Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.17.1
ततः शरेणाभिहतो रामेण रणकर्कशः।
पपात सहसा वाली निकृत्त इव पादपः ॥ ४.१७.१ ॥
Von Rāmas Pfeil getroffen, fiel Vālin, im Kampf furchtbar, plötzlich wie ein gefällter Baum.
4.17.2
स भूमौ न्यस्तसर्वाङ्गस्तप्तकाञ्चनभूषणः।
अपतद् देवराजस्य मुक्तरश्मिरिव ध्वजः ॥ ४.१७.२ ॥
Mit allen Gliedern auf den Boden gestreckt, mit gehämmertem Goldschmuck geschmückt, fiel er wie das Banner des Götterkönigs Indra, dessen Seile gelöst sind.
4.17.3
अस्मिन् निपतिते भूमौ हर्यृक्षाणां गणेश्वरे।
नष्टचन्द्रमिव व्योम न व्यराजत मेदिनी ॥ ४.१७.३ ॥
Als dieser Herr der Affen und Bären zu Boden fiel, leuchtete die Erde nicht mehr, wie der Himmel ohne den Mond.
4.17.4
भूमौ निपतितस्यापि तस्य देहं महात्मनः।
न श्रीर्जहाति न प्राणा न तेजो न पराक्रमः ॥ ४.१७.४ ॥
Obwohl er zu Boden gefallen war, verließ die Pracht nicht den Körper jenes Großseligen, auch nicht der Lebenshauch, der Glanz oder die Tapferkeit.
4.17.5
शक्रदत्ता वरा माला काञ्चनी रत्नभूषिता।
दधार हरिमुख्यस्य प्राणांस्तेजः श्रियं च सा ॥ ४.१७.५ ॥
Jene vortreffliche goldene Girlande, von Indra gegeben und mit Juwelen geschmückt, hielt den Lebenshauch, den Glanz und die Pracht des vornehmsten der Affen.
4.17.6
स तया मालया वीरो हैमया हरियूथपः।
संध्यानुगतपर्यन्तः पयोधर इवाभवत् ॥ ४.१७.६ ॥
Mit jener goldenen Girlande glich der Held, Herr der Affenscharen, einer Wolke, deren Ränder vom Abendglanz gefärbt sind.
4.17.7
तस्य माला च देहश्च मर्मघाती च यः शरः।
त्रिधेव रचिता लक्ष्मीः पतितस्यापि शोभते ॥ ४.१७.७ ॥
Seine Girlande, sein Körper und der Pfeil, der seine Lebensmitte durchbohrte — wie in drei Gestalten gefügt, leuchtete die Pracht auch am Gefallenen.
4.17.8
तदस्त्रं तस्य वीरस्य स्वर्गमार्गप्रभावनम्।
रामबाणासनक्षिप्तमावहत् परमां गतिम् ॥ ४.१७.८ ॥
Jene Waffe, vom Bogen Rāmas abgeschossen, wies dem Helden den Weg zum Himmel und führte ihn zum höchsten Ziel.
4.17.9
तं तथा पतितं संख्ये गतार्चिषमिवानलम्।
ययातिमिव पुण्यान्ते देवलोकादिह च्युतम् ॥ ४.१७.९ ॥
So im Kampf gefallen, erschien er wie ein Feuer, dessen Flamme erloschen ist, wie Yayāti, der aus der Himmelswelt herabstürzte, als sein Verdienst verbraucht war.
4.17.10
आदित्यमिव कालेन युगान्ते भुवि पातितम्।
महेन्द्रमिव दुर्धर्षमुपेन्द्रमिव दुःसहम् ॥ ४.१७.१० ॥
Wie die Sonne, am Ende eines Weltalters von der Zeit zur Erde gestürzt, wie der unbezwingbare große Indra, wie der unerträgliche Upendra.
4.17.11
महेन्द्रपुत्रं पतितं वालिनं हेममालिनम्।
व्यूढोरस्कं महाबाहुं दीप्तास्यं हरिलोचनम् ॥ ४.१७.११ ॥
Vāli, der Sohn des großen Indra, lag gefallen da — mit goldener Girlande, breiter Brust, mächtigen Armen, leuchtendem Antlitz und rotbraunen Augen.
