வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 4.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.1.1
स तां पुष्करिणीं गत्वा पद्मोत्पलझषाकुलाम्।
रामः सौमित्रिसहितो विललापाकुलेन्द्रियः ॥ ४.१.१ ॥
அவர் தாமரையும் நீலோற்பலமும் மீன்களும் நிறைந்த அந்தத் தடாகத்திற்குச் சென்று, சௌமித்திரியுடன் கலங்கிய புலன்களுடன் புலம்பினார்.
4.1.2
तत्र दृष्ट्वैव तां हर्षादिन्द्रियाणि चकम्पिरे।
स कामवशमापन्नः सौमित्रिमिदमब्रवीत् ॥ ४.१.२ ॥
அங்கு அவளைக் கண்டதுமே மகிழ்ச்சியால் அவருடைய புலன்கள் நடுங்கின. காமத்தின் வசப்பட்ட அவர் சௌமித்திரியிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
4.1.3
सौमित्रे शोभते पम्पा वैदूर्यविमलोदका।
फुल्लपद्मोत्पलवती शोभिता विविधैर्द्रुमैः ॥ ४.१.३ ॥
சௌமித்திரியே! வைடூரியம் போல் தெளிந்த நீருடன், மலர்ந்த தாமரைகளும் நீலோற்பலங்களும் கொண்ட பம்பை அழகுற விளங்குகிறது; பல வகை மரங்களால் அது அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது.
4.1.4
सौमित्रे पश्य पम्पायाः काननं शुभदर्शनम्।
यत्र राजन्ति शैला वा द्रुमाः सशिखरा इव ॥ ४.१.४ ॥
சௌமித்திரியே! பம்பையின் அந்த அழகிய காட்சியுள்ள காட்டைப் பார், அங்கே மரங்கள் சிகரங்களுடன் கூடிய மலைகளைப் போல் ஒளிர்கின்றன.
4.1.5
मां तु शोकाभिसंतप्तमाधयः पीडयन्ति वै।
भरतस्य च दुःखेन वैदेह्या हरणेन च ॥ ४.१.५ ॥
ஆனால் துயரத்தால் தவிக்கும் என்னை மனத் துன்பங்கள் உண்மையிலேயே வருத்துகின்றன — பரதனின் துயரத்தாலும் வைதேகியின் கவர்ந்து செல்லப்பட்டதாலும்.
4.1.6
शोकार्तस्यापि मे पम्पा शोभते चित्रकानना।
व्यवकीर्णा बहुविधैः पुष्पैः शीतोदका शिवा ॥ ४.१.६ ॥
துயரத்தால் வாடும் எனக்கும்கூட இந்தப் பம்பை அழகான காடுகளுடன் விளங்குகிறது — பல வகை மலர்கள் சிதறிக் கிடக்கும், குளிர்ந்த நீருடைய, மங்கலமான அது.
4.1.7
नलिनैरपि संछन्ना ह्यत्यर्थशुभदर्शना।
सर्पव्यालानुचरिता मृगद्विजसमाकुला ॥ ४.१.७ ॥
தாமரைகளால் மூடப்பட்டு, மிகவும் அழகிய காட்சியுடையதாய், பாம்புகளும் கொடிய விலங்குகளும் உலவும் இடமாய், மான்களும் பறவைகளும் நிறைந்ததாய் இருக்கிறது.
4.1.8
अधिकं प्रविभात्येतन्नीलपीतं तु शाद्वलम्।
द्रुमाणां विविधैः पुष्पैः परिस्तोमैरिवार्पितम् ॥ ४.१.८ ॥
நீலமும் மஞ்சளுமாய் இந்தப் புல்வெளி மிகவும் ஒளிர்கிறது; மரங்களின் பல வகை மலர்களால் விரிக்கப்பட்ட விரிப்புகள் போலத் தோன்றுகிறது.
4.1.9
पुष्पभारसमृद्धानि शिखराणि समन्ततः।
लताभिः पुष्पिताग्राभिरुपगूढानि सर्वतः ॥ ४.१.९ ॥
எங்கும் மலர்ச்சுமையால் செழித்த சிகரங்கள், பூத்த நுனிகளையுடைய கொடிகளால் எல்லாப் பக்கங்களிலும் தழுவப்பட்டவை.
4.1.10
सुखानिलोऽयं सौमित्रे कालः प्रचुरमन्मथः।
गन्धवान् सुरभिर्मासो जातपुष्पफलद्रुमः ॥ ४.१.१० ॥
சௌமித்திரியே, இது இனிய காற்று வீசும் காலம்; மிகுந்த காமத்தை எழுப்பும் பருவம்; மணமும் இனிமையும் கொண்ட மாதம், மரங்கள் மலரும் கனியும் கொண்டிருக்கின்றன.
4.1.11
पश्य रूपाणि सौमित्रे वनानां पुष्पशालिनाम्।
सृजतां पुष्पवर्षाणि वर्षं तोयमुचामिव ॥ ४.१.११ ॥
சௌமித்திரியே, மலர் நிறைந்த காடுகளின் காட்சியைப் பார், அவை நீர் பொழியும் மேகங்கள் போல மலர்மழை பொழிகின்றன.
4.1.12
प्रस्तरेषु च रम्येषु विविधाः काननद्रुमाः।
वायुवेगप्रचलिताः पुष्पैरवकिरन्ति गाम् ॥ ४.१.१२ ॥
அழகிய பாறைகளின் மேல், காற்றின் வேகத்தால் அசைக்கப்பட்ட பல வகைக் காட்டு மரங்கள் பூக்களை நிலத்தில் சிதறுகின்றன.
4.1.13
पतितैः पतमानैश्च पादपस्थैश्च मारुतः।
कुसुमैः पश्य सौमित्रे क्रीडतीव समन्ततः ॥ ४.१.१३ ॥
சௌமித்திரியே, பாரு! விழுந்தவையும் விழுகின்றவையும் மரங்களில் இருப்பவையுமான மலர்களுடன் காற்று எங்கும் விளையாடுவது போலத் தெரிகிறது.
4.1.14
विक्षिपन् विविधाः शाखां नगानां कुसुमोत्कटाः।
मारुतश्चलितस्थानैः षट्पदैरनुगीयते ॥ ४.१.१४ ॥
மரங்களின் பல கிளைகளை அசைத்தபடி, மலர்களால் நிறைந்த காற்று வீசுகிறது; தம் இடங்களிலிருந்து எழுந்த வண்டுகள் அதனுடன் இசைக்கின்றன.
4.1.15
मत्तकोकिलसंनादैर्नर्तयन्निव पादपान्।
शैलकंदर निष्क्रान्तः प्रगीत इव चानिलः ॥ ४.१.१५ ॥
மதமெடுத்த குயில்களின் ஒலியால் மரங்களை ஆட்டுவிப்பது போல, மலைக் குகைகளிலிருந்து வெளிவந்த காற்று பாடப்படுவது போலத் தெரிகிறது.
4.1.16
तेन विक्षिपतात्यर्थं पवनेन समन्ततः।
अमी संसक्तशाखाग्रा ग्रथिता इव पादपाः ॥ ४.१.१६ ॥
அந்தக் காற்றால் எங்கும் மிகவும் அசைக்கப்பட்ட இந்த மரங்கள், கிளை நுனிகள் பின்னிப் பிணைந்து நெய்யப்பட்டவை போலத் தோன்றுகின்றன.
4.1.17
स एव सुखसंस्पर्शो वाति चन्दनशीतलः।
गन्धमभ्यवहन् पुण्यं श्रमापनयनोऽनिलः ॥ ४.१.१७ ॥
இதோ அதே இன்பமான தொடுகையுள்ள, சந்தனம் போல் குளிர்ந்த காற்று வீசுகிறது; அது தூய நறுமணத்தைக் கொண்டு வந்து களைப்பைப் போக்குகிறது.
