வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 4.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.2.1
तौ तु दृष्ट्वा महात्मानौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ।
वरायुधधरौ वीरौ सुग्रीवः शङ्कितोऽभवत् ॥ ४.२.१ ॥
அந்த மகாத்மாக்களான சகோதரர்களாகிய ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் கண்டு, சிறந்த ஆயுதங்களைத் தரித்த வீரர்களான அவர்களைப் பார்த்து, சுக்ரீவன் சந்தேகமடைந்தான்.
4.2.2
उद्विग्नहृदयः सर्वा दिशः समवलोकयन्।
न व्यतिष्ठत कस्मिंश्चिद् देशे वानरपुंगवः ॥ ४.२.२ ॥
கலங்கிய மனத்துடன் அந்த வானரச் சிறந்தவன் எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கிக்கொண்டே இருந்தான்; எந்த ஓரிடத்திலும் நிலைத்து நிற்கவில்லை.
4.2.3
नैव चक्रे मनः स्थातुं वीक्षमाणौ महाबलौ।
कपेः परमभीतस्य चित्तं व्यवससाद ह ॥ ४.२.३ ॥
அந்த இரு மகாபலர்களைப் பார்த்தும் அவனது மனம் நிலைக்கவில்லை; மிகவும் பயந்த அந்த வானரத்தின் உள்ளம் தளர்ந்தது.
4.2.4
चिन्तयित्वा स धर्मात्मा विमृश्य गुरुलाघवम्।
सुग्रीवः परमोद्विग्नः सर्वैस्तैर्वानरैः सह ॥ ४.२.४ ॥
தர்மாத்மாவான சுக்ரீவன் சிந்தித்து, நன்மை தீமைகளை ஆராய்ந்து, மிகவும் கலங்கியவனாய், அந்த வானரங்கள் அனைவருடனும் சேர்ந்து (ஆலோசித்தான்).
4.2.5
ततः स सचिवेभ्यस्तु सुग्रीवः प्लवगाधिपः।
शशंस परमोद्विग्नः पश्यंस्तौ रामलक्ष्मणौ ॥ ४.२.५ ॥
பின்னர் வானரத் தலைவனாகிய சுக்ரீவன், மிகவும் கலங்கியவனாய், அந்த ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் பார்த்துக்கொண்டே, தன் அமைச்சர்களிடம் சொன்னான்.
4.2.6
एतौ वनमिदं दुर्गं वालिप्रणिहितौ ध्रुवम्।
छद्मना चीरवसनौ प्रचरन्ताविहागतौ ॥ ४.२.६ ॥
இவ்விருவரும் வாலியால் நிச்சயமாக அனுப்பப்பட்டவர்கள்; கபடமாக, மரவுரி ஆடை அணிந்து, சுற்றித் திரிந்து, இந்த அடர்ந்த காட்டிற்கு வந்துள்ளனர்.
4.2.7
ततः सुग्रीवसचिवा दृष्ट्वा परमधन्विनौ।
जग्मुर्गिरितटात् तस्मादन्यच्छिखरमुत्तमम् ॥ ४.२.७ ॥
அப்போது சுக்ரீவனின் அமைச்சர்கள் அந்த இரு சிறந்த வில்வீரர்களைக் கண்டு, அந்த மலைச்சரிவிலிருந்து வேறு உயர்ந்த சிகரத்துக்குச் சென்றனர்.
4.2.8
ते क्षिप्रमभिगम्याथ यूथपा यूथपर्षभम्।
हरयो वानरश्रेष्ठं परिवार्योपतस्थिरे ॥ ४.२.८ ॥
அந்த யூதபதிகள் விரைவாக அணுகி, கூட்டத்தின் சிறந்த தலைவனான வானரச் சிறந்தவனைச் சூழ்ந்து நின்றனர்.
4.2.9
एवमेकायनगताः प्लवमाना गिरेर्गिरिम्।
प्रकम्पयन्तो वेगेन गिरीणां शिखराणि च ॥ ४.२.९ ॥
இவ்வாறு ஒரே வழியில் சென்று, தாவித் தாவி ஒரு மலையிலிருந்து மற்றொரு மலைக்குச் சென்று, வேகமாக மலைச்சிகரங்களையும் அதிரச் செய்தனர்.
4.2.10
ततः शाखामृगाः सर्वे प्लवमाना महाबलाः।
बभञ्जुश्च नगांस्तत्र पुष्पितान् दुर्गमाश्रितान् ॥ ४.२.१० ॥
அப்போது மிக்க வலிமைமிகு அனைத்து வானரங்களும் தாவிக்கொண்டு, அங்கே கடினமான இடங்களில் வளர்ந்திருந்த பூத்த மரங்களை ஒடித்தன.