4.17.12
लक्ष्मणानुचरो रामो ददर्शोपससर्प च।
तं तथा पतितं वीरं गतार्चिषमिवानलम् ॥ ४.१७.१२ ॥
Rāma, von Lakṣmaṇa begleitet, sah ihn und trat näher. Der Held lag so gefallen da, wie ein Feuer, dessen Flamme erloschen ist.
4.17.13
बहुमान्य च तं वीरं वीक्षमाणं शनैरिव।
उपयातौ महावीर्यौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ ॥ ४.१७.१३ ॥
Den Helden ehrend und ihn langsam betrachtend, traten die beiden Brüder von großer Tapferkeit, Rāma und Lakṣmaṇa, näher.
4.17.14
तं दृष्ट्वा राघवं वाली लक्ष्मणं च महाबलम्।
अब्रवीत् परुषं वाक्यं प्रश्रितं धर्मसंहितम् ॥ ४.१७.१४ ॥
Als er Rāghava und den mächtigen Lakṣmaṇa sah, sprach Vālī harte, doch dharmagemäße Worte.
4.17.15
स भूमावल्पतेजोऽसुर्निहतो नष्टचेतनः।
अर्थसंहितया वाचा गर्वितं रणगर्वितम् ॥ ४.१७.१५ ॥
Er lag auf dem Boden, sein Glanz geschwächt, sein Lebenshauch erloschen, sein Bewusstsein verloren; mit sinnvollen Worten, stolz und voll Kriegsstolz, sprach er.
4.17.16
त्वं नराधिपतेः पुत्रः प्रथितः प्रियदर्शनः।
पराङ्मुखवधं कृत्वा कोऽत्र प्राप्तस्त्वया गुणः।
यदहं युद्धसंरब्धस्त्वत्कृते निधनं गतः ॥ ४.१७.१६ ॥
Du bist der berühmte, anmutige Sohn des Herrn der Menschen. Nachdem du einen getötet hast, der den Rücken gewandt hatte, welches Verdienst hast du hier erlangt? Ich, kampfbegierig, bin um deinetwillen dem Tod anheimgefallen.
4.17.17
कुलीनः सत्त्वसम्पन्नस्तेजस्वी चरितव्रतः।
रामः करुणवेदी च प्रजानां च हिते रतः ॥ ४.१७.१७ ॥
Rāma ist von edler Geburt, mit Charakterstärke begabt, strahlend und seinen Gelübden treu; er kennt das Mitgefühl und ist dem Wohl des Volkes ergeben.
4.17.18
सानुक्रोशो महोत्साहः समयज्ञो दृढव्रतः।
इत्येतत् सर्वभूतानि कथयन्ति यशो भुवि ॥ ४.१७.१८ ॥
Er ist voll Mitgefühl, von großer Tatkraft, kennt den rechten Zeitpunkt und das rechte Verhalten, fest in seinen Gelübden; so verkünden alle Wesen seinen Ruhm auf der Erde.
4.17.19
दमः शमः क्षमा धर्मो धृतिः सत्यं पराक्रमः।
पार्थिवानां गुणा राजन् दण्डश्चाप्यपकारिषु ॥ ४.१७.१९ ॥
Selbstbeherrschung, Gelassenheit, Vergebung, Dharma, Standhaftigkeit, Wahrheit und Tapferkeit – das sind die Tugenden der Könige, o König; und die Strafe für die Übeltäter.
4.17.20
तान् गुणान् सम्प्रधार्याहमग्र्यं चाभिजनं तव।
तारया प्रतिषिद्धः सन् सुग्रीवेण समागतः ॥ ४.१७.२० ॥
Nachdem ich jene Tugenden und deine erhabene Abstammung erwogen hatte, kam ich, obwohl Tārā es mir verwehrte, mit Sugrīva hierher.
4.17.22
न मामन्येन संरब्धं प्रमत्तं वेद्धुमर्हसि।
स त्वां विनिहतात्मानं धर्मध्वजमधार्मिकम्।
जाने पापसमाचारं तृणैः कूपमिवावृतम् ॥ ४.१७.२२ ॥
Es war nicht recht von dir, mich zu erschlagen, während ich im Zorn auf einen anderen und unachtsam war. Ich kenne dich: selbstzerstört, eine Fahne des Dharma und doch unrechtmäßig, von böser Gesinnung, wie ein mit Gras zugedeckter Brunnen.
