Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 4.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.12.1
एतच्च वचनं श्रुत्वा सुग्रीवस्य सुभाषितम्।
प्रत्ययार्थं महातेजा रामो जग्राह कार्मुकम् ॥ ४.१२.१ ॥
Ouvindo estas palavras bem ditas de Sugrīva, Rāma, de grande esplendor, pegou o arco para dar confiança.
4.12.2
स गृहीत्वा धनुर्घोरं शरमेकं च मानदः।
सालमुद्दिश्य चिक्षेप पूरयन् स रवैर्दिशः ॥ ४.१२.२ ॥
Tomando o terrível arco e uma só flecha, o doador de honra mirou uma árvore sāla e disparou, enchendo as direções com seu estrondo.
4.12.3
स विसृष्टो बलवता बाणः स्वर्णपरिष्कृतः।
भित्त्वा सालान् गिरिप्रस्थं सप्तं भूमिं विवेश ह ॥ ४.१२.३ ॥
Aquela flecha adornada de ouro, lançada pelo poderoso, atravessou as árvores sāla e a crista da montanha e penetrou na sétima terra.
4.12.4
सायकस्तु मुहूर्तेन सालान् भित्त्वा महाजवः।
निष्पत्य च पुनस्तूणं तमेव प्रविवेश ह ॥ ४.१२.४ ॥
Aquela flecha de grande velocidade, num instante, atravessou as árvores sāla, saiu e então entrou novamente na própria aljava.
4.12.5
तान् दृष्ट्वा सप्त निर्भिन्नान् सालान् वानरपुङ्गवः।
रामस्य शरवेगेन विस्मयं परमं गतः ॥ ४.१२.५ ॥
Ao ver aquelas sete árvores sāla atravessadas pela força da flecha de Rāma, Sugrīva, o melhor dos macacos, ficou tomado de suprema admiração.
4.12.6
स मूर्ध्ना न्यपतद् भूमौ प्रलम्बीकृतभूषणः।
सुग्रीवः परमप्रीतो राघवाय कृताञ्जलिः ॥ ४.१२.६ ॥
Muito satisfeito, Sugrīva, com os adornos pendendo, caiu com a cabeça ao chão diante de Rāghava, as mãos unidas em reverência.
4.12.7
इदं चोवाच धर्मज्ञं कर्मणा तेन हर्षितः।
रामं सर्वास्त्रविदुषां श्रेष्ठं शूरमवस्थितम् ॥ ४.१२.७ ॥
Alegre com aquele feito, disse estas palavras a Rāma, conhecedor do dharma, o primeiro entre todos os versados em armas, o herói que permanecia firme.
4.12.8
सेन्द्रानपि सुरान् सर्वांस्त्वं बाणैः पुरुषर्षभ।
समर्थः समरे हन्तुं किं पुनर्वालिनं प्रभो ॥ ४.१२.८ ॥
Ó touro entre os homens, ó senhor! Tu és capaz de abater em batalha, com flechas, todos os deuses, mesmo com Indra. Que dizer então de matar Vāli?
4.12.9
येन सप्त महासाला गिरिर्भूमिश्च दारिताः।
बाणेनैकेन काकुत्स्थ स्थाता ते को रणाग्रतः ॥ ४.१२.९ ॥
Tu, que com uma única flecha partiste sete grandes árvores sāla, a montanha e a terra, ó Kākutstha! Quem poderia manter-se diante de ti na frente da batalha?
4.12.10
अद्य मे विगतः शोकः प्रीतिरद्य परा मम।
सुहृदं त्वां समासाद्य महेन्द्रवरुणोपमम् ॥ ४.१२.१० ॥
Hoje minha dor se foi, e hoje uma suprema alegria surgiu em mim, pois encontrei em ti um amigo semelhante a Mahendra e Varuṇa.
