadas, ó filho de Sumitrā, e também guirlandas de muitos tipos.
3.64.40
तप्तबिन्दुनिकाशैश्च चित्रैः क्षतजबिन्दुभिः।
आवृतं पश्य सौमित्रे सर्वतो धरणीतलम् ॥ ३.६४.४० ॥
Olha, ó filho de Sumitrā, a terra coberta por todos os lados de gotas brilhantes como ouro derretido e de gotas de sangue.
3.64.41
मन्ये लक्ष्मण वैदेही राक्षसैः कामरूपिभिः।
भित्त्वा भित्त्वा विभक्ता वा भक्षिता वा भविष्यति ॥ ३.६४.४१ ॥
Acho, Lakṣmaṇa, que os rākṣasas, que tomam a forma que querem, a despedaçaram e a dividiram, ou a devoraram.
3.64.42
तस्या निमित्तं सीताया द्वयोर्विवदमानयोः।
बभूव युद्धं सौमित्रे घोरं राक्षसयोरिह ॥ ३.६४.४२ ॥
Por causa dela, Sītā, travou-se aqui uma batalha feroz, ó filho de Sumitrā, entre os dois rākṣasas que disputavam.
3.64.43
मुक्तामणिचितं चेदं रमणीयं विभूषितम्।
धरण्यां पतितं सौम्य कस्य भग्नं महद् धनुः ॥ ३.६४.४३ ॥
Este belo arco adornado, incrustado de pérolas e gemas, jaz caído no chão. Gentil amigo, de quem é este grande arco quebrado?
3.64.44
राक्षसानामिदं वत्स सुराणामथवापि वा।
तरुणादित्यसंकाशं वैदूर्यगुलिकाचितम् ॥ ३.६४.४४ ॥
Querido, isto é dos rākṣasas ou dos deuses? Brilha como o sol nascente, incrustado com contas de lápis-lazúli.
3.64.45
विशीर्णं पतितं भूमौ कवचं कस्य काञ्चनम्।
छत्रं शतशलाकं च दिव्यमाल्योपशोभितम् ॥ ३.६४.४५ ॥
De quem é esta armadura dourada, despedaçada e caída no chão? E de quem é este guarda-sol de cem varetas, adornado com guirlandas divinas?
3.64.46
भग्नदण्डमिदं सौम्य भूमौ कस्य निपातितम्।
काञ्चनोरश्छदाश्चेमे पिशाचवदनाः खराः ॥ ३.६४.४६ ॥
Gentil amigo, por quem foi derrubado no chão este carro de timão quebrado? E de quem são estes asnos de peitorais dourados e rostos de demônio?
3.64.47
भीमरूपा महाकायाः कस्य वा निहता रणे।
दीप्तपावकसंकाशो द्युतिमान् समरध्वजः ॥ ३.६४.४७ ॥
Terríveis de aparência e de corpo imenso, por quem foram mortos em batalha? E de quem é este resplandecente estandarte de guerra, como fogo ardente?
3.64.48
अपविद्धश्च भग्नश्च कस्य साङ्ग्रामिको रथः।
रथाक्षमात्रा विशिखास्तपनीयविभूषणाः ॥ ३.६४.४८ ॥
De quem é este carro de guerra, lançado fora e quebrado? E de quem são estas flechas, longas como o eixo de um carro, adornadas com ouro?
3.64.49
कस्येमे निहता बाणाः प्रकीर्णा घोरदर्शनाः।
शरावरौ शरैः पूर्णौ विध्वस्तौ पश्य लक्ष्मण ॥ ३.६४.४९ ॥
Lakṣmaṇa, olha: de quem são estas flechas terríveis, espalhadas por aí? E as duas aljavas cheias de flechas jazem despedaçadas.
3.64.50
प्रतोदाभीषुहस्तोऽयं कस्य वा सारथिर्हतः।
पदवी पुरुषस्यैषा व्यक्तं कस्यापि रक्षसः ॥ ३.६४.५० ॥
De quem é este auriga morto, com o aguilhão e as rédeas na mão? Este é o rastro de um homem, e claramente também de algum rākṣasa.
3.64.51
वैरं शतगुणं पश्य मम तैर्जीवितान्तकम्।
सुघोरहृदयैः सौम्य राक्षसैः कामरूपिभिः ॥ ३.६४.५१ ॥
Vê como a inimizade contra mim cresceu cem vezes, por parte deles, que querem pôr fim à minha vida. Ó gentil, são rākṣasas de coração muito cruel, que tomam a forma que desejam.
3.64.52
हृता मृता वा वैदेही भक्षिता वा तपस्विनी।
न धर्मस्त्रायते सीतां ह्रियमाणां महावने ॥ ३.६४.५२ ॥
Quer Vaidehī Sītā tenha sido levada, morta ou devorada — ó mulher asceta —, o dharma não protegeu Sītā enquanto era levada na grande floresta.
