Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.1.1
स तां पुष्करिणीं गत्वा पद्मोत्पलझषाकुलाम्।
रामः सौमित्रिसहितो विललापाकुलेन्द्रियः ॥ ४.१.१ ॥
Als er zu jenem Lotusteich gelangte, der mit Lotussen, Wasserlilien und Fischen erfüllt war, klagte Rāma zusammen mit Saumitri, die Sinne aufgewühlt.
4.1.2
तत्र दृष्ट्वैव तां हर्षादिन्द्रियाणि चकम्पिरे।
स कामवशमापन्नः सौमित्रिमिदमब्रवीत् ॥ ४.१.२ ॥
Dort, als er sie erblickte, erzitterten seine Sinne vor Freude. Vom Verlangen überwältigt, sprach er zu Saumitri diese Worte.
4.1.3
सौमित्रे शोभते पम्पा वैदूर्यविमलोदका।
फुल्लपद्मोत्पलवती शोभिता विविधैर्द्रुमैः ॥ ४.१.३ ॥
O Saumitri, der See Pampā leuchtet, sein Wasser klar wie Lapislazuli, reich an erblühten Lotussen und Wasserlilien, geschmückt mit vielerlei Bäumen.
4.1.4
सौमित्रे पश्य पम्पायाः काननं शुभदर्शनम्।
यत्र राजन्ति शैला वा द्रुमाः सशिखरा इव ॥ ४.१.४ ॥
O Saumitri, sieh den lieblichen Wald der Pampā, wo die Bäume wie Berge mit ihren Gipfeln leuchten.
4.1.5
मां तु शोकाभिसंतप्तमाधयः पीडयन्ति वै।
भरतस्य च दुःखेन वैदेह्या हरणेन च ॥ ४.१.५ ॥
Doch mich, den der Kummer quält, peinigen wahrlich die seelischen Qualen — durch Bharatas Leid und durch die Entführung Vaidehīs.
4.1.6
शोकार्तस्यापि मे पम्पा शोभते चित्रकानना।
व्यवकीर्णा बहुविधैः पुष्पैः शीतोदका शिवा ॥ ४.१.६ ॥
Auch mir, dem Kummer Gebeugten, leuchtet die Pampā mit ihren wunderbaren Wäldern, übersät mit vielerlei Blumen, kühlwassrig und verheißungsvoll.
4.1.7
नलिनैरपि संछन्ना ह्यत्यर्थशुभदर्शना।
सर्पव्यालानुचरिता मृगद्विजसमाकुला ॥ ४.१.७ ॥
Selbst mit Lotusblüten bedeckt, überaus schön anzusehen, von Schlangen und Raubtieren durchstreift, voller Hirsche und Vögel.
4.1.8
अधिकं प्रविभात्येतन्नीलपीतं तु शाद्वलम्।
द्रुमाणां विविधैः पुष्पैः परिस्तोमैरिवार्पितम् ॥ ४.१.८ ॥
Dieser grasbewachsene Boden leuchtet über die Maßen, blau und gelb, als wäre er mit Decken aus den vielfältigen Blüten der Bäume überspannt.
4.1.9
पुष्पभारसमृद्धानि शिखराणि समन्ततः।
लताभिः पुष्पिताग्राभिरुपगूढानि सर्वतः ॥ ४.१.९ ॥
Ringsum sind die Gipfel reich von der Last der Blüten, von Ranken mit blühenden Spitzen von allen Seiten umschlungen.
4.1.10
सुखानिलोऽयं सौमित्रे कालः प्रचुरमन्मथः।
गन्धवान् सुरभिर्मासो जातपुष्पफलद्रुमः ॥ ४.१.१० ॥
Dies ist ein angenehmer Wind, o Saumitri; diese Jahreszeit entfacht das Verlangen gewaltig. Es ist ein duftender, süßer Monat, da die Bäume blühen und Früchte tragen.
4.1.11
पश्य रूपाणि सौमित्रे वनानां पुष्पशालिनाम्।
सृजतां पुष्पवर्षाणि वर्षं तोयमुचामिव ॥ ४.१.११ ॥
Sieh die Gestalten der blütenreichen Wälder, o Saumitri, wie sie Schauer von Blüten senden, gleich wasserbringenden Wolken, die Regen senden.
4.1.12
प्रस्तरेषु च रम्येषु विविधाः काननद्रुमाः।
वायुवेगप्रचलिताः पुष्पैरवकिरन्ति गाम् ॥ ४.१.१२ ॥
Auf den lieblichen Felsen streuen die vielerlei Waldbäume, vom Wind bewegt, ihre Blüten über die Erde.
4.1.13
पतितैः पतमानैश्च पादपस्थैश्च मारुतः।
कुसुमैः पश्य सौमित्रे क्रीडतीव समन्ततः ॥ ४.१.१३ ॥
Sieh, Saumitri, der Wind scheint überall mit den gefallenen, fallenden und an den Bäumen hängenden Blüten zu spielen.
4.1.14
विक्षिपन् विविधाः शाखां नगानां कुसुमोत्कटाः।
मारुतश्चलितस्थानैः षट्पदैरनुगीयते ॥ ४.१.१४ ॥
Der Wind, voller Blüten, schüttelt die vielen Äste der Bäume, und die Bienen, von ihren Plätzen aufgescheucht, summen mit ihm.
4.1.15
मत्तकोकिलसंनादैर्नर्तयन्निव पादपान्।
शैलकंदर निष्क्रान्तः प्रगीत इव चानिलः ॥ ४.१.१५ ॥
Aus den Berghöhlen hervorgekommen, scheint der Wind die Bäume mit dem Rufen trunkener Kuckucke tanzen zu lassen, als würde er besungen.
4.1.16
तेन विक्षिपतात्यर्थं पवनेन समन्ततः।
अमी संसक्तशाखाग्रा ग्रथिता इव पादपाः ॥ ४.१.१६ ॥
Diese Bäume, von jenem Wind allseits heftig geschüttelt, deren Zweigspitzen ineinander verstrickt sind, scheinen miteinander verflochten zu sein.
4.1.17
स एव सुखसंस्पर्शो वाति चन्दनशीतलः।
गन्धमभ्यवहन् पुण्यं श्रमापनयनोऽनिलः ॥ ४.१.१७ ॥
Derselbe Wind weht, angenehm zu berühren und kühl wie Sandelholz, trägt einen reinen Duft und vertreibt die Müdigkeit.