4.2.11
आप्लवन्तो हरिवराः सर्वतस्तं महागिरिम्।
मृगमार्जारशार्दूलांस्त्रासयन्तो ययुस्तदा ॥ ४.२.११ ॥
வானரத் தலைவர்கள் அந்தப் பெரிய மலையின் எல்லாப் பக்கங்களிலும் தாவி, மான், பூனை, புலிகளை அச்சுறுத்திக்கொண்டு அப்போது சென்றனர்.
4.2.12
ततः सुग्रीवसचिवाः पर्वतेन्द्रे समाहिताः।
संगम्य कपिमुख्येन सर्वे प्राञ्जलयः स्थिताः ॥ ४.२.१२ ॥
அப்போது சுக்ரீவனின் அமைச்சர்கள் அனைவரும் மலையரசன் மீது ஒருமுகப்பட்டு, வானரத் தலைவனைச் சந்தித்து, கைகூப்பி நின்றனர்.
4.2.13
ततस्तु भयसंत्रस्तं वालिकिल्बिषशङ्कितम्।
उवाच हनुमान् वाक्यं सुग्रीवं वाक्यकोविदः ॥ ४.२.१३ ॥
அப்போது பயத்தால் நடுங்கிக் கொண்டிருந்த சுக்ரீவனிடம், வாக்கில் வல்லவரான அனுமான் பேசலானார்: வாலியின் குற்றத்தை அஞ்சியவனாக இருந்தான்.
4.2.14
सम्भ्रमस्त्यज्यतामेष सर्वैर्वालिकृते महान्।
मलयोऽयं गिरिवरो भयं नेहास्ति वालिनः ॥ ४.२.१४ ॥
இந்தப் பதற்றத்தை விடு; வாலியால் எல்லாருக்கும் உண்டான இந்தப் பெரிய பயம் இங்கு இல்லை. இது மலய மலை, மலைகளில் சிறந்தது; இங்கு வாலியால் பயமில்லை.
4.2.15
यस्मादुद्विग्नचेतास्त्वं विद्रुतो हरिपुङ्गव।
तं क्रूरदर्शनं क्रूरं नेह पश्यामि वालिनम् ॥ ४.२.१५ ॥
வானரத் தலைவனே! மனம் கலங்கி நீ ஓடி வந்ததால், கொடிய தோற்றமுள்ள அந்தக் கொடிய வாலியை இங்கு நான் காணவில்லை.
4.2.16
यस्मात् तव भयं सौम्य पूर्वजात् पापकर्मणः।
स नेह वाली दुष्टात्मा न ते पश्याम्यहं भयम् ॥ ४.२.१६ ॥
நல்லவனே! பாவச் செயல் செய்யும் உன் மூத்த சகோதரனால் உனக்கு பயம் உள்ளது; அந்தத் தீய மனமுள்ள வாலி இங்கு இல்லை. இங்கு உனக்கு எந்த பயமும் நான் காணவில்லை.
4.2.17
अहो शाखामृगत्वं ते व्यक्तमेव प्लवङ्गम।
लघुचित्ततयाऽऽत्मानं न स्थापयसि यो मतौ ॥ ४.२.१७ ॥
ஆ! தாவும் குரங்கே! உன் குரங்குத்தனம் வெளிப்படையாகவே தெரிகிறது; சிறு மனத்தால் உன்னை நீ ஆலோசனையில் நிலைநிறுத்த முடியவில்லை.
4.2.18
बुद्धिविज्ञानसम्पन्न इङ्गितैः सर्वमाचर।
नह्यबुद्धिं गतो राजा सर्वभूतानि शास्ति हि ॥ ४.२.१८ ॥
அறிவும் விவேகமும் நிறைந்தவனாக, குறிப்புகளால் எல்லாவற்றையும் செய்; அறிவற்ற நிலையை அடையாத அரசனே எல்லா உயிர்களையும் ஆள்கிறான்.
4.2.19
सुग्रीवस्तु शुभं वाक्यं श्रुत्वा सर्वं हनूमतः।
ततः शुभतरं वाक्यं हनूमन्तमुवाच ह ॥ ४.२.१९ ॥
சுக்ரீவன் ஹனுமானின் அனைத்து நல்ல சொற்களையும் கேட்டு, பின்னர் இன்னும் நல்ல சொற்களை ஹனுமானிடம் கூறினான்.
