வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 4.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.12.1
एतच्च वचनं श्रुत्वा सुग्रीवस्य सुभाषितम्।
प्रत्ययार्थं महातेजा रामो जग्राह कार्मुकम् ॥ ४.१२.१ ॥
சுக்ரீவனின் இந்த நன்மொழியைக் கேட்டு, மகாதேஜஸ்வியான ராமர் நம்பிக்கைக்காக வில்லை எடுத்தார்.
4.12.2
स गृहीत्वा धनुर्घोरं शरमेकं च मानदः।
सालमुद्दिश्य चिक्षेप पूरयन् स रवैर्दिशः ॥ ४.१२.२ ॥
மரியாதை அளிப்பவரான அவர் பயங்கரமான வில்லையும் ஒரு அம்பையும் எடுத்து, சால மரத்தை குறிவைத்து எய்தார்; தம் ஒலியால் திசைகளை நிரப்பினார்.
4.12.3
स विसृष्टो बलवता बाणः स्वर्णपरिष्कृतः।
भित्त्वा सालान् गिरिप्रस्थं सप्तं भूमिं विवेश ह ॥ ४.१२.३ ॥
வலிமையானவரால் எய்யப்பட்ட அந்தப் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அம்பு, சால மரங்களையும் மலைமுகட்டையும் துளைத்து, ஏழு அடுக்கு பூமியில் புகுந்தது.
4.12.4
सायकस्तु मुहूर्तेन सालान् भित्त्वा महाजवः।
निष्पत्य च पुनस्तूणं तमेव प्रविवेश ह ॥ ४.१२.४ ॥
மிக வேகமான அந்த அம்பு ஒரு கணத்தில் சால மரங்களைத் துளைத்து வெளியே வந்து, மீண்டும் அதே அம்பறாத்தூணியில் புகுந்தது.
4.12.5
तान् दृष्ट्वा सप्त निर्भिन्नान् सालान् वानरपुङ्गवः।
रामस्य शरवेगेन विस्मयं परमं गतः ॥ ४.१२.५ ॥
ராமரின் அம்பின் வேகத்தால் துளைக்கப்பட்ட ஏழு சால மரங்களைக் கண்டு, வானரத் தலைவன் சுக்ரீவன் மிகுந்த வியப்பை அடைந்தான்.
4.12.6
स मूर्ध्ना न्यपतद् भूमौ प्रलम्बीकृतभूषणः।
सुग्रीवः परमप्रीतो राघवाय कृताञ्जलिः ॥ ४.१२.६ ॥
பெரிதும் மகிழ்ந்த சுக்ரீவன், தன் ஆபரணங்கள் தொங்க, கைகூப்பி ராகவரின் முன் தலையால் தரையில் விழுந்தான்.
4.12.7
इदं चोवाच धर्मज्ञं कर्मणा तेन हर्षितः।
रामं सर्वास्त्रविदुषां श्रेष्ठं शूरमवस्थितम् ॥ ४.१२.७ ॥
அந்தச் செயலால் மகிழ்ச்சியடைந்து, தர்மத்தை அறிந்தவனும், அனைத்து அஸ்திரவித்தர்களில் சிறந்தவனும், வீரனும், நிலைத்து நின்றவனுமான ராமனிடம் அவன் இதைச் சொன்னான்.
4.12.8
सेन्द्रानपि सुरान् सर्वांस्त्वं बाणैः पुरुषर्षभ।
समर्थः समरे हन्तुं किं पुनर्वालिनं प्रभो ॥ ४.१२.८ ॥
ஓ புருஷர்களில் சிறந்தவரே, பிரபுவே! இந்திரனுடன் கூடிய அனைத்து தேவர்களையும் போரில் அம்புகளால் கொல்ல நீர் வல்லவர்; வாலியைக் கொல்வது பற்றி என்ன சொல்வது!