4.17.23
सतां वेषधरं पापं प्रच्छन्नमिव पावकम्।
नाहं त्वामभिजानामि धर्मच्छद्माभिसंवृतम् ॥ ४.१७.२३ ॥
Ich erkannte dich nicht, du Sünder, der du das Gewand der Guten trägst, wie ein verborgenes Feuer, verhüllt unter dem Schleier des Dharma.
4.17.24
विषये वा पुरे वा ते यदा पापं करोम्यहम्।
न च त्वामवजानेऽहं कस्मात् तं हंस्यकिल्बिषम् ॥ ४.१७.२४ ॥
Hätte ich je in deinem Reich oder in deiner Stadt ein Unrecht begangen oder dich missachtet – was ich nicht getan habe –, warum hast du ihn, der schuldlos ist, getötet?
4.17.25
फलमूलाशनं नित्यं वानरं वनगोचरम्।
मामिहाप्रतियुध्यन्तमन्येन च समागतम् ॥ ४.१७.२५ ॥
Mich, einen Affen, der stets im Wald lebt und sich von Früchten und Wurzeln ernährt, der hier nicht gegen einen anderen kämpfte, sondern gekommen war, ihn zu treffen —
4.17.26
त्वं नराधिपतेः पुत्रः प्रतीतः प्रियदर्शनः।
लिङ्गमप्यस्ति ते राजन् दृश्यते धर्मसंहितम् ॥ ४.१७.२६ ॥
Du bist als Sohn des Herrn der Menschen bekannt, angenehm anzusehen. O König, ein mit dharma verbundenes Zeichen ist auch an dir zu sehen.
4.17.27
कः क्षत्रियकुले जातः श्रुतवान् नष्टसंशयः।
धर्मलिङ्गप्रतिच्छन्नः क्रूरं कर्म समाचरेत् ॥ ४.१७.२७ ॥
Wer, in einem Kṣatriya-Geschlecht geboren, gelehrt und frei von Zweifel, würde eine grausame Tat begehen, verborgen hinter den Zeichen des dharma?
4.17.28
त्वं राघवकुले जातो धर्मवानिति विश्रुतः।
अभव्यो भव्यरूपेण किमर्थं परिधावसे ॥ ४.१७.२८ ॥
Du bist im Geschlecht der Raghu geboren und als rechtschaffen berühmt; warum läufst du umher, in edler Gestalt, und tust das Niedrige?
4.17.29
साम दानं क्षमा धर्मः सत्यं धृतिपराक्रमौ।
पार्थिवानां गुणा राजन् दण्डश्चाप्यपकारिषु ॥ ४.१७.२९ ॥
Versöhnung, Gabe, Nachsicht, Rechtschaffenheit, Wahrheit, Standhaftigkeit und Tapferkeit sind die Tugenden der Könige, o König; dazu Strafe für die Übeltäter.
4.17.30
वयं वनचरा राम मृगा मूलफलाशिनः।
एषा प्रकृतिरस्माकं पुरुषस्त्वं नरेश्वर ॥ ४.१७.३० ॥
Wir sind Waldbewohner, o Rāma, Tiere, die Wurzeln und Früchte essen. Das ist unsere Natur; du aber, o Herr der Menschen, bist ein Mensch.
4.17.31
भूमिर्हिरण्यं रूपं च विग्रहे कारणानि च।
तत्र कस्ते वने लोभो मदीयेषु फलेषु वा ॥ ४.१७.३१ ॥
Land, Gold und Schönheit sind die Ursachen des Streits; welche Gier hast du also in diesem Wald auf meine Früchte?
4.17.32
नयश्च विनयश्चोभौ निग्रहानुग्रहावपि।
राजवृत्तिरसंकीर्णा न नृपाः कामवृत्तयः ॥ ४.१७.३२ ॥
Klugheit und Zucht, Strafe ebenso wie Gnade: dies ist das reine Verhalten des Königtums. Könige handeln nicht aus Begierde.
4.17.33
त्वं तु कामप्रधानश्च कोपनश्चानवस्थितः।
राजवृत्तेषु संकीर्णः शरासनपरायणः ॥ ४.१७.३३ ॥
Du aber bist vom Verlangen beherrscht, jähzornig und unbeständig; im Verhalten der Könige bist du befleckt und nur dem Bogen ergeben.
4.17.34
न तेऽस्त्यपचितिर्धर्मे नार्थे बुद्धिरवस्थिता।
इन्द्रियैः कामवृत्तः सन् कृष्यसे मनुजेश्वर ॥ ४.१७.३४ ॥
Du hast keine Achtung vor dem Dharma, und dein Verstand ist im Besitz und im Ziel nicht gefestigt. Herr der Menschen, von den Sinnen getrieben und aus Begierde handelnd, wirst du mitgerissen.