4.1.18
अमी पवनविक्षिप्ता विनदन्तीव पादपाः।
षट्पदैरनुकूजद्भिर्वनेषु मधुगन्धिषु ॥ ४.१.१८ ॥
காற்றால் அசைக்கப்பட்ட இந்த மரங்கள் ஒலிப்பது போலத் தோன்றுகின்றன; தேன் மணம் வீசும் காடுகளில் வண்டுகள் அவற்றுடன் சேர்ந்து ரீங்கரிக்கின்றன.
4.1.19
गिरिप्रस्थेषु रम्येषु पुष्पवद्भिर्मनोरमैः।
संसक्तशिखराः शैला विराजन्ति महाद्रुमैः ॥ ४.१.१९ ॥
அழகிய மலைச் சரிவுகளில், மலர்கள் நிறைந்த மனங்கவரும் பெரிய மரங்களால் சூழப்பட்ட சிகரங்களையுடைய மலைகள் விளங்குகின்றன.
4.1.20
पुष्पसंछन्नशिखरा मारुतोत्क्षेपचञ्चलाः।
अमी मधुकरोत्तंसाः प्रगीता इव पादपाः ॥ ४.१.२० ॥
மலர்களால் மூடப்பட்ட உச்சிகளையுடையவையும், காற்றின் அசைவால் ஆடுபவையுமான இம்மரங்கள், வண்டுகளை முடியாக அணிந்து பாடுவது போல் உள்ளன.
4.1.21
सुपुष्पितांस्तु पश्यैतान् कर्णिकारान् समन्ततः।
हाटकप्रतिसंछन्नान् नरान् पीताम्बरानिव ॥ ४.१.२१ ॥
பார், எங்கும் நன்றாக மலர்ந்த இந்தக் கர்ணிகார மரங்களை. பொன்னால் மூடப்பட்டவை, மஞ்சள் ஆடை அணிந்த மனிதர்கள் போல் உள்ளன.
4.1.22
अयं वसन्तः सौमित्रे नानाविहगनादितः।
सीतया विप्रहीणस्य शोकसंदीपनो मम ॥ ४.१.२२ ॥
சுமித்திரையின் மகனே, இந்த வசந்தம் பலவகைப் பறவைகளின் ஒலியால் முழங்குகிறது; சீதையைப் பிரிந்த எனக்கு இது துயரைத் தூண்டுகிறது.
4.1.23
मां हि शोकसमाक्रान्तं संतापयति मन्मथः।
हृष्टं प्रवदमानश्च समाह्वयति कोकिलः ॥ ४.१.२३ ॥
துயரால் வாட்டப்பட்ட என்னை மன்மதன் வருத்துகிறான்; மகிழ்ச்சியுடன் கூவும் குயில் என்னை அழைப்பது போல் உள்ளது.
4.1.24
एष दात्यूहको हृष्टो रम्ये मां वननिर्झरे।
प्रणदन्मन्मथाविष्टं शोचयिष्यति लक्ष्मण ॥ ४.१.२४ ॥
லட்சுமணா, இந்த மகிழ்ச்சியான தாத்யூகப் பறவை இந்த அழகிய காட்டருவியில் கூவி, மன்மதனால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட என்னைத் துயரடையச் செய்யும்.
4.1.25
श्रुत्वैतस्य पुरा शब्दमाश्रमस्था मम प्रिया।
मामाहूय प्रमुदिताः परमं प्रत्यनन्दत ॥ ४.१.२५ ॥
முன்பு இதன் ஒலியைக் கேட்டு, ஆசிரமத்தில் இருந்த என் அன்புக்குரியவள் என்னை அழைத்து மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அதற்கு மகிழ்ந்தாள்.
4.1.26
एवं विचित्राः पतगा नानारावविराविणः।
वृक्षगुल्मलताः पश्य सम्पतन्ति समन्ततः ॥ ४.१.२६ ॥
இவ்வாறு பல வண்ணப் பறவைகள் பலவகை ஒலிகளை எழுப்பியபடி, மரங்கள், புதர்கள், கொடிகளின் மேல் எங்கும் பறந்து திரிவதைப் பார்.
4.1.27
विमिश्रा विहगाः पुंभिरात्मव्यूहाभिनन्दिताः।
भृङ्गराजप्रमुदिताः सौमित्रे मधुरस्वराः ॥ ४.१.२७ ॥
சௌமித்திரியே, ஆண் பறவைகளோடு கலந்த இப்பறவைகள் தங்கள் அழகில் மகிழ்ந்து, பிருங்கராஜப் பறவைகளுடன் களித்து, இனிய குரல்களில் ஒலிக்கின்றன.
4.1.28
अस्याः कूले प्रमुदिताः सङ्घशः शकुनास्त्विह।
दात्यूहरतिविक्रन्दैः पुंस्कोकिलरुतैरपि ॥ ४.१.२८ ॥
இந்த ஆற்றின் கரையில் இங்கு கூட்டம் கூட்டமாக பறவைகள் மகிழ்ந்திருக்கின்றன; தாத்யூஹப் பறவைகளின் மகிழ்ச்சிக் குரல்களோடும் ஆண் குயில்களின் கூவலோடும்.
4.1.29
स्वनन्ति पादपाश्चेमे ममानङ्गप्रदीपकाः।
अशोकस्तबकाङ्गारः षट्पदस्वननिःस्वनः ॥ ४.१.२९ ॥
இந்த மரங்களும் ஒலிக்கின்றன; இவை என் உள்ளத்தில் மன்மதனின் விளக்கை ஏற்றுபவை; அசோகக் கொத்துகள் கனல்கள் போலிருக்க, வண்டுகளின் ரீங்காரம் நிறைந்துள்ளது.
4.1.30
मां हि पल्लवताम्रार्चिर्वसन्ताग्निः प्रधक्ष्यति।
नहि तां सूक्ष्मपक्ष्माक्षीं सुकेशीं मृदुभाषिणीम् ॥ ४.१.३० ॥
புதிய தளிர்கள் போன்ற சிவந்த சுடர்களைக் கொண்ட வசந்தத் தீ என்னைத் தீய்த்து எரிக்கும்; ஆனால் நுண்ணிய இமைகளும் அழகிய கூந்தலும் மென்மையான பேச்சும் உடையவளை அது எரிக்காது.
4.1.31
अपश्यतो मे सौमित्रे जीवितेऽस्ति प्रयोजनम्।
अयं हि रुचिरस्तस्याः कालो रुचिरकाननः ॥ ४.१.३१ ॥
சௌமித்ரா, அவளைக் காணாத நிலையில் என் வாழ்வுக்கு என்ன பயன்? அவளுக்கு உரிய இந்தப் பருவம் அழகிய காடுகளுடன் உண்மையிலேயே இனிமையானது.
4.1.32
कोकिलाकुलसीमान्तो दयिताया ममानघ।
मन्मथायाससम्भूतो वसन्तगुणवर्धितः ॥ ४.१.३२ ॥
குற்றமற்றவனே, என் அன்பிற்குரியவளின் இந்தப் பருவம், எல்லைகள் குயில்களால் நிறைந்தது; மன்மதனின் வேதனையால் பிறந்து வசந்தத்தின் குணங்களால் பெருகியது.
4.1.33
अयं मां धक्ष्यति क्षिप्रं शोकाग्निर्नचिरादिव।
अपश्यतस्तां वनितां पश्यतो रुचिरान् द्रुमान् ॥ ४.१.३३ ॥
இந்தத் துயரத்தீ விரைவில் என்னை எரித்துவிடும், நீண்ட காலம் ஆகாது. அந்தப் பெண்ணைக் காணாமல், அழகிய மரங்களைக் காணும் நிலையில்.
