വാല്മീകി രാമായണം · സർഗം 4.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.12.1
एतच्च वचनं श्रुत्वा सुग्रीवस्य सुभाषितम्।
प्रत्ययार्थं महातेजा रामो जग्राह कार्मुकम् ॥ ४.१२.१ ॥
സുഗ്രീവന്റെ ഈ സുഭാഷിതവചനം കേട്ട്, മഹാതേജസ്വിയായ രാമൻ വിശ്വാസത്തിനായി വില്ലെടുത്തു.
4.12.2
स गृहीत्वा धनुर्घोरं शरमेकं च मानदः।
सालमुद्दिश्य चिक्षेप पूरयन् स रवैर्दिशः ॥ ४.१२.२ ॥
ആ മാനദായകൻ ഭയങ്കരമായ വില്ലും ഒരു അമ്പും എടുത്ത് സാലവൃക്ഷത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി എയ്തു; തന്റെ ശബ്ദംകൊണ്ട് ദിക്കുകളെ നിറച്ചു.
4.12.3
स विसृष्टो बलवता बाणः स्वर्णपरिष्कृतः।
भित्त्वा सालान् गिरिप्रस्थं सप्तं भूमिं विवेश ह ॥ ४.१२.३ ॥
ബലവാൻ എയ്ത ആ സ്വർണാലങ്കൃതമായ അമ്പ് സാലവൃക്ഷങ്ങളെയും പർവതപ്രസ്ഥത്തെയും ഭേദിച്ച് ഏഴു പാളികളുള്ള ഭൂമിയിലേക്ക് കടന്നു.
4.12.4
सायकस्तु मुहूर्तेन सालान् भित्त्वा महाजवः।
निष्पत्य च पुनस्तूणं तमेव प्रविवेश ह ॥ ४.१२.४ ॥
മഹാവേഗമുള്ള ആ അമ്പ് ഒരു മുഹൂർത്തംകൊണ്ട് സാലവൃക്ഷങ്ങളെ ഭേദിച്ച് പുറത്തുവന്ന്, വീണ്ടും അതേ ആവനാഴിയിൽ തന്നെ കടന്നു.
4.12.5
तान् दृष्ट्वा सप्त निर्भिन्नान् सालान् वानरपुङ्गवः।
रामस्य शरवेगेन विस्मयं परमं गतः ॥ ४.१२.५ ॥
രാമന്റെ അമ്പിന്റെ വേഗത്താൽ ഭേദിക്കപ്പെട്ട ആ ഏഴു സാലവൃക്ഷങ്ങളെ കണ്ട് വാനരശ്രേഷ്ഠനായ സുഗ്രീവൻ മഹാവിസ്മയം പൂണ്ടു.
4.12.6
स मूर्ध्ना न्यपतद् भूमौ प्रलम्बीकृतभूषणः।
सुग्रीवः परमप्रीतो राघवाय कृताञ्जलिः ॥ ४.१२.६ ॥
അത്യന്തം സന്തോഷിച്ച സുഗ്രീവൻ, ആഭരണങ്ങൾ തൂങ്ങിക്കിടക്കെ, കൈകൂപ്പി രാഘവന്റെ മുന്നിൽ തലകൊണ്ട് നിലത്തുവീണു.
4.12.7
इदं चोवाच धर्मज्ञं कर्मणा तेन हर्षितः।
रामं सर्वास्त्रविदुषां श्रेष्ठं शूरमवस्थितम् ॥ ४.१२.७ ॥
ആ പ്രവൃത്തിയിൽ സന്തുഷ്ടനായി, ധർമ്മജ്ഞനും സർവ്വാസ്ത്രജ്ഞരിൽ ശ്രേഷ്ഠനും ശൂരനും ഉറച്ചുനിന്നവനുമായ രാമനോട് അവൻ ഇതു പറഞ്ഞു.
4.12.8
सेन्द्रानपि सुरान् सर्वांस्त्वं बाणैः पुरुषर्षभ।
समर्थः समरे हन्तुं किं पुनर्वालिनं प्रभो ॥ ४.१२.८ ॥
ഹേ പുരുഷശ്രേഷ്ഠാ, പ്രഭോ! ഇന്ദ്രനോടൊപ്പമുള്ള എല്ലാ ദേവന്മാരെയും യുദ്ധത്തിൽ അമ്പുകൾകൊണ്ട് കൊല്ലാൻ നീ സമർത്ഥനാണ്; പിന്നെ വാലിയെ കൊല്ലുന്ന കാര്യം പറയണോ!
