வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 3.64
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.64.1
स दीनो दीनया वाचा लक्ष्मणं वाक्यमब्रवीत्।
शीघ्रं लक्ष्मण जानीहि गत्वा गोदावरीं नदीम् ॥ ३.६४.१ ॥
அவர் துயருற்றவராய், துக்கம் நிறைந்த குரலில் லக்ஷ்மணனிடம் கூறினார்: "லக்ஷ்மணா, விரைந்து கோதாவரி நதிக்குச் சென்று அறிந்து வா."
3.64.2
अपि गोदावरीं सीता पद्मान्यानयितुं गता।
एवमुक्तस्तु रामेण लक्ष्मणः पुनरेव हि ॥ ३.६४.२ ॥
ஒருவேளை சீதை தாமரைகளைக் கொண்டுவர கோதாவரிக்குச் சென்றிருக்கலாம். ராமன் இவ்வாறு கூறியதும், லக்ஷ்மணன் மீண்டும் புறப்பட்டார்.
3.64.3
नदीं गोदावरीं रम्यां जगाम लघुविक्रमः।
तां लक्ष्मणस्तीर्थवतीं विचित्वा राममब्रवीत् ॥ ३.६४.३ ॥
விரைந்த அடியுடைய லக்ஷ்மணன் அழகிய கோதாவரி நதிக்குச் சென்றார். தீர்த்தங்கள் நிறைந்த அந்நதியில் தேடிவிட்டு ராமனிடம் கூறினார்.
3.64.4
नैनां पश्यामि तीर्थेषु क्रोशतो न शृणोति मे।
कं नु सा देशमापन्ना वैदेही क्लेशनाशिनी ॥ ३.६४.४ ॥
நான் அவளை தீர்த்தங்களில் காணவில்லை; நான் கூப்பிடும்போதும் அவள் கேட்கவில்லை. துன்பம் போக்கும் வைதேகி எந்த இடத்திற்குச் சென்றாளோ?
3.64.5
नहि तं वेद्मि वै राम यत्र सा तनुमध्यमा।
लक्ष्मणस्य वचः श्रुत्वा दीनः संतापमोहितः ॥ ३.६४.५ ॥
ஓ ராமா, மெல்லிடையாள் அவள் எங்கு இருக்கிறாள் என்பதை நான் அறியேன். லக்ஷ்மணனின் சொற்களைக் கேட்ட ராமன் துயரத்தால் மயங்கினார்.
3.64.6
रामः समभिचक्राम स्वयं गोदावरीं नदीम्।
स तामुपस्थितो रामः क्व सीतेत्येवमब्रवीत् ॥ ३.६४.६ ॥
ராமன் தாமே கோதாவரி நதியை நோக்கிச் சென்றார். அங்கு வந்தடைந்த ராமன், "சீதை எங்கே?" என்று கேட்டார்.
3.64.7
भूतानि राक्षसेन्द्रेण वधार्हेण हृतामपि।
न तां शशंसू रामाय तथा गोदावरी नदी ॥ ३.६४.७ ॥
மரண தண்டனைக்குத் தகுதியான அரக்கர்களின் அரசன் அவளைக் கவர்ந்து சென்றபோதும், உயிரினங்களும் கோதாவரி நதியும் அவளைப் பற்றி ராமனுக்குச் சொல்லவில்லை.
3.64.8
ततः प्रचोदिता भूतैः शंस चास्मै प्रियामिति।
न च सा ह्यवदत् सीतां पृष्टा रामेण शोचता ॥ ३.६४.८ ॥
பின்னர் உயிரினங்கள் தூண்டியபோதும், "உன் அன்புக்குரியவள்" என்று அவனுக்குச் சொல்லுமாறு, துயருற்ற ராமன் கேட்டபோதும், அந்த நதி சீதையைப் பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை.
3.64.9
रावणस्य च तद्रूपं कर्मापि च दुरात्मनः।
ध्यात्वा भयात् तु वैदेहीं सा नदी न शशंस ह ॥ ३.६४.९ ॥
ராவணனின் அந்த உருவத்தையும், அந்தத் தீயவனின் செயலையும் எண்ணி, அச்சத்தால் அந்த நதி வைதேஹியைப் பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை.
3.64.10
निराशस्तु तया नद्या सीताया दर्शने कृतः।
उवाच रामः सौमित्रिं सीतादर्शनकर्शितः ॥ ३.६४.१० ॥
அந்த நதியால் சீதையைக் காணும் நம்பிக்கையில் ஏமாற்றமடைந்த ராமன், சீதையைக் காணும் ஏக்கத்தால் மெலிந்து சௌமித்ரியிடம் சொன்னான்.
