Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.12.1
एतच्च वचनं श्रुत्वा सुग्रीवस्य सुभाषितम्।
प्रत्ययार्थं महातेजा रामो जग्राह कार्मुकम् ॥ ४.१२.१ ॥
Als Rāma, der Glanzvolle, diese wohlgesprochenen Worte Sugrīvas hörte, nahm er den Bogen, um Vertrauen zu schaffen.
4.12.2
स गृहीत्वा धनुर्घोरं शरमेकं च मानदः।
सालमुद्दिश्य चिक्षेप पूरयन् स रवैर्दिशः ॥ ४.१२.२ ॥
Den furchtbaren Bogen und einen einzigen Pfeil nehmend, zielte der Ehrengeber auf einen Sāla-Baum und schoss; mit seinem Dröhnen erfüllte er die Himmelsrichtungen.
4.12.3
स विसृष्टो बलवता बाणः स्वर्णपरिष्कृतः।
भित्त्वा सालान् गिरिप्रस्थं सप्तं भूमिं विवेश ह ॥ ४.१२.३ ॥
Dieser goldgeschmückte Pfeil, vom Mächtigen abgeschossen, durchbohrte die Sāla-Bäume und den Bergkamm und drang in die siebte Erde ein.
4.12.4
सायकस्तु मुहूर्तेन सालान् भित्त्वा महाजवः।
निष्पत्य च पुनस्तूणं तमेव प्रविवेश ह ॥ ४.१२.४ ॥
Dieser überaus schnelle Pfeil durchbohrte in einem Augenblick die Sāla-Bäume, kam wieder heraus und drang dann wieder in seinen eigenen Köcher ein.
4.12.5
तान् दृष्ट्वा सप्त निर्भिन्नान् सालान् वानरपुङ्गवः।
रामस्य शरवेगेन विस्मयं परमं गतः ॥ ४.१२.५ ॥
Als er die sieben Sāla-Bäume sah, die von der Kraft von Rāmas Pfeil durchbohrt waren, geriet Sugrīva, der Vorzügliche unter den Affen, in höchstes Staunen.
4.12.6
स मूर्ध्ना न्यपतद् भूमौ प्रलम्बीकृतभूषणः।
सुग्रीवः परमप्रीतो राघवाय कृताञ्जलिः ॥ ४.१२.६ ॥
Hocherfreut fiel Sugrīva, seinen Schmuck herabhängen lassend, mit dem Haupt zu Boden vor Rāghava, die Hände zum Gruß gefaltet.
4.12.7
इदं चोवाच धर्मज्ञं कर्मणा तेन हर्षितः।
रामं सर्वास्त्रविदुषां श्रेष्ठं शूरमवस्थितम् ॥ ४.१२.७ ॥
Erfreut über jene Tat sprach er diese Worte zu Rāma, dem Kenner des Dharma, dem Ersten unter allen Waffenkundigen, dem Helden, der standhaft dastand.
4.12.8
सेन्द्रानपि सुरान् सर्वांस्त्वं बाणैः पुरुषर्षभ।
समर्थः समरे हन्तुं किं पुनर्वालिनं प्रभो ॥ ४.१२.८ ॥
O Stier unter den Menschen, o Herr! Du vermagst im Kampf mit Pfeilen alle Götter zu erschlagen, selbst mit Indra. Was soll da erst das Töten Vālis?
4.12.9
येन सप्त महासाला गिरिर्भूमिश्च दारिताः।
बाणेनैकेन काकुत्स्थ स्थाता ते को रणाग्रतः ॥ ४.१२.९ ॥
Du, der du mit einem einzigen Pfeil sieben große Sāla-Bäume, den Berg und die Erde gespalten hast, o Kākutstha! Wer könnte vor dir an der Front des Kampfes bestehen?
4.12.10
अद्य मे विगतः शोकः प्रीतिरद्य परा मम।
सुहृदं त्वां समासाद्य महेन्द्रवरुणोपमम् ॥ ४.१२.१० ॥
Heute ist mein Kummer geschwunden, und heute ist mir höchste Freude erwachsen, denn ich habe in dir einen Freund gefunden, gleich Mahendra und Varuṇa.