4.1.34
ममायमात्मप्रभवो भूयस्त्वमुपयास्यति।
अदृश्यमाना वैदेही शोकं वर्धयतीह मे ॥ ४.१.३४ ॥
என்னிலிருந்து பிறந்த இந்தத் துயரம் மீண்டும் உன்னை அணுகும். காணப்படாத வைதேகி இங்கே என் துயரைப் பெருக்குகிறாள்.
4.1.35
दृश्यमानो वसन्तश्च स्वेदसंसर्गदूषकः।
मां हि सा मृगशावाक्षी चिन्ताशोकबलात्कृतम् ॥ ४.१.३५ ॥
கண்ணுக்குத் தெரியும் வசந்தம், கூடலின் வியர்வையைக் கெடுப்பது; என்னை. உண்மையில் மான்குட்டி போன்ற கண்களுடையவள், கவலையும் துயரும் வலுவாக அழுத்திய நிலையில்.
4.1.36
संतापयति सौमित्रे क्रूरश्चैत्रवनानिलः।
अमी मयूराः शोभन्ते प्रनृत्यन्तस्ततस्ततः ॥ ४.१.३६ ॥
சௌமித்ரா, சைத்ர வனத்தின் கொடிய காற்று என்னை வருத்துகிறது. இங்கும் அங்கும் நடனமாடும் இந்த மயில்கள் அழகாகத் திகழ்கின்றன.
4.1.37
स्वैः पक्षैः पवनोद्धूतैर्गवाक्षैः स्फाटिकैरिव।
शिखिनीभिः परिवृतास्त एते मदमूर्च्छिताः ॥ ४.१.३७ ॥
காற்றில் அசையும் தங்கள் சிறகுகளால், பளிங்கு சாளரங்கள் போன்ற அவை, பெண் மயில்களால் சூழப்பட்டு, களிப்பால் மயங்கியவையாய் இவை நிற்கின்றன.
4.1.38
मन्मथाभिपरीतस्य मम मन्मथवर्धनाः।
पश्य लक्ष्मण नृत्यन्तं मयूरमुपनृत्यति ॥ ४.१.३८ ॥
காமத்தால் வாட்டப்பட்ட எனக்கு இவை காமத்தைப் பெருக்குகின்றன. லக்ஷ்மணா, நடனமாடும் மயிலைப் பார், அருகில் ஒருத்தி ஆடுகிறாள்.
4.1.39
शिखिनी मन्मथार्तैषा भर्तारं गिरिसानुनि।
तामेव मनसा रामां मयूरोऽप्यनुधावति ॥ ४.१.३९ ॥
காமத்தால் வாட்டப்பட்ட இந்த பெண் மயில், மலைச்சரிவில் தன் துணையை நாடுகிறது. அந்தப் பெண்ணையே மனதில் கொண்டு ஆண் மயிலும் அவளைப் பின்தொடர்கிறது.
4.1.40
वितत्य रुचिरौ पक्षौ रुतैरुपहसन्निव।
मयूरस्य वने नूनं रक्षसा न हृता प्रिया ॥ ४.१.४० ॥
அழகிய சிறகுகளை விரித்து, தன் குரலால் என்னை நகைப்பது போல, இந்தக் காட்டில் மயிலின் அன்புக்குரியவளை ஒரு அரக்கன் கவர்ந்து செல்லவில்லை போலும்.
4.1.41
तस्मान्नृत्यति रम्येषु वनेषु सह कान्तया।
मम त्वयं विना वासः पुष्पमासे सुदुःसहः ॥ ४.१.४१ ॥
ஆகையால் அவன் அழகிய காடுகளில் தன் அன்பியுடன் ஆடுகிறான். ஆனால் எனக்கோ பூப்பருவ மாதத்தில் இந்த வாழ்க்கை, அவள் இன்றி, மிகவும் தாங்க முடியாததாகும்.
4.1.42
पश्य लक्ष्मण संरागस्तिर्यग्योनिगतेष्वपि।
यदेषा शिखिनी कामाद् भर्तारमभिवर्तते ॥ ४.१.४२ ॥
லக்ஷ்மணா, பார்; விலங்குப் பிறவிகளிலும் காதல் எவ்வளவு ஆழமாக இருக்கிறது! இந்தப் பெண் மயில் காமத்தால் தன் துணையை நோக்கித் திரும்புகிறது.
4.1.43
ममाप्येवं विशालाक्षी जानकी जातसम्भ्रमा।
मदनेनाभिवर्तेत यदि नापहृता भवेत् ॥ ४.१.४३ ॥
சீதா அபகரிக்கப்படாமல் இருந்திருந்தால், விசாலாட்சியான ஜானகியும் இவ்வாறே பதற்றத்துடன் காமத்தால் என்னை நோக்கி திரும்பியிருப்பாள்.
4.1.44
पश्य लक्ष्मण पुष्पाणि निष्फलानि भवन्ति मे।
पुष्पभारसमृद्धानां वनानां शिशिरात्यये ॥ ४.१.४४ ॥
பார், லக்ஷ்மணா, சிசிர காலம் கழிந்த பின்பு, மலர்ச் சுமையால் செழித்த காடுகளின் மலர்கள் எனக்கு பயனற்றவையாகத் தோன்றுகின்றன.
4.1.45
रुचिराण्यपि पुष्पाणि पादपानामतिश्रिया।
निष्फलानि महीं यान्ति समं मधुकरोत्करैः ॥ ४.१.४५ ॥
மரங்களின் அழகான மலர்களும் தம் மிகுந்த சோபையுடன் பயனற்றவையாகி, வண்டுக் கூட்டங்களுடன் சேர்ந்து நிலத்தில் விழுகின்றன.
4.1.46
नदन्ति कामं शकुना मुदिताः सङ्घशः कलम्।
आह्वयन्त इवान्योन्यं कामोन्मादकरा मम ॥ ४.१.४६ ॥
மகிழ்ச்சியடைந்த பறவைகள் கூட்டமாக இனிமையாக மனம் போல் ஒலிக்கின்றன; ஒன்றையொன்று அழைப்பது போல, அவை என்னுள் காம வெறியைத் தூண்டுகின்றன.
4.1.47
वसन्तो यदि तत्रापि यत्र मे वसति प्रिया।
नूनं परवशा सीता सापि शोचत्यहं यथा ॥ ४.१.४७ ॥
என் அன்புக்குரியவள் வாழும் இடத்திலும் வசந்தம் இருந்தால், நிச்சயமாக பிறர் வசத்தில் இருக்கும் சீதையும் நானைப் போலவே துயருறுவாள்.
4.1.48
नूनं न तु वसन्तस्तं देशं स्पृशति यत्र सा।
कथं ह्यसितपद्माक्षी वर्तयेत् सा मया विना ॥ ४.१.४८ ॥
நிச்சயமாக வசந்தம் அவள் இருக்கும் அந்த இடத்தைத் தொடுவதில்லை; நீலத் தாமரைக் கண்ணாள் அவள் என்னைப் பிரிந்து எப்படி வாழ்வாள்?
4.1.49
अथवा वर्तते तत्र वसन्तो यत्र मे प्रिया।
किं करिष्यति सुश्रोणी सा तु निर्भर्त्सिता परैः ॥ ४.१.४९ ॥
அல்லது வசந்தம் என் அன்பானவள் இருக்கும் இடத்தில் இருக்கிறதோ? அழகிய இடையுடையவள், பிறரால் இகழப்பட்டு என்ன செய்வாளோ?