3.64.11
एषा गोदावरी सौम्य किंचिन्न प्रतिभाषते।
किं नु लक्ष्मण वक्ष्यामि समेत्य जनकं वचः ॥ ३.६४.११ ॥
சௌம்யா லட்சுமணா, இந்த கோதாவரி எதற்கும் பதில் சொல்லவில்லை. லட்சுமணா, ஜனகனைச் சந்தித்து நான் என்ன சொல்வேன்?
3.64.12
मातरं चैव वैदेह्या विना तामहमप्रियम्।
या मे राज्यविहीनस्य वने वन्येन जीवतः ॥ ३.६४.१२ ॥
வைதேஹி இல்லாமல், ராஜ்யம் இழந்து காட்டில் காட்டு உணவால் வாழும் என்னைக் காணும் அந்தத் தாயிடம் நான் எப்படி அப்படிச் சொல்வேன்?
3.64.13
सर्वं व्यपानयच्छोकं वैदेही क्व नु सा गता।
ज्ञातिवर्गविहीनस्य वैदेहीमप्यपश्यतः ॥ ३.६४.१३ ॥
அனைத்துத் துயரையும் அகற்றி விட்டாலும், வைதேஹி எங்கு சென்றாள்? உறவினர்கள் அற்ற எனக்கு வைதேஹியையும் காணக் கிடைக்கவில்லை.
3.64.14
मन्ये दीर्घा भविष्यन्ति रात्रयो मम जाग्रतः।
मन्दाकिनीं जनस्थानमिमं प्रस्रवणं गिरिम् ॥ ३.६४.१४ ॥
விழித்திருக்கும் எனக்கு இரவுகள் நீளமாகும் என்று நினைக்கிறேன். மந்தாகினி, இந்த ஜனஸ்தானம், இந்தப் பிரஸ்ரவண மலை.
3.64.15
सर्वाण्यनुचरिष्यामि यदि सीता हि लभ्यते।
एते महामृगा वीर मामीक्षन्ते पुनः पुनः ॥ ३.६४.१५ ॥
சீதை கிடைத்தால், எல்லா இடங்களிலும் அவளைத் தேடுவேன். வீரனே, இந்தப் பெரிய மான்கள் என்னையே மீண்டும் மீண்டும் பார்க்கின்றன.
3.64.16
वक्तुकामा इह हि मे इङ्गितान्युपलक्षये।
तांस्तु दृष्ट्वा नरव्याघ्रो राघवः प्रत्युवाच ह ॥ ३.६४.१६ ॥
இவை என்னிடம் ஏதோ சொல்ல விரும்புகின்றன என்று அவற்றின் சைகைகளை நான் காண்கிறேன். அவற்றைக் கண்டு நரவியாக்ர ராகவன் பதிலளித்தான்.
3.64.17
क्व सीतेति निरीक्षन् वै बाष्पसंरुद्धया गिरा।
एवमुक्ता नरेन्द्रेण ते मृगाः सहसोत्थिताः ॥ ३.६४.१७ ॥
'சீதை எங்கே?' என்று நோக்கியவாறு, கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலில். அரசன் இவ்வாறு சொன்னதும், அந்த மான்கள் திடீரென எழுந்தன.
3.64.18
दक्षिणाभिमुखाः सर्वे दर्शयन्तो नभःस्थलम्।
मैथिली ह्रियमाणा सा दिशं यामभ्यपद्यत ॥ ३.६४.१८ ॥
அனைவரும் தெற்குத் திசை நோக்கித் திரும்பி, வானத்தைச் சுட்டிக்காட்டினர். கவர்ந்து செல்லப்பட்ட மைதிலி சென்ற திசையை அவர்கள் காட்டினர்.
3.64.19
तेन मार्गेण गच्छन्तो निरीक्षन्ते नराधिपम्।
येन मार्गं च भूमिं च निरीक्षन्ते स्म ते मृगाः ॥ ३.६४.१९ ॥
அந்த வழியே செல்லும் அம்மான்கள் நரர்களின் அதிபதியாகிய ராமனை நோக்கினர்; எந்த வழியையும் நிலத்தையும் அவை நோக்கின.
3.64.20
पुनर्नदन्तो गच्छन्ति लक्ष्मणेनोपलक्षिताः।
तेषां वचनसर्वस्वं लक्षयामास चेङ्गितम् ॥ ३.६४.२० ॥
லக்ஷ்மணனால் கவனிக்கப்பட்ட அம்மான்கள் மீண்டும் முழங்கிக்கொண்டு செல்கின்றன; அவற்றின் குரலின் முழுப் பொருளையும் அவற்றின் குறிப்பையும் அவன் அறிந்தான்.
