Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.2.1
तौ तु दृष्ट्वा महात्मानौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ।
वरायुधधरौ वीरौ सुग्रीवः शङ्कितोऽभवत् ॥ ४.२.१ ॥
Als Sugrīva jene beiden großherzigen Brüder, Rāma und Lakṣmaṇa, Helden mit vortrefflichen Waffen, erblickte, wurde er beunruhigt.
4.2.2
उद्विग्नहृदयः सर्वा दिशः समवलोकयन्।
न व्यतिष्ठत कस्मिंश्चिद् देशे वानरपुंगवः ॥ ४.२.२ ॥
Mit beunruhigtem Herzen blickte der Vorzügliche unter den Affen in alle Richtungen und konnte an keinem Ort verweilen.
4.2.3
नैव चक्रे मनः स्थातुं वीक्षमाणौ महाबलौ।
कपेः परमभीतस्य चित्तं व्यवससाद ह ॥ ४.२.३ ॥
Obwohl er die beiden Mächtigen unentwegt ansah, konnte sein Geist nicht zur Ruhe kommen; das Herz des tief verängstigten Affen sank.
4.2.4
चिन्तयित्वा स धर्मात्मा विमृश्य गुरुलाघवम्।
सुग्रीवः परमोद्विग्नः सर्वैस्तैर्वानरैः सह ॥ ४.२.४ ॥
Nachdem der rechtschaffene Sugrīva nachgedacht und das Schwere und Leichte abgewogen hatte, beriet er sich, tief erregt, mit all jenen Affen.
4.2.5
ततः स सचिवेभ्यस्तु सुग्रीवः प्लवगाधिपः।
शशंस परमोद्विग्नः पश्यंस्तौ रामलक्ष्मणौ ॥ ४.२.५ ॥
Da sprach Sugrīva, der Herr der Springer, tief erregt und Rāma und Lakṣmaṇa betrachtend, zu seinen Ratgebern.
4.2.6
एतौ वनमिदं दुर्गं वालिप्रणिहितौ ध्रुवम्।
छद्मना चीरवसनौ प्रचरन्ताविहागतौ ॥ ४.२.६ ॥
Diese beiden, gewiss von Vāli ausgesandt, sind hier durch diesen unzugänglichen Wald gewandert, listig in Rindengewänder gekleidet.
4.2.7
ततः सुग्रीवसचिवा दृष्ट्वा परमधन्विनौ।
जग्मुर्गिरितटात् तस्मादन्यच्छिखरमुत्तमम् ॥ ४.२.७ ॥
Da gingen Sugrīvas Minister, als sie die beiden höchsten Bogenschützen sahen, von jenem Bergabhang zu einem anderen, erhabenen Gipfel.
4.2.8
ते क्षिप्रमभिगम्याथ यूथपा यूथपर्षभम्।
हरयो वानरश्रेष्ठं परिवार्योपतस्थिरे ॥ ४.२.८ ॥
Jene Truppenführer näherten sich rasch und umringten den Besten der Vānaras, den Stier der Herde, und standen bei ihm.
4.2.9
एवमेकायनगताः प्लवमाना गिरेर्गिरिम्।
प्रकम्पयन्तो वेगेन गिरीणां शिखराणि च ॥ ४.२.९ ॥
So zogen sie auf einem einzigen Weg, springend von Berg zu Berg, und erschütterten mit ihrer Geschwindigkeit sogar die Gipfel der Berge.
4.2.10
ततः शाखामृगाः सर्वे प्लवमाना महाबलाः।
बभञ्जुश्च नगांस्तत्र पुष्पितान् दुर्गमाश्रितान् ॥ ४.२.१० ॥
Da brachen alle mächtigen Affen springend die blühenden Bäume, die dort an den unzugänglichen Stellen wuchsen.
4.2.11
आप्लवन्तो हरिवराः सर्वतस्तं महागिरिम्।
मृगमार्जारशार्दूलांस्त्रासयन्तो ययुस्तदा ॥ ४.२.११ ॥
Die Besten der Affen sprangen nach allen Seiten über jenen großen Berg, verscheuchten Hirsche, Katzen und Tiger und zogen dann weiter.
4.2.12
ततः सुग्रीवसचिवाः पर्वतेन्द्रे समाहिताः।
संगम्य कपिमुख्येन सर्वे प्राञ्जलयः स्थिताः ॥ ४.२.१२ ॥
Da versammelten sich Sugrīvas Minister, gesammelt auf dem Herrn der Berge, trafen den Anführer der Affen, und alle standen mit gefalteten Händen.
4.2.13
ततस्तु भयसंत्रस्तं वालिकिल्बिषशङ्कितम्।
उवाच हनुमान् वाक्यं सुग्रीवं वाक्यकोविदः ॥ ४.२.१३ ॥
Da sprach Hanumān, wortgewandt, diese Worte zu Sugrīva, der vor Furcht zitterte und Vālīs Vergehen fürchtete.
4.2.14
सम्भ्रमस्त्यज्यतामेष सर्वैर्वालिकृते महान्।
मलयोऽयं गिरिवरो भयं नेहास्ति वालिनः ॥ ४.२.१४ ॥
Lass diese Aufregung fahren: die große Furcht, die Vālī allen einflößt, ist hier nicht. Dies ist der Berg Malaya, der beste der Berge; hier gibt es keine Furcht vor Vālī.
4.2.15
यस्मादुद्विग्नचेतास्त्वं विद्रुतो हरिपुङ्गव।
तं क्रूरदर्शनं क्रूरं नेह पश्यामि वालिनम् ॥ ४.२.१५ ॥
O Bester der Affen, da dein Geist erregt ist und du geflohen bist, sehe ich hier jenen grausam aussehenden, grausamen Vālī nicht.