4.1.50
श्यामा पद्मपलाशाक्षी मृदुभाषा च मे प्रिया।
नूनं वसन्तमासाद्य परित्यक्ष्यति जीवितम् ॥ ४.१.५० ॥
கருநிறத்தவளும், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடையவளும், மென்மையாகப் பேசுபவளுமான என் அன்பானவள், நிச்சயமாக வசந்தத்தை அடைந்து உயிரை விட்டுவிடுவாள்.
4.1.51
दृढं हि हृदये बुद्धिर्मम सम्परिवर्तते।
नालं वर्तयितुं सीता साध्वी मद्विरहं गता ॥ ४.१.५१ ॥
என் மனதில் இது உறுதியாகத் திரும்பத் திரும்ப எழுகிறது: புனிதையான சீதை என் பிரிவை அடைந்து உயிர்வாழ இயலாதவள்.
4.1.52
मयि भावो हि वैदेह्यास्तत्त्वतो विनिवेशितः।
ममापि भावः सीतायां सर्वथा विनिवेशितः ॥ ४.१.५२ ॥
உண்மையில் வைதேகியின் அன்பு என்னிடம் முழுமையாக நிலைபெற்றுள்ளது; என் அன்பும் சீதையிடம் முற்றிலும் நிலைபெற்றுள்ளது.
4.1.53
एष पुष्पवहो वायुः सुखस्पर्शो हिमावहः।
तां विचिन्तयतः कान्तां पावकप्रतिमो मम ॥ ४.१.५३ ॥
மலர்களைச் சுமந்து வரும், இன்பமான தொடுதல் கொண்ட, குளிர்ச்சி தரும் இந்தக் காற்று, அந்த அன்பானவளை நினைக்கும் எனக்கு நெருப்பு போலிருக்கிறது.
4.1.54
सदा सुखमहं मन्ये यं पुरा सह सीतया।
मारुतः स विना सीतां शोकसंजननो मम ॥ ४.१.५४ ॥
முன்பு சீதையுடன் இருந்தபோது எப்போதும் இன்பமானதாகக் கருதிய அந்தக் காற்று, சீதை இல்லாமல் எனக்குத் துயரத்தைத் தருகிறது.
4.1.55
तां विनाथ विहङ्गोऽसौ पक्षी प्रणदितस्तदा।
वायसः पादपगतः प्रहृष्टमभिकूजति ॥ ४.१.५५ ॥
அவள் இல்லாமல் அப்போது அந்தப் பறவை, சிறகுடைய அது, கத்திக்கொண்டு, மரத்தில் அமர்ந்த காக்கை மகிழ்ச்சியோடு கரைகிறது.
4.1.56
एष वै तत्र वैदेह्या विहगः प्रतिहारकः।
पक्षी मां तु विशालाक्ष्याः समीपमुपनेष्यति ॥ ४.१.५६ ॥
இதோ அங்கே வைதேஹியின் தூதனான இந்தப் பறவை, சிறகுடைய இது, பெரிய கண்ணுடையவளின் அருகில் என்னைக் கொண்டு செல்லும்.
4.1.57
पश्य लक्ष्मण संनादं वने मदविवर्धनम्।
पुष्पिताग्रेषु वृक्षेषु द्विजानामवकूजताम् ॥ ४.१.५७ ॥
லட்சுமணா, பார், காட்டில் களிப்பை வளர்க்கும் இந்த ஒலியை; மலர்ந்த நுனிகளையுடைய மரங்களில் பறவைகள் கூவுகின்றன.
4.1.58
विक्षिप्तां पवनेनैतामसौ तिलकमञ्जरीम्।
षट्पदः सहसाभ्येति मदोद्धूतामिव प्रियाम् ॥ ४.१.५८ ॥
காற்றால் அசைக்கப்பட்ட இந்தத் திலக மஞ்சரியை அந்த வண்டு திடீரென அணுகுகிறது; மதத்தால் அசைந்த காதலியை அணுகுவது போல.
4.1.59
कामिनामयमत्यन्तमशोकः शोकवर्धनः।
स्तबकैः पवनोत्क्षिप्तैस्तर्जयन्निव मां स्थितः ॥ ४.१.५९ ॥
காதலர்களுக்கு இந்த அசோகம் மிகுந்த துயரை வளர்ப்பது; காற்றால் அசைக்கப்பட்ட கொத்துகளால் என்னை அச்சுறுத்துவது போல நிற்கிறது.
4.1.60
अमी लक्ष्मण दृश्यन्ते चूताः कुसुमशालिनः।
विभ्रमोत्सिक्तमनसः साङ्गरागा नरा इव ॥ ४.१.६० ॥
லட்சுமணா, இதோ மலர்களால் நிறைந்த மாமரங்கள் தெரிகின்றன; காமக் களிப்பால் மனம் கிளர்ந்தவை, அங்கராகம் பூசிய மனிதர்களைப் போல.
4.1.61
सौमित्रे पश्य पम्पायाश्चित्रासु वनराजिषु।
किंनरा नरशार्दूल विचरन्ति यतस्ततः ॥ ४.१.६१ ॥
சௌமித்ரியே, பம்பையின் பல வண்ண வனவரிசைகளைப் பார், நரசிரேஷ்டனே! கிம்னரர்கள் அங்கும் இங்கும் சஞ்சரிக்கின்றனர்.
4.1.62
इमानि शुभगन्धीनि पश्य लक्ष्मण सर्वशः।
नलिनानि प्रकाशन्ते जले तरुणसूर्यवत् ॥ ४.१.६२ ॥
லக்ஷ்மணா, பார்! எல்லாப் பக்கமும் நல்ல மணம் கொண்ட இந்தத் தாமரைகள் நீரில் இளஞ்சூரியனைப் போல ஒளிர்கின்றன.
4.1.63
एषा प्रसन्नसलिला पद्मनीलोत्पलायुता।
हंसकारण्डवाकीर्णा पम्पा सौगन्धिकायुता ॥ ४.१.६३ ॥
தெளிந்த நீருடையதும், தாமரையும் நீல அல்லிகளும் நிறைந்ததும், அன்னங்களும் காரண்டவப் பறவைகளும் பரவியதும், சௌகந்திகத் தாமரைகள் கொண்டதுமான இந்தப் பம்பை!
4.1.64
जले तरुणसूर्याभैः षट्पदाहतकेसरैः।
पङ्कजैः शोभते पम्पा समन्तादभिसंवृता ॥ ४.१.६४ ॥
நீரில் இளஞ்சூரியனின் ஒளியுடையதும், வண்டுகளால் அசைக்கப்பட்ட மகரந்தங்களுடையதுமான தாமரைகளால் பம்பை எங்கும் சூழப்பட்டு அழகுடன் விளங்குகிறது.
4.1.65
चक्रवाकयुता नित्यं चित्रप्रस्थवनान्तरा।
मातङ्गमृगयूथैश्च शोभते सलिलार्थिभिः ॥ ४.१.६५ ॥
எப்போதும் சக்கரவாகப் பறவைகளுடன், பல வண்ணமான மேட்டுநிலங்களும் காடுகளும் சூழ்ந்து, நீர் விரும்பி வரும் யானைக் கூட்டங்களாலும் மான்களாலும் பம்பை அழகுறுகிறது.
4.1.66
पवनाहतवेगाभिरूर्मिभिर्विमलेऽम्भसि।
पङ्कजानि विराजन्ते ताड्यमानानि लक्ष्मण ॥ ४.१.६६ ॥
லக்ஷ்மணா, காற்றின் வேகத்தால் தாக்கப்பட்ட அலைகளால் தெளிந்த நீரில் அடிபட்டுக்கொண்டு இந்தத் தாமரைகள் விளங்குகின்றன.
