Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 3.68
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.68.1
रामः प्रेक्ष्य तु तं गृध्रं भुवि रौद्रेण पातितम्।
सौमित्रिं मित्रसम्पन्नमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ३.६८.१ ॥
Als Rāma den Geier, von dem Grimmigen zu Boden geschlagen, erblickte, sprach er diese Worte zu Saumitri (Lakṣmaṇa), dem Freund.
3.68.2
ममायं नूनमर्थेषु यतमानो विहंगमः।
राक्षसेन हतः संख्ये प्राणांस्त्यजति मत्कृते ॥ ३.६८.२ ॥
Dieser Vogel, der gewiss um meinetwillen kämpfte, wurde im Kampf vom Rākṣasa erschlagen und gibt seinetwegen das Leben hin.
3.68.3
अतिखिन्नः शरीरेऽस्मिन् प्राणो लक्ष्मण विद्यते।
तथा स्वरविहीनोऽयं विक्लवं समुदीक्षते ॥ ३.६८.३ ॥
O Lakṣmaṇa, in diesem Körper ist der Lebensatem noch vorhanden, zutiefst bekümmert; und dieser, der keine Stimme hat, schaut in Qual.
3.68.4
जटायो यदि शक्नोषि वाक्यं व्याहरितुं पुनः।
सीतामाख्याहि भद्रं ते वधमाख्याहि चात्मनः ॥ ३.६८.४ ॥
O Jaṭāyu, wenn du wieder sprechen kannst, so sag mir von Sītā; mögest du wohlergehen, und erzähle auch von deinem eigenen Tod.
3.68.5
किंनिमित्तो जहारार्यां रावणस्तस्य किं मया।
अपराधं तु यं दृष्ट्वा रावणेन हृता प्रिया ॥ ३.६८.५ ॥
Aus welchem Grund entführte Rāvaṇa die edle Herrin? Welche Kränkung von mir sah er, dass Rāvaṇa meine Geliebte raubte?
3.68.6
कथं तच्चन्द्रसंकाशं मुखमासीन्मनोहरम्।
सीतया कानि चोक्तानि तस्मिन् काले द्विजोत्तम ॥ ३.६८.६ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, wie war damals jenes Antlitz Sītās, dem Mond gleich und anmutig? Und welche Worte sprach Sītā in jener Zeit?
3.68.7
कथंवीर्यः कथंरूपः किंकर्मा स च राक्षसः।
क्व चास्य भवनं तात ब्रूहि मे परिपृच्छतः ॥ ३.६८.७ ॥
Wie mächtig ist jener Rākṣasa, welche Gestalt hat er, welche Taten vollbringt er? Lieber Herr, wo ist seine Wohnstätte? Sag es mir, ich frage dich.
3.68.8
तमुद्वीक्ष्य स धर्मात्मा विलपन्तमनाथवत्।
वाचा विक्लवया राममिदं वचनमब्रवीत् ॥ ३.६८.८ ॥
Als er ihn wie einen Schutzlosen klagen sah, sprach jener Gerechte mit zitternder Stimme diese Worte zu Rāma.
3.68.9
सा हृता राक्षसेन्द्रेण रावणेन दुरात्मना।
मायामास्थाय विपुलां वातदुर्दिनसंकुलाम् ॥ ३.६८.९ ॥
Sie wurde von dem bösgesinnten Herrn der Rākṣasas, Rāvaṇa, entführt, der zu einer gewaltigen Täuschung griff, dicht wie ein stürmischer, finsterer Tag.
3.68.10
परिक्लान्तस्य मे तात पक्षौ छित्त्वा निशाचरः।
सीतामादाय वैदेहीं प्रयातो दक्षिणामुखः ॥ ३.६८.१० ॥
Lieber Herr, nachdem er meine ermatteten Flügel abgeschlagen hatte, nahm jener Nachtwandler Vaidehī Sītā mit und zog gen Süden davon.