4.1.18
अमी पवनविक्षिप्ता विनदन्तीव पादपाः।
षट्पदैरनुकूजद्भिर्वनेषु मधुगन्धिषु ॥ ४.१.१८ ॥
Diese vom Wind geschüttelten Bäume scheinen zu erklingen, und in den honigduftenden Wäldern summen die Bienen ihnen antwortend.
4.1.19
गिरिप्रस्थेषु रम्येषु पुष्पवद्भिर्मनोरमैः।
संसक्तशिखराः शैला विराजन्ति महाद्रुमैः ॥ ४.१.१९ ॥
Auf den reizvollen Bergabhängen leuchten die Berge, deren Gipfel von großen blühenden Bäumen umschlungen sind.
4.1.20
पुष्पसंछन्नशिखरा मारुतोत्क्षेपचञ्चलाः।
अमी मधुकरोत्तंसाः प्रगीता इव पादपाः ॥ ४.१.२० ॥
Diese Bäume, mit blütenbedeckten Wipfeln, vom Wind bewegt, mit Bienen als Kronenschmuck, scheinen zu singen.
4.1.21
सुपुष्पितांस्तु पश्यैतान् कर्णिकारान् समन्ततः।
हाटकप्रतिसंछन्नान् नरान् पीताम्बरानिव ॥ ४.१.२१ ॥
Sieh diese reich blühenden Karṇikāra-Bäume ringsum, mit Gold überzogen, als seien es Männer in gelben Gewändern.
4.1.22
अयं वसन्तः सौमित्रे नानाविहगनादितः।
सीतया विप्रहीणस्य शोकसंदीपनो मम ॥ ४.१.२२ ॥
O Saumitri, dieser Frühling hallt wider vom Gesang vieler Vogelarten; für mich, von Sītā getrennt, entfacht er den Kummer.
4.1.23
मां हि शोकसमाक्रान्तं संतापयति मन्मथः।
हृष्टं प्रवदमानश्च समाह्वयति कोकिलः ॥ ४.१.२३ ॥
Denn mich, von Kummer überwältigt, quält Liebe, und der fröhlich rufende Kuckuck scheint mich zu rufen.
4.1.24
एष दात्यूहको हृष्टो रम्ये मां वननिर्झरे।
प्रणदन्मन्मथाविष्टं शोचयिष्यति लक्ष्मण ॥ ४.१.२४ ॥
O Lakṣmaṇa, dieser fröhliche Dātyūha, der an diesem lieblichen Waldwasserfall ruft, wird mich, von Liebe ergriffen, trauern lassen.
4.1.25
श्रुत्वैतस्य पुरा शब्दमाश्रमस्था मम प्रिया।
मामाहूय प्रमुदिताः परमं प्रत्यनन्दत ॥ ४.१.२५ ॥
Als sie einst seinen Ruf hörte, rief mich meine Geliebte, die im Einsiedlerhain lebte, und freute sich sehr darüber.
4.1.26
एवं विचित्राः पतगा नानारावविराविणः।
वृक्षगुल्मलताः पश्य सम्पतन्ति समन्ततः ॥ ४.१.२६ ॥
Sieh, wie die bunten Vögel, mit vielerlei Rufen kreischend, überall über Bäumen, Sträuchern und Ranken flattern.
4.1.27
विमिश्रा विहगाः पुंभिरात्मव्यूहाभिनन्दिताः।
भृङ्गराजप्रमुदिताः सौमित्रे मधुरस्वराः ॥ ४.१.२७ ॥
O Saumitri, diese mit den Männchen vermischten Vögel, an ihrem eigenen Schmuck erfreut, fröhlich mit den Bhṛṅgarāja-Vögeln, süßstimmig.
4.1.28
अस्याः कूले प्रमुदिताः सङ्घशः शकुनास्त्विह।
दात्यूहरतिविक्रन्दैः पुंस्कोकिलरुतैरपि ॥ ४.१.२८ ॥
Am Ufer dieses Flusses freuen sich hier die Vögel in Scharen, mit dem Entzückungsgeschrei der Dātyūha-Vögel und auch den Rufen der männlichen Kuckucke.
4.1.29
स्वनन्ति पादपाश्चेमे ममानङ्गप्रदीपकाः।
अशोकस्तबकाङ्गारः षट्पदस्वननिःस्वनः ॥ ४.१.२९ ॥
Auch diese Bäume erklingen, Entzünder der Liebeslampen in mir; die Blütenbüschel des Aśoka sind wie Glut, erfüllt vom Summen der Bienen.
4.1.30
मां हि पल्लवताम्रार्चिर्वसन्ताग्निः प्रधक्ष्यति।
नहि तां सूक्ष्मपक्ष्माक्षीं सुकेशीं मृदुभाषिणीम् ॥ ४.१.३० ॥
Das Frühlingsfeuer, mit Flammen rot wie junge Blätter, wird mich gewiss verbrennen; doch nicht sie, mit den feinen Wimpern, den schönen Haaren, der sanften Stimme.
4.1.31
अपश्यतो मे सौमित्रे जीवितेऽस्ति प्रयोजनम्।
अयं हि रुचिरस्तस्याः कालो रुचिरकाननः ॥ ४.१.३१ ॥
O Saumitri, ohne sie zu sehen, welchen Zweck hat mein Leben? Diese Jahreszeit, die ihr gehört, mit ihren schönen Hainen, ist wahrlich entzückend.
4.1.32
कोकिलाकुलसीमान्तो दयिताया ममानघ।
मन्मथायाससम्भूतो वसन्तगुणवर्धितः ॥ ४.१.३२ ॥
O Makelloser, diese Jahreszeit meiner Geliebten, deren Ränder voller Kuckucke sind, geboren aus der Qual der Liebe und gesteigert durch die Eigenschaften des Frühlings.
4.1.33
अयं मां धक्ष्यति क्षिप्रं शोकाग्निर्नचिरादिव।
अपश्यतस्तां वनितां पश्यतो रुचिरान् द्रुमान् ॥ ४.१.३३ ॥
Dieses Feuer des Kummers wird mich bald verbrennen, nicht lange mehr, da ich jene Frau nicht sehe, während ich die schönen Bäume betrachte.
4.1.34
ममायमात्मप्रभवो भूयस्त्वमुपयास्यति।
अदृश्यमाना वैदेही शोकं वर्धयतीह मे ॥ ४.१.३४ ॥
Dieser aus mir selbst geborene Schmerz wird dich wieder erreichen. Vaidehī, unsichtbar, vermehrt hier meinen Kummer.