4.1.67
पद्मपत्रविशालाक्षीं सततं प्रियपङ्कजाम्।
अपश्यतो मे वैदेहीं जीवितं नाभिरोचते ॥ ४.१.६७ ॥
தாமரை இதழ் போன்ற விசாலக் கண்களையும், எப்போதும் விருப்பமான தாமரையை ஏந்தியவளுமான வைதேகியை நான் காணாதபோது, வாழ்க்கை எனக்கு இனிக்கவில்லை.
4.1.68
अहो कामस्य वामत्वं यो गतामपि दुर्लभाम्।
स्मारयिष्यति कल्याणीं कल्याणतरवादिनीम् ॥ ४.१.६८ ॥
ஆ! காமத்தின் கொடுமை! அரிதாகி மறைந்துபோன, மிக இனிமையாகப் பேசும் அந்த கல்யாணியை அது எனக்கு நினைவூட்டுகிறது.
4.1.69
शक्यो धारयितुं कामो भवेदभ्यागतो मया।
यदि भूयो वसन्तो मां न हन्यात् पुष्पितद्रुमः ॥ ४.१.६९ ॥
மலர்ந்த மரங்களுடன் கூடிய வசந்தம் மீண்டும் என்னைக் கொல்லாமல் இருந்தால், என்னிடம் வந்த இந்த காமத்தை அடக்கி வைக்க முடியும்.
4.1.70
यानि स्म रमणीयानि तया सह भवन्ति मे।
तान्येवारमणीयानि जायन्ते मे तया विना ॥ ४.१.७० ॥
அவளுடன் இருந்தபோது எனக்கு இனிமையாக இருந்தவை, அவள் இல்லாமல் இப்போது இனிமையற்றவையாகின்றன.
4.1.71
पद्मकोशपलाशानि द्रष्टुं दृष्टिर्हि मन्यते।
सीताया नेत्रकोशाभ्यां सदृशानीति लक्ष्मण ॥ ४.१.७१ ॥
லக்ஷ்மணா, தாமரை மொட்டுகளையும் இதழ்களையும் காண என் பார்வை விரும்புகிறது; அவை சீதையின் கண்ணிமைகளைப் போல் இருக்கின்றன.
4.1.72
पद्मकेसरसंसृष्टो वृक्षान्तरविनिःसृतः।
निःश्वास इव सीताया वाति वायुर्मनोहरः ॥ ४.१.७२ ॥
தாமரைத் தேன்துகள்களால் தோய்ந்து, மரங்களின் இடைவெளியிலிருந்து வீசும் இந்தக் காற்று, சீதையின் பெருமூச்சைப் போல் மனம் கவர வீசுகிறது.
4.1.73
सौमित्रे पश्य पम्पाया दक्षिणे गिरिसानुषु।
पुष्पितां कर्णिकारस्य यष्टिं परमशोभिताम् ॥ ४.१.७३ ॥
சௌமித்ரியே, பம்பையின் தெற்கே மலைச் சரிவுகளில் பார், கர்ணிகார மரத்தின் மிக அழகாக மலர்ந்த கிளையை.
4.1.74
अधिकं शैलराजोऽयं धातुभिस्तु विभूषितः।
विचित्रं सृजते रेणुं वायुवेगविघट्टितम् ॥ ४.१.७४ ॥
இந்த மலைகளின் அரசன் கனிமங்களால் மிகவும் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளான்; காற்றின் வேகத்தால் அசைக்கப்பட்ட அற்புதமான தூளை அது வீசுகிறது.
4.1.75
गिरिप्रस्थास्तु सौमित्रे सर्वतः सम्प्रपुष्पितैः।
निष्पत्रैः सर्वतो रम्यैः प्रदीप्ता इव किंशुकैः ॥ ४.१.७५ ॥
சௌமித்ரியே, மலைமேடுகள் எங்கும் முழுதாக மலர்ந்து, இலையற்ற அழகிய கிம்சுக மரங்களால் எரிவது போல ஒளிர்கின்றன.
4.1.76
पम्पातीररुहाश्चेमे संसिक्ता मधुगन्धिनः।
मालतीमल्लिकापद्मकरवीराश्च पुष्पिताः ॥ ४.१.७६ ॥
பம்பைக் கரையில் வளர்ந்த இம்மரங்கள், நீர் பாய்ந்து தேன் மணம் வீசுபவை; மாலதி, மல்லிகை, தாமரை, அரளி ஆகியவையும் பூத்துள்ளன.
4.1.77
केतक्यः सिन्दुवाराश्च वासन्त्यश्च सुपुष्पिताः।
माधव्यो गन्धपूर्णाश्च कुन्दगुल्माश्च सर्वशः ॥ ४.१.७७ ॥
தாழை, நொச்சி, வாசந்தி கொடிகளும் நன்கு மலர்ந்துள்ளன; மாதவி கொடிகள் நறுமணம் நிறைந்துள்ளன, குந்த புதர்களும் எங்கும் பரவியுள்ளன.
4.1.78
चिरिबिल्वा मधूकाश्च वञ्जुला बकुलास्तथा।
चम्पकास्तिलकाश्चैव नागवृक्षाश्च पुष्पिताः ॥ ४.१.७८ ॥
சிரிபில்வம், மதூகம், வஞ்சுலம், பகுலம், சம்பகம், திலகம், நாகமரங்கள் ஆகியவையும் பூத்துள்ளன.
4.1.79
पद्मकाश्चैव शोभन्ते नीलाशोकाश्च पुष्पिताः।
लोध्राश्च गिरिपृष्ठेषु सिंहकेसरपिञ्जराः ॥ ४.१.७९ ॥
தாமரை போன்ற மரங்களும் அழகுடன் விளங்குகின்றன; நீல அசோக மரங்கள் மலர்ந்திருக்கின்றன; மலைச் சரிவுகளில் லோத்ர மரங்கள் சிங்கத்தின் பிடரி போல பொன்னிறமாக உள்ளன.
4.1.80
अङ्कोलाश्च कुरण्टाश्च चूर्णकाः पारिभद्रकाः।
चूताः पाटलयश्चापि कोविदाराश्च पुष्पिताः ॥ ४.१.८० ॥
அங்கோலம், குரண்டம், சூர்ணகம், பாரிபத்ரம், மா, பாடலம் மற்றும் கோவிதார மரங்களும் மலர்ந்திருக்கின்றன.
4.1.81
मुचुकुन्दार्जुनाश्चैव दृश्यन्ते गिरिसानुषु।
केतकोद्दालकाश्चैव शिरीषाः शिंशपा धवाः ॥ ४.१.८१ ॥
முசுகுந்த, அர்ஜுன மரங்கள் மலைச் சிகரங்களில் காணப்படுகின்றன; கேதக, உத்தாலக, சிரீஷ, சிம்சபா, தவ மரங்களும் தெரிகின்றன.
4.1.82
शाल्मल्यः किंशुकाश्चैव रक्ताः कुरबकास्तथा।
तिनिशा नक्तमालाश्च चन्दनाः स्यन्दनास्तथा ॥ ४.१.८२ ॥
சால்மலி, கிம்சுக மரங்களும், சிவந்த குரபக மரங்களும், திநிச, நக்தமால, சந்தன, ஸ்யந்தன மரங்களும் காணப்படுகின்றன.
4.1.83
हिन्तालास्तिलकाश्चैव नागवृक्षाश्च पुष्पिताः।
पुष्पितान् पुष्पिताग्राभिर्लताभिः परिवेष्टितान् ॥ ४.१.८३ ॥
ஹிந்தால, திலக, நாக மரங்களும் மலர்ந்திருக்கின்றன; அவை மலர்ந்த நுனிகளையுடைய கொடிகளால் சூழப்பட்டுள்ளன.