3.64.21
उवाच लक्ष्मणो धीमान् ज्येष्ठं भ्रातरमार्तवत्।
क्व सीतेति त्वया पृष्टा यथेमे सहसोत्थिताः ॥ ३.६४.२१ ॥
ஞானியான லக்ஷ்மணன் துன்புற்றவனைப் போல் தன் மூத்த சகோதரனிடம் கூறினான்: "சீதை எங்கே என்று நீ கேட்டதுபோல், இவை திடீரென எழுந்தன."
3.64.22
दर्शयन्ति क्षितिं चैव दक्षिणां च दिशं मृगाः।
साधु गच्छावहे देव दिशमेतां च नैर्ऋतीम् ॥ ३.६४.२२ ॥
அம்மான்கள் நிலத்தையும் தென் திசையையும் காட்டுகின்றன. தேவனே, நாம் இந்த நைரிருதி திசையை நோக்கி நன்றாகச் செல்வோம்.
3.64.23
यदि तस्यागमः कश्चिदार्या वा साथ लक्ष्यते।
बाढमित्येव काकुत्स्थः प्रस्थितो दक्षिणां दिशम् ॥ ३.६४.२३ ॥
அவளுடைய ஏதேனும் தடயமோ அல்லது அந்த ஆர்யை தானோ தென்படுமானால் — "நல்லது" என்று சொல்லி காக்குத்ஸ்தன் ராமன் தென் திசை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.
3.64.24
लक्ष्मणानुगतः श्रीमान् वीक्षमाणो वसुंधराम्।
एवं सम्भाषमाणौ तावन्योन्यं भ्रातरावुभौ ॥ ३.६४.२४ ॥
லக்ஷ்மணனால் பின்தொடரப்பட்ட மாட்சிமிக்க ராமன் நிலத்தைப் பார்த்தவாறு சென்றான். இவ்வாறு அவ்விரு சகோதரர்களும் ஒருவரோடொருவர் பேசிக்கொண்டே சென்றனர்.
3.64.25
वसुंधरायां पतितपुष्पमार्गमपश्यताम्।
पुष्पवृष्टिं निपतितां दृष्ट्वा रामो महीतले ॥ ३.६४.२५ ॥
நிலத்தில் விழுந்த மலர்களால் அமைந்த வழியை அவர்கள் இருவரும் கண்டனர். நிலத்தில் விழுந்த மலர் மழையைக் கண்ட ராமர்.
3.64.26
उवाच लक्ष्मणं वीरो दुःखितो दुःखितं वचः।
अभिजानामि पुष्पाणि तानीमानीह लक्ष्मण ॥ ३.६४.२६ ॥
துன்பமடைந்த வீரனாகிய ராமர் துயரம் நிறைந்த சொற்களில் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னார்: "லக்ஷ்மணா, இங்கே கிடக்கும் இந்த மலர்களை நான் அறிவேன்."
3.64.27
अपिनद्धानि वैदेह्या मया दत्तानि कानने।
मन्ये सूर्यश्च वायुश्च मेदिनी च यशस्विनी ॥ ३.६४.२७ ॥
வைதேஹி (சீதை)க்காக நான் காட்டில் கட்டிக் கொடுத்த மலர்கள் இவை. சூரியனும், வாயுவும், புகழ்மிக்க பூமியும் இவற்றைக் காக்கின்றன என்று நினைக்கிறேன்.
3.64.28
अभिरक्षन्ति पुष्पाणि प्रकुर्वन्तो मम प्रियम्।
एवमुक्त्वा महाबाहुर्लक्ष्मणं पुरुषर्षभम् ॥ ३.६४.२८ ॥
"எனக்கு நன்மை செய்யும் விதமாக இவை மலர்களைக் காக்கின்றன." இவ்வாறு சொல்லி, பெரும்புஜனாகிய நரரிஷபன் ராமர் லக்ஷ்மணனிடம் (மேலும்) கூறினார்.
3.64.29
उवाच रामो धर्मात्मा गिरिं प्रस्रवणाकुलम्।
कच्चित् क्षितिभृतां नाथ दृष्टा सर्वाङ्गसुन्दरी ॥ ३.६४.२९ ॥
அறவுள்ளம் கொண்ட ராமர் அருவிகள் நிறைந்த மலையிடம் சொன்னார்: "மலைகளின் தலைவனே, எல்லா அங்கங்களிலும் அழகான அவளை நீ கண்டாயா?"
3.64.30
रामा रम्ये वनोद्देशे मया विरहिता त्वया।
क्रुद्धोऽब्रवीद् गिरिं तत्र सिंहः क्षुद्रमृगं यथा ॥ ३.६४.३० ॥
"அழகியே, இந்த இனிய வனப்பகுதியில் நீ என்னைவிட்டுப் பிரிந்திருக்கிறாய்." அங்கே கோபமடைந்த அவர் அந்த மலையிடம் சிங்கம் சிறு மானிடம் பேசுவதுபோல் பேசினார்.