3.68.11
उपरुध्यन्ति मे प्राणा दृष्टिर्भ्रमति राघव।
पश्यामि वृक्षान् सौवर्णानुशीरकृतमूर्धजान् ॥ ३.६८.११ ॥
O Rāghava, meine Lebensatem werden gehemmt, mein Blick schwankt; ich sehe goldene Bäume mit Kronen aus Uśīra-Gras.
3.68.12
येन याति मुहूर्तेन सीतामादाय रावणः।
विप्रणष्टं धनं क्षिप्रं तत्स्वामी प्रतिपद्यते ॥ ३.६८.१२ ॥
In eben jenem Augenblick, in dem Rāvaṇa mit Sītā davonzieht, wird der verlorene Reichtum von seinem Besitzer rasch zurückgewonnen werden.
3.68.13
विन्दो नाम मुहूर्तोऽसौ न च काकुत्स्थ सोऽबुधत् ।
त्वत्प्रियां जानकीं हृत्वा रावणो राक्षसेश्वरः।
झषवद् बडिशं गृह्य क्षिप्रमेव विनश्यति ॥ ३.६८.१३ ॥
O Kākutstha, jenen Augenblick namens Vinda bemerkte Rāvaṇa, der Herr der Rākṣasas, nicht. Nachdem er deine geliebte Jānakī geraubt hat, wird er wie der Fisch, der den Haken schluckt, bald zugrunde gehen.
3.68.14
न च त्वया व्यथा कार्या जनकस्य सुतां प्रति।
वैदेह्या रंस्यसे क्षिप्रं हत्वा तं रणमूर्धनि ॥ ३.६८.१४ ॥
Du sollst dich nicht um Janakas Tochter grämen. Nachdem du ihn an vorderster Front der Schlacht erschlagen hast, wirst du bald mit Vaidehī glücklich sein.
3.68.15
असम्मूढस्य गृध्रस्य रामं प्रत्यनुभाषतः।
आस्यात् सुस्राव रुधिरं म्रियमाणस्य सामिषम् ॥ ३.६८.१५ ॥
Aus dem Mund des Geiers, der nicht verwirrt war und zu Rāma sprach, während er starb, floss Blut mit Fleisch.
3.68.16
पुत्रो विश्रवसः साक्षाद् भ्राता वैश्रवणस्य च।
इत्युक्त्वा दुर्लभान् प्राणान् मुमोच पतगेश्वरः ॥ ३.६८.१६ ॥
Mit den Worten: »Ich bin wahrhaftig der Sohn Viśravas' und der Bruder Vaiśravaṇas«, gab der Herr der Vögel sein kostbares Leben auf.
3.68.17
ब्रूहि ब्रूहीति रामस्य ब्रुवाणस्य कृताञ्जलेः।
त्यक्त्वा शरीरं गृध्रस्य प्राणा जग्मुर्विहायसम् ॥ ३.६८.१७ ॥
Während Rāma mit gefalteten Händen immer wieder sagte: »Sprich, sprich«, verließ der Geier seinen Körper, und seine Lebensatem stiegen in den Himmel empor.
3.68.18
स निक्षिप्य शिरो भूमौ प्रसार्य चरणौ तथा।
विक्षिप्य च शरीरं स्वं पपात धरणीतले ॥ ३.६८.१८ ॥
Er legte den Kopf auf den Boden, streckte die Füße aus, warf seinen Körper hin und fiel auf die Erdoberfläche.
3.68.19
तं गृध्रं प्रेक्ष्य ताम्राक्षं गतासुमचलोपमम्।
रामः सुबहुभिर्दुःखैर्दीनः सौमित्रिमब्रवीत् ॥ ३.६८.१९ ॥
Als Rāma den rotäugigen Geier leblos wie einen Berg daliegen sah, sprach er, von vielen Leiden niedergedrückt, zu Saumitri.