4.12.9
येन सप्त महासाला गिरिर्भूमिश्च दारिताः।
बाणेनैकेन काकुत्स्थ स्थाता ते को रणाग्रतः ॥ ४.१२.९ ॥
ஒரே அம்பால் ஏழு பெரிய சால மரங்களையும், மலையையும், பூமியையும் பிளந்தவரே, காகுத்ஸ்தரே! போர்முனையில் உமக்கு முன் நிற்பவன் யார்?
4.12.10
अद्य मे विगतः शोकः प्रीतिरद्य परा मम।
सुहृदं त्वां समासाद्य महेन्द्रवरुणोपमम् ॥ ४.१२.१० ॥
இன்று என் துயரம் நீங்கியது; இன்று எனக்கு உயர்ந்த மகிழ்ச்சி உண்டானது, மகேந்திரனையும் வருணனையும் ஒத்த நண்பரான உம்மை அடைந்ததால்.
4.12.11
तमद्यैव प्रियार्थं मे वैरिणं भ्रातृरूपिणम्।
वालिनं जहि काकुत्स्थ मया बद्धोऽयमञ्जलिः ॥ ४.१२.११ ॥
ஓ காகுத்ஸ்தரே! இன்றே எனக்கு நன்மை செய்வதற்காக, சகோதரன் வடிவில் இருக்கும் என் எதிரியான வாலியைக் கொல்லுங்கள்; நான் இதோ கைகூப்பி நிற்கிறேன்.
4.12.12
ततो रामः परिष्वज्य सुग्रीवं प्रियदर्शनम्।
प्रत्युवाच महाप्राज्ञो लक्ष्मणानुगतं वचः ॥ ४.१२.१२ ॥
பின்னர் மகாபிரஜ்ஞரான ராமன், காண்பதற்கு இனிய சுக்ரீவனை அணைத்துக்கொண்டு, லட்சுமணனைப் பார்த்து இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
4.12.13
अस्माद्गच्छाम किष्किन्धां क्षिप्रं गच्छ त्वमग्रतः।
गत्वा चाह्वय सुग्रीव वालिनं भ्रातृगन्धिनम् ॥ ४.१२.१३ ॥
இங்கிருந்து கிஷ்கிந்தைக்குச் செல்வோம். நீ விரைவாக முன்னே செல். சென்று சுக்ரீவனை அழை; சகோதரனின் வாசனை கொண்ட வாலியையும் அழை.
4.12.14
सर्वे ते त्वरितं गत्वा किष्किन्धां वालिनः पुरीम्।
वृक्षैरात्मानमावृत्य ह्यतिष्ठन् गहने वने ॥ ४.१२.१४ ॥
அவர்கள் அனைவரும் விரைவாக வாலியின் நகரமான கிஷ்கிந்தைக்குச் சென்று, மரங்களால் தங்களை மறைத்துக்கொண்டு அடர்ந்த காட்டில் நின்றனர்.
4.12.15
सुग्रीवोऽप्यनदद् घोरं वालिनो ह्वानकारणात्।
गाढं परिहितो वेगान्नादैर्भिन्दन्निवाम्बरम् ॥ ४.१२.१५ ॥
சுக்ரீவனும் வாலியை அழைப்பதற்காகக் கடுமையாகக் கர்ஜித்தான். உறுதியாகத் தன்னை அணிந்து வேகமாக முழங்கி, வானத்தையே பிளப்பவன் போல் இருந்தான்.
4.12.16
तं श्रुत्वा निनदं भ्रातुः क्रुद्धो वाली महाबलः।
निष्पपात सुसंरब्धो भास्करोऽस्ततटादिव ॥ ४.१२.१६ ॥
சகோதரனின் அந்த முழக்கத்தைக் கேட்ட மகாபலசாலி வாலி கோபமடைந்து, அஸ்தமன மலைக் கரையிலிருந்து சூரியன் எழுவதைப் போல மிகுந்த சினத்துடன் பாய்ந்தான்.