4.1.35
दृश्यमानो वसन्तश्च स्वेदसंसर्गदूषकः।
मां हि सा मृगशावाक्षी चिन्ताशोकबलात्कृतम् ॥ ४.१.३५ ॥
Der sichtbare Frühling, der den Schweiß der Vereinigung verdirbt, bedrängt mich; wahrlich, sie mit den Rehaugen ist überwältigt von der Kraft der Sorge und des Kummers.
4.1.36
संतापयति सौमित्रे क्रूरश्चैत्रवनानिलः।
अमी मयूराः शोभन्ते प्रनृत्यन्तस्ततस्ततः ॥ ४.१.३६ ॥
O Saumitri, der grausame Wind des Caitra-Waldes quält mich. Diese Pfauen, die hier und dort tanzen, sehen schön aus.
4.1.37
स्वैः पक्षैः पवनोद्धूतैर्गवाक्षैः स्फाटिकैरिव।
शिखिनीभिः परिवृतास्त एते मदमूर्च्छिताः ॥ ४.१.३७ ॥
Mit ihren eigenen, vom Wind bewegten Flügeln, wie Kristallfenster, von Pfauenhennen umgeben, sind diese vor Rausch ohnmächtig.
4.1.38
मन्मथाभिपरीतस्य मम मन्मथवर्धनाः।
पश्य लक्ष्मण नृत्यन्तं मयूरमुपनृत्यति ॥ ४.१.३८ ॥
Für mich, von Manmatha überwältigt, steigern diese meine Liebe. Sieh, Lakṣmaṇa, den tanzenden Pfau; eine Pfauenhenne tanzt neben ihm.
4.1.39
शिखिनी मन्मथार्तैषा भर्तारं गिरिसानुनि।
तामेव मनसा रामां मयूरोऽप्यनुधावति ॥ ४.१.३९ ॥
Diese Pfauenhenne, von Liebe gequält, sucht ihren Gefährten am Bergabhang. Nur jene Gefährtin im Sinn, eilt auch der Pfau ihr nach.
4.1.40
वितत्य रुचिरौ पक्षौ रुतैरुपहसन्निव।
मयूरस्य वने नूनं रक्षसा न हृता प्रिया ॥ ४.१.४० ॥
Seine schönen Flügel ausbreitend, als verspotte er mich mit seinen Rufen, hat wohl in diesem Wald kein Dämon die Geliebte des Pfaus geraubt.
4.1.41
तस्मान्नृत्यति रम्येषु वनेषु सह कान्तया।
मम त्वयं विना वासः पुष्पमासे सुदुःसहः ॥ ४.१.४१ ॥
Darum tanzt er in den lieblichen Wäldern mit seiner Geliebten; doch für mich ist in dem Blütenmonat dieses Wohnen ohne sie überaus unerträglich.
4.1.42
पश्य लक्ष्मण संरागस्तिर्यग्योनिगतेष्वपि।
यदेषा शिखिनी कामाद् भर्तारमभिवर्तते ॥ ४.१.४२ ॥
Sieh, Lakṣmaṇa: selbst unter den Wesen, die aus tierischem Schoß geboren sind, siehe, wie stark die Leidenschaft ist; diese Pfauenhenne wendet sich aus Verlangen ihrem Gefährten zu.
4.1.43
ममाप्येवं विशालाक्षी जानकी जातसम्भ्रमा।
मदनेनाभिवर्तेत यदि नापहृता भवेत् ॥ ४.१.४३ ॥
Wäre Jānakī, die Breitäugige, nicht entführt worden, so würde auch sie, erregt und vom Verlangen getrieben, sich mir auf gleiche Weise zuwenden.
4.1.44
पश्य लक्ष्मण पुष्पाणि निष्फलानि भवन्ति मे।
पुष्पभारसमृद्धानां वनानां शिशिरात्यये ॥ ४.१.४४ ॥
Sieh, Lakṣmaṇa: Die Blumen der Wälder, reich an ihrer Last von Blüten, sind mir nach dem Ende der kühlen Jahreszeit fruchtlos geworden.
4.1.45
रुचिराण्यपि पुष्पाणि पादपानामतिश्रिया।
निष्फलानि महीं यान्ति समं मधुकरोत्करैः ॥ ४.१.४५ ॥
Selbst die lieblichen Blüten der Bäume fallen trotz ihrer großen Pracht fruchtlos zur Erde, zusammen mit Bienenschwärmen.
4.1.46
नदन्ति कामं शकुना मुदिताः सङ्घशः कलम्।
आह्वयन्त इवान्योन्यं कामोन्मादकरा मम ॥ ४.१.४६ ॥
Die entzückten Vögel rufen in Scharen aus voller Kehle und süß, als riefen sie einander, und sie wecken in mir den Wahnsinn der Begierde.
4.1.47
वसन्तो यदि तत्रापि यत्र मे वसति प्रिया।
नूनं परवशा सीता सापि शोचत्यहं यथा ॥ ४.१.४७ ॥
Wenn auch dort der Frühling herrscht, wo meine Geliebte wohnt, dann trauert gewiss Sītā, in fremder Gewalt, ebenso wie ich.
4.1.48
नूनं न तु वसन्तस्तं देशं स्पृशति यत्र सा।
कथं ह्यसितपद्माक्षी वर्तयेत् सा मया विना ॥ ४.१.४८ ॥
Gewiss berührt der Frühling jenes Land nicht, wo sie weilt; wie mag sie, die Blauaugenlotusblütige, ihr Leben ohne mich verbringen?
4.1.49
अथवा वर्तते तत्र वसन्तो यत्र मे प्रिया।
किं करिष्यति सुश्रोणी सा तु निर्भर्त्सिता परैः ॥ ४.१.४९ ॥
Oder ist der Frühling dort, wo meine Geliebte ist? Was wird die Schöngehüftete tun, von anderen geschmäht?
4.1.50
श्यामा पद्मपलाशाक्षी मृदुभाषा च मे प्रिया।
नूनं वसन्तमासाद्य परित्यक्ष्यति जीवितम् ॥ ४.१.५० ॥
Die Dunkle, lotusblätteräugig, sanftsprechend, meine Geliebte — gewiss wird sie, wenn der Frühling kommt, ihr Leben aufgeben.