3.68.20
बहूनि रक्षसां वासे वर्षाणि वसता सुखम्।
अनेन दण्डकारण्ये विशीर्णमिह पक्षिणा ॥ ३.६८.२० ॥
Dieser Vogel, der viele Jahre glücklich in der Wohnstatt der Rākṣasas lebte, ist hier im Daṇḍaka-Wald zerfetzt worden.
3.68.21
अनेकवार्षिको यस्तु चिरकालसमुत्थितः।
सोऽयमद्य हतः शेते कालो हि दुरतिक्रमः ॥ ३.६८.२१ ॥
Der, der viele Jahre lang gelebt hatte, liegt heute erschlagen da; wahrlich, der Zeit ist schwer zu entgehen.
3.68.22
पश्य लक्ष्मण गृध्रोऽयमुपकारी हतश्च मे।
सीतामभ्यवपन्नो हि रावणेन बलीयसा ॥ ३.६८.२२ ॥
Sieh, Lakṣmaṇa! Dieser Geier war mein Wohltäter und wurde meinetwegen erschlagen; denn er hatte sich auf Sītā gestürzt, und der mächtigere Rāvaṇa erschlug ihn.
3.68.23
गृध्रराज्यं परित्यज्य पितृपैतामहं महत्।
मम हेतोरयं प्राणान् मुमोच पतगेश्वरः ॥ ३.६८.२३ ॥
Das große väterliche Reich der Geier verlassend, gab dieser Herr der Vögel sein Leben um meinetwillen hin.
3.68.24
सर्वत्र खलु दृश्यन्ते साधवो धर्मचारिणः।
शूराः शरण्याः सौमित्रे तिर्यग्योनिगतेष्वपि ॥ ३.६८.२४ ॥
Wahrlich, o Saumitri, überall sieht man gute, dharma-übende, tapfere und schützende Wesen, sogar unter denen, die aus tierischen Schößen geboren sind.
3.68.25
सीताहरणजं दुःखं न मे सौम्य तथागतम्।
यथा विनाशो गृध्रस्य मत्कृते च परंतप ॥ ३.६८.२५ ॥
Sanfter, der Schmerz über Sītās Entführung ist für mich nicht so groß wie der Untergang des Geiers meinetwegen, Feindeverbrenner.
3.68.26
राजा दशरथः श्रीमान् यथा मम महायशाः।
पूजनीयश्च मान्यश्च तथायं पतगेश्वरः ॥ ३.६८.२६ ॥
So wie mein glorreicher König Daśaratha, von großem Ruhm, verehrungswürdig und achtbar war, so ist auch dieser Herr der Vögel es.
3.68.27
सौमित्रे हर काष्ठानि निर्मथिष्यामि पावकम्।
गृध्रराजं दिधक्ष्यामि मत्कृते निधनं गतम् ॥ ३.६८.२७ ॥
Lakṣmaṇa, bring Holz; ich werde das Feuer entfachen und den Geierkönig verbrennen, der meinetwegen den Tod fand.
3.68.28
नाथं पतगलोकस्य चितिमारोपयाम्यहम्।
इमं धक्ष्यामि सौमित्रे हतं रौद्रेण रक्षसा ॥ ३.६८.२८ ॥
Ich lege diesen Herrn der Vogelwelt auf den Scheiterhaufen; Lakṣmaṇa, ich werde ihn verbrennen, erschlagen vom grausamen Rākṣasa.
3.68.29
या गतिर्यज्ञशीलानामाहिताग्नेश्च या गतिः।
अपरावर्तिनां या च या च भूमिप्रदायिनाम् ॥ ३.६८.२९ ॥
Das Ziel derer, die dem Opfer ergeben sind, das Ziel des Hüters des heiligen Feuers, das Ziel derer, die nicht zurückkehren, und das Ziel derer, die Land schenken:
3.68.30
मया त्वं समनुज्ञातो गच्छ लोकाननुत्तमान्।
गृध्रराज महासत्त्व संस्कृतश्च मया व्रज ॥ ३.६८.३० ॥
Mit meiner Erlaubnis geh zu den höchsten Welten; Geierkönig, Großherziger, geh hin, von mir würdig bestattet.