4.12.11
तमद्यैव प्रियार्थं मे वैरिणं भ्रातृरूपिणम्।
वालिनं जहि काकुत्स्थ मया बद्धोऽयमञ्जलिः ॥ ४.१२.११ ॥
Hoje mesmo, ó Kākutstha, para o meu querido bem, mata Vāli, meu inimigo que tem a forma de um irmão; eu uni as mãos em súplica.
4.12.12
ततो रामः परिष्वज्य सुग्रीवं प्रियदर्शनम्।
प्रत्युवाच महाप्राज्ञो लक्ष्मणानुगतं वचः ॥ ४.१२.१२ ॥
Então Rāma, de grande sabedoria, abraçou Sugrīva, agradável de se ver, e, dirigindo-se a Lakṣmaṇa, que o seguia, proferiu estas palavras.
4.12.13
अस्माद्गच्छाम किष्किन्धां क्षिप्रं गच्छ त्वमग्रतः।
गत्वा चाह्वय सुग्रीव वालिनं भ्रातृगन्धिनम् ॥ ४.१२.१३ ॥
Partamos daqui para Kiṣkindhā. Vá depressa à frente; vá e chame Sugrīva, e chame Vālin, que traz o cheiro de seu irmão.
4.12.14
सर्वे ते त्वरितं गत्वा किष्किन्धां वालिनः पुरीम्।
वृक्षैरात्मानमावृत्य ह्यतिष्ठन् गहने वने ॥ ४.१२.१४ ॥
Todos foram rapidamente a Kiṣkindhā, a cidade de Vālin, e, escondendo-se entre as árvores, ficaram de pé na floresta densa.
4.12.15
सुग्रीवोऽप्यनदद् घोरं वालिनो ह्वानकारणात्।
गाढं परिहितो वेगान्नादैर्भिन्दन्निवाम्बरम् ॥ ४.१२.१५ ॥
Sugrīva também rugiu terrivelmente para chamar Vālin. Firmemente preparado e rugindo com ímpeto, parecia rasgar o próprio céu.
4.12.16
तं श्रुत्वा निनदं भ्रातुः क्रुद्धो वाली महाबलः।
निष्पपात सुसंरब्धो भास्करोऽस्ततटादिव ॥ ४.१२.१६ ॥
Ao ouvir o rugido de seu irmão, o poderoso Vālin se enfureceu e, com grande ira, saltou para fora, como o sol que se ergue da margem da montanha do ocaso.
4.12.17
ततः सुतुमुलं युद्धं वालिसुग्रीवयोरभूत्।
गगने ग्रहयोर्घोरं बुधाङ्गारकयोरिव ॥ ४.१२.१७ ॥
Então surgiu entre Vālin e Sugrīva uma batalha terrível, como o choque temível dos planetas Mercúrio e Marte no céu.
4.12.18
तलैरशनिकल्पैश्च वज्रकल्पैश्च मुष्टिभिः।
जघ्नतुः समरेऽन्योन्यं भ्रातरौ क्रोधमूर्च्छितौ ॥ ४.१२.१८ ॥
Com golpes de palma como raios e punhos como dardos de diamante, os dois irmãos feriram-se mutuamente na batalha, atordoados pela ira.
4.12.19
ततो रामो धनुष्पाणिस्तावुभौ समुदैक्षत।
अन्योन्यसदृशौ वीरावुभौ देवाविवाश्विनौ ॥ ४.१२.१९ ॥
Então Rāma, com o arco na mão, observou atentamente os dois, dois heróis semelhantes um ao outro, como os deuses gêmeos Aśvin.
4.12.20
यन्नावगच्छत् सुग्रीवं वालिनं वापि राघवः।
ततो न कृतवान् बुद्धिं मोक्तुमन्तकरं शरम् ॥ ४.१२.२० ॥
Como Rāghava não conseguiu distinguir Sugrīva de Vāli, não se decidiu a soltar a flecha que traz a morte.