3.64.53
भक्षितायां हि वैदेह्यां हृतायामपि लक्ष्मण।
के हि लोके प्रियं कर्तुं शक्ताः सौम्य ममेश्वराः ॥ ३.६४.५३ ॥
Lakṣmaṇa, mesmo que Vaidehī tenha sido devorada ou levada, ó gentil — quem no mundo são meus senhores, capazes de fazer o que me é querido?
3.64.54
कर्तारमपि लोकानां शूरं करुणवेदिनम्।
अज्ञानादवमन्येरन् सर्वभूतानि लक्ष्मण ॥ ३.६४.५४ ॥
Até o criador dos mundos, o herói que conhece a compaixão, Lakṣmaṇa — por ignorância, todos os seres poderiam desprezá-lo.
3.64.55
मृदुं लोकहिते युक्तं दान्तं करुणवेदिनम्।
निर्वीर्य इति मन्यन्ते नूनं मां त्रिदशेश्वराः ॥ ३.६४.५५ ॥
Embora eu me dedique ao bem-estar dos mundos, seja gentil, dominado e conhecedor da compaixão, os senhores dos trinta deuses certamente me julgam impotente.
3.64.56
मां प्राप्य हि गुणो दोषः संवृत्तः पश्य लक्ष्मण।
अद्यैव सर्वभूतानां रक्षसामभवाय च ॥ ३.६४.५६ ॥
Lakṣmaṇa, vê: ao me alcançar, até a virtude tornou-se falha; hoje mesmo ela será a ruína de todos os seres e dos rākṣasas.
3.64.57
संहृत्यैव शशिज्योत्स्नां महान् सूर्य इवोदितः।
संहृत्यैव गुणान् सर्वान् मम तेजः प्रकाशते ॥ ३.६४.५७ ॥
Como o grande sol se ergue tendo recolhido o luar, assim meu esplendor brilha, tendo recolhido todas as minhas qualidades.
3.64.58
नैव यक्षा न गन्धर्वा न पिशाचा न राक्षसाः।
किंनरा वा मनुष्या वा सुखं प्राप्स्यन्ति लक्ष्मण ॥ ३.६४.५८ ॥
Lakṣmaṇa, nem yakṣas, nem gandharvas, nem piśācas, nem rākṣasas, nem kiṃnaras, nem humanos obterão felicidade.
3.64.59
ममास्त्रबाणसम्पूर्णमाकाशं पश्य लक्ष्मण।
असम्पातं करिष्यामि ह्यद्य त्रैलोक्यचारिणाम् ॥ ३.६४.५९ ॥
Lakṣmaṇa, vê o céu cheio das minhas armas e flechas; hoje mesmo o tornarei intransitável para os que percorrem os três mundos.
3.64.60
संनिरुद्धग्रहगणमावारितनिशाकरम्।
विप्रणष्टानलमरुद्भास्करद्युतिसंवृतम् ॥ ३.६४.६० ॥
O céu, com sua hoste de planetas detida, a lua coberta, o fogo e o vento totalmente destruídos, envolto no brilho do sol.
3.64.61
विनिर्मथितशैलाग्रं शुष्यमाणजलाशयम्।
ध्वस्तद्रुमलतागुल्मं विप्रणाशितसागरम् ॥ ३.६४.६१ ॥
Os picos das montanhas estão triturados, os lagos secam, árvores, trepadeiras e moitas estão destroçados, e os oceanos foram totalmente destruídos.
3.64.62
त्रैलोक्यं तु करिष्यामि संयुक्तं कालकर्मणा।
न ते कुशलिनीं सीतां प्रदास्यन्ति ममेश्वराः ॥ ३.६४.६२ ॥
Vincularei os três mundos à obra do tempo; esses senhores não me devolverão Sītā sã e salva.
3.64.63
अस्मिन् मुहूर्ते सौमित्रे मम द्रक्ष्यन्ति विक्रमम्।
नाकाशमुत्पतिष्यन्ति सर्वभूतानि लक्ष्मण ॥ ३.६४.६३ ॥
Ó Saumitri, neste mesmo instante todos os seres verão a minha bravura; ó Lakṣmaṇa, nenhuma criatura se elevará ao céu para escapar.
3.64.64
मम चापगुणोन्मुक्तैर्बाणजालैर्निरन्तरम्।
मर्दितं मम नाराचैर्ध्वस्तभ्रान्तमृगद्विजम् ॥ ३.६४.६४ ॥
Esmagados pelas redes contínuas de flechas soltas da corda do meu arco e pelas minhas flechas de ferro, os veados e as aves ficarão dispersos e confusos.
3.64.65
समाकुलममर्यादं जगत् पश्याद्य लक्ष्मण।
आकर्णपूर्णैरिषुभिर्जीवलोकदुरावरैः ॥ ३.६४.६५ ॥
Ó Lakṣmaṇa, contempla hoje como o mundo é lançado num tumulto sem limites, por flechas puxadas até a orelha, que o mundo vivo não poderá repelir.