4.1.84
द्रुमान् पश्येह सौमित्रे पम्पाया रुचिरान् बहून्।
वातविक्षिप्तविटपान् यथासन्नान् द्रुमानिमान् ॥ ४.१.८४ ॥
சௌமித்ரியே, பம்பை ஏரியின் இந்த அழகிய பல மரங்களைப் பார்; காற்றில் அசையும் கிளைகளுடன் இவை அருகில் நிற்கின்றன.
4.1.85
लताः समनुवर्तन्ते मत्ता इव वरस्त्रियः।
पादपात् पादपं गच्छन् शैलाच्छैलं वनाद् वनम् ॥ ४.१.८५ ॥
மதமேறிய சிறந்த பெண்களைப் போல கொடிகள் பின்தொடர்கின்றன; மரத்திலிருந்து மரத்துக்கும், மலையிலிருந்து மலைக்கும், காட்டிலிருந்து காட்டுக்கும் செல்கின்றன.
4.1.86
वाति नैकरसास्वादसम्मोदित इवानिलः।
केचित् पर्याप्तकुसुमाः पादपा मधुगन्धिनः ॥ ४.१.८६ ॥
பல சுவைகளைச் சுவைத்து மகிழ்ந்தவனைப் போல காற்று வீசுகிறது; சில மரங்கள் நிறைய மலர்ந்து தேனின் மணம் வீசுகின்றன.
4.1.87
केचिन्मुकुलसंवीताः श्यामवर्णा इवाबभुः।
इदं मृष्टमिदं स्वादु प्रफुल्लमिदमित्यपि ॥ ४.१.८७ ॥
சில மரங்கள் அரும்புகளால் மூடப்பட்டு கருநிறமானவை போலத் தோன்றுகின்றன; 'இது இனிமை, இது சுவையானது, இது மலர்ந்துள்ளது' என்றும் (கூறலாம்).
4.1.88
रागरक्तो मधुकरः कुसुमेष्वेव लीयते।
निलीय पुनरुत्पत्य सहसान्यत्र गच्छति।
मधुलुब्धो मधुकरः पम्पातीरद्रुमेष्वसौ ॥ ४.१.८८ ॥
நிறத்தில் தோய்ந்த வண்டு மலர்களிலேயே அமர்கிறது; அமர்ந்து பின் மீண்டும் பறந்து திடீரென வேறிடத்துக்குப் போகிறது. தேனில் பேராசை கொண்ட அந்த வண்டு பம்பை கரை மரங்களில் (இவ்வாறு திரிகிறது).
4.1.89
इयं कुसुमसंघातैरुपस्तीर्णा सुखाकृता।
स्वयं निपतितैर्भूमिः शयनप्रस्तरैरिव ॥ ४.१.८९ ॥
இந்த நிலம் மலர்த்திரள்களால் விரிக்கப்பட்டு, தானாக விழுந்த படுக்கைக் கற்களைப் போல இன்பமாக அமைந்துள்ளது.
4.1.90
विविधा विविधैः पुष्पैस्तैरेव नगसानुषु।
विस्तीर्णाः पीतरक्ताभाः सौमित्रे प्रस्तराः कृताः ॥ ४.१.९० ॥
ஓ சௌமித்திரா, பல வகையான மலர்களால், அதே மலர்களால், மலைச்சாரல்களில் மஞ்சளும் சிவப்புமான ஒளியுடைய பரந்த பாறைகள் உருவாகியுள்ளன.
4.1.91
हिमान्ते पश्य सौमित्रे वृक्षाणां पुष्पसम्भवम्।
पुष्पमासे हि तरवः संघर्षादिव पुष्पिताः ॥ ४.१.९१ ॥
பனிக்காலத்தின் முடிவில் பார், சௌமித்ரியே; மரங்களில் மலர்கள் பூத்திருப்பதை. மலர்க்காலத்தில் மரங்கள் உராய்வினால் பூத்தவைபோல் மலர்ந்துள்ளன.
4.1.92
आह्वयन्त इवान्योन्यं नगाः षट्पदनादिताः।
कुसुमोत्तंसविटपाः शोभन्ते बहु लक्ष्मण ॥ ४.१.९२ ॥
ஒன்றையொன்று அழைப்பவை போல், வண்டுகளின் ஒலியால் நிறைந்த மரங்கள், மலர்ச் சூடிய கிளைகளுடன், லக்ஷ்மணா, மிகவும் அழகாகத் திகழ்கின்றன.
4.1.93
एष कारण्डवः पक्षी विगाह्य सलिलं शुभम्।
रमते कान्तया सार्धं काममुद्दीपयन्निव ॥ ४.१.९३ ॥
இந்த காரண்டவப் பறவை அழகிய நீரில் மூழ்கி, தன் காதலியுடன் மகிழ்கிறது; காமத்தைத் தூண்டுவது போல.
4.1.94
मन्दाकिन्यास्तु यदिदं रूपमेतन्मनोरमम्।
स्थाने जगति विख्याता गुणास्तस्या मनोरमाः ॥ ४.१.९४ ॥
மந்தாகினியின் இந்த அழகு மிகவும் மனோரமம்; உலகில் அவளுடைய மனோரம குணங்கள் தகுதியாகவே புகழ்பெற்றவை.
4.1.95
यदि दृश्येत सा साध्वी यदि चेह वसेमहि।
स्पृहयेयं न शक्राय नायोध्यायै रघूत्तम ॥ ४.१.९५ ॥
அவள் இங்கே காணப்பட்டாலும், நாம் இங்கே வசித்தாலும், ரகுச்ரேஷ்டா, நான் இந்திரனின் உலகையும் விரும்பமாட்டேன், அயோத்தியையும் விரும்பமாட்டேன்.
4.1.96
न ह्येवं रमणीयेषु शाद्वलेषु तया सह।
रमतो मे भवेच्चिन्ता न स्पृहान्येषु वा भवेत् ॥ ४.१.९६ ॥
உண்மையில், அவளுடன் இந்த இனிய புல்வெளிகளில் மகிழ்ந்திருக்கும்போது எனக்குக் கவலை இராது; பிறவற்றில் விருப்பமும் இராது.
4.1.97
अमी हि विविधैः पुष्पैस्तरवो विविधच्छदाः।
काननेऽस्मिन् विना कान्तां चिन्तामुत्पादयन्ति मे ॥ ४.१.९७ ॥
பலவிதமான மலர்களும் பலவிதமான இலைகளும் கொண்ட இம்மரங்கள், இந்தக் காட்டில், அன்பிற்குரியவள் இல்லாமல் என்னுள் கவலையை எழுப்புகின்றன.
4.1.98
पश्य शीतजलां चेमां सौमित्रे पुष्करायुताम्।
चक्रवाकानुचरितां कारण्डवनिषेविताम् ॥ ४.१.९८ ॥
சௌமித்ரா, இதோ பார், குளிர்ந்த நீருடையதும், தாமரைகள் நிறைந்ததும், சக்ரவாகப் பறவைகள் திரிவதும், காரண்டவப் பறவைகள் வந்தடைவதுமான இதைப் பார்.
4.1.99
प्लवैः क्रौञ्चैश्च सम्पूर्णां महामृगनिषेविताम्।
अधिकं शोभते पम्पा विकूजद्भिर्विहंगमैः ॥ ४.१.९९ ॥
நீர்ப்பறவைகளாலும் கிரௌஞ்சப் பறவைகளாலும் நிறைந்து, பெரிய மான்களால் சேவிக்கப்பட்ட இந்தப் பம்பா, ஒலி எழுப்பும் பறவைகளால் மிகவும் அழகு பெறுகிறது.