3.64.31
तां हेमवर्णां हेमाङ्गीं सीतां दर्शय पर्वत।
यावत् सानूनि सर्वाणि न ते विध्वंसयाम्यहम् ॥ ३.६४.३१ ॥
மலையே, பொன்னிறமும் பொன்னுடலும் கொண்ட அந்தச் சீதையை காட்டு; நான் உன் எல்லா சிகரங்களையும் அழிக்குமுன்பே.
3.64.32
एवमुक्तस्तु रामेण पर्वतो मैथिलीं प्रति।
दर्शयन्निव तां सीतां नादर्शयत राघवे ॥ ३.६४.३२ ॥
ராமன் இவ்வாறு சொன்னபோதும், அந்த மலை மைதிலியைப் பற்றி, சீதையைக் காட்டுவது போலிருந்தும், ராகவனுக்கு அவளைக் காட்டவில்லை.
3.64.33
ततो दाशरथी राम उवाच च शिलोच्चयम्।
मम बाणाग्निनिर्दग्धो भस्मीभूतो भविष्यसि ॥ ३.६४.३३ ॥
பின்னர் தசரதன் மகன் ராமன் அந்தப் பாறைக் குவியலிடம் சொன்னான்: என் அம்பு நெருப்பால் எரிந்து நீ சாம்பலாவாய்.
3.64.34
असेव्यः सर्वतश्चैव निस्तृणद्रुमपल्लवः।
इमां वा सरितं चाद्य शोषयिष्यामि लक्ष्मण ॥ ३.६४.३४ ॥
லக்ஷ்மணா, இந்த மலை எல்லாப் பக்கமும் அணுக முடியாததாக, புல், மரம், தளிர் இல்லாததாக இருக்கிறது; இன்று இதையோ அல்லது இந்த ஆற்றையோ வற்றச் செய்வேன்.
3.64.35
यदि नाख्याति मे सीतामद्य चन्द्रनिभाननाम्।
एवं प्ररुषितो रामो दिधक्षन्निव चक्षुषा ॥ ३.६४.३५ ॥
இன்று இவன் சந்திரமுகியான சீதையைப் பற்றி எனக்குச் சொல்லாவிட்டால்—இவ்வாறு கோபமடைந்த ராமன் தன் பார்வையாலேயே எரித்துவிட விரும்புபவனைப் போல் இருந்தான்.
3.64.36
ददर्श भूमौ निष्क्रान्तं राक्षसस्य पदं महत्।
त्रस्ताया रामकांक्षिण्याः प्रधावन्त्या इतस्ततः ॥ ३.६४.३६ ॥
அவன் நிலத்தில் ஒரு ராட்சசனின் பெரிய காலடித்தடத்தைக் கண்டான்; ராமனை விரும்பிய, பயந்த சீதை இங்கும் அங்கும் ஓடிய தடங்களையும் கண்டான்.
3.64.37
राक्षसेनानुसृप्ताया वैदेह्याश्च पदानि तु।
स समीक्ष्य परिक्रान्तं सीताया राक्षसस्य च ॥ ३.६४.३७ ॥
அரக்கனால் பின்தொடரப்பட்ட வைதேஹியின் அடிச்சுவடுகளையும், அரக்கனின் அடிச்சுவடுகளையும் பார்த்து அவர் (இராமன்) கூறினார்.
3.64.38
भग्नं धनुश्च तूणी च विकीर्णं बहुधा रथम्।
सम्भ्रान्तहृदयो रामः शशंस भ्रातरं प्रियम् ॥ ३.६४.३८ ॥
உடைந்த வில், அம்பறாத்தூணி, பல துண்டுகளாகச் சிதறிய தேர் ஆகியவற்றைக் கண்டு, கலங்கிய மனத்துடன் இராமன் தன் அன்புத் தம்பியிடம் கூறினான்.
3.64.39
पश्य लक्ष्मण वैदेह्या कीर्णाः कनकबिन्दवः।
भूषणानां हि सौमित्रे माल्यानि विविधानि च ॥ ३.६४.३९ ॥
பார், இலக்குவா! வைதேஹியின் அணிகலன்களின் பொன் துளிகள் சிதறிக் கிடக்கின்றன; சௌமித்ரியே, பலவகை மாலைகளும் கிடக்கின்றன.
