Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 3.67
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.67.1
पूर्वजोऽप्युक्तमात्रस्तु लक्ष्मणेन सुभाषितम्।
सारग्राही महासारं प्रतिजग्राह राघवः ॥ ३.६७.१ ॥
Kaum hatte Lakṣmaṇa seine wohlgesprochenen Worte gesagt, da nahm Rāghava, der ältere Bruder, der das Wesentliche erfasst, jenes große Wesentliche an.
3.67.2
स निगृह्य महाबाहुः प्रवृद्धं रोषमात्मनः।
अवष्टभ्य धनुश्चित्रं रामो लक्ष्मणमब्रवीत् ॥ ३.६७.२ ॥
Nachdem er den in ihm angewachsenen großen Zorn gezügelt hatte, ergriff der starkarmige Rāma seinen wunderbaren Bogen und sprach zu Lakṣmaṇa.
3.67.3
किं करिष्यावहे वत्स क्व वा गच्छाव लक्ष्मण।
केनोपायेन पश्यावः सीतामिह विचिन्तय ॥ ३.६७.३ ॥
Was sollen wir tun, mein Lieber? Wohin sollen wir gehen, Lakṣmaṇa? Durch welches Mittel werden wir Sītā hier finden? Denke darüber nach.
3.67.4
तं तथा परितापार्तं लक्ष्मणो वाक्यमब्रवीत्।
इदमेव जनस्थानं त्वमन्वेषितुमर्हसि ॥ ३.६७.४ ॥
Zu Rāma, der von Qual gepeinigt war, sprach Lakṣmaṇa diese Worte: Du solltest sie in eben diesem Janasthāna suchen.
3.67.5
राक्षसैर्बहुभिः कीर्णं नानाद्रुमलतायुतम्।
सन्तीह गिरिदुर्गाणि निर्दराः कन्दराणि च ॥ ३.६७.५ ॥
Von vielen Rākṣasas bevölkert und reich an Bäumen und Ranken aller Art, gibt es hier Bergfesten, Schluchten und Höhlen.
3.67.6
गुहाश्च विविधा घोरा नानामृगगणाकुलाः।
आवासाः किंनराणां च गन्धर्वभवनानि च ॥ ३.६७.६ ॥
Es gibt vielfältige schreckliche Höhlen, voller Herden mannigfaltiger Tiere; dazu gibt es Wohnstätten der Kiṃnaras und Gandharva-Behausungen.
3.67.7
तानि युक्तो मया सार्धं समन्वेषितुमर्हसि।
त्वद्विधा बुद्धिसम्पन्ना महात्मानो नरर्षभाः ॥ ३.६७.७ ॥
Du solltest jene Orte zusammen mit mir durchsuchen; Männer wie du, mit Verstand begabt, großmütig und die besten der Menschen, sollten das tun.
3.67.8
आपत्सु न प्रकम्पन्ते वायुवेगैरिवाचलाः।
इत्युक्तस्तद् वनं सर्वं विचचार सलक्ष्मणः ॥ ३.६७.८ ॥
Wie Berge vor der Gewalt des Windes nicht erzittern, so wanken die Guten nicht im Unglück. So angesprochen, durchwanderte er mit Lakṣmaṇa den ganzen Wald.
3.67.9
क्रुद्धो रामः शरं घोरं संधाय धनुषि क्षुरम्।
ततः पर्वतकूटाभं महाभागं द्विजोत्तमम् ॥ ३.६७.९ ॥
Zornig legte Rāma einen furchtbaren, scharfen Pfeil auf den Bogen. Dann sah er einen Vogel, einem Bergesgipfel gleich, sehr glückverheißend, den besten der Zweimalgeborenen.
3.67.10
ददर्श पतितं भूमौ क्षतजार्द्रं जटायुषम्।
तं दृष्ट्वा गिरिशृङ्गाभं रामो लक्ष्मणमब्रवीत् ॥ ३.६७.१० ॥
Er sah Jaṭāyu am Boden liegen, von Blut durchtränkt. Als er ihn sah, einem Bergesgipfel gleich, sprach Rāma zu Lakṣmaṇa.