4.1.100
दीपयन्तीव मे कामं विविधा मुदिता द्विजाः।
श्यामां चन्द्रमुखीं स्मृत्वा प्रियां पद्मनिभेक्षणाम् ॥ ४.१.१०० ॥
பலவிதமான மகிழ்ச்சியுடைய பறவைகள் என் காமத்தைத் தூண்டுவது போல் உள்ளன; சந்திரமுகியும், கருநிறம் கொண்டவளும், தாமரைக் கண்ணுடையவளுமான அன்பிற்குரியவளை நினைவூட்டி.
4.1.101
पश्य सानुषु चित्रेषु मृगीभिः सहितान् मृगान्।
मां पुनर्मृगशावाक्ष्या वैदेह्या विरहीकृतम्।
व्यथयन्तीव मे चित्तं संचरन्तस्ततस्ततः ॥ ४.१.१०१ ॥
பார், வண்ண மலைச்சரிவுகளில் பெண்மான்களுடன் கூடிய மான்களை. மான்விழியாள் வைதேகியிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்ட என்னை, இங்குமங்கும் திரிந்தபடி அவை என் மனதை வருத்துகின்றன போலும்.
4.1.102
अस्मिन् सानुनि रम्ये हि मत्तद्विजगणाकुले।
पश्येयं यदि तां कान्तां ततः स्वस्ति भवेन्मम ॥ ४.१.१०२ ॥
மத்தமான பறவைக் கூட்டங்களால் நிறைந்த இந்த அழகிய மலைச்சரிவில், அந்த அன்பிற்குரியவளைக் காண நேர்ந்தால், அதுவே எனக்கு நலம் உண்டாகும்.
4.1.103
जीवेयं खलु सौमित्रे मया सह सुमध्यमा।
सेवेत यदि वैदेही पम्पायाः पवनं शुभम् ॥ ४.१.१०३ ॥
சௌமித்ரியே, அழகிய இடையுடைய வைதேகி என்னுடன் பம்பையின் இனிய தென்றலை அனுபவித்தால், நிச்சயமாக நான் உயிர்வாழ்வேன்.
4.1.104
पद्मसौगन्धिकवहं शिवं शोकविनाशनम्।
धन्या लक्ष्मण सेवन्ते पम्पाया वनमारुतम् ॥ ४.१.१०४ ॥
லட்சுமணா, தாமரை மற்றும் சௌகந்திக மலர்களின் நறுமணத்தைச் சுமந்து வரும், மங்கலமும் துயர் நீக்கும் தன்மையும் கொண்ட பம்பையின் வனத்தென்றலை அனுபவிப்பவர்கள் பாக்கியசாலிகள்.
4.1.105
श्यामा पद्मपलाशाक्षी प्रिया विरहिता मया।
कथं धारयति प्राणान् विवशा जनकात्मजा ॥ ४.१.१०५ ॥
கருநிறமும் தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும் கொண்ட, என் அன்புக்குரியவளும் என்னைப் பிரிந்தவளுமான, உதவியற்ற ஜனகனின் மகள் எவ்வாறு உயிரைத் தாங்கிக்கொண்டிருப்பாளோ?
4.1.106
किं नु वक्ष्यामि धर्मज्ञं राजानं सत्यवादिनम्।
जनकं पृष्टसीतं तं कुशलं जनसंसदि ॥ ४.१.१०६ ॥
தர்மத்தை அறிந்த, உண்மை பேசும் ஜனக மன்னனிடம், மக்கள் சபையில் 'சீதை நலமா?' என்று கேட்கப்படும்போது நான் என்ன சொல்வேன்?
4.1.107
या मामनुगता मन्दं पित्रा प्रस्थापितं वनम्।
सीता धर्मं समास्थाय क्व नु सा वर्तते प्रिया ॥ ४.१.१०७ ॥
தந்தையால் காட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டபோது மெல்ல என்னைப் பின்தொடர்ந்து வந்த, தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்த அன்புக்குரிய சீதை இப்போது எங்கே இருக்கிறாள்?
4.1.108
तया विहीनः कृपणः कथं लक्ष्मण धारये।
या मामनुगता राज्याद् भ्रष्टं विहतचेतसम् ॥ ४.१.१०८ ॥
லட்சுமணா, அவளின்றி துயருற்ற நான் எவ்வாறு தாங்கிக்கொள்வேன்? அரசை இழந்து, மனம் உடைந்த என்னைப் பின்தொடர்ந்து வந்தவள் அவள்.
4.1.109
तच्चार्वाञ्चितपद्माक्षं सुगन्धि शुभमव्रणम्।
अपश्यतो मुखं तस्याः सीदतीव मतिर्मम ॥ ४.१.१०९ ॥
அவளுடைய அழகிய, தாமரைபோன்ற கண்களையுடைய, நறுமணமுள்ள, மங்கலமான, குறையற்ற முகத்தைக் காணாததால் என் மனம் சோர்ந்து மூழ்குகிறது.
4.1.110
स्मितहास्यान्तरयुतं गुणवन्मधुरं हितम्।
वैदेह्या वाक्यमतुलं कदा श्रोष्यामि लक्ष्मण ॥ ४.१.११० ॥
புன்னகையும் சிரிப்பும் கலந்த, நற்குணமுள்ள, இனிமையான, நன்மை தரும், ஒப்பற்ற வைதேகியின் சொற்களை நான் எப்போது கேட்பேன், லட்சுமணா?
4.1.111
प्राप्य दुःखं वने श्यामा मां मन्मथविकर्शितम्।
नष्टदुःखेव हृष्टेव साध्वी साध्वभ्यभाषत ॥ ४.१.१११ ॥
காட்டில் துன்பத்தை அடைந்தும், மன்மதனால் மெலிந்த என்னிடம் அந்த மெல்லியவள், துன்பம் நீங்கியவள்போலவும் மகிழ்ந்தவள்போலவும், கற்புடைய அவள் நன்றாகப் பேசினாள்.
4.1.112
किं नु वक्ष्याम्ययोध्यायां कौसल्यां हि नृपात्मज।
क्व सा स्नुषेति पृच्छन्तीं कथं चापि मनस्विनीम् ॥ ४.१.११२ ॥
அரச குமாரனே, அயோத்தியில் கௌசல்யையிடம் நான் என்ன சொல்வேன்? 'என் மருமகள் எங்கே?' என்று கேட்பவளிடம் அந்த மனஸ்வினியை எப்படிச் சந்திப்பேன்?
4.1.113
गच्छ लक्ष्मण पश्य त्वं भरतं भ्रातृवत्सलम्।
नह्यहं जीवितुं शक्तस्तामृते जनकात्मजाम् ॥ ४.१.११३ ॥
லட்சுமணா, போ, சகோதரப்பாசமுள்ள பரதனைக் காண். ஜனகன் மகளின்றி நான் உயிர் வாழ இயலேன்.
4.1.114
उवाच लक्ष्मणो भ्राता वचनं युक्तमव्ययम् ॥ ४.१.११४ ॥
சகோதரன் லட்சுமணன் பொருத்தமும் நிலையுமான சொற்களைச் சொன்னான்.
4.1.115
संस्तम्भ राम भद्रं ते मा शुचः पुरुषोत्तम।
नेदृशानां मतिर्मन्दा भवत्यकलुषात्मनाम् ॥ ४.१.११५ ॥
ராமா, உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். மனதை உறுதிப்படுத்திக்கொள், வருந்தாதே, புருஷோத்தமா. தூய உள்ளம் கொண்ட இத்தகையோரின் அறிவு பலவீனமடைவதில்லை.