4.12.17
ततः सुतुमुलं युद्धं वालिसुग्रीवयोरभूत्।
गगने ग्रहयोर्घोरं बुधाङ्गारकयोरिव ॥ ४.१२.१७ ॥
பின்னர் வாலிக்கும் சுக்ரீவனுக்கும் மிகக் கொடிய போர் மூண்டது; வானத்தில் புதன் மற்றும் செவ்வாய் கோள்களின் பயங்கரமான மோதலைப் போல.
4.12.18
तलैरशनिकल्पैश्च वज्रकल्पैश्च मुष्टिभिः।
जघ्नतुः समरेऽन्योन्यं भ्रातरौ क्रोधमूर्च्छितौ ॥ ४.१२.१८ ॥
இடி போன்ற உள்ளங்கைகளாலும், வஜ்ரம் போன்ற முஷ்டிகளாலும் இரு சகோதரர்களும் போரில் ஒருவரையொருவர் தாக்கினர்; கோபத்தால் மயங்கியவர்களாய்.
4.12.19
ततो रामो धनुष्पाणिस्तावुभौ समुदैक्षत।
अन्योन्यसदृशौ वीरावुभौ देवाविवाश्विनौ ॥ ४.१२.१९ ॥
பின்னர் வில்லைக் கையில் ஏந்திய ராமன் அவ்விருவரையும் கூர்ந்து நோக்கினான். ஒருவருக்கொருவர் ஒத்த அவ்விரு வீரர்களும் அஸ்வினி தேவர்கள் போலத் தோன்றினர்.
4.12.20
यन्नावगच्छत् सुग्रीवं वालिनं वापि राघवः।
ततो न कृतवान् बुद्धिं मोक्तुमन्तकरं शरम् ॥ ४.१२.२० ॥
சுக்ரீவனையும் வாலியையும் ராகவனால் வேறுபடுத்தி அறிய இயலாததால், மரணத்தை விளைவிக்கும் அம்பை எய்ய அவன் முடிவு செய்யவில்லை.
4.12.21
एतस्मिन्नन्तरे भग्नः सुग्रीवस्तेन वालिना।
अपश्यन् राघवं नाथमृष्यमूकं प्रदुद्रुवे ॥ ४.१२.२१ ॥
இதற்கிடையில் வாலியால் தோற்கடிக்கப்பட்ட சுக்ரீவன், தன் தலைவனான ராகவனைக் காணாமல் ऋष्यமूகத்தை நோக்கி ஓடினான்.
4.12.22
क्लान्तो रुधिरसिक्ताङ्गः प्रहारैर्जर्जरीकृतः।
वालिनाभिद्रुतः क्रोधात् प्रविवेश महावनम् ॥ ४.१२.२२ ॥
களைத்துப் போய், இரத்தத்தில் நனைந்த உடலுடன், அடிகளால் நொறுங்கியவனாய், வாலியால் சினத்துடன் துரத்தப்பட்ட சுக்ரீவன் ஒரு பெரிய காட்டிற்குள் நுழைந்தான்.
4.12.23
तं प्रविष्टं वनं दृष्ट्वा वाली शापभयात् ततः।
मुक्तो ह्यसि त्वमित्युक्त्वा स निवृत्तो महाबलः ॥ ४.१२.२३ ॥
அவன் காட்டிற்குள் நுழைவதைக் கண்ட வாலி, சாபத்தின் அச்சத்தால் "நீ தப்பினாய்" என்று கூறி, அந்த மகாபலசாலி திரும்பினான்.
4.12.24
राघवोऽपि सह भ्रात्रा सह चैव हनूमता।
तदेव वनमागच्छत् सुग्रीवो यत्र वानरः ॥ ४.१२.२४ ॥
ராகவனும் தன் சகோதரனுடனும், ஹனுமானுடனும் சேர்ந்து, வானரனான சுக்ரீவன் இருந்த அதே காட்டிற்கு வந்தான்.
4.12.25
तं समीक्ष्यागतं रामं सुग्रीवः सहलक्ष्मणम्।
ह्रीमान् दीनमुवाचेदं वसुधामवलोकयन् ॥ ४.१२.२५ ॥
இலக்குவனுடன் வந்த ராமனைக் கண்டு, வெட்கமடைந்த சுக்ரீவன் தரையை நோக்கியவாறு தாழ்ந்த குரலில் இவ்வாறு சொன்னான்.