3.67.11
अनेन सीता वैदेही भक्षिता नात्र संशयः।
गृध्ररूपमिदं व्यक्तं रक्षो भ्रमति काननम् ॥ ३.६७.११ ॥
Ohne Zweifel hat dieser Sītā, die Prinzessin von Videha, verschlungen. Offenbar ist dieser Rākṣasa in Geiergestalt im Wald umhergeirrt.
3.67.12
भक्षयित्वा विशालाक्षीमास्ते सीतां यथासुखम्।
एनं वधिष्ये दीप्ताग्रैः शरैर्घोरैरजिह्मगैः ॥ ३.६७.१२ ॥
Nachdem er die großäugige Sītā verschlungen hat, sitzt er behaglich da. Ich werde ihn mit brennenden, furchtbaren, geradeaus fliegenden Pfeilen töten.
3.67.13
इत्युक्त्वाभ्यपतद् द्रष्टुं संधाय धनुषि क्षुरम्।
क्रुद्धो रामः समुद्रान्तां चालयन्निव मेदिनीम् ॥ ३.६७.१३ ॥
So sprechend stürzte er vor, um ihn zu sehen, und legte einen rasiermesserscharfen Pfeil auf den Bogen. Rāma, zornig, stand da, als erschüttere er die Erde bis zum Meer.
3.67.14
तं दीनदीनया वाचा सफेनं रुधिरं वमन्।
अभ्यभाषत पक्षी स रामं दशरथात्मजम् ॥ ३.६७.१४ ॥
Mit kläglichster Stimme, Blut mit Schaum erbrechend, sprach jener Vogel zu Rāma, dem Sohn Daśarathas.
3.67.15
यामोषधीमिवायुष्मन्नन्वेषसि महावने।
सा देवी मम च प्राणा रावणेनोभयं हृतम् ॥ ३.६७.१५ ॥
O du Langlebiger, jene, die du in diesem großen Wald wie ein Heilkraut suchst — die Göttin und mein Lebensatem, beide hat Rāvaṇa geraubt.
3.67.16
त्वया विरहिता देवी लक्ष्मणेन च राघव।
ह्रियमाणा मया दृष्टा रावणेन बलीयसा ॥ ३.६७.१६ ॥
O Rāghava, die Göttin, von dir und Lakṣmaṇa getrennt, sah ich vom mächtigen Rāvaṇa entführt werden.
3.67.17
सीतामभ्यवपन्नोऽहं रावणश्च रणे प्रभो।
विध्वंसितरथच्छत्रः पतितो धरणीतले ॥ ३.६७.१७ ॥
O Herr, ich griff Sītā an, und im Kampf auch Rāvaṇa — sein Wagen und Sonnenschirm zerschlagen, fiel er zu Boden.
3.67.18
एतदस्य धनुर्भग्नमेते चास्य शरास्तथा।
अयमस्य रणे राम भग्नः सांग्रामिको रथः ॥ ३.६७.१८ ॥
Hier liegt sein Bogen zerbrochen, und seine Pfeile ebenso. O Rāma, im Kampf ist auch dieser sein Kriegswagen zerschlagen worden.
3.67.19
अयं तु सारथिस्तस्य मत्पक्षनिहतो भुवि।
परिश्रान्तस्य मे पक्षौ छित्त्वा खड्गेन रावणः ॥ ३.६७.१९ ॥
Dies ist sein Wagenlenker, von meinem Flügel niedergeschlagen und zur Erde gefallen. Rāvaṇa, der meine ermüdeten Flügel mit dem Schwert abschnitt—
3.67.20
सीतामादाय वैदेहीमुत्पपात विहायसम्।
रक्षसा निहतं पूर्वं मां न हन्तुं त्वमर्हसि ॥ ३.६७.२० ॥
Nachdem er Vaidehī Sītā ergriffen hatte, erhob er sich in den Himmel. Obwohl ich zuvor vom Dämon niedergeschlagen wurde, solltest du mich nicht töten.