4.12.11
तमद्यैव प्रियार्थं मे वैरिणं भ्रातृरूपिणम्।
वालिनं जहि काकुत्स्थ मया बद्धोऽयमञ्जलिः ॥ ४.१२.११ ॥
Heute noch, o Kākutstha, erschlage um meines teuren Wohles willen Vāli, meinen Feind, der die Gestalt eines Bruders trägt; ich habe meine Hände gefaltet.
4.12.12
ततो रामः परिष्वज्य सुग्रीवं प्रियदर्शनम्।
प्रत्युवाच महाप्राज्ञो लक्ष्मणानुगतं वचः ॥ ४.१२.१२ ॥
Da umarmte Rāma, der Hochweise, den liebenswerten Sugrīva und sprach, zu Lakṣmaṇa gewandt, der ihm folgte, diese Worte.
4.12.13
अस्माद्गच्छाम किष्किन्धां क्षिप्रं गच्छ त्वमग्रतः।
गत्वा चाह्वय सुग्रीव वालिनं भ्रातृगन्धिनम् ॥ ४.१२.१३ ॥
Lass uns von hier nach Kiṣkindhā gehen. Geh du schnell voraus; geh und rufe Sugrīva, und rufe Vālin, der den Geruch seines Bruders trägt.
4.12.14
सर्वे ते त्वरितं गत्वा किष्किन्धां वालिनः पुरीम्।
वृक्षैरात्मानमावृत्य ह्यतिष्ठन् गहने वने ॥ ४.१२.१४ ॥
Alle gingen schnell nach Kiṣkindhā, der Stadt Vālins, und verbargen sich unter den Bäumen; sie standen im dichten Wald.
4.12.15
सुग्रीवोऽप्यनदद् घोरं वालिनो ह्वानकारणात्।
गाढं परिहितो वेगान्नादैर्भिन्दन्निवाम्बरम् ॥ ४.१२.१५ ॥
Auch Sugrīva brüllte furchtbar, um Vālin herauszufordern. Fest gerüstet und mit Gewalt brüllend, schien er den Himmel selbst zu durchbohren.
4.12.16
तं श्रुत्वा निनदं भ्रातुः क्रुद्धो वाली महाबलः।
निष्पपात सुसंरब्धो भास्करोऽस्ततटादिव ॥ ४.१२.१६ ॥
Als er das Gebrüll seines Bruders hörte, geriet der mächtige Vālin in Zorn und sprang mit großer Wut hervor, wie die Sonne vom Ufer des Berges des Untergangs aufsteigt.
4.12.17
ततः सुतुमुलं युद्धं वालिसुग्रीवयोरभूत्।
गगने ग्रहयोर्घोरं बुधाङ्गारकयोरिव ॥ ४.१२.१७ ॥
Dann entbrannte zwischen Vālin und Sugrīva ein furchtbarer Kampf, wie der schreckliche Zusammenstoß der Planeten Merkur und Mars am Himmel.
4.12.18
तलैरशनिकल्पैश्च वज्रकल्पैश्च मुष्टिभिः।
जघ्नतुः समरेऽन्योन्यं भ्रातरौ क्रोधमूर्च्छितौ ॥ ४.१२.१८ ॥
Mit Handschlägen wie Blitze und Fäusten wie Diamantkeulen schlugen die beiden Brüder im Kampf aufeinander ein, betäubt vor Zorn.
4.12.19
ततो रामो धनुष्पाणिस्तावुभौ समुदैक्षत।
अन्योन्यसदृशौ वीरावुभौ देवाविवाश्विनौ ॥ ४.१२.१९ ॥
Da betrachtete Rāma, den Bogen in der Hand, die beiden genau: zwei Helden, einander gleich, wie die Götterzwillinge, die Aśvin.
4.12.20
यन्नावगच्छत् सुग्रीवं वालिनं वापि राघवः।
ततो न कृतवान् बुद्धिं मोक्तुमन्तकरं शरम् ॥ ४.१२.२० ॥
Da Rāghava Sugrīva nicht von Vāli unterscheiden konnte, entschied er sich nicht, den todbringenden Pfeil abzuschießen.