4.2.16
यस्मात् तव भयं सौम्य पूर्वजात् पापकर्मणः।
स नेह वाली दुष्टात्मा न ते पश्याम्यहं भयम् ॥ ४.२.१६ ॥
O Sanfter, da deine Furcht vor deinem älteren Bruder ist, dem Sünder, ist jener böse Vālī nicht hier; ich sehe hier keine Furcht für dich.
4.2.17
अहो शाखामृगत्वं ते व्यक्तमेव प्लवङ्गम।
लघुचित्ततयाऽऽत्मानं न स्थापयसि यो मतौ ॥ ४.२.१७ ॥
Ach, springender Affe! Deine Affennatur ist offenbar; durch Leichtsinn des Geistes vermagst du dich im Urteil nicht zu festigen.
4.2.18
बुद्धिविज्ञानसम्पन्न इङ्गितैः सर्वमाचर।
नह्यबुद्धिं गतो राजा सर्वभूतानि शास्ति हि ॥ ४.२.१८ ॥
Mit Verstand und Einsicht begabt, führe alles durch Zeichen aus; denn der König, der nicht in Torheit verfällt, herrscht über alle Wesen.
4.2.19
सुग्रीवस्तु शुभं वाक्यं श्रुत्वा सर्वं हनूमतः।
ततः शुभतरं वाक्यं हनूमन्तमुवाच ह ॥ ४.२.१९ ॥
Nachdem Sugrīva alle verheißungsvollen Worte Hanumāns gehört hatte, sprach er darauf zu Hanumān noch verheißungsvollere Worte.
4.2.20
दीर्घबाहू विशालाक्षौ शरचापासिधारिणौ।
कस्य न स्याद् भयं दृष्ट्वा ह्येतौ सुरसुतोपमौ ॥ ४.२.२० ॥
Wer würde sich nicht fürchten, wenn er diese beiden sieht, langarmig und breitäugig, mit Pfeil, Bogen und Schwert bewaffnet, gleich Göttersöhnen?
4.2.21
वालिप्रणिहितावेव शङ्केऽहं पुरुषोत्तमौ।
राजानो बहुमित्राश्च विश्वासो नात्र हि क्षमः ॥ ४.२.२१ ॥
Ich argwöhne, diese beiden, die besten der Männer, wurden von Vālī geschickt; Könige haben viele Verbündete, daher ist hier Vertrauen nicht angebracht.
4.2.22
अरयश्च मनुष्येण विज्ञेयाश्छद्मचारिणः।
विश्वस्तानामविश्वस्ताश्छिद्रेषु प्रहरन्त्यपि ॥ ४.२.२२ ॥
Ein Mensch muss Feinde erkennen, die mit List handeln; die Misstrauischen schlagen an den schwachen Stellen der Vertrauenden zu.
4.2.23
कृत्येषु वाली मेधावी राजानो बहुदर्शिनः।
भवन्त परहन्तारस्ते ज्ञेयाः प्राकृतैर्नरैः ॥ ४.२.२३ ॥
In Angelegenheiten des Handelns sind der weise Vālī und die weitsichtigen Könige Feindeserschläger; gewöhnliche Menschen können sie erkennen.
4.2.24
तौ त्वया प्राकृतेनेव गत्वा ज्ञेयौ प्लवंगम।
इङ्गितानां प्रकारैश्च रूपव्याभाषणेन च ॥ ४.२.२४ ॥
O Bester der Springer, geh als gewöhnlicher Mann hin und erkenne jene beiden an den verschiedenen Arten von Gebärden, an ihrem Aussehen und ihrer Rede.
4.2.25
लक्षयस्व तयोर्भावं प्रहृष्टमनसौ यदि।
विश्वासयन् प्रशंसाभिरिङ्गितैश्च पुनः पुनः ॥ ४.२.२५ ॥
Erkenne ihre Gesinnung, wenn beide frohen Herzens sind; ihr Vertrauen gewinnend durch Lob und Zeichen, immer wieder.
4.2.26
ममैवाभिमुखं स्थित्वा पृच्छ त्वं हरिपुङ्गव।
प्रयोजनं प्रवेशस्य वनस्यास्य धनुर्धरौ ॥ ४.२.२६ ॥
Stell dich mir gegenüber und frage sie, du Bester der Affen: Was ist der Zweck eures Eintretens in diesen Wald, ihr beiden Bogenträger?
4.2.27
शुद्धात्मानौ यदि त्वेतौ जानीहि त्वं प्लवङ्गम।
व्याभाषितैर्वा रूपैर्वा विज्ञेया दुष्टतानयोः ॥ ४.२.२७ ॥
O Springer, ob diese beiden reinen Herzens sind, sollst du erkennen; ihre Bosheit läßt sich an ihrer Rede oder an ihrem Aussehen erkennen.
4.2.28
इत्येवं कपिराजेन संदिष्टो मारुतात्मजः।
चकार गमने बुद्धिं यत्र तौ रामलक्ष्मणौ ॥ ४.२.२८ ॥
So unterwiesen vom Affenkönig, beschloss der Sohn des Windes, dorthin zu gehen, wo Rāma und Lakṣmaṇa waren.
4.2.29
तथेति सम्पूज्य वचस्तु तस्य
कपेः सुभीतस्य दुरासदस्य।
महानुभावो हनुमान् ययौ तदा
स यत्र रामोऽतिबली सलक्ष्मणः ॥ ४.२.२९ ॥
Mit den Worten »So sei es« und die Rede jenes sehr furchtsamen, unnahbaren Affen ehrend, ging der großmächtige Hanumān damals dorthin, wo Rāma, der sehr starke, mit Lakṣmaṇa war.