4.1.51
दृढं हि हृदये बुद्धिर्मम सम्परिवर्तते।
नालं वर्तयितुं सीता साध्वी मद्विरहं गता ॥ ४.१.५१ ॥
Fest kreist dieser Gedanke in meinem Herzen: Die tugendhafte Sītā, in die Trennung von mir geraten, kann nicht am Leben bleiben.
4.1.52
मयि भावो हि वैदेह्यास्तत्त्वतो विनिवेशितः।
ममापि भावः सीतायां सर्वथा विनिवेशितः ॥ ४.१.५२ ॥
Wahrlich, die Gesinnung Vaidehīs ist in mir fest verankert, und auch meine Gesinnung ist ganz in Sītā verankert.
4.1.53
एष पुष्पवहो वायुः सुखस्पर्शो हिमावहः।
तां विचिन्तयतः कान्तां पावकप्रतिमो मम ॥ ४.१.५३ ॥
Dieser blumentragende Wind, angenehm zu berühren, Kühle bringend, ist für mich, der ich an die Geliebte denke, wie Feuer.
4.1.54
सदा सुखमहं मन्ये यं पुरा सह सीतया।
मारुतः स विना सीतां शोकसंजननो मम ॥ ४.१.५४ ॥
Dieser Wind, den ich früher stets als angenehm empfand, als ich mit Sītā zusammen war — ohne Sītā bereitet mir eben dieser Wind Kummer.
4.1.55
तां विनाथ विहङ्गोऽसौ पक्षी प्रणदितस्तदा।
वायसः पादपगतः प्रहृष्टमभिकूजति ॥ ४.१.५५ ॥
Ohne sie kräht nun jener geflügelte Vogel, schreiend, die Krähe auf dem Baum freudig.
4.1.56
एष वै तत्र वैदेह्या विहगः प्रतिहारकः।
पक्षी मां तु विशालाक्ष्याः समीपमुपनेष्यति ॥ ४.१.५६ ॥
Dort ist dieser Vogel der Bote Vaidehīs; dieser Geflügelte wird mich zu der großäugigen bringen.
4.1.57
पश्य लक्ष्मण संनादं वने मदविवर्धनम्।
पुष्पिताग्रेषु वृक्षेषु द्विजानामवकूजताम् ॥ ४.१.५७ ॥
Sieh, Lakṣmaṇa, diesen Klang im Wald, der die Freude mehrt; auf den Bäumen mit blühenden Spitzen rufen die Vögel.
4.1.58
विक्षिप्तां पवनेनैतामसौ तिलकमञ्जरीम्।
षट्पदः सहसाभ्येति मदोद्धूतामिव प्रियाम् ॥ ४.१.५८ ॥
Zu dieser vom Wind bewegten Tilaka-Blütentraube naht jene Biene plötzlich, wie zu einer vom Rausch geschüttelten Geliebten.
4.1.59
कामिनामयमत्यन्तमशोकः शोकवर्धनः।
स्तबकैः पवनोत्क्षिप्तैस्तर्जयन्निव मां स्थितः ॥ ४.१.५९ ॥
Für Liebende mehrt dieser Aśoka-Baum den Kummer außerordentlich; mit den vom Wind geschüttelten Büscheln steht er da, als drohte er mir.
4.1.60
अमी लक्ष्मण दृश्यन्ते चूताः कुसुमशालिनः।
विभ्रमोत्सिक्तमनसः साङ्गरागा नरा इव ॥ ४.१.६० ॥
Sieh, Lakṣmaṇa, diese Mangobäume erscheinen reich an Blüten, ihre Herzen von Verlangen erregt, wie Männer mit duftenden Körpersalben.
4.1.61
सौमित्रे पश्य पम्पायाश्चित्रासु वनराजिषु।
किंनरा नरशार्दूल विचरन्ति यतस्ततः ॥ ४.१.६१ ॥
Lakṣmaṇa, schau auf die bunten Waldreihen am See Pampā, Tiger unter den Männern! Die Kiṃnaras wandern hierhin und dorthin.
4.1.62
इमानि शुभगन्धीनि पश्य लक्ष्मण सर्वशः।
नलिनानि प्रकाशन्ते जले तरुणसूर्यवत् ॥ ४.१.६२ ॥
Lakṣmaṇa, schau! Ringsum leuchten diese Lotusblüten von glückverheißendem Duft auf dem Wasser wie die aufgehende Sonne.
4.1.63
एषा प्रसन्नसलिला पद्मनीलोत्पलायुता।
हंसकारण्डवाकीर्णा पम्पा सौगन्धिकायुता ॥ ४.१.६३ ॥
Diese Pampā mit klarem Wasser, reich an Lotus und blauen Lilien, übersät mit Schwänen und Kāraṇḍava-Enten und voller Saugandhika-Lotusblüten.
4.1.64
जले तरुणसूर्याभैः षट्पदाहतकेसरैः।
पङ्कजैः शोभते पम्पा समन्तादभिसंवृता ॥ ४.१.६४ ॥
Die Pampā, auf allen Seiten umgeben von Lotusblüten, die wie die junge Sonne auf dem Wasser leuchten, deren Staubfäden von Bienen erregt werden, strahlt in Pracht.
4.1.65
चक्रवाकयुता नित्यं चित्रप्रस्थवनान्तरा।
मातङ्गमृगयूथैश्च शोभते सलिलार्थिभिः ॥ ४.१.६५ ॥
Immer geschmückt mit Cakravāka-Gänsen, mit abwechslungsreichen Hochebenen und Wäldern im Innern, glänzt die Pampā mit Herden von Elefanten und Hirschen, die Wasser suchen.
4.1.66
पवनाहतवेगाभिरूर्मिभिर्विमलेऽम्भसि।
पङ्कजानि विराजन्ते ताड्यमानानि लक्ष्मण ॥ ४.१.६६ ॥
Lakṣmaṇa, diese Lotusblüten leuchten auf dem klaren Wasser, geschlagen von Wellen, die der Wind mit Macht aufpeitscht.
4.1.67
पद्मपत्रविशालाक्षीं सततं प्रियपङ्कजाम्।
अपश्यतो मे वैदेहीं जीवितं नाभिरोचते ॥ ४.१.६७ ॥
Da ich Vaidehī nicht sehe, deren Augen so weit sind wie Lotusblätter und die stets eine geliebte Lotusblüte hält, gefällt mir das Leben nicht.