3.64.40
तप्तबिन्दुनिकाशैश्च चित्रैः क्षतजबिन्दुभिः।
आवृतं पश्य सौमित्रे सर्वतो धरणीतलम् ॥ ३.६४.४० ॥
உருகிய பொன் துளிகளைப் போன்றும், பல வண்ண இரத்தத் துளிகளாலும் சூழப்பட்ட நிலத்தைப் பார், சௌமித்ரியே.
3.64.41
मन्ये लक्ष्मण वैदेही राक्षसैः कामरूपिभिः।
भित्त्वा भित्त्वा विभक्ता वा भक्षिता वा भविष्यति ॥ ३.६४.४१ ॥
இலக்குவா, இச்சையால் உருமாறும் அரக்கர்கள் வைதேஹியை துண்டுதுண்டாகக் கிழித்துப் பிரித்திருக்கலாம், அல்லது தின்றிருக்கலாம் என்று எண்ணுகிறேன்.
3.64.42
तस्या निमित्तं सीताया द्वयोर्विवदमानयोः।
बभूव युद्धं सौमित्रे घोरं राक्षसयोरिह ॥ ३.६४.४२ ॥
சௌமித்ரியே, அந்த சீதையின் பொருட்டு இங்கே சண்டையிட்ட இரண்டு அரக்கர்களுக்கிடையே கொடிய போர் நடந்தது.
3.64.43
मुक्तामणिचितं चेदं रमणीयं विभूषितम्।
धरण्यां पतितं सौम्य कस्य भग्नं महद् धनुः ॥ ३.६४.४३ ॥
முத்துகளும் மணிகளும் பதிக்கப்பட்ட இந்த அழகிய, அலங்கரிக்கப்பட்ட பெரிய வில் நிலத்தில் விழுந்து கிடக்கிறது. அன்பனே, இது யாருடைய உடைந்த பெரிய வில்?
3.64.44
राक्षसानामिदं वत्स सुराणामथवापि वा।
तरुणादित्यसंकाशं वैदूर्यगुलिकाचितम् ॥ ३.६४.४४ ॥
அன்பனே, இது அரக்கர்களுடையதா அல்லது தேவர்களுடையதா? இளம் சூரியனைப் போல் ஒளிர்கிறது, வைடூரிய மணிக் குண்டுகளால் பதிக்கப்பட்டுள்ளது.
3.64.45
विशीर्णं पतितं भूमौ कवचं कस्य काञ्चनम्।
छत्रं शतशलाकं च दिव्यमाल्योपशोभितम् ॥ ३.६४.४५ ॥
நிலத்தில் சிதறி விழுந்து கிடக்கும் இந்தத் தங்கக் கவசம் யாருடையது? நூறு கம்பிகளுடைய இந்தக் குடையும், தெய்வீக மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும் யாருடையது?
3.64.46
भग्नदण्डमिदं सौम्य भूमौ कस्य निपातितम्।
काञ्चनोरश्छदाश्चेमे पिशाचवदनाः खराः ॥ ३.६४.४६ ॥
அன்பனே, உடைந்த தண்டுடைய இந்த ரதம் நிலத்தில் யாரால் வீழ்த்தப்பட்டது? தங்க மார்புக்கவசமணிந்த, பேய் முகம் கொண்ட இந்தக் கழுதைகள் யாருடையவை?
3.64.47
भीमरूपा महाकायाः कस्य वा निहता रणे।
दीप्तपावकसंकाशो द्युतिमान् समरध्वजः ॥ ३.६४.४७ ॥
பயங்கர உருவமும் பெரிய உடலும் கொண்ட இவர்கள் போரில் யாரால் கொல்லப்பட்டார்கள்? எரியும் நெருப்பைப் போல் ஒளிரும் இந்தப் போர்க்கொடி யாருடையது?
3.64.48
अपविद्धश्च भग्नश्च कस्य साङ्ग्रामिको रथः।
रथाक्षमात्रा विशिखास्तपनीयविभूषणाः ॥ ३.६४.४८ ॥
வீசி எறியப்பட்டு உடைந்து கிடக்கும் இந்தப் போர் ரதம் யாருடையது? ரதத்தின் அச்சளவு நீளமும், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டதுமான இந்த அம்புகள் யாருடையவை?
3.64.49
कस्येमे निहता बाणाः प्रकीर्णा घोरदर्शनाः।
शरावरौ शरैः पूर्णौ विध्वस्तौ पश्य लक्ष्मण ॥ ३.६४.४९ ॥
லக்ஷ்மணா, பார், யாருடைய இந்த பயங்கரமான அம்புகள் சிதறிக் கிடக்கின்றன? அம்புகளால் நிரம்பிய இரண்டு அம்புக்கூடுகளும் நொறுங்கிக் கிடக்கின்றன.