4.12.21
एतस्मिन्नन्तरे भग्नः सुग्रीवस्तेन वालिना।
अपश्यन् राघवं नाथमृष्यमूकं प्रदुद्रुवे ॥ ४.१२.२१ ॥
Inzwischen floh Sugrīva, von Vāli besiegt und seinen Herrn Rāghava nicht sehend, zum Ṛṣyamūka.
4.12.22
क्लान्तो रुधिरसिक्ताङ्गः प्रहारैर्जर्जरीकृतः।
वालिनाभिद्रुतः क्रोधात् प्रविवेश महावनम् ॥ ४.१२.२२ ॥
Erschöpft, den Körper blutbenetzt, von den Schlägen zerschlagen, von Vāli im Zorn verfolgt, drang Sugrīva in einen großen Wald ein.
4.12.23
तं प्रविष्टं वनं दृष्ट्वा वाली शापभयात् ततः।
मुक्तो ह्यसि त्वमित्युक्त्वा स निवृत्तो महाबलः ॥ ४.१२.२३ ॥
Als er sah, wie er in den Wald eindrang, sagte Vāli aus Furcht vor dem Fluch: »Du bist wahrlich frei«, und der Mächtige kehrte um.
4.12.24
राघवोऽपि सह भ्रात्रा सह चैव हनूमता।
तदेव वनमागच्छत् सुग्रीवो यत्र वानरः ॥ ४.१२.२४ ॥
Auch Rāghava kam mit seinem Bruder und mit Hanumān in eben jenen Wald, wo der Affe Sugrīva war.
4.12.25
तं समीक्ष्यागतं रामं सुग्रीवः सहलक्ष्मणम्।
ह्रीमान् दीनमुवाचेदं वसुधामवलोकयन् ॥ ४.१२.२५ ॥
Als er Rāma mit Lakṣmaṇa kommen sah, sprach der beschämte Sugrīva, niedergeschlagen auf die Erde blickend, diese Worte.
4.12.26
आह्वयस्वेति मामुक्त्वा दर्शयित्वा च विक्रमम्।
वैरिणा घातयित्वा च किमिदानीं त्वया कृतम् ॥ ४.१२.२६ ॥
Nachdem du mir gesagt hast: »Fordere ihn heraus«, und nachdem du deine Tapferkeit gezeigt und mich vom Feind hast schlagen lassen — was hast du nun getan?
4.12.27
तामेव वेलां वक्तव्यं त्वया राघव तत्त्वतः।
वालिनं न निहन्मीति ततो नाहमितो व्रजे ॥ ४.१२.२७ ॥
O Rāghava, in eben diesem Augenblick hättest du wahrhaftig sagen sollen: »Ich werde Vāli nicht töten«; dann wäre ich von hier nicht fortgegangen.
4.12.28
तस्य चैवं ब्रुवाणस्य सुग्रीवस्य महात्मनः।
करुणं दीनया वाचा राघवः पुनरब्रवीत् ॥ ४.१२.२८ ॥
Während der großherzige Sugrīva so sprach, sagte Rāghava wieder mit mitleidiger, betrübter Stimme.
4.12.29
सुग्रीव श्रूयतां तात क्रोधश्च व्यपनीयताम्।
कारणं येन बाणोऽयं स मया न विसर्जितः ॥ ४.१२.२९ ॥
Höre, Sugrīva, lieber Freund, und lege deinen Zorn ab. Vernimm den Grund, weshalb ich diesen Pfeil nicht abgeschossen habe.
4.12.30
अलंकारेण वेषेण प्रमाणेन गतेन च।
त्वं च सुग्रीव वाली च सदृशौ स्थः परस्परम् ॥ ४.१२.३० ॥
O Sugrīva, in Schmuck, Kleidung, Statur und Gang seid du und Vāli einander gleich.
4.12.31
स्वरेण वर्चसा चैव प्रेक्षितेन च वानर।
विक्रमेण च वाक्यैश्च व्यक्तिं वां नोपलक्षये ॥ ४.१२.३१ ॥
O Affe, weder an Stimme, Glanz, Blick, Tapferkeit noch Worten kann ich euch beide unterscheiden.