4.1.68
अहो कामस्य वामत्वं यो गतामपि दुर्लभाम्।
स्मारयिष्यति कल्याणीं कल्याणतरवादिनीम् ॥ ४.१.६८ ॥
Ach, die Tücke der Begierde! Sie erinnert mich an jene Gütige, die, obwohl fort und schwer zu erlangen, am freundlichsten sprach.
4.1.69
शक्यो धारयितुं कामो भवेदभ्यागतो मया।
यदि भूयो वसन्तो मां न हन्यात् पुष्पितद्रुमः ॥ ४.१.६९ ॥
Dieses Begehren, das über mich gekommen ist, ließe sich zügeln, wenn der Frühling mit seinen blühenden Bäumen mich nicht wieder niederschlüge.
4.1.70
यानि स्म रमणीयानि तया सह भवन्ति मे।
तान्येवारमणीयानि जायन्ते मे तया विना ॥ ४.१.७० ॥
Jene Dinge, die mir reizvoll waren, als sie bei mir war, sind ohne sie nun reizlos geworden.
4.1.71
पद्मकोशपलाशानि द्रष्टुं दृष्टिर्हि मन्यते।
सीताया नेत्रकोशाभ्यां सदृशानीति लक्ष्मण ॥ ४.१.७१ ॥
Lakṣmaṇa, mein Blick sehnt sich danach, die Lotusknospen und -blätter zu betrachten, denn sie gleichen den Augenhöhlen Sītās.
4.1.72
पद्मकेसरसंसृष्टो वृक्षान्तरविनिःसृतः।
निःश्वास इव सीताया वाति वायुर्मनोहरः ॥ ४.१.७२ ॥
Dieser reizende Wind, vom Lotuspollen berührt und zwischen den Bäumen hervorwehend, weht wie der Seufzer Sītās.
4.1.73
सौमित्रे पश्य पम्पाया दक्षिणे गिरिसानुषु।
पुष्पितां कर्णिकारस्य यष्टिं परमशोभिताम् ॥ ४.१.७३ ॥
O Saumitri, schau an den Hängen des Berges südlich des Pampā auf den Zweig des Karṇikāra-Baumes, blühend und überaus geschmückt.
4.1.74
अधिकं शैलराजोऽयं धातुभिस्तु विभूषितः।
विचित्रं सृजते रेणुं वायुवेगविघट्टितम् ॥ ४.१.७४ ॥
Dieser König der Berge, noch mehr geschmückt mit seinen Mineralien, sendet einen wunderbaren Staub aus, vom Wind in Bewegung gebracht.
4.1.75
गिरिप्रस्थास्तु सौमित्रे सर्वतः सम्प्रपुष्पितैः।
निष्पत्रैः सर्वतो रम्यैः प्रदीप्ता इव किंशुकैः ॥ ४.१.७५ ॥
O Saumitri, die Hochebenen des Berges stehen überall in voller Blüte und lodern, als stünden sie in Flammen, mit den lieblichen blattlosen Kiṃśuka-Bäumen.
4.1.76
पम्पातीररुहाश्चेमे संसिक्ता मधुगन्धिनः।
मालतीमल्लिकापद्मकरवीराश्च पुष्पिताः ॥ ४.१.७६ ॥
Diese Bäume am Ufer des Pampā, begossen und süß duftend, und die Pflanzen Mālatī, Mallikā, Padma und Karavīra stehen in Blüte.
4.1.77
केतक्यः सिन्दुवाराश्च वासन्त्यश्च सुपुष्पिताः।
माधव्यो गन्धपूर्णाश्च कुन्दगुल्माश्च सर्वशः ॥ ४.१.७७ ॥
Die Ketaka- und Sindhuvāra-Pflanzen und die Vāsantī-Ranken stehen in voller Blüte; die Mādhavī-Ranken sind voller Duft, und die Kunda-Sträucher breiten sich überall aus.
4.1.78
चिरिबिल्वा मधूकाश्च वञ्जुला बकुलास्तथा।
चम्पकास्तिलकाश्चैव नागवृक्षाश्च पुष्पिताः ॥ ४.१.७८ ॥
Die Bäume Cirībilva, Madhūka, Vañjula und Bakula, ebenso die Bäume Campaka, Tilaka und Nāga, stehen in Blüte.
4.1.79
पद्मकाश्चैव शोभन्ते नीलाशोकाश्च पुष्पिताः।
लोध्राश्च गिरिपृष्ठेषु सिंहकेसरपिञ्जराः ॥ ४.१.७९ ॥
Auch die Padmaka-Bäume leuchten, und die blauen Aśoka-Bäume stehen in Blüte; an den Berghängen sind die Lodhra-Bäume gelb-braun wie die Mähne eines Löwen.
4.1.80
अङ्कोलाश्च कुरण्टाश्च चूर्णकाः पारिभद्रकाः।
चूताः पाटलयश्चापि कोविदाराश्च पुष्पिताः ॥ ४.१.८० ॥
Die Bäume Aṅkola, Kuraṇṭa, Cūrṇaka und Pāribhadraka, die Mangobäume, die Pāṭalā und die Kovidāra-Bäume stehen ebenfalls in Blüte.
4.1.81
मुचुकुन्दार्जुनाश्चैव दृश्यन्ते गिरिसानुषु।
केतकोद्दालकाश्चैव शिरीषाः शिंशपा धवाः ॥ ४.१.८१ ॥
Mucukunda- und Arjuna-Bäume sieht man auf den Bergrücken, ebenso Ketaka-, Uddālaka-, Śirīṣa-, Śiṃśapā- und Dhava-Bäume.
4.1.82
शाल्मल्यः किंशुकाश्चैव रक्ताः कुरबकास्तथा।
तिनिशा नक्तमालाश्च चन्दनाः स्यन्दनास्तथा ॥ ४.१.८२ ॥
Auch Śālmalī- und Kiṃśuka-Bäume, rote Kurabaka-Bäume, Tiniśa, Naktamāla, Candana und Syandana-Bäume sind zu sehen.
4.1.83
हिन्तालास्तिलकाश्चैव नागवृक्षाश्च पुष्पिताः।
पुष्पितान् पुष्पिताग्राभिर्लताभिः परिवेष्टितान् ॥ ४.१.८३ ॥
Auch Hintāla-, Tilaka- und Nāga-Bäume stehen in Blüte, umschlungen von Ranken mit blühenden Spitzen.