3.64.50
प्रतोदाभीषुहस्तोऽयं कस्य वा सारथिर्हतः।
पदवी पुरुषस्यैषा व्यक्तं कस्यापि रक्षसः ॥ ३.६४.५० ॥
அங்குசமும் கடிவாளமும் கையில் கொண்ட இந்த சாரதி யாருடையவன், கொல்லப்பட்டவன்? இது ஒரு மனிதனின் பாதை; தெளிவாக இது ஒரு ராட்சஸனுடையதாகவும் இருக்கிறது.
3.64.51
वैरं शतगुणं पश्य मम तैर्जीवितान्तकम्।
सुघोरहृदयैः सौम्य राक्षसैः कामरूपिभिः ॥ ३.६४.५१ ॥
என் மீதான பகை நூறு மடங்காகிவிட்டதைப் பார்; என் உயிரை முடிக்க நினைக்கும் அவர்களால். மென்மையானவனே, இவர்கள் மிகக் கொடிய மனம் கொண்ட, விரும்பிய வடிவம் எடுக்கும் ராட்சஸர்கள்.
3.64.52
हृता मृता वा वैदेही भक्षिता वा तपस्विनी।
न धर्मस्त्रायते सीतां ह्रियमाणां महावने ॥ ३.६४.५२ ॥
வைதேஹி சீதை கவரப்பட்டாளோ, இறந்தாளோ, அல்லது தின்னப்பட்டாளோ. பெரிய காட்டில் கவர்ந்து செல்லப்படும் சீதையை தர்மமும் காக்கவில்லை.
3.64.53
भक्षितायां हि वैदेह्यां हृतायामपि लक्ष्मण।
के हि लोके प्रियं कर्तुं शक्ताः सौम्य ममेश्वराः ॥ ३.६४.५३ ॥
லக்ஷ்மணா, வைதேஹி தின்னப்பட்டாலும் கவர்ந்து செல்லப்பட்டாலும், உலகில் எனக்குப் பிரியம் செய்ய வல்லவர் யார், சௌம்யா, என் தலைவர்களில்?
3.64.54
कर्तारमपि लोकानां शूरं करुणवेदिनम्।
अज्ञानादवमन्येरन् सर्वभूतानि लक्ष्मण ॥ ३.६४.५४ ॥
உலகங்களைப் படைப்பவன், வீரன், கருணையை அறிந்தவன் ஆகியோரையும், லக்ஷ்மணா, எல்லா உயிர்களும் அறியாமையால் அவமதிக்கக்கூடும்.
3.64.55
मृदुं लोकहिते युक्तं दान्तं करुणवेदिनम्।
निर्वीर्य इति मन्यन्ते नूनं मां त्रिदशेश्वराः ॥ ३.६४.५५ ॥
உலக நலனில் ஈடுபட்டவனும், மென்மையானவனும், அடக்கமுள்ளவனும், கருணையை அறிந்தவனுமான என்னை, தேவர்களின் தலைவர்கள் நிச்சயமாக வலிமையற்றவன் என்று எண்ணுகின்றனர்.
3.64.56
मां प्राप्य हि गुणो दोषः संवृत्तः पश्य लक्ष्मण।
अद्यैव सर्वभूतानां रक्षसामभवाय च ॥ ३.६४.५६ ॥
லட்சுமணா, பார், என்னை அடைந்து குணமும் குறையாகிவிட்டது; இன்றே அது எல்லா உயிரினங்களுக்கும் அரக்கர்களுக்கும் அழிவை உண்டாக்கும்.
3.64.57
संहृत्यैव शशिज्योत्स्नां महान् सूर्य इवोदितः।
संहृत्यैव गुणान् सर्वान् मम तेजः प्रकाशते ॥ ३.६४.५७ ॥
நிலவின் ஒளியை ஒடுக்கிக்கொண்டு பெரிய சூரியன் உதிப்பது போல, என் எல்லா குணங்களையும் ஒடுக்கிக்கொண்டு என் தேஜஸ் வெளிப்படுகிறது.
3.64.58
नैव यक्षा न गन्धर्वा न पिशाचा न राक्षसाः।
किंनरा वा मनुष्या वा सुखं प्राप्स्यन्ति लक्ष्मण ॥ ३.६४.५८ ॥
லட்சுமணா, யக்ஷர்களும், கந்தர்வர்களும், பிசாசுகளும், அரக்கர்களும், கின்னரர்களும், மனிதர்களும் கூட சுகத்தை அடையமாட்டார்கள்.
3.64.59
ममास्त्रबाणसम्पूर्णमाकाशं पश्य लक्ष्मण।
असम्पातं करिष्यामि ह्यद्य त्रैलोक्यचारिणाम् ॥ ३.६४.५९ ॥
லட்சுமணா, என் அஸ்திர-பாணங்களால் நிரம்பிய ஆகாயத்தைப் பார்; இன்றே மூவுலகில் சஞ்சரிப்பவர்களுக்கு அதை வழியில்லாததாக்குவேன்.
