வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 3.67
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.67.1
पूर्वजोऽप्युक्तमात्रस्तु लक्ष्मणेन सुभाषितम्।
सारग्राही महासारं प्रतिजग्राह राघवः ॥ ३.६७.१ ॥
லக்ஷ்மணன் சொன்ன நல்லுரையைக் கேட்டதும், சாரத்தைக் கிரகிக்கும் மூத்தவரான ராகவன் அந்த மகத்தான சாரத்தை ஏற்றுக்கொண்டார்.
3.67.2
स निगृह्य महाबाहुः प्रवृद्धं रोषमात्मनः।
अवष्टभ्य धनुश्चित्रं रामो लक्ष्मणमब्रवीत् ॥ ३.६७.२ ॥
அந்த மஹாபாகு தனது பெருகிய கோபத்தை அடக்கி, அற்புதமான வில்லைப் பற்றிக்கொண்டு ராமர் லக்ஷ்மணனிடம் கூறினார்.
3.67.3
किं करिष्यावहे वत्स क्व वा गच्छाव लक्ष्मण।
केनोपायेन पश्यावः सीतामिह विचिन्तय ॥ ३.६७.३ ॥
என்ன செய்வோம், அன்பு தம்பியே? லக்ஷ்மணா, எங்கு செல்வோம்? எந்த உபாயத்தால் இங்கே சீதையைக் காண்போம்? சிந்தித்துச் சொல்.
3.67.4
तं तथा परितापार्तं लक्ष्मणो वाक्यमब्रवीत्।
इदमेव जनस्थानं त्वमन्वेषितुमर्हसि ॥ ३.६७.४ ॥
துயரால் வருந்திய அவரிடம் லக்ஷ்மணன் இவ்வாறு கூறினார்: நீர் இந்த ஜனஸ்தானத்திலேயே தேட வேண்டும்.
3.67.5
राक्षसैर्बहुभिः कीर्णं नानाद्रुमलतायुतम्।
सन्तीह गिरिदुर्गाणि निर्दराः कन्दराणि च ॥ ३.६७.५ ॥
பல ராக்ஷசர்களால் நிறைந்து, பல்வேறு மரங்களும் கொடிகளும் சூழ்ந்த இவ்விடத்தில் மலைக் கோட்டைகளும், பள்ளத்தாக்குகளும், குகைகளும் உள்ளன.
3.67.6
गुहाश्च विविधा घोरा नानामृगगणाकुलाः।
आवासाः किंनराणां च गन्धर्वभवनानि च ॥ ३.६७.६ ॥
பல்வேறு பயங்கரமான குகைகளும், பலவகை மான் கூட்டங்கள் நிறைந்தவையும், கிம்னரர்களின் வாசஸ்தலங்களும், கந்தர்வர்களின் மாளிகைகளும் உள்ளன.
3.67.7
तानि युक्तो मया सार्धं समन्वेषितुमर्हसि।
त्वद्विधा बुद्धिसम्पन्ना महात्मानो नरर्षभाः ॥ ३.६७.७ ॥
அந்த இடங்களை என்னுடன் சேர்ந்து நீ தேடுவது தகும். உன்னைப் போன்ற அறிவு நிறைந்த, மகாத்மாக்களான நரர்களில் சிறந்தவர்களே இவ்வாறு செய்ய வேண்டும்.
3.67.8
आपत्सु न प्रकम्पन्ते वायुवेगैरिवाचलाः।
इत्युक्तस्तद् वनं सर्वं विचचार सलक्ष्मणः ॥ ३.६७.८ ॥
காற்றின் வேகத்தால் மலைகள் அசையாமல் இருப்பது போல், ஆபத்துகளில் நல்லோர் நடுங்குவதில்லை. இவ்வாறு சொல்லப்பட்டு, லட்சுமணனுடன் அவர் அந்த முழு காட்டிலும் அலைந்தார்.
3.67.9
क्रुद्धो रामः शरं घोरं संधाय धनुषि क्षुरम्।
ततः पर्वतकूटाभं महाभागं द्विजोत्तमम् ॥ ३.६७.९ ॥
கோபமடைந்த ராமர் வில்லில் கூர்மையான கொடிய அம்பைப் பொருத்தினார். அப்போது மலைச் சிகரம் போன்ற, மிகப் பாக்கியவானும் பிறப்பால் உயர்ந்தவருமான ஒரு பறவையைக் கண்டார்.
3.67.10
ददर्श पतितं भूमौ क्षतजार्द्रं जटायुषम्।
तं दृष्ट्वा गिरिशृङ्गाभं रामो लक्ष्मणमब्रवीत् ॥ ३.६७.१० ॥
நிலத்தில் விழுந்து இரத்தத்தில் நனைந்து கிடந்த ஜடாயுவை அவர் கண்டார். மலைச் சிகரம் போன்ற அவரைக் கண்டு ராமர் லட்சுமணனிடம் சொன்னார்.