4.1.84
द्रुमान् पश्येह सौमित्रे पम्पाया रुचिरान् बहून्।
वातविक्षिप्तविटपान् यथासन्नान् द्रुमानिमान् ॥ ४.१.८४ ॥
Sieh hier, Saumitri, diese vielen lieblichen Bäume des Pampā, deren vom Wind geschüttelte Zweige nah beieinander stehen.
4.1.85
लताः समनुवर्तन्ते मत्ता इव वरस्त्रियः।
पादपात् पादपं गच्छन् शैलाच्छैलं वनाद् वनम् ॥ ४.१.८५ ॥
Die Ranken schmiegen sich an und folgen wie berauschte edle Frauen, von Baum zu Baum, von Berg zu Berg, von Wald zu Wald.
4.1.86
वाति नैकरसास्वादसम्मोदित इवानिलः।
केचित् पर्याप्तकुसुमाः पादपा मधुगन्धिनः ॥ ४.१.८६ ॥
Der Wind weht, als freue er sich, viele Geschmäcker gekostet zu haben; einige Bäume, voll erblüht, duften nach Honig.
4.1.87
केचिन्मुकुलसंवीताः श्यामवर्णा इवाबभुः।
इदं मृष्टमिदं स्वादु प्रफुल्लमिदमित्यपि ॥ ४.१.८७ ॥
Einige Bäume, von Knospen umhüllt, leuchten wie dunkelfarbig; und man könnte sagen: »Dies ist süß, dies ist köstlich, dies ist aufgeblüht«.
4.1.88
रागरक्तो मधुकरः कुसुमेष्वेव लीयते।
निलीय पुनरुत्पत्य सहसान्यत्र गच्छति।
मधुलुब्धो मधुकरः पम्पातीरद्रुमेष्वसौ ॥ ४.१.८८ ॥
Die von Leidenschaft gerötete Biene setzt sich nur auf Blüten; hat sie sich niedergelassen, fliegt sie wieder auf und fliegt plötzlich anderswohin. Diese honiggierige Biene durchstreift die Bäume am Ufer des Pampā.
4.1.89
इयं कुसुमसंघातैरुपस्तीर्णा सुखाकृता।
स्वयं निपतितैर्भूमिः शयनप्रस्तरैरिव ॥ ४.१.८९ ॥
Dieser Boden ist mit Blütenhaufen bedeckt, angenehm gemacht, als wären es von selbst gefallene Lagersteine.
4.1.90
विविधा विविधैः पुष्पैस्तैरेव नगसानुषु।
विस्तीर्णाः पीतरक्ताभाः सौमित्रे प्रस्तराः कृताः ॥ ४.१.९० ॥
O Saumitri, mit mannigfachen Blüten, eben mit diesen Blüten, sind auf den Bergabhängen breite Platten von gelblich-roter Färbung entstanden.
4.1.91
हिमान्ते पश्य सौमित्रे वृक्षाणां पुष्पसम्भवम्।
पुष्पमासे हि तरवः संघर्षादिव पुष्पिताः ॥ ४.१.९१ ॥
Am Ende des Winters, sieh, Saumitri, wie die Bäume blühen. Im Blütenmonat stehen die Bäume in Blüte, als hätte Reibung sie aufblühen lassen.
4.1.92
आह्वयन्त इवान्योन्यं नगाः षट्पदनादिताः।
कुसुमोत्तंसविटपाः शोभन्ते बहु लक्ष्मण ॥ ४.१.९२ ॥
Als riefen sie einander, hallen die Bäume vom Summen der Bienen wider, ihre Zweige mit Blüten gekrönt, und strahlen sehr, o Lakṣmaṇa.
4.1.93
एष कारण्डवः पक्षी विगाह्य सलिलं शुभम्।
रमते कान्तया सार्धं काममुद्दीपयन्निव ॥ ४.१.९३ ॥
Dieser Kāraṇḍava-Vogel, der in das schöne Wasser taucht, erfreut sich mit seiner Geliebten, als entfache er das Verlangen.
4.1.94
मन्दाकिन्यास्तु यदिदं रूपमेतन्मनोरमम्।
स्थाने जगति विख्याता गुणास्तस्या मनोरमाः ॥ ४.१.९४ ॥
Diese Gestalt der Mandākinī ist wahrhaft reizend; zu Recht sind ihre reizenden Eigenschaften in der Welt berühmt.
4.1.95
यदि दृश्येत सा साध्वी यदि चेह वसेमहि।
स्पृहयेयं न शक्राय नायोध्यायै रघूत्तम ॥ ४.१.९५ ॥
Wenn jene tugendhafte Frau hier zu sehen wäre und wir hier wohnten, o Bester der Raghus, würde ich weder Indras Reich noch Ayodhyā begehren.
4.1.96
न ह्येवं रमणीयेषु शाद्वलेषु तया सह।
रमतो मे भवेच्चिन्ता न स्पृहान्येषु वा भवेत् ॥ ४.१.९६ ॥
Wahrhaftig, würde ich mich mit ihr auf diesen lieblichen grasigen Wiesen erfreuen, hätte ich keine Sorge und kein Verlangen nach anderem.
4.1.97
अमी हि विविधैः पुष्पैस्तरवो विविधच्छदाः।
काननेऽस्मिन् विना कान्तां चिन्तामुत्पादयन्ति मे ॥ ४.१.९७ ॥
Diese Bäume mit ihren vielfältigen Blüten und mannigfaltigem Laub erwecken in mir Sorge in diesem Wald, ohne meine Geliebte.
4.1.98
पश्य शीतजलां चेमां सौमित्रे पुष्करायुताम्।
चक्रवाकानुचरितां कारण्डवनिषेविताम् ॥ ४.१.९८ ॥
Sieh, Saumitri, diesen Pampā-See mit kühlem Wasser, voller Lotusblüten, von Cakravāka-Vögeln besucht und von Kāraṇḍava-Enten bewohnt.
4.1.99
प्लवैः क्रौञ्चैश्च सम्पूर्णां महामृगनिषेविताम्।
अधिकं शोभते पम्पा विकूजद्भिर्विहंगमैः ॥ ४.१.९९ ॥
Voll von Wasservögeln und Kranichen, von großen Hirschen besucht, erstrahlt die Pampā noch mehr, da die Vögel rufen.