4.12.26
आह्वयस्वेति मामुक्त्वा दर्शयित्वा च विक्रमम्।
वैरिणा घातयित्वा च किमिदानीं त्वया कृतम् ॥ ४.१२.२६ ॥
"என்னை அழை" என்று சொல்லி, வீரத்தைக் காட்டச் செய்துவிட்டு, எதிரியால் என்னை அடிபடச் செய்து, இப்போது நீ என்ன செய்துவிட்டாய்?
4.12.27
तामेव वेलां वक्तव्यं त्वया राघव तत्त्वतः।
वालिनं न निहन्मीति ततो नाहमितो व्रजे ॥ ४.१२.२७ ॥
ராகவா, அப்போதே நீ உண்மையாக சொல்லியிருக்க வேண்டும்—"வாலியை நான் கொல்லமாட்டேன்" என்று; அப்போது நான் இங்கிருந்து செல்லியிருக்க மாட்டேன்.
4.12.28
तस्य चैवं ब्रुवाणस्य सुग्रीवस्य महात्मनः।
करुणं दीनया वाचा राघवः पुनरब्रवीत् ॥ ४.१२.२८ ॥
மகாத்மாவான சுக்ரீவன் இவ்வாறு பேசியபோது, ராகவன் இரக்கமும் தாழ்ந்த குரலுமாக மீண்டும் சொன்னான்.
4.12.29
सुग्रीव श्रूयतां तात क्रोधश्च व्यपनीयताम्।
कारणं येन बाणोऽयं स मया न विसर्जितः ॥ ४.१२.२९ ॥
சுக்ரீவா, கேள், அன்பனே; கோபத்தை விட்டுவிடு. எந்தக் காரணத்தால் இந்த அம்பை நான் ஏவவில்லையோ, அந்தக் காரணத்தைக் கேள்.
4.12.30
अलंकारेण वेषेण प्रमाणेन गतेन च।
त्वं च सुग्रीव वाली च सदृशौ स्थः परस्परम् ॥ ४.१२.३० ॥
சுக்ரீவா, அலங்காரத்திலும், உடையிலும், உருவளவிலும், நடையிலும் நீயும் வாலியும் ஒருவருக்கொருவர் ஒத்தவர்களாக இருக்கிறீர்கள்.
4.12.31
स्वरेण वर्चसा चैव प्रेक्षितेन च वानर।
विक्रमेण च वाक्यैश्च व्यक्तिं वां नोपलक्षये ॥ ४.१२.३१ ॥
வானரனே, குரலாலும், ஒளியாலும், பார்வையாலும், வீரத்தாலும், சொற்களாலும் கூட உங்கள் இருவருக்கும் வேறுபாட்டை என்னால் காண முடியவில்லை.
4.12.32
ततोऽहं रूपसादृश्यान्मोहितो वानरोत्तम।
नोत्सृजामि महावेगं शरं शत्रुनिबर्हणम् ॥ ४.१२.३२ ॥
வானரோத்தமனே, உருவ ஒற்றுமையால் மயங்கியதால் பகைவரை அழிக்கும் பெருவேகமுள்ள அம்பை நான் எய்யவில்லை.
4.12.33
जीवितान्तकरं घोरं सादृश्यात् तु विशङ्कितः।
मूलघातो न नौ स्याद्धि द्वयोरिति कृतो मया ॥ ४.१२.३३ ॥
உயிரை முடிக்கும் கொடிய அம்பு; ஒற்றுமையால் ஐயுற்று, இருவருக்குமே வேரோடு அழிவு வந்துவிடுமோ என்று நான் எண்ணினேன்.