3.64.66
करिष्ये मैथिलीहेतोरपिशाचमराक्षसम्।
मम रोषप्रयुक्तानां विशिखानां बलं सुराः ॥ ३.६४.६६ ॥
Por causa de Maithilī não pouparei nem os piśācas nem os rākṣasas; ó deuses, contemplai o poder das flechas lançadas na minha ira.
3.64.67
द्रक्ष्यन्त्यद्य विमुक्तानाममर्षाद् दूरगामिनाम्।
नैव देवा न दैतेया न पिशाचा न राक्षसाः ॥ ३.६४.६७ ॥
Hoje verão, das flechas lançadas com ira que voam longe, que nem deuses, nem daityas, nem piśācas, nem rākṣasas [escaparão].
3.64.68
भविष्यन्ति मम क्रोधात् त्रैलोक्ये विप्रणाशिते।
देवदानवयक्षाणां लोका ये रक्षसामपि ॥ ३.६४.६८ ॥
Pela minha ira, quando os três mundos forem devastados, os mundos dos deuses, dānavas e yakṣas, e também os dos rākṣasas, serão destruídos.
3.64.69
बहुधा निपतिष्यन्ति बाणौघैः शकलीकृताः।
निर्मर्यादानिमाँल्लोकान् करिष्याम्यद्य सायकैः ॥ ३.६४.६९ ॥
Cortados em pedaços por torrentes de flechas, cairão de muitas maneiras. Hoje tornarei estes mundos sem limites com as minhas flechas.
3.64.70
हृतां मृतां वा सौमित्रे न दास्यन्ति ममेश्वराः।
तथारूपां हि वैदेहीं न दास्यन्ति यदि प्रियाम् ॥ ३.६४.७० ॥
Ó Saumitri, esteja ela roubada ou morta, meus senhores (os deuses) não ma devolverão; se não devolverem minha amada Vaidehī de tal forma, [assim será].
3.64.71
नाशयामि जगत् सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्।
यावद् दर्शनमस्या वै तापयामि च सायकैः ॥ ३.६४.७१ ॥
Destruirei todo o mundo, os três mundos com seus seres móveis e imóveis; e enquanto não a vir, os queimarei com minhas flechas.
3.64.72
इत्युक्त्वा क्रोधताम्राक्षः स्फुरमाणोष्ठसम्पुटः।
वल्कलाजिनमाबद्ध्य जटाभारमबन्धयत् ॥ ३.६४.७२ ॥
Tendo dito isto, com olhos avermelhados de ira e lábios trêmulos, vestiu roupas de casca e pele de cervo, e atou o peso de seus cabelos emaranhados.
3.64.73
तस्य क्रुद्धस्य रामस्य तथाभूतस्य धीमतः।
त्रिपुरं जघ्नुषः पूर्वं रुद्रस्येव बभौ तनुः ॥ ३.६४.७३ ॥
O corpo do sábio Rāma, irado e assim transformado, brilhou como o de Rudra quando este destruiu outrora as três cidades.
3.64.74
लक्ष्मणादथ चादाय रामो निष्पीड्य कार्मुकम्।
शरमादाय संदीप्तं घोरमाशीविषोपमम् ॥ ३.६४.७४ ॥
Então Rāma, tomando o arco de Lakṣmaṇa e apertando-o com firmeza, pegou uma flecha flamejante e terrível, semelhante a uma serpente venenosa.
3.64.75
संदधे धनुषि श्रीमान् रामः परपुरञ्जयः।
युगान्ताग्निरिव क्रुद्ध इदं वचनमब्रवीत् ॥ ३.६४.७५ ॥
O glorioso Rāma, conquistador de cidades inimigas, encaixou a flecha no arco e, irado como o fogo do fim de uma era, proferiu estas palavras.
3.64.76
यथा जरा यथा मृत्युर्यथा कालो यथा विधिः।
नित्यं न प्रतिहन्यन्ते सर्वभूतेषु लक्ष्मण।
तथाहं क्रोधसंयुक्तो न निवार्योऽस्म्यसंशयम् ॥ ३.६४.७६ ॥
Assim como a velhice, a morte, o tempo e o destino nunca são detidos entre todos os seres, assim, ó Lakṣmaṇa, eu, unido à ira, sem dúvida não posso ser contido.
3.64.77
पुरेव मे चारुदतीमनिन्दितां
दिशन्ति सीतां यदि नाद्य मैथिलीम्।
सदेवगन्धर्वमनुष्यपन्नगं
जगत् सशैलं परिवर्तयाम्यहम् ॥ ३.६४.७७ ॥
Se hoje não devolverem Sītā, a maithilī de belos dentes e sem mácula como antes, virarei este mundo com seus deuses, gandharvas, humanos, serpentes e montanhas.