3.67.11
अनेन सीता वैदेही भक्षिता नात्र संशयः।
गृध्ररूपमिदं व्यक्तं रक्षो भ्रमति काननम् ॥ ३.६७.११ ॥
இதுவே வைதேஹி சீதையைத் தின்றுவிட்டது; இதில் சந்தேகமில்லை. கழுகு வடிவில் இருக்கும் இது தெளிவாக ஓர் அரக்கன், காட்டில் அலைந்து கொண்டிருந்தது.
3.67.12
भक्षयित्वा विशालाक्षीमास्ते सीतां यथासुखम्।
एनं वधिष्ये दीप्ताग्रैः शरैर्घोरैरजिह्मगैः ॥ ३.६७.१२ ॥
விசாலக் கண்களையுடைய சீதையை விழுங்கிவிட்டு இது சுகமாக இருக்கிறது. எரியும் முனைகளுடைய, கொடிய, நேராகப் பாயும் அம்புகளால் இதை நான் கொல்வேன்.
3.67.13
इत्युक्त्वाभ्यपतद् द्रष्टुं संधाय धनुषि क्षुरम्।
क्रुद्धो रामः समुद्रान्तां चालयन्निव मेदिनीम् ॥ ३.६७.१३ ॥
இவ்வாறு கூறி, வில்லில் கூரிய அம்பைப் பொருத்தி அவனைக் காணச் சென்றான். கடல் வரை பரந்த பூமியையே அசைப்பது போல் கோபமுற்ற ராமன் இருந்தான்.
3.67.14
तं दीनदीनया वाचा सफेनं रुधिरं वमन्।
अभ्यभाषत पक्षी स रामं दशरथात्मजम् ॥ ३.६७.१४ ॥
அந்தப் பறவை மிகவும் துயரமான குரலில், நுரையுடன் இரத்தத்தை வாந்தி எடுத்துக்கொண்டே, தசரதன் மகனான ராமனிடம் பேசியது.
3.67.15
यामोषधीमिवायुष्मन्नन्वेषसि महावने।
सा देवी मम च प्राणा रावणेनोभयं हृतम् ॥ ३.६७.१५ ॥
நீண்ட ஆயுளுடையவனே, இந்தப் பெரிய காட்டில் எந்த மருந்தைத் தேடுகிறாயோ, அந்தத் தேவியும் என் உயிரும் இரண்டையும் ராவணன் கவர்ந்துவிட்டான்.
3.67.16
त्वया विरहिता देवी लक्ष्मणेन च राघव।
ह्रियमाणा मया दृष्टा रावणेन बलीयसा ॥ ३.६७.१६ ॥
ராகவா, உன்னிடமிருந்தும் லக்ஷ்மணனிடமிருந்தும் பிரிந்த தேவி, பலம் மிக்க ராவணனால் கவர்ந்து செல்லப்படுவதை நான் கண்டேன்.
3.67.17
सीतामभ्यवपन्नोऽहं रावणश्च रणे प्रभो।
विध्वंसितरथच्छत्रः पतितो धरणीतले ॥ ३.६७.१७ ॥
பிரபுவே, நான் சீதையைத் தாக்கினேன்; போரில் ராவணனும் — அவனது தேர் மற்றும் குடை சிதைந்து, அவன் நிலத்தில் வீழ்ந்தான்.
3.67.18
एतदस्य धनुर्भग्नमेते चास्य शरास्तथा।
अयमस्य रणे राम भग्नः सांग्रामिको रथः ॥ ३.६७.१८ ॥
இதோ அவனுடைய வில் முறிந்து கிடக்கிறது; இதோ அவனுடைய அம்புகளும் அப்படியே. ராமா, போரில் அவனுடைய இந்தப் போர்த்தேரும் உடைந்துவிட்டது.
3.67.19
अयं तु सारथिस्तस्य मत्पक्षनिहतो भुवि।
परिश्रान्तस्य मे पक्षौ छित्त्वा खड्गेन रावणः ॥ ३.६७.१९ ॥
இதோ அவனுடைய தேரோட்டி, என் சிறகால் தாக்கப்பட்டு நிலத்தில் வீழ்ந்தவன். களைத்திருந்த என் சிறகுகளை வாளால் வெட்டி ராவணன்—
3.67.20
सीतामादाय वैदेहीमुत्पपात विहायसम्।
रक्षसा निहतं पूर्वं मां न हन्तुं त्वमर्हसि ॥ ३.६७.२० ॥
வைதேஹி சீதையை எடுத்துக்கொண்டு அவன் ஆகாயத்தில் எழுந்தான். அரக்கனால் முன்பே தாக்கப்பட்ட என்னை நீ கொல்லக் கூடாது.