3.67.21
रामस्तस्य तु विज्ञाय सीतासक्तां प्रियां कथाम्।
गृध्रराजं परिष्वज्य परित्यज्य महद् धनुः ॥ ३.६७.२१ ॥
Rāma verstand seine Worte—jene liebe Kunde über Sītā. Den Geierkönig umarmend und den großen Bogen ablegend—
3.67.22
निपपातावशो भूमौ रुरोद सहलक्ष्मणः।
द्विगुणीकृततापार्तो रामो धीरतरोऽपि सन् ॥ ३.६७.२२ ॥
Er fiel hilflos zu Boden und weinte zusammen mit Lakṣmaṇa. Rāma, von doppeltem Schmerz gequält, obwohl er der standhafteste war—
3.67.23
एकमेकायने कृच्छ्रे निःश्वसन्तं मुहुर्मुहुः।
समीक्ष्य दुःखितो रामः सौमित्रिमिदमब्रवीत् ॥ ३.६७.२३ ॥
Als er ihn in Not sah, immer wieder seufzend, sprach der betrübte Rāma diese Worte zu Saumitri:
3.67.24
राज्यं भ्रष्टं वने वासः सीता नष्टा मृतो द्विजः।
ईदृशीयं ममालक्ष्मीर्दहेदपि हि पावकम् ॥ ३.६७.२४ ॥
Das Königreich verloren, Wohnen im Wald; Sītā ist fort, der zweimal geborene Vogel ist tot. So groß ist mein Unglück, dass es sogar das Feuer verbrennen würde.
3.67.25
सम्पूर्णमपि चेदद्य प्रतरेयं महोदधिम्।
सोऽपि नूनं ममालक्ष्म्या विशुष्येत् सरितां पतिः ॥ ३.६७.२५ ॥
Selbst wenn ich heute das volle große Meer überquerte, würde doch auch jener Herr der Flüsse durch mein Unglück gewiss versiegen.
3.67.26
नास्त्यभाग्यतरो लोके मत्तोऽस्मिन् स चराचरे।
येनेयं महती प्राप्ता मया व्यसनवागुरा ॥ ३.६७.२६ ॥
In dieser Welt des Bewegten und Unbewegten gibt es keinen Unglücklicheren als mich, durch den sie in diese große Schlinge des Unheils geraten ist.
3.67.27
अयं पितुर्वयस्यो मे गृध्रराजो महाबलः।
शेते विनिहतो भूमौ मम भाग्यविपर्ययात् ॥ ३.६७.२७ ॥
Dies ist der Freund meines Vaters, der gewaltige Geierkönig, der durch die Wendung meines Schicksals erschlagen am Boden liegt.
3.67.28
इत्येवमुक्त्वा बहुशो राघवः सहलक्ष्मणः।
जटायुषं च पस्पर्श पितृस्नेहं निदर्शयन् ॥ ३.६७.२८ ॥
Nachdem er dies vielfach gesagt hatte, berührte Rāghava zusammen mit Lakṣmaṇa Jaṭāyu und zeigte dabei die Zuneigung, die man einem Vater schuldet.
3.67.29
निकृत्तपक्षं रुधिरावसिक्तं
तं गृध्रराजं परिगृह्य राघवः।
क्व मैथिली प्राणसमा गतेति
विमुच्य वाचं निपपात भूमौ ॥ ३.६७.२९ ॥
Den Geierkönig, dem die Flügel abgeschlagen und der mit Blut getränkt war, in den Armen haltend, sprach Rāghava: »Wohin ist Maithilī gegangen, die meinem Leben gleich teuer ist?« und, die Stimme verlierend, sank er zu Boden.