4.12.9
येन सप्त महासाला गिरिर्भूमिश्च दारिताः।
बाणेनैकेन काकुत्स्थ स्थाता ते को रणाग्रतः ॥ ४.१२.९ ॥
ഒരൊറ്റ അമ്പുകൊണ്ട് ഏഴ് മഹാ സാല വൃക്ഷങ്ങളെയും പർവതത്തെയും ഭൂമിയെയും പിളർത്തിയവനേ, കാകുത്സ്ഥാ! യുദ്ധമുഖത്ത് നിനക്കു മുന്നിൽ നിൽക്കാൻ ആരുണ്ട്?
4.12.10
अद्य मे विगतः शोकः प्रीतिरद्य परा मम।
सुहृदं त्वां समासाद्य महेन्द्रवरुणोपमम् ॥ ४.१२.१० ॥
ഇന്ന് എന്റെ ദുഃഖം നീങ്ങി; ഇന്ന് എനിക്ക് പരമമായ സന്തോഷമുണ്ടായി, മഹേന്ദ്രനും വരുണനും തുല്യനായ നിന്നെപ്പോലൊരു സുഹൃത്തിനെ കണ്ടെത്തിയതിനാൽ.
4.12.11
तमद्यैव प्रियार्थं मे वैरिणं भ्रातृरूपिणम्।
वालिनं जहि काकुत्स्थ मया बद्धोऽयमञ्जलिः ॥ ४.१२.११ ॥
ഹേ കാകുത്സ്ഥാ! ഇന്നുതന്നെ എന്റെ പ്രിയകാര്യത്തിനായി, സഹോദരന്റെ രൂപത്തിലുള്ള എന്റെ ശത്രുവായ വാലിയെ കൊല്ലുക; ഞാൻ ഈ കൈകൂപ്പി നിൽക്കുന്നു.
4.12.12
ततो रामः परिष्वज्य सुग्रीवं प्रियदर्शनम्।
प्रत्युवाच महाप्राज्ञो लक्ष्मणानुगतं वचः ॥ ४.१२.१२ ॥
അപ്പോൾ മഹാപ്രാജ്ഞനായ രാമൻ, കാണാൻ ഇമ്പമുള്ള സുഗ്രീവനെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് ലക്ഷ്മണനെ അനുസരിച്ച് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
4.12.13
अस्माद्गच्छाम किष्किन्धां क्षिप्रं गच्छ त्वमग्रतः।
गत्वा चाह्वय सुग्रीव वालिनं भ्रातृगन्धिनम् ॥ ४.१२.१३ ॥
ഇവിടെനിന്ന് നമുക്ക് കിഷ്കിന്ധയിലേക്ക് പോകാം. നീ വേഗം മുന്നിൽ പോകൂ. ചെന്ന് സുഗ്രീവനെ വിളിക്കൂ; സഹോദരന്റെ ഗന്ധമുള്ള വാലിയെയും വിളിക്കൂ.
4.12.14
सर्वे ते त्वरितं गत्वा किष्किन्धां वालिनः पुरीम्।
वृक्षैरात्मानमावृत्य ह्यतिष्ठन् गहने वने ॥ ४.१२.१४ ॥
അവരെല്ലാവരും വേഗം വാലിയുടെ നഗരമായ കിഷ്കിന്ധയിൽ ചെന്ന്, മരങ്ങളാൽ സ്വയം മറച്ച് ഇടതൂർന്ന കാട്ടിൽ നിന്നു.
4.12.15
सुग्रीवोऽप्यनदद् घोरं वालिनो ह्वानकारणात्।
गाढं परिहितो वेगान्नादैर्भिन्दन्निवाम्बरम् ॥ ४.१२.१५ ॥
വാലിയെ വിളിക്കുന്നതിനായി സുഗ്രീവനും ഘോരമായി ഗർജിച്ചു. ദൃഢമായി സന്നദ്ധനായി വേഗത്തിൽ ഗർജിച്ച് ആകാശത്തെ പിളർക്കുന്നവനെപ്പോലെ അവൻ നിന്നു.
4.12.16
तं श्रुत्वा निनदं भ्रातुः क्रुद्धो वाली महाबलः।
निष्पपात सुसंरब्धो भास्करोऽस्ततटादिव ॥ ४.१२.१६ ॥
സഹോദരന്റെ ആ ഗർജനം കേട്ട് മഹാബലനായ വാലി കോപിച്ച്, അസ്തമയ തീരത്തുനിന്ന് സൂര്യൻ ഉദിക്കുന്നതുപോലെ അതിരൂക്ഷമായ കോപത്തോടെ പുറപ്പെട്ടു.