3.67.21
रामस्तस्य तु विज्ञाय सीतासक्तां प्रियां कथाम्।
गृध्रराजं परिष्वज्य परित्यज्य महद् धनुः ॥ ३.६७.२१ ॥
ராமன் அவனது சொல்லைப் புரிந்துகொண்டார்—சீதையைப் பற்றிய அந்த இனிய செய்தியை. கழுகரசனை அணைத்து, பெரிய வில்லை வைத்துவிட்டு—
3.67.22
निपपातावशो भूमौ रुरोद सहलक्ष्मणः।
द्विगुणीकृततापार्तो रामो धीरतरोऽपि सन् ॥ ३.६७.२२ ॥
அவர் நிலைகுலைந்து நிலத்தில் வீழ்ந்தார்; லக்ஷ்மணனுடன் சேர்ந்து அழுதார். இருமடங்கு துயரால் வருந்திய ராமன், மிகவும் உறுதியானவர் என்றாலும்—
3.67.23
एकमेकायने कृच्छ्रे निःश्वसन्तं मुहुर्मुहुः।
समीक्ष्य दुःखितो रामः सौमित्रिमिदमब्रवीत् ॥ ३.६७.२३ ॥
துயரத்தில், ஒவ்வொரு கணமும் மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்தவனைக் கண்டு துயருற்ற ராமன் சௌமித்ரியிடம் இவ்வாறு சொன்னார்—
3.67.24
राज्यं भ्रष्टं वने वासः सीता नष्टा मृतो द्विजः।
ईदृशीयं ममालक्ष्मीर्दहेदपि हि पावकम् ॥ ३.६७.२४ ॥
அரசு பறிபோனது, காட்டில் வாசம்; சீதை இழக்கப்பட்டாள், பறவை (இருபிறப்பாளன்) இறந்தது. என் இத்தகைய இந்த துர்பாக்கியம் நெருப்பையும் சுட்டெரிக்கும்.
3.67.25
सम्पूर्णमपि चेदद्य प्रतरेयं महोदधिम्।
सोऽपि नूनं ममालक्ष्म्या विशुष्येत् सरितां पतिः ॥ ३.६७.२५ ॥
இன்று நிறைந்த பெரும் கடலையே நான் கடந்தாலும், என் துரதிர்ஷ்டத்தால் நதிகளின் தலைவனான அந்தக் கடலும் நிச்சயம் வற்றிப் போகும்.
3.67.26
नास्त्यभाग्यतरो लोके मत्तोऽस्मिन् स चराचरे।
येनेयं महती प्राप्ता मया व्यसनवागुरा ॥ ३.६७.२६ ॥
இந்த அசையும் அசையாத உலகில் என்னை விட அதிர்ஷ்டமற்றவன் வேறு யாரும் இல்லை; நான் இந்தப் பெரும் துன்பப் வலையில் இவளைச் சிக்க வைத்தேன்.
3.67.27
अयं पितुर्वयस्यो मे गृध्रराजो महाबलः।
शेते विनिहतो भूमौ मम भाग्यविपर्ययात् ॥ ३.६७.२७ ॥
என் தந்தையின் நண்பனான, மிகுந்த வலிமை வாய்ந்த கழுகு மன்னன் இவன்; என் விதியின் தலைகீழ் மாற்றத்தால் அடிபட்டு நிலத்தில் கிடக்கிறான்.
3.67.28
इत्येवमुक्त्वा बहुशो राघवः सहलक्ष्मणः।
जटायुषं च पस्पर्श पितृस्नेहं निदर्शयन् ॥ ३.६७.२८ ॥
இவ்வாறு பலமுறை சொல்லிவிட்டு, லக்ஷ்மணனுடன் கூடிய ராகவன் தந்தையின் மீதுள்ள அன்பைக் காட்டியபடி ஜடாயுவைத் தொட்டான்.
3.67.29
निकृत्तपक्षं रुधिरावसिक्तं
तं गृध्रराजं परिगृह्य राघवः।
क्व मैथिली प्राणसमा गतेति
विमुच्य वाचं निपपात भूमौ ॥ ३.६७.२९ ॥
சிறகு வெட்டுண்டு இரத்தத்தில் தோய்ந்து கிடந்த அந்தக் கழுகு மன்னனைத் தூக்கி அணைத்த ராகவன், 'உயிருக்கு நிகரான மைதிலி எங்கே போனாள்?' என்று சொல்லி, சொல் நிறுத்தி நிலத்தில் விழுந்தான்.