4.12.21
एतस्मिन्नन्तरे भग्नः सुग्रीवस्तेन वालिना।
अपश्यन् राघवं नाथमृष्यमूकं प्रदुद्रुवे ॥ ४.१२.२१ ॥
Enquanto isso, Sugrīva, derrotado por Vāli e não vendo Rāghava, seu senhor, fugiu em direção a Ṛṣyamūka.
4.12.22
क्लान्तो रुधिरसिक्ताङ्गः प्रहारैर्जर्जरीकृतः।
वालिनाभिद्रुतः क्रोधात् प्रविवेश महावनम् ॥ ४.१२.२२ ॥
Exausto, o corpo encharcado de sangue, esmagado pelos golpes, perseguido com fúria por Vāli, Sugrīva entrou numa grande floresta.
4.12.23
तं प्रविष्टं वनं दृष्ट्वा वाली शापभयात् ततः।
मुक्तो ह्यसि त्वमित्युक्त्वा स निवृत्तो महाबलः ॥ ४.१२.२३ ॥
Ao vê-lo entrar na floresta, Vāli, por medo da maldição, disse: «Você está de fato libertado», e o poderoso voltou atrás.
4.12.24
राघवोऽपि सह भ्रात्रा सह चैव हनूमता।
तदेव वनमागच्छत् सुग्रीवो यत्र वानरः ॥ ४.१२.२४ ॥
Rāghava também, junto com seu irmão e com Hanumān, foi para aquela mesma floresta onde estava o macaco Sugrīva.
4.12.25
तं समीक्ष्यागतं रामं सुग्रीवः सहलक्ष्मणम्।
ह्रीमान् दीनमुवाचेदं वसुधामवलोकयन् ॥ ४.१२.२५ ॥
Vendo Rāma chegar com Lakṣmaṇa, o envergonhado Sugrīva, abatido e olhando a terra, disse estas palavras.
4.12.26
आह्वयस्वेति मामुक्त्वा दर्शयित्वा च विक्रमम्।
वैरिणा घातयित्वा च किमिदानीं त्वया कृतम् ॥ ४.१२.२६ ॥
Depois de me dizer: "Desafia-o", e de mostrar tua bravura, e de me fazer ser ferido pelo inimigo, o que fizeste agora?
4.12.27
तामेव वेलां वक्तव्यं त्वया राघव तत्त्वतः।
वालिनं न निहन्मीति ततो नाहमितो व्रजे ॥ ४.१२.२७ ॥
Ó Rāghava, naquele mesmo momento deverias ter dito a verdade: "Não matarei Vāli"; então eu não teria saído daqui.
4.12.28
तस्य चैवं ब्रुवाणस्य सुग्रीवस्य महात्मनः।
करुणं दीनया वाचा राघवः पुनरब्रवीत् ॥ ४.१२.२८ ॥
Enquanto o magnânimo Sugrīva assim falava, Rāghava voltou a falar com voz compassiva e aflita.
4.12.29
सुग्रीव श्रूयतां तात क्रोधश्च व्यपनीयताम्।
कारणं येन बाणोऽयं स मया न विसर्जितः ॥ ४.१२.२९ ॥
Ouve, Sugrīva, caro amigo, e deixa de lado a tua ira. Escuta a razão pela qual não disparei esta flecha.
4.12.30
अलंकारेण वेषेण प्रमाणेन गतेन च।
त्वं च सुग्रीव वाली च सदृशौ स्थः परस्परम् ॥ ४.१२.३० ॥
Ó Sugrīva, em adornos, vestuário, estatura e andar, tu e Vāli sois semelhantes um ao outro.
4.12.31
स्वरेण वर्चसा चैव प्रेक्षितेन च वानर।
विक्रमेण च वाक्यैश्च व्यक्तिं वां नोपलक्षये ॥ ४.१२.३१ ॥
Ó macaco, nem pela voz, pelo brilho, pelo olhar, pela bravura ou pelas palavras consigo distinguir vocês dois.