4.1.116
स्मृत्वा वियोगजं दुःखं त्यज स्नेहं प्रिये जने।
अतिस्नेहपरिष्वङ्गाद् वर्तिरार्द्रापि दह्यते ॥ ४.१.११६ ॥
பிரிவால் விளைந்த துன்பத்தை நினைத்து, அன்புக்குரியவர் மீதுள்ள பற்றை விடு. அதிக அன்பினால் தழுவப்பட்டால், ஈரமான திரியும் எரிந்துவிடும்.
4.1.117
यदि गच्छति पातालं ततोऽभ्यधिकमेव वा।
सर्वथा रावणस्तात न भविष्यति राघव ॥ ४.१.११७ ॥
ராவணன் பாதாளத்திற்குச் சென்றாலும், அதைவிடவும் தொலைவிற்குச் சென்றாலும், ராகவா, அன்பனே, அவன் எவ்வகையிலும் தப்பமாட்டான்.
4.1.118
प्रवृत्तिर्लभ्यतां तावत् तस्य पापस्य रक्षसः।
ततो हास्यति वा सीतां निधनं वा गमिष्यति ॥ ४.१.११८ ॥
முதலில் அந்தப் பாவியான அரக்கனின் இருப்பிடத்தைக் கண்டறியட்டும். அதன் பிறகு அவன் சீதையை விட்டுவிடுவான், அல்லது அழிவை அடைவான்.
4.1.119
यदि याति दितेर्गर्भं रावणं सह सीतया।
तत्राप्येनं हनिष्यामि न चेद् दास्यति मैथिलीम् ॥ ४.१.११९ ॥
ராவணன் சீதையுடன் திதியின் கருவறைக்குள் சென்றாலும், அங்கேயும் அவனை நான் கொல்வேன், அவன் மைதிலியைத் திருப்பித் தராவிட்டால்.
4.1.120
स्वास्थ्यं भद्रं भजस्वार्य त्यज्यतां कृपणा मतिः।
अर्थो हि नष्टकार्यार्थैरयत्नेनाधिगम्यते ॥ ४.१.१२० ॥
ஆர்யா, நலமான மன அமைதியைப் பற்றிக்கொள், கீழ்மையான எண்ணத்தை விட்டுவிடு. செயல் அழிந்தவர்களுக்கும் பொருள் முயற்சியின்றியே கிடைக்கும்.
4.1.121
उत्साहो बलवानार्य नास्त्युत्साहात् परं बलम्।
सोत्साहस्य हि लोकेषु न किंचिदपि दुर्लभम् ॥ ४.१.१२१ ॥
ஆர்யா, ஊக்கமே பெரிய வலிமை. ஊக்கத்தை விட உயர்ந்த வலிமை இல்லை. ஊக்கமுள்ளவனுக்கு உலகில் எதுவும் அரிதல்ல.
4.1.122
उत्साहवन्तः पुरुषा नावसीदन्ति कर्मसु।
उत्साहमात्रमाश्रित्य प्रतिलप्स्याम जानकीम् ॥ ४.१.१२२ ॥
ஊக்கமுள்ள மனிதர்கள் செயல்களில் தளர்வதில்லை. ஊக்கத்தை மட்டுமே பற்றிக்கொண்டு நாம் ஜானகியை மீட்டெடுப்போம்.
4.1.123
त्यजतां कामवृत्तत्वं शोकं संन्यस्य पृष्ठतः।
महात्मानं कृतात्मानमात्मानं नावबुध्यसे ॥ ४.१.१२३ ॥
ஆசையால் நடக்கும் நடத்தையை விடு, துயரத்தைப் பின்னால் எறிந்துவிடு. மகாத்மாவும் தன்னடக்கமுள்ளவருமான உன்னை நீ உணரவில்லை.
4.1.124
एवं सम्बोधितस्तेन शोकोपहतचेतनः।
त्यज्य शोकं च मोहं च रामो धैर्यमुपागमत् ॥ ४.१.१२४ ॥
இவ்வாறு அவரால் தேற்றப்பட்ட ராமன், துயரால் சிதைந்த மனத்துடன், துயரையும் மயக்கத்தையும் விட்டு தைரியத்தை அடைந்தான்.
4.1.125
सोऽभ्यतिक्रामदव्यग्रस्तामचिन्त्यपराक्रमः।
रामः पम्पां सुरुचिरां रम्यां पारिप्लवद्रुमाम् ॥ ४.१.१२५ ॥
நினைக்க முடியாத வீரமுள்ள அவன் ராமன், அமைதியான மனத்துடன், அழகும் இனிமையும் நிறைந்த பம்பா ஏரியைக் கடந்து சென்றான்; அதன் மரங்கள் அசைந்துகொண்டிருந்தன.
4.1.126
निरीक्षमाणः सहसा महात्मा
सर्वं वनं निर्झरकन्दरं च।
उद्विग्नचेताः सह लक्ष्मणेन
विचार्य दुःखोपहतः प्रतस्थे ॥ ४.१.१२६ ॥
மகாத்மா ராமன், அருவிகளும் குகைகளும் கொண்ட முழு வனத்தையும் திடீரென்று பார்த்தபடி, கலங்கிய மனத்துடன் லட்சுமணனோடு சிந்தித்து, துயரால் தாக்கப்பட்டு புறப்பட்டான்.
4.1.127
तं मत्तमातङ्गविलासगामी
गच्छन्तमव्यग्रमना महात्मा।
स लक्ष्मणो राघवमिष्टचेष्टो
ररक्ष धर्मेण बलेन चैव ॥ ४.१.१२७ ॥
மத யானையின் விளையாட்டு நடை கொண்டு செல்லும் அந்த மகாத்மாவை, கலங்காத மனத்துடன் செல்கையில், இனிய நடத்தை கொண்ட லக்ஷ்மணன் அந்த ராகவனை தர்மத்தாலும் பலத்தாலும் காத்தான்.
4.1.128
तावृष्यमूकस्य समीपचारी
चरन् ददर्शाद्भुतदर्शनीयौ।
शाखामृगाणामधिपस्तरस्वी
वितत्रसे नैव विचेष्ट चेष्टाम् ॥ ४.१.१२८ ॥
ருஷ்யமூக மலைக்கு அருகில் திரிந்து கொண்டிருந்த அந்த வேகமுள்ள வானரத் தலைவன், அற்புதமும் அழகும் உடைய அவ்விருவரையும் கண்டான்; அவன் அஞ்சினான், ஆனால் தன் செயலில் அசையவில்லை.
4.1.129
स तौ महात्मा गजमन्दगामी
शाखामृगस्तत्र चरंश्चरन्तौ।
दृष्ट्वा विषादं परमं जगाम
चिन्तापरीतो भयभारभग्नः ॥ ४.१.१२९ ॥
அந்த மகாத்மா, யானையைப் போல மெல்ல நடக்கும் அந்த வானரன், அங்கு திரிந்துகொண்டிருந்த அவ்விருவரையும் கண்டு மிகுந்த துயரம் அடைந்தான்; கவலையால் சூழப்பட்டு, அச்ச பாரத்தால் நொறுங்கியவனாய்.
4.1.130
तमाश्रमं पुण्यसुखं शरण्यं
सदैव शाखामृगसेवितान्तम्।
त्रस्ताश्च दृष्ट्वा हरयोऽभिजग्मु-
र्महौजसौ राघवलक्ष्मणौ तौ ॥ ४.१.१३० ॥
அந்த ஆசிரமம் புண்ணியமும் இன்பமும் நிறைந்த அடைக்கலம்; அதன் எல்லைகள் எப்போதும் வானரங்களால் சேவிக்கப்படுவன. அஞ்சிய வானரர்கள் அந்த இரு மகாபலசாலிகளான ராகவ-லக்ஷ்மணர்களைக் கண்டு அருகில் சென்றனர்.