4.12.17
ततः सुतुमुलं युद्धं वालिसुग्रीवयोरभूत्।
गगने ग्रहयोर्घोरं बुधाङ्गारकयोरिव ॥ ४.१२.१७ ॥
അപ്പോൾ വാലിക്കും സുഗ്രീവനും ഇടയിൽ അതിഘോരമായ യുദ്ധമുണ്ടായി; ആകാശത്ത് ബുധനും ചൊവ്വയും തമ്മിലുള്ള ഭയങ്കര കൂട്ടിയിടിപോലെ.
4.12.18
तलैरशनिकल्पैश्च वज्रकल्पैश्च मुष्टिभिः।
जघ्नतुः समरेऽन्योन्यं भ्रातरौ क्रोधमूर्च्छितौ ॥ ४.१२.१८ ॥
ഇടിമിന്നൽ പോലെയുള്ള കൈപ്പത്തികൊണ്ടും വജ്രം പോലെയുള്ള മുഷ്ടികൊണ്ടും ഇരു സഹോദരന്മാരും യുദ്ധത്തിൽ പരസ്പരം പ്രഹരിച്ചു; കോപത്താൽ ബോധം മറഞ്ഞവരായി.
4.12.19
ततो रामो धनुष्पाणिस्तावुभौ समुदैक्षत।
अन्योन्यसदृशौ वीरावुभौ देवाविवाश्विनौ ॥ ४.१२.१९ ॥
അപ്പോൾ വില്ലുമേന്തിയ രാമൻ ആ രണ്ടുപേരെയും സൂക്ഷ്മമായി നോക്കി. പരസ്പരം സദൃശരായ ആ വീരന്മാർ അശ്വിനിദേവന്മാരെപ്പോലെയായിരുന്നു.
4.12.20
यन्नावगच्छत् सुग्रीवं वालिनं वापि राघवः।
ततो न कृतवान् बुद्धिं मोक्तुमन्तकरं शरम् ॥ ४.१२.२० ॥
സുഗ്രീവനെയും വാലിയെയും രാഘവന് തിരിച്ചറിയാനാകാത്തതിനാൽ, മരണം വിതയ്ക്കുന്ന അമ്പ് തൊടുക്കാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചില്ല.
4.12.21
एतस्मिन्नन्तरे भग्नः सुग्रीवस्तेन वालिना।
अपश्यन् राघवं नाथमृष्यमूकं प्रदुद्रुवे ॥ ४.१२.२१ ॥
ഇതിനിടയിൽ വാലിയാൽ തോൽപ്പിക്കപ്പെട്ട സുഗ്രീവൻ, തന്റെ നാഥനായ രാഘവനെ കാണാതെ ഋഷ്യമൂകത്തിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി.
4.12.22
क्लान्तो रुधिरसिक्ताङ्गः प्रहारैर्जर्जरीकृतः।
वालिनाभिद्रुतः क्रोधात् प्रविवेश महावनम् ॥ ४.१२.२२ ॥
ക്ഷീണിതനായി, രക്തം പുരണ്ട ശരീരത്തോടെ, പ്രഹാരങ്ങളേറ്റ് തകർന്ന്, വാലിയാൽ കോപത്തോടെ പിന്തുടരപ്പെട്ട സുഗ്രീവൻ ഒരു വലിയ വനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
4.12.23
तं प्रविष्टं वनं दृष्ट्वा वाली शापभयात् ततः।
मुक्तो ह्यसि त्वमित्युक्त्वा स निवृत्तो महाबलः ॥ ४.१२.२३ ॥
അവൻ വനത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നത് കണ്ട വാലി, ശാപഭയത്താൽ "നീ രക്ഷപ്പെട്ടു" എന്ന് പറഞ്ഞ് ആ മഹാബലൻ മടങ്ങി.
4.12.24
राघवोऽपि सह भ्रात्रा सह चैव हनूमता।
तदेव वनमागच्छत् सुग्रीवो यत्र वानरः ॥ ४.१२.२४ ॥
രാഘവനും സഹോദരനോടും ഹനുമാനോടുമൊപ്പം, വാനരനായ സുഗ്രീവനുള്ള ആ വനത്തിലേക്ക് തന്നെ വന്നു.