4.12.32
ततोऽहं रूपसादृश्यान्मोहितो वानरोत्तम।
नोत्सृजामि महावेगं शरं शत्रुनिबर्हणम् ॥ ४.१२.३२ ॥
Assim, confundido pela semelhança de forma, ó melhor dos macacos, não soltei a flecha veloz que destrói os inimigos.
4.12.33
जीवितान्तकरं घोरं सादृश्यात् तु विशङ्कितः।
मूलघातो न नौ स्याद्धि द्वयोरिति कृतो मया ॥ ४.१२.३३ ॥
Uma flecha terrível que traz o fim da vida; duvidoso pela semelhança, pensei que a destruição pela raiz de nós dois poderia acontecer.
4.12.34
त्वयि वीर विपन्ने हि अज्ञानाल्लाघवान्मया।
मौढ्यं च मम बाल्यं च ख्यापितं स्यात् कपीश्वर ॥ ४.१२.३४ ॥
Ó herói, se tivesses sido morto, minha tolice e infantilidade seriam proclamadas por minha ignorância e precipitação, ó senhor dos macacos.
4.12.35
दत्ताभयवधो नाम पातकं महदद्भुतम्।
अहं च लक्ष्मणश्चैव सीता च वरवर्णिनी ॥ ४.१२.३५ ॥
Matar aquele a quem foi concedida segurança é um pecado grande e monstruoso; eu, Lakṣmaṇa e a bela Sītā partilharíamos dele.
4.12.36
त्वदधीना वयं सर्वे वनेऽस्मिन् शरणं भवान्।
तस्माद् युध्यस्व भूयस्त्वं मा माशङ्कीश्च वानर ॥ ४.१२.३६ ॥
Todos dependemos de ti nesta floresta; tu és o nosso refúgio. Portanto, ó macaco, luta de novo e não duvides.
4.12.37
एतन्मुहूर्ते तु मया पश्य वालिनमाहवे।
निरस्तमिषुणैकेन चेष्टमानं महीतले ॥ ४.१२.३७ ॥
Neste mesmo instante, olha Vālin, abatido na batalha por uma única flecha minha, contorcendo-se no chão.
4.12.38
अभिज्ञानं कुरुष्व त्वमात्मनो वानरेश्वर।
येन त्वामभिजानीयां द्वन्द्वयुद्धमुपागतम् ॥ ४.१२.३८ ॥
Ó senhor dos macacos, faz de ti um sinal pelo qual eu possa reconhecer-te, tu que vieste ao duelo.
4.12.39
गजपुष्पीमिमां फुल्लामुत्पाट्य शुभलक्षणाम्।
कुरु लक्ष्मण कण्ठेऽस्य सुग्रीवस्य महात्मनः ॥ ४.१२.३९ ॥
Lakṣmaṇa, colhe esta flor gajapuṣpī, florida e de auspiciosos sinais, e coloca-a no pescoço do magnânimo Sugrīva.
4.12.40
ततो गिरितटे जातामुत्पाट्य कुसुमायुताम्।
लक्ष्मणो गजपुष्पीं तां तस्य कण्ठे व्यसर्जयत् ॥ ४.१२.४० ॥
Então Lakṣmaṇa colheu aquela gajapuṣpī, nascida na encosta da montanha e cheia de flores, e a pôs no pescoço dele.
4.12.41
स तया शुशुभे श्रीमाँल्लतया कण्ठसक्तया।
मालयेव बलाकानां ससंध्य इव तोयदः ॥ ४.१२.४१ ॥
Aquele glorioso resplandecia com a guirlanda presa ao pescoço como uma trepadeira, como uma nuvem de chuva ao crepúsculo com uma fila de garças.
4.12.42
विभ्राजमानो वपुषा रामवाक्यसमाहितः।
जगाम सह रामेण किष्किन्धां पुनराप सः ॥ ४.१२.४२ ॥
Resplandecente no corpo, com a mente fixa nas palavras de Rāma, foi com Rāma e de novo alcançou Kiṣkindhā.