4.12.34
त्वयि वीर विपन्ने हि अज्ञानाल्लाघवान्मया।
मौढ्यं च मम बाल्यं च ख्यापितं स्यात् कपीश्वर ॥ ४.१२.३४ ॥
வீரனே, நீ இறந்திருந்தால், அறியாமையாலும் அவசரத்தாலும் என் மடமையும் இளமைத்தனமும் வெளிப்பட்டிருக்கும், கபீஸ்வரனே.
4.12.35
दत्ताभयवधो नाम पातकं महदद्भुतम्।
अहं च लक्ष्मणश्चैव सीता च वरवर्णिनी ॥ ४.१२.३५ ॥
அபயம் அளிக்கப்பட்டவனைக் கொல்வது பெரிய, அதிசயமான பாவம்; நானும், லக்ஷ்மணனும், அழகிய வர்ணமுள்ள சீதையும் (அதனால் பாதிக்கப்படுவோம்).
4.12.36
त्वदधीना वयं सर्वे वनेऽस्मिन् शरणं भवान्।
तस्माद् युध्यस्व भूयस्त्वं मा माशङ्कीश्च वानर ॥ ४.१२.३६ ॥
இந்தக் காட்டில் நாங்கள் அனைவரும் உன்னையே சார்ந்திருக்கிறோம்; நீயே எங்களுக்கு அடைக்கலம். ஆகையால், வானரனே, மீண்டும் போர் செய், ஐயப்படாதே.
4.12.37
एतन्मुहूर्ते तु मया पश्य वालिनमाहवे।
निरस्तमिषुणैकेन चेष्टमानं महीतले ॥ ४.१२.३७ ॥
இந்தக் கணத்திலேயே போரில் ஒரே அம்பால் வீழ்த்தப்பட்டு, தரையில் துடிக்கும் வாலியைப் பார்.
4.12.38
अभिज्ञानं कुरुष्व त्वमात्मनो वानरेश्वर।
येन त्वामभिजानीयां द्वन्द्वयुद्धमुपागतम् ॥ ४.१२.३८ ॥
வானரத் தலைவனே, உன்னை அடையாளம் காணும்படி உனக்கு ஒரு அடையாளத்தை ஏற்படுத்திக்கொள், இரட்டைப் போருக்கு வந்திருக்கும் உன்னை நான் அறிந்துகொள்ள.
4.12.39
गजपुष्पीमिमां फुल्लामुत्पाट्य शुभलक्षणाम्।
कुरु लक्ष्मण कण्ठेऽस्य सुग्रीवस्य महात्मनः ॥ ४.१२.३९ ॥
லட்சுமணா, மலர்ந்த இந்த மங்கலக் குறிகள் கொண்ட கஜபுஷ்பியை பறித்து, மகாத்மா சுக்ரீவனின் கழுத்தில் அணிவி.
4.12.40
ततो गिरितटे जातामुत्पाट्य कुसुमायुताम्।
लक्ष्मणो गजपुष्पीं तां तस्य कण्ठे व्यसर्जयत् ॥ ४.१२.४० ॥
பின்னர் மலைச்சரிவில் வளர்ந்து பூக்களால் நிறைந்திருந்த அந்த கஜபுஷ்பியை பறித்து, லட்சுமணன் அவருடைய கழுத்தில் அணிவித்தான்.
4.12.41
स तया शुशुभे श्रीमाँल्लतया कण्ठसक्तया।
मालयेव बलाकानां ससंध्य इव तोयदः ॥ ४.१२.४१ ॥
அந்த ஒளிமிக்கவர் கழுத்தில் படர்ந்த கொடியாகிய அம்மாலையால் ஒளிர்ந்தார்; கொக்குக் கூட்டங்களின் மாலையுடன் அந்தி வானில் தோன்றும் மேகம் போல்.
4.12.42
विभ्राजमानो वपुषा रामवाक्यसमाहितः।
जगाम सह रामेण किष्किन्धां पुनराप सः ॥ ४.१२.४२ ॥
உடலால் ஒளிர்ந்தவராய், ராமனின் சொற்களில் மனம் நிலைத்தவராய், ராமனுடன் சென்று மீண்டும் கிஷ்கிந்தையை அடைந்தார்.