4.12.25
तं समीक्ष्यागतं रामं सुग्रीवः सहलक्ष्मणम्।
ह्रीमान् दीनमुवाचेदं वसुधामवलोकयन् ॥ ४.१२.२५ ॥
ലക്ഷ്മണനോടൊപ്പം വന്ന രാമനെ കണ്ട്, ലജ്ജിതനായ സുഗ്രീവൻ ദീനനായി ഭൂമിയിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
4.12.26
आह्वयस्वेति मामुक्त्वा दर्शयित्वा च विक्रमम्।
वैरिणा घातयित्वा च किमिदानीं त्वया कृतम् ॥ ४.१२.२६ ॥
"എന്നെ വെല്ലുവിളിക്കൂ" എന്ന് പറഞ്ഞ്, ശൗര്യം കാണിച്ച്, ശത്രുവിനാൽ എന്നെ അടിപ്പിച്ച്, ഇപ്പോൾ നീ എന്തു ചെയ്തു?
4.12.27
तामेव वेलां वक्तव्यं त्वया राघव तत्त्वतः।
वालिनं न निहन्मीति ततो नाहमितो व्रजे ॥ ४.१२.२७ ॥
രാഘവാ, അപ്പോൾത്തന്നെ നീ സത്യമായി പറയേണ്ടിയിരുന്നു—"വാലിയെ ഞാൻ കൊല്ലില്ല" എന്ന്; അപ്പോൾ ഞാൻ ഇവിടെനിന്ന് പോകുമായിരുന്നില്ല.
4.12.28
तस्य चैवं ब्रुवाणस्य सुग्रीवस्य महात्मनः।
करुणं दीनया वाचा राघवः पुनरब्रवीत् ॥ ४.१२.२८ ॥
മഹാത്മാവായ സുഗ്രീവൻ ഇങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ, രാഘവൻ കരുണയോടെ, ദീനമായ സ്വരത്തിൽ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
4.12.29
सुग्रीव श्रूयतां तात क्रोधश्च व्यपनीयताम्।
कारणं येन बाणोऽयं स मया न विसर्जितः ॥ ४.१२.२९ ॥
സുഗ്രീവാ, കേൾക്കൂ, പ്രിയനേ; കോപം വെടിയൂ. ഏത് കാരണത്താൽ ഈ അമ്പ് ഞാൻ തൊടുത്തില്ലയോ, ആ കാരണം കേൾക്കൂ.
4.12.30
अलंकारेण वेषेण प्रमाणेन गतेन च।
त्वं च सुग्रीव वाली च सदृशौ स्थः परस्परम् ॥ ४.१२.३० ॥
സുഗ്രീവാ, അലങ്കാരത്തിലും, വേഷത്തിലും, ഉയരത്തിലും, നടപ്പിലും നീയും വാലിയും പരസ്പരം സമാനരാണ്.
4.12.31
स्वरेण वर्चसा चैव प्रेक्षितेन च वानर।
विक्रमेण च वाक्यैश्च व्यक्तिं वां नोपलक्षये ॥ ४.१२.३१ ॥
ഹേ വാനരാ, സ്വരം, തേജസ്സ്, നോട്ടം, പരാക്രമം, വാക്കുകൾ എന്നിവകൊണ്ടും നിങ്ങൾ ഇരുവരുടെയും വ്യത്യാസം എനിക്കു തിരിച്ചറിയാനാകുന്നില്ല.
4.12.32
ततोऽहं रूपसादृश्यान्मोहितो वानरोत्तम।
नोत्सृजामि महावेगं शरं शत्रुनिबर्हणम् ॥ ४.१२.३२ ॥
വാനരോത്തമാ, രൂപസാദൃശ്യത്താൽ മോഹിതനായി ശത്രുസംഹാരകമായ മഹാവേഗശരം ഞാൻ തൊടുത്തില്ല.
4.12.33
जीवितान्तकरं घोरं सादृश्यात् तु विशङ्कितः।
मूलघातो न नौ स्याद्धि द्वयोरिति कृतो मया ॥ ४.१२.३३ ॥
ജീവനെ അവസാനിപ്പിക്കുന്ന ഘോരശരം; സാദൃശ്യത്താൽ സംശയിച്ച്, ഞങ്ങൾ ഇരുവർക്കും സമൂലനാശം വന്നേക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി.