4.1.100
दीपयन्तीव मे कामं विविधा मुदिता द्विजाः।
श्यामां चन्द्रमुखीं स्मृत्वा प्रियां पद्मनिभेक्षणाम् ॥ ४.१.१०० ॥
Die vielen fröhlichen Vögel scheinen mein Verlangen zu entfachen und erinnern mich an meine Geliebte, mondgesichtig, dunkelhäutig und lotusäugig.
4.1.101
पश्य सानुषु चित्रेषु मृगीभिः सहितान् मृगान्।
मां पुनर्मृगशावाक्ष्या वैदेह्या विरहीकृतम्।
व्यथयन्तीव मे चित्तं संचरन्तस्ततस्ततः ॥ ४.१.१०१ ॥
Sieh die Hirsche mit ihren Hirschkühen auf den bunten Hängen. Von der rehäugigen Vaidehī getrennt, quälen mich ihre Wanderungen hierhin und dorthin, sie betrüben meinen Geist.
4.1.102
अस्मिन् सानुनि रम्ये हि मत्तद्विजगणाकुले।
पश्येयं यदि तां कान्तां ततः स्वस्ति भवेन्मम ॥ ४.१.१०२ ॥
Wenn ich auf diesem lieblichen Hang, voller berauschter Vogelschwärme, meine Geliebte sehen könnte, dann würde mir Wohlergehen zuteil.
4.1.103
जीवेयं खलु सौमित्रे मया सह सुमध्यमा।
सेवेत यदि वैदेही पम्पायाः पवनं शुभम् ॥ ४.१.१०३ ॥
O Saumitri, gewiss würde ich leben, wenn die schlanke Vaidehī mit mir die glückbringende Brise der Pampā genösse.
4.1.104
पद्मसौगन्धिकवहं शिवं शोकविनाशनम्।
धन्या लक्ष्मण सेवन्ते पम्पाया वनमारुतम् ॥ ४.१.१०४ ॥
O Lakṣmaṇa, glücklich sind jene, die den Waldwind der Pampā genießen, der den Duft von Lotus- und Saugandhika-Blüten trägt, heilsam und den Kummer vertreibend.
4.1.105
श्यामा पद्मपलाशाक्षी प्रिया विरहिता मया।
कथं धारयति प्राणान् विवशा जनकात्मजा ॥ ४.१.१०५ ॥
Die dunkle, lotusblätteräugige Geliebte, von mir getrennt, die hilflose Tochter Janakas — wie hält sie nur ihren Lebenshauch?
4.1.106
किं नु वक्ष्यामि धर्मज्ञं राजानं सत्यवादिनम्।
जनकं पृष्टसीतं तं कुशलं जनसंसदि ॥ ४.१.१०६ ॥
Was soll ich dem König Janaka, dem Kenner des Dharma und Wahrhaftigen, sagen, wenn er in der Versammlung des Volkes fragt: »Geht es Sītā gut?«
4.1.107
या मामनुगता मन्दं पित्रा प्रस्थापितं वनम्।
सीता धर्मं समास्थाय क्व नु सा वर्तते प्रिया ॥ ४.१.१०७ ॥
Sītā, meine Geliebte, die mir langsam folgte, als mich mein Vater in den Wald schickte, dem Dharma treu — wo ist sie jetzt?
4.1.108
तया विहीनः कृपणः कथं लक्ष्मण धारये।
या मामनुगता राज्याद् भ्रष्टं विहतचेतसम् ॥ ४.१.१०८ ॥
O Lakṣmaṇa, ihrer beraubt, elender Mensch, wie soll ich mich halten? Sie war es, die mir folgte, vom Königreich gestürzt, mit zerschlagenem Sinn.
4.1.109
तच्चार्वाञ्चितपद्माक्षं सुगन्धि शुभमव्रणम्।
अपश्यतो मुखं तस्याः सीदतीव मतिर्मम ॥ ४.१.१०९ ॥
Da ich ihr schönes, lotusäugiges, duftendes, glückverheißendes und makelloses Antlitz nicht sehe, sinkt mein Geist, als versagte er.
4.1.110
स्मितहास्यान्तरयुतं गुणवन्मधुरं हितम्।
वैदेह्या वाक्यमतुलं कदा श्रोष्यामि लक्ष्मण ॥ ४.१.११० ॥
Wann werde ich die unvergleichlichen Worte Vaidehīs hören, voller Lächeln und Lachen, tugendhaft, süß und heilsam, o Lakṣmaṇa?
4.1.111
प्राप्य दुःखं वने श्यामा मां मन्मथविकर्शितम्।
नष्टदुःखेव हृष्टेव साध्वी साध्वभ्यभाषत ॥ ४.१.१११ ॥
Obwohl sie im Wald Leid erfahren hatte, sprach die schlanke, tugendhafte Frau gut zu mir, dem von Liebe Ausgezehrten, als habe sie ihren Kummer vergessen und sei froh.
4.1.112
किं नु वक्ष्याम्ययोध्यायां कौसल्यां हि नृपात्मज।
क्व सा स्नुषेति पृच्छन्तीं कथं चापि मनस्विनीम् ॥ ४.१.११२ ॥
O Prinz, was werde ich Kausalyā in Ayodhyā sagen? Wie soll ich jener hochgesinnten Frau entgegentreten, wenn sie fragt: »Wo ist meine Schwiegertochter?«
4.1.113
गच्छ लक्ष्मण पश्य त्वं भरतं भ्रातृवत्सलम्।
नह्यहं जीवितुं शक्तस्तामृते जनकात्मजाम् ॥ ४.१.११३ ॥
Geh, Lakṣmaṇa, und sieh Bharata an, der seinen Brüdern zugetan ist. Denn ich kann ohne sie, die Tochter Janakas, wahrlich nicht leben.
4.1.114
उवाच लक्ष्मणो भ्राता वचनं युक्तमव्ययम् ॥ ४.१.११४ ॥
Lakṣmaṇa, sein Bruder, sprach diese passenden und unvergänglichen Worte.
4.1.115
संस्तम्भ राम भद्रं ते मा शुचः पुरुषोत्तम।
नेदृशानां मतिर्मन्दा भवत्यकलुषात्मनाम् ॥ ४.१.११५ ॥
Rāma, Glück sei mit dir. Fasse dich und sei nicht betrübt, bester der Männer. Der Verstand solcher Edelgesinnten wird nicht schwach.