4.12.32
ततोऽहं रूपसादृश्यान्मोहितो वानरोत्तम।
नोत्सृजामि महावेगं शरं शत्रुनिबर्हणम् ॥ ४.१२.३२ ॥
Daher, verwirrt durch die Ähnlichkeit der Gestalt, o Bester der Affen, schoss ich den schnellen Pfeil nicht ab, der Feinde vernichtet.
4.12.33
जीवितान्तकरं घोरं सादृश्यात् तु विशङ्कितः।
मूलघातो न नौ स्याद्धि द्वयोरिति कृतो मया ॥ ४.१२.३३ ॥
Ein schrecklicher Pfeil, der das Leben beendet; aus Ähnlichkeit zweifelnd dachte ich, es könnte die Vernichtung von uns beiden mit der Wurzel bedeuten.
4.12.34
त्वयि वीर विपन्ने हि अज्ञानाल्लाघवान्मया।
मौढ्यं च मम बाल्यं च ख्यापितं स्यात् कपीश्वर ॥ ४.१२.३४ ॥
O Held, wäre dir der Tod bestimmt gewesen, so wären meine Torheit und Kindlichkeit durch Unwissenheit und Hast offenbar geworden, o Herr der Affen.
4.12.35
दत्ताभयवधो नाम पातकं महदद्भुतम्।
अहं च लक्ष्मणश्चैव सीता च वरवर्णिनी ॥ ४.१२.३५ ॥
Den zu töten, dem Sicherheit gewährt wurde, ist eine große, ungeheuerliche Sünde; ich, Lakṣmaṇa und die schöne Sītā würden sie mittragen.
4.12.36
त्वदधीना वयं सर्वे वनेऽस्मिन् शरणं भवान्।
तस्माद् युध्यस्व भूयस्त्वं मा माशङ्कीश्च वानर ॥ ४.१२.३६ ॥
Wir alle sind in diesem Wald von dir abhängig; du bist unsere Zuflucht. Darum, o Affe, kämpfe wieder und zweifle nicht.
4.12.37
एतन्मुहूर्ते तु मया पश्य वालिनमाहवे।
निरस्तमिषुणैकेन चेष्टमानं महीतले ॥ ४.१२.३७ ॥
In diesem Augenblick siehst du Vālin, im Kampf durch meinen einzigen Pfeil niedergestreckt, sich auf dem Boden windend.
4.12.38
अभिज्ञानं कुरुष्व त्वमात्मनो वानरेश्वर।
येन त्वामभिजानीयां द्वन्द्वयुद्धमुपागतम् ॥ ४.१२.३८ ॥
O Herr der Affen, gib dir ein Zeichen, an dem ich dich erkennen kann, da du zum Zweikampf gekommen bist.
4.12.39
गजपुष्पीमिमां फुल्लामुत्पाट्य शुभलक्षणाम्।
कुरु लक्ष्मण कण्ठेऽस्य सुग्रीवस्य महात्मनः ॥ ४.१२.३९ ॥
Lakṣmaṇa, pflücke diese blühende gajapuṣpī-Blume mit ihren glückverheißenden Zeichen und lege sie dem großmütigen Sugrīva um den Hals.
4.12.40
ततो गिरितटे जातामुत्पाट्य कुसुमायुताम्।
लक्ष्मणो गजपुष्पीं तां तस्य कण्ठे व्यसर्जयत् ॥ ४.१२.४० ॥
Da pflückte Lakṣmaṇa jene gajapuṣpī, am Berghang gewachsen und voller Blüten, und legte sie ihm um den Hals.
4.12.41
स तया शुशुभे श्रीमाँल्लतया कण्ठसक्तया।
मालयेव बलाकानां ससंध्य इव तोयदः ॥ ४.१२.४१ ॥
Jener Glanzvolle erstrahlte mit der Girlande, die sich wie eine Ranke an seinen Hals schmiegte, wie eine Regenwolke am Abend mit einer Reihe von Reihern.
4.12.42
विभ्राजमानो वपुषा रामवाक्यसमाहितः।
जगाम सह रामेण किष्किन्धां पुनराप सः ॥ ४.१२.४२ ॥
Leuchtend an Gestalt, den Sinn auf Rāmas Worte gerichtet, ging er mit Rāma und erreichte Kiṣkindhā wieder.