4.12.34
त्वयि वीर विपन्ने हि अज्ञानाल्लाघवान्मया।
मौढ्यं च मम बाल्यं च ख्यापितं स्यात् कपीश्वर ॥ ४.१२.३४ ॥
വീരാ, നീ മരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, അജ്ഞതയാലും ധൃതിയാലും എന്റെ മൂഢതയും ബാല്യചാപല്യവും പരസ്യമാകുമായിരുന്നു, കപീശ്വരാ.
4.12.35
दत्ताभयवधो नाम पातकं महदद्भुतम्।
अहं च लक्ष्मणश्चैव सीता च वरवर्णिनी ॥ ४.१२.३५ ॥
അഭയം നൽകിയവനെ വധിക്കുന്നത് വലിയതും അദ്ഭുതകരവുമായ പാപമാണ്; ഞാനും ലക്ഷ്മണനും സുന്ദരവർണ്ണയായ സീതയും അതിന്റെ ഫലം അനുഭവിക്കും.
4.12.36
त्वदधीना वयं सर्वे वनेऽस्मिन् शरणं भवान्।
तस्माद् युध्यस्व भूयस्त्वं मा माशङ्कीश्च वानर ॥ ४.१२.३६ ॥
ഈ കാട്ടിൽ ഞങ്ങളെല്ലാവരും നിന്നെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; നീയാണ് ഞങ്ങൾക്ക് ശരണം. അതുകൊണ്ട്, വാനരാ, വീണ്ടും യുദ്ധം ചെയ്യുക, സംശയിക്കരുത്.
4.12.37
एतन्मुहूर्ते तु मया पश्य वालिनमाहवे।
निरस्तमिषुणैकेन चेष्टमानं महीतले ॥ ४.१२.३७ ॥
ഈ നിമിഷത്തിൽത്തന്നെ യുദ്ധത്തിൽ എന്നാൽ ഒറ്റ അമ്പുകൊണ്ട് വീഴ്ത്തപ്പെട്ട്ുള്ള, നിലത്ത് പിടയുന്ന വാലിയെ നോക്കൂ.
4.12.38
अभिज्ञानं कुरुष्व त्वमात्मनो वानरेश्वर।
येन त्वामभिजानीयां द्वन्द्वयुद्धमुपागतम् ॥ ४.१२.३८ ॥
വാനരേശ്വരാ, ദ്വന്ദ്വയുദ്ധത്തിന് വന്നിരിക്കുന്ന നിന്നെ ഞാൻ തിരിച്ചറിയേണ്ടതിന് നിനക്കായി ഒരു അടയാളം സ്വീകരിക്കുക.
4.12.39
गजपुष्पीमिमां फुल्लामुत्पाट्य शुभलक्षणाम्।
कुरु लक्ष्मण कण्ठेऽस्य सुग्रीवस्य महात्मनः ॥ ४.१२.३९ ॥
ലക്ഷ്മണാ, വിരിഞ്ഞ ശുഭലക്ഷണങ്ങളുള്ള ഈ ഗജപുഷ്പിയെ പറിച്ച് മഹാത്മാവായ സുഗ്രീവന്റെ കഴുത്തിൽ അണിയിക്കുക.
4.12.40
ततो गिरितटे जातामुत्पाट्य कुसुमायुताम्।
लक्ष्मणो गजपुष्पीं तां तस्य कण्ठे व्यसर्जयत् ॥ ४.१२.४० ॥
അപ്പോൾ മലച്ചരിവിൽ വളർന്ന് പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ ആ ഗജപുഷ്പിയെ പറിച്ച്, ലക്ഷ്മണൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴുത്തിൽ അണിയിച്ചു.
4.12.41
स तया शुशुभे श्रीमाँल्लतया कण्ठसक्तया।
मालयेव बलाकानां ससंध्य इव तोयदः ॥ ४.१२.४१ ॥
ആ തേജസ്വി കഴുത്തിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച ആ വള്ളിപോലുള്ള മാലയാൽ ശോഭിച്ചു; കൊക്കുകളുടെ നിരയോടുകൂടിയ സന്ധ്യാമേഘം പോലെ.
4.12.42
विभ्राजमानो वपुषा रामवाक्यसमाहितः।
जगाम सह रामेण किष्किन्धां पुनराप सः ॥ ४.१२.४२ ॥
ശരീരത്താൽ തിളങ്ങി, രാമവാക്യത്തിൽ മനസ്സുറപ്പിച്ച് അദ്ദേഹം രാമനോടൊപ്പം വീണ്ടും കിഷ്കിന്ധയിലെത്തി.