4.1.116
स्मृत्वा वियोगजं दुःखं त्यज स्नेहं प्रिये जने।
अतिस्नेहपरिष्वङ्गाद् वर्तिरार्द्रापि दह्यते ॥ ४.१.११६ ॥
Erinnere dich an den Schmerz der Trennung und lass die Anhänglichkeit an den Geliebten los. Selbst ein feuchter Docht brennt, wenn die übermäßige Zuneigung ihn umschließt.
4.1.117
यदि गच्छति पातालं ततोऽभ्यधिकमेव वा।
सर्वथा रावणस्तात न भविष्यति राघव ॥ ४.१.११७ ॥
Selbst wenn Rāvaṇa in die Unterwelt hinabsteigt oder noch weiter, wird er keinesfalls entkommen, o Rāghava, Lieber.
4.1.118
प्रवृत्तिर्लभ्यतां तावत् तस्य पापस्य रक्षसः।
ततो हास्यति वा सीतां निधनं वा गमिष्यति ॥ ४.१.११८ ॥
Zunächst sollen wir Nachricht von jenem bösen Rākṣasa erhalten. Dann wird er Sītā entweder aufgeben oder seinem Untergang entgegengehen.
4.1.119
यदि याति दितेर्गर्भं रावणं सह सीतया।
तत्राप्येनं हनिष्यामि न चेद् दास्यति मैथिलीम् ॥ ४.१.११९ ॥
Selbst wenn Rāvaṇa mit Sītā in den Schoß der Diti flieht, will ich ihn auch dort erschlagen, falls er die Maithilī nicht zurückgibt.
4.1.120
स्वास्थ्यं भद्रं भजस्वार्य त्यज्यतां कृपणा मतिः।
अर्थो हि नष्टकार्यार्थैरयत्नेनाधिगम्यते ॥ ४.१.१२० ॥
Edler, nimm die gesegnete Standhaftigkeit an und lass den kleinmütigen Sinn fahren. Denn auch wer seine Vorhaben verloren hat, erreicht sein Ziel mühelos.
4.1.121
उत्साहो बलवानार्य नास्त्युत्साहात् परं बलम्।
सोत्साहस्य हि लोकेषु न किंचिदपि दुर्लभम् ॥ ४.१.१२१ ॥
Edler, Begeisterung ist die größte Kraft; es gibt keine größere Kraft als Begeisterung. Für den Begeisterten ist in den Welten nichts unerreichbar.
4.1.122
उत्साहवन्तः पुरुषा नावसीदन्ति कर्मसु।
उत्साहमात्रमाश्रित्य प्रतिलप्स्याम जानकीम् ॥ ४.१.१२२ ॥
Begeisterte Männer erlahmen bei ihren Unternehmungen nicht. Allein auf Begeisterung vertrauend, werden wir Jānakī wiedergewinnen.
4.1.123
त्यजतां कामवृत्तत्वं शोकं संन्यस्य पृष्ठतः।
महात्मानं कृतात्मानमात्मानं नावबुध्यसे ॥ ४.१.१२३ ॥
Gib das von Begierde geleitete Verhalten auf und wirf den Kummer hinter dich. Du erkennst dich selbst nicht, den Großseelen, den Selbstbeherrschten.
4.1.124
एवं सम्बोधितस्तेन शोकोपहतचेतनः।
त्यज्य शोकं च मोहं च रामो धैर्यमुपागमत् ॥ ४.१.१२४ ॥
So von ihm ermahnt, warf Rāma, dessen Geist vom Kummer getroffen war, Kummer und Verblendung ab und gewann seine Standhaftigkeit zurück.
4.1.125
सोऽभ्यतिक्रामदव्यग्रस्तामचिन्त्यपराक्रमः।
रामः पम्पां सुरुचिरां रम्यां पारिप्लवद्रुमाम् ॥ ४.१.१२५ ॥
Jener Rāma von unfassbarer Tapferkeit, gefasst und ungestört, zog weiter am lieblichen, herrlichen Pampā-See vorbei, dessen Bäume im Wind schwankten.
4.1.126
निरीक्षमाणः सहसा महात्मा
सर्वं वनं निर्झरकन्दरं च।
उद्विग्नचेताः सह लक्ष्मणेन
विचार्य दुःखोपहतः प्रतस्थे ॥ ४.१.१२६ ॥
Der großherzige Rāma, der plötzlich den ganzen Wald mit seinen Wasserfällen und Höhlen überblickte, beriet mit Lakṣmaṇa, aufgewühlten Geistes, und brach, vom Kummer getroffen, auf.
4.1.127
तं मत्तमातङ्गविलासगामी
गच्छन्तमव्यग्रमना महात्मा।
स लक्ष्मणो राघवमिष्टचेष्टो
ररक्ष धर्मेण बलेन चैव ॥ ४.१.१२७ ॥
Lakṣmaṇa, dessen Verhalten Rāghava lieb war, beschützte den großherzigen Mann, der mit dem verspielten Gang eines brünstigen Elefanten dahinschritt, mit unerschütterlichem Geist, und schützte Rāghava durch Dharma und Stärke.
4.1.128
तावृष्यमूकस्य समीपचारी
चरन् ददर्शाद्भुतदर्शनीयौ।
शाखामृगाणामधिपस्तरस्वी
वितत्रसे नैव विचेष्ट चेष्टाम् ॥ ४.१.१२८ ॥
Auf dem Ṛṣyamūka umherstreifend, sah der schnelle Herr der Affen die beiden, wundersam und anzusehen; er erschrak, doch regte er sich in seiner Haltung nicht.
4.1.129
स तौ महात्मा गजमन्दगामी
शाखामृगस्तत्र चरंश्चरन्तौ।
दृष्ट्वा विषादं परमं जगाम
चिन्तापरीतो भयभारभग्नः ॥ ४.१.१२९ ॥
Jener großherzige Affe, langsam schreitend wie ein Elefant, fiel, als er die beiden dort umherstreifen sah, in tiefe Niedergeschlagenheit, von Sorge umfangen und unter der Last der Furcht zerbrochen.
4.1.130
तमाश्रमं पुण्यसुखं शरण्यं
सदैव शाखामृगसेवितान्तम्।
त्रस्ताश्च दृष्ट्वा हरयोऽभिजग्मु-
र्महौजसौ राघवलक्ष्मणौ तौ ॥ ४.१.१३० ॥
Jene Einsiedelei, heilig und angenehm, eine Zuflucht, deren Grenzen stets von Affen besucht wurden; die verängstigten Affen sahen jene beiden mächtigen Helden, Rāghava und Lakṣmaṇa, und näherten sich ihnen.