3.64.60
संनिरुद्धग्रहगणमावारितनिशाकरम्।
विप्रणष्टानलमरुद्भास्करद्युतिसंवृतम् ॥ ३.६४.६० ॥
கோள்கூட்டங்களைத் தடுத்து, சந்திரனை மறைத்து, அக்னியும் வாயுவும் சூரிய ஒளியும் அழிந்து மறைக்கப்பட்டதாக (ஆகாயம்).
3.64.61
विनिर्मथितशैलाग्रं शुष्यमाणजलाशयम्।
ध्वस्तद्रुमलतागुल्मं विप्रणाशितसागरम् ॥ ३.६४.६१ ॥
மலைச் சிகரங்கள் நொறுங்கித் தூளாகின்றன, நீர்நிலைகள் வறண்டு போகின்றன, மரங்களும் கொடிகளும் புதர்களும் சிதைந்து விழுகின்றன, கடல்கள் முற்றிலும் அழிகின்றன.
3.64.62
त्रैलोक्यं तु करिष्यामि संयुक्तं कालकर्मणा।
न ते कुशलिनीं सीतां प्रदास्यन्ति ममेश्वराः ॥ ३.६४.६२ ॥
மூன்று உலகங்களையும் காலத்தின் செயலால் பிணைப்பேன்; அந்தத் தலைவர்கள் என்னிடம் நலமுடன் சீதையைத் திருப்பித் தரமாட்டார்கள்.
3.64.63
अस्मिन् मुहूर्ते सौमित्रे मम द्रक्ष्यन्ति विक्रमम्।
नाकाशमुत्पतिष्यन्ति सर्वभूतानि लक्ष्मण ॥ ३.६४.६३ ॥
சௌமித்ரியே, இந்த நொடியில் எல்லா உயிர்களும் என் வீரத்தைக் காணும்; லக்ஷ்மணா, எந்த உயிரும் வானத்தில் பறந்து தப்ப முடியாது.
3.64.64
मम चापगुणोन्मुक्तैर्बाणजालैर्निरन्तरम्।
मर्दितं मम नाराचैर्ध्वस्तभ्रान्तमृगद्विजम् ॥ ३.६४.६४ ॥
என் வில்நாணிலிருந்து தொடர்ந்து பாயும் அம்புத்திரள்களாலும், என் இரும்பு அம்புகளாலும் நசுக்கப்பட்டு, மான்களும் பறவைகளும் திகைத்துச் சிதறி ஓடும்.
3.64.65
समाकुलममर्यादं जगत् पश्याद्य लक्ष्मण।
आकर्णपूर्णैरिषुभिर्जीवलोकदुरावरैः ॥ ३.६४.६५ ॥
லக்ஷ்மணா, இன்று பார், இந்த உலகம் நிலைகுலைந்து எல்லையற்று போகிறது; காது வரை இழுத்து எய்யப்பட்ட அம்புகளால், உயிருலகால் தடுக்க முடியாதவாறு.
3.64.66
करिष्ये मैथिलीहेतोरपिशाचमराक्षसम्।
मम रोषप्रयुक्तानां विशिखानां बलं सुराः ॥ ३.६४.६६ ॥
மைதிலியின் (சீதையின்) பொருட்டு பிசாசுகளையும் அரக்கர்களையும் விட மாட்டேன்; தேவர்களே, என் கோபத்தால் எய்யப்பட்ட அம்புகளின் வலிமையைப் பாருங்கள்.
3.64.67
द्रक्ष्यन्त्यद्य विमुक्तानाममर्षाद् दूरगामिनाम्।
नैव देवा न दैतेया न पिशाचा न राक्षसाः ॥ ३.६४.६७ ॥
இன்று அவர்கள் காண்பர், சினத்தால் விடப்பட்ட தொலைதூரம் செல்லும் (அம்புகளை). தேவர்களும் இல்லை, தைத்தியர்களும் இல்லை, பிசாசுகளும் இல்லை, ராட்சசர்களும் இல்லை.
3.64.68
भविष्यन्ति मम क्रोधात् त्रैलोक्ये विप्रणाशिते।
देवदानवयक्षाणां लोका ये रक्षसामपि ॥ ३.६४.६८ ॥
என் சினத்தால், மூவுலகங்களும் அழிக்கப்படும்போது, தேவர், தானவர், யக்ஷர்களின் உலகங்களும், ராட்சசர்களின் உலகங்களும் (அழியும்).