3.68.31
एवमुक्त्वा चितां दीप्तामारोप्य पतगेश्वरम्।
ददाह रामो धर्मात्मा स्वबन्धुमिव दुःखितः ॥ ३.६८.३१ ॥
So sprechend legte Rāma, der Rechtschaffene, den Herrn der Vögel auf den lodernden Scheiterhaufen und verbrannte ihn, betrübt wie um einen eigenen Verwandten.
3.68.32
रामोऽथ सहसौमित्रिर्वनं गत्वा स वीर्यवान्।
स्थूलान् हत्वा महारोहीननुतस्तार तं द्विजम् ॥ ३.६८.३२ ॥
Da ging der mächtige Rāma mit Saumitri in den Wald, erlegte große mahārohi-Hirsche und vollzog das Trankopfer für jenen Zweigeborenen.
3.68.33
रोहिमांसानि चोद्धृत्य पेशीकृत्वा महायशाः।
शकुनाय ददौ रामो रम्ये हरितशाद्वले ॥ ३.६८.३३ ॥
Nachdem er das Fleisch der rohi-Hirsche herausgeschnitten und in Stücke gelegt hatte, bot der ruhmreiche Rāma es dem Vogel auf der lieblichen grünen Wiese dar.
3.68.34
यत् तत् प्रेतस्य मर्त्यस्य कथयन्ति द्विजातयः।
तत् स्वर्गगमनं पित्र्यं तस्य रामो जजाप ह ॥ ३.६८.३४ ॥
Was die Zweigeborenen für einen verstorbenen Sterblichen sagen, das, das Ahnenritual für seinen Eingang in den Himmel, rezitierte Rāma tatsächlich.
3.68.35
ततो गोदावरीं गत्वा नदीं नरवरात्मजौ।
उदकं चक्रतुस्तस्मै गृध्रराजाय तावुभौ ॥ ३.६८.३५ ॥
Dann gingen die beiden Söhne des besten der Menschen zum Fluss Godāvarī und boten dem Geierkönig Wasser dar.
3.68.36
शास्त्रदृष्टेन विधिना जलं गृध्राय राघवौ।
स्नात्वा तौ गृध्रराजाय उदकं चक्रतुस्तदा ॥ ३.६८.३६ ॥
Nach dem von den Schriften vorgeschriebenen Ritus brachten die beiden Rāghava, nachdem sie gebadet hatten, dem Geierkönig damals Wasser dar.
3.68.37
स गृध्रराजः कृतवान् यशस्करं
सुदुष्करं कर्म रणे निपातितः।
महर्षिकल्पेन च संस्कृतस्तदा
जगाम पुण्यां गतिमात्मनः शुभाम् ॥ ३.६८.३७ ॥
Jener Geierkönig, der eine äußerst schwierige und ruhmreiche Tat vollbracht hatte und im Kampf niedergestreckt worden war, empfing da Riten gleich denen eines großen Weisen und ging in seinen glückverheißenden, verdienstvollen Zustand ein.
3.68.38
कृतोदकौ तावपि पक्षिसत्तमे
स्थिरां च बुद्धिं प्रणिधाय जग्मतुः।
प्रवेश्य सीताधिगमे ततो मनो
वनं सुरेन्द्राविव विष्णुवासवौ ॥ ३.६८.३८ ॥
Nachdem sie dem besten der Vögel Wasser gespendet hatten, brachen auch jene beiden mit festem Entschluss auf, richteten ihren Sinn auf das Auffinden Sītās und betraten den Wald wie Viṣṇu und Vāsava, die Herren der Götter.