4.17.35
हत्वा बाणेन काकुत्स्थ मामिहानपराधिनम्।
किं वक्ष्यसि सतां मध्ये कर्म कृत्वा जुगुप्सितम् ॥ ४.१७.३५ ॥
O Nachkomme des Kakutstha, nachdem du mich, der ich schuldlos bin, mit einem Pfeil getötet und diese verwerfliche Tat begangen hast, was wirst du unter den Guten sagen?
4.17.36
राजहा ब्रह्महा गोघ्नश्चोरः प्राणिवधे रतः।
नास्तिकः परिवेत्ता च सर्वे निरयगामिनः ॥ ४.१७.३६ ॥
Der Königsmörder, der Brahmanenmörder, der Kuhmörder, der Dieb, wer am Töten lebender Wesen Gefallen findet, der Atheist und wer vor dem älteren Bruder heiratet: alle diese gehen zur Hölle.
4.17.37
सूचकश्च कदर्यश्च मित्रघ्नो गुरुतल्पगः।
लोकं पापात्मनामेते गच्छन्ते नात्र संशयः ॥ ४.१७.३७ ॥
Der Verleumder, der Geizhals, der Verräter eines Freundes und wer bei der Frau seines Lehrers liegt: diese gehen ohne Zweifel in die Welt der Sünder.
4.17.38
अधार्यं चर्म मे सद्भी रोमाण्यस्थि च वर्जितम्।
अभक्ष्याणि च मांसानि त्वद्विधैर्धर्मचारिभिः ॥ ४.१७.३८ ॥
Meine Haut dürfen die Rechtschaffenen nicht tragen, Haare und Knochen sind ebenfalls verboten; und Fleisch darf von Männern wie dir, die dem Dharma folgen, nicht gegessen werden.
4.17.39
पञ्च पञ्चनखा भक्ष्या ब्रह्मक्षत्रेण राघव।
शल्यकः श्वाविधो गोधा शशः कूर्मश्च पञ्चमः ॥ ४.१७.३९ ॥
O Rāghava, die fünfkralligen Tiere, die von Brahmanen und Kṣatriyas gegessen werden dürfen, sind diese: das Stachelschwein, der Śvāvidha, die Gōdhā-Echse, der Hase und als fünfte die Schildkröte.
4.17.40
चर्म चास्थि च मे राम न स्पृशन्ति मनीषिणः।
अभक्ष्याणि च मांसानि सोऽहं पञ्चनखो हतः ॥ ४.१७.४० ॥
O Rāma, die Weisen berühren weder meine Haut noch meine Knochen, und ungenießbares Fleisch ist ebenso. Ich, der Fünfkrallige, bin erschlagen worden.
4.17.41
तारया वाक्यमुक्तोऽहं सत्यं सर्वज्ञया हितम्।
तदतिक्रम्य मोहेन कालस्य वशमागतः ॥ ४.१७.४१ ॥
Tārā, die Allwissende, sprach zu mir wahre und heilsame Worte; sie missachtend, bin ich durch Verblendung in die Gewalt der Zeit geraten.
4.17.42
त्वया नाथेन काकुत्स्थ न सनाथा वसुंधरा।
प्रमदा शीलसम्पूर्णा पत्येव च विधर्मणा ॥ ४.१७.४२ ॥
O Kākutstha, die Erde ist, obwohl du ihr Herr bist, nicht wirklich beschützt; sie gleicht einer tugendhaften Frau, die von einem unrechtschaffenen Gatten ohne Zuflucht gelassen wird.
4.17.43
शठो नैकृतिकः क्षुद्रो मिथ्याप्रश्रितमानसः।
कथं दशरथेन त्वं जातः पापो महात्मना ॥ ४.१७.४३ ॥
Betrügerisch, hinterlistig, niedrig, mit einem Geist, der falsche Demut heuchelt — wie bist du von dem großmütigen Daśaratha geboren, o Sünder?
4.17.44
छिन्नचारित्र्यकक्ष्येण सतां धर्मातिवर्तिना।
त्यक्तधर्माङ्कुशेनाहं निहतो रामहस्तिना ॥ ४.१७.४४ ॥
Mit zerrissenem Gurt meines Wandels bin ich von dir erschlagen, Rāma, dem Elefanten, der das Dharma der Guten übertritt und den Stachel des Dharma abgeworfen hat.