3.64.69
बहुधा निपतिष्यन्ति बाणौघैः शकलीकृताः।
निर्मर्यादानिमाँल्लोकान् करिष्याम्यद्य सायकैः ॥ ३.६४.६९ ॥
அம்புப் பெருக்கால் துண்டாக்கப்பட்டு அவர்கள் பலவாறாக வீழ்வர். இன்று என் அம்புகளால் இந்த உலகங்களை எல்லையற்றவையாக்குவேன்.
3.64.70
हृतां मृतां वा सौमित्रे न दास्यन्ति ममेश्वराः।
तथारूपां हि वैदेहीं न दास्यन्ति यदि प्रियाम् ॥ ३.६४.७० ॥
சௌமித்திரியே, கவர்ந்து செல்லப்பட்டாலும் இறந்துவிட்டாலும், என் தலைவர்கள் (தேவர்கள்) அவளை எனக்குத் தரமாட்டார்கள். அத்தகைய உருவமுடைய என் பிரியமான வைதேகியை அவர்கள் தராவிட்டால் (இப்படியே ஆகும்).
3.64.71
नाशयामि जगत् सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्।
यावद् दर्शनमस्या वै तापयामि च सायकैः ॥ ३.६४.७१ ॥
அசையும், அசையா பொருட்களுடன் கூடிய மூவுலகங்களையும், இவ்வுலகம் முழுவதையும் அழிப்பேன்; அவளைக் காணும் வரை அம்புகளால் அவற்றை வாட்டுவேன்.
3.64.72
इत्युक्त्वा क्रोधताम्राक्षः स्फुरमाणोष्ठसम्पुटः।
वल्कलाजिनमाबद्ध्य जटाभारमबन्धयत् ॥ ३.६४.७२ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, சினத்தால் சிவந்த கண்களும் துடிக்கும் உதடுகளும் கொண்டவர், மரவுரியும் மான்தோலும் அணிந்து, சடைச்சுமையையும் கட்டிக்கொண்டார்.
3.64.73
तस्य क्रुद्धस्य रामस्य तथाभूतस्य धीमतः।
त्रिपुरं जघ्नुषः पूर्वं रुद्रस्येव बभौ तनुः ॥ ३.६४.७३ ॥
கோபம் கொண்டவரும், அவ்வாறு மாறிய தோற்றம் கொண்டவருமான அறிவுள்ள ராமனின் உடல், முன்பு திரிபுரத்தை அழித்த ருத்திரனின் உடல் போல் ஒளிர்ந்தது.
3.64.74
लक्ष्मणादथ चादाय रामो निष्पीड्य कार्मुकम्।
शरमादाय संदीप्तं घोरमाशीविषोपमम् ॥ ३.६४.७४ ॥
பின்னர் ராமன் லட்சுமணனிடமிருந்து வில்லை எடுத்து, அதை அழுத்திப் பிடித்து, பற்றியெரியும், பயங்கரமான, விஷப்பாம்பு போன்ற ஓர் அம்பை எடுத்தான்.
3.64.75
संदधे धनुषि श्रीमान् रामः परपुरञ्जयः।
युगान्ताग्निरिव क्रुद्ध इदं वचनमब्रवीत् ॥ ३.६४.७५ ॥
ஒளிமிக்க, எதிரிகளின் நகரங்களை வென்ற ராமன் வில்லில் அம்பைப் பூட்டினான்; யுகாந்த நெருப்பு போல் கோபித்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
3.64.76
यथा जरा यथा मृत्युर्यथा कालो यथा विधिः।
नित्यं न प्रतिहन्यन्ते सर्वभूतेषु लक्ष्मण।
तथाहं क्रोधसंयुक्तो न निवार्योऽस्म्यसंशयम् ॥ ३.६४.७६ ॥
முதுமை, மரணம், காலம், விதி ஆகியவை எல்லா உயிரினங்களிலும் எப்போதும் தடுக்கப்படாமல் இருப்பது போல், லட்சுமணா, கோபத்துடன் இருக்கும் நானும் சந்தேகமின்றித் தடுக்க முடியாதவன்.
3.64.77
पुरेव मे चारुदतीमनिन्दितां
दिशन्ति सीतां यदि नाद्य मैथिलीम्।
सदेवगन्धर्वमनुष्यपन्नगं
जगत् सशैलं परिवर्तयाम्यहम् ॥ ३.६४.७७ ॥
முன்பு போலவே அழகிய பற்களையுடைய, குற்றமற்ற மைதிலி சீதையை அவர்கள் இன்று திருப்பித் தராவிட்டால், தேவர், கந்தர்வர், மனிதர், நாகர்களுடன் மலைகளோடு இந்த உலகையே நான் புரட்டிவிடுவேன்.