4.17.45
अशुभं चाप्ययुक्तं च सतां चैव विगर्हितम्।
वक्ष्यसे चेदृशं कृत्वा सद्भिः सह समागतः ॥ ४.१७.४५ ॥
Wenn du, nachdem du so etwas getan hast und dich mit den Guten zusammengefunden hast, unheilvolle, unpassende und von den Guten getadelte Worte sprichst...
4.17.46
उदासीनेषु योऽस्मासु विक्रमोऽयं प्रकाशितः।
अपकारिषु ते राम नैवं पश्यामि विक्रमम् ॥ ४.१७.४६ ॥
O Rāma, diese Tapferkeit, die du gegen uns, die wir neutral waren, gezeigt hast, sehe ich nicht so bei dir gegen jene, die dir Schaden zugefügt haben.
4.17.47
दृश्यमानस्तु युध्येथा मया युधि नृपात्मज।
अद्य वैवस्वतं देवं पश्येस्त्वं निहतो मया ॥ ४.१७.४७ ॥
O Prinz, kämpfe, sichtbar für mich; heute wirst du, von mir erschlagen, den Gott Vaivasvata sehen.
4.17.48
त्वयादृश्येन तु रणे निहतोऽहं दुरासदः।
प्रसुप्तः पन्नगेनैव नरः पापवशं गतः ॥ ४.१७.४८ ॥
Du hast mich, den Unbezwingbaren, im Kampf unsichtbar erschlagen—wie ein schlafender Mensch, der in die Gewalt der Sünde geriet, von einer Schlange getötet wird.
4.17.49
सुग्रीवप्रियकामेन यदहं निहतस्त्वया।
मामेव यदि पूर्वं त्वमेतदर्थमचोदयः।
मैथिलीमहमेकाह्ना तव चानीतवान् भवेः ॥ ४.१७.४९ ॥
Aus dem Wunsch, Sugrīva zu gefallen, hast du mich erschlagen; hättest du mich zuvor dazu angetrieben, hätte ich Maithilī an einem einzigen Tag für dich herbeigebracht.
4.17.50
राक्षसं च दुरात्मानं तव भार्यापहारिणम्।
कण्ठे बद्ध्वा प्रदद्यां तेऽनिहतं रावणं रणे ॥ ४.१७.५० ॥
Den bösen Dämon Rāvaṇa, der deine Gattin entführt hat, hätte ich am Hals gefesselt und dir ausgeliefert, ohne ihn im Kampf zu erschlagen.
4.17.51
न्यस्तां सागरतोये वा पाताले वापि मैथिलीम्।
आनयेयं तवादेशाच्छ्वेतामश्वतरीमिव ॥ ४.१७.५१ ॥
Selbst wenn sie in die Wasser des Ozeans oder sogar in die Unterwelt gebracht worden wäre, hätte ich auf deinen Befehl Maithilī zurückgebracht, wie man eine weiße Maultierstute holt.
4.17.52
युक्तं यत्प्राप्नुयाद् राज्यं सुग्रीवः स्वर्गते मयि।
अयुक्तं यदधर्मेण त्वयाहं निहतो रणे ॥ ४.१७.५२ ॥
Es ist recht, dass Sugrīva das Königreich erlangt, wenn ich in den Himmel gegangen bin; doch es ist unrecht, dass du mich im Kampf auf unrechtmäßige Weise erschlagen hast.
4.17.53
काममेवंविधो लोकः कालेन विनियुज्यते।
क्षमं चेद्भवता प्राप्तमुत्तरं साधु चिन्त्यताम् ॥ ४.१७.५३ ॥
Gewiss wird die Welt vom Lauf der Zeit auf solche Weise gelenkt. Wenn es dir angemessen scheint, so überlege eine gute Antwort.
4.17.54
इत्येवमुक्त्वा परिशुष्कवक्त्रः
शराभिघाताद् व्यथितो महात्मा।
समीक्ष्य रामं रविसंनिकाशं
तूष्णीं बभौ वानरराजसूनुः ॥ ४.१७.५४ ॥
So gesprochen, betrachtete der großmütige Sohn des Affenkönigs, vom Pfeilschlag gequält, mit ausgedörrtem Antlitz den sonnengleichen Rāma und schwieg.