4.2.20
दीर्घबाहू विशालाक्षौ शरचापासिधारिणौ।
कस्य न स्याद् भयं दृष्ट्वा ह्येतौ सुरसुतोपमौ ॥ ४.२.२० ॥
நீண்ட கரங்களும் அகன்ற கண்களும் கொண்டு, அம்பு வில் வாளைத் தாங்கிய, தேவர்களின் மகன்களைப் போன்ற இவ்விருவரைக் கண்டு யாருக்குத்தான் அச்சம் ஏற்படாது?
4.2.21
वालिप्रणिहितावेव शङ्केऽहं पुरुषोत्तमौ।
राजानो बहुमित्राश्च विश्वासो नात्र हि क्षमः ॥ ४.२.२१ ॥
இவ்விருவரும் வாலியால் அனுப்பப்பட்டவர்கள் என்றே நான் ஐயுறுகிறேன்; அரசர்களுக்குப் பல நண்பர்கள் உண்டு, எனவே இங்கு நம்பிக்கை வைப்பது தகாது.
4.2.22
अरयश्च मनुष्येण विज्ञेयाश्छद्मचारिणः।
विश्वस्तानामविश्वस्ताश्छिद्रेषु प्रहरन्त्यपि ॥ ४.२.२२ ॥
மனிதன் வஞ்சகமாகச் செயல்படும் பகைவர்களை அறிந்துகொள்ள வேண்டும்; நம்பாதவர்கள் நம்புபவர்களின் பலவீனமான இடங்களில் தாக்குவார்கள்.
4.2.23
कृत्येषु वाली मेधावी राजानो बहुदर्शिनः।
भवन्त परहन्तारस्ते ज्ञेयाः प्राकृतैर्नरैः ॥ ४.२.२३ ॥
செயல்களில் அறிவுள்ள வாலியும், தொலைநோக்குடைய அரசர்களும் பகைவரை வீழ்த்துபவர்கள்; அவர்களைச் சாதாரண மனிதர்களால் அறிய முடியும்.
4.2.24
तौ त्वया प्राकृतेनेव गत्वा ज्ञेयौ प्लवंगम।
इङ्गितानां प्रकारैश्च रूपव्याभाषणेन च ॥ ४.२.२४ ॥
வானரச் சிறந்தவனே! சாதாரண மனிதனைப் போல் சென்று, சைகைகளின் வகைகளாலும், அவர்களின் தோற்றத்தாலும் பேச்சாலும் அவ்விருவரை அறிந்துகொள்.
4.2.25
लक्षयस्व तयोर्भावं प्रहृष्टमनसौ यदि।
विश्वासयन् प्रशंसाभिरिङ्गितैश्च पुनः पुनः ॥ ४.२.२५ ॥
அவர்கள் இருவரும் மகிழ்ந்த மனமுடையவர்களாக இருந்தால், அவர்களின் நோக்கத்தை அறிந்துகொள், பாராட்டுகளாலும் சைகைகளாலும் அவர்களின் நம்பிக்கையைப் பெற்று மீண்டும் மீண்டும்.
4.2.26
ममैवाभिमुखं स्थित्वा पृच्छ त्वं हरिपुङ्गव।
प्रयोजनं प्रवेशस्य वनस्यास्य धनुर्धरौ ॥ ४.२.२६ ॥
குரங்குகளில் சிறந்தவனே, என் எதிரில் நின்று நீ அவர்களிடம் கேள்: இந்தக் காட்டில் நுழைவதன் நோக்கம் என்ன, வில்லேந்திய இருவரே.
4.2.27
शुद्धात्मानौ यदि त्वेतौ जानीहि त्वं प्लवङ्गम।
व्याभाषितैर्वा रूपैर्वा विज्ञेया दुष्टतानयोः ॥ ४.२.२७ ॥
தாவுபவனே, இவ்விருவரும் தூய உள்ளமுடையவர்களா என்பதை நீ அறிந்துகொள்; அவர்களின் பேச்சாலோ தோற்றத்தாலோ அவர்களின் தீய தன்மையை அறியலாம்.
4.2.28
इत्येवं कपिराजेन संदिष्टो मारुतात्मजः।
चकार गमने बुद्धिं यत्र तौ रामलक्ष्मणौ ॥ ४.२.२८ ॥
குரங்கரசனால் இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்ட வாயுவின் மகன், ராமனும் லக்ஷ்மணனும் இருந்த இடத்திற்குப் போக முடிவு செய்தான்.
4.2.29
तथेति सम्पूज्य वचस्तु तस्य
कपेः सुभीतस्य दुरासदस्य।
महानुभावो हनुमान् ययौ तदा
स यत्र रामोऽतिबली सलक्ष्मणः ॥ ४.२.२९ ॥
"அப்படியே ஆகட்டும்" என்று, அந்த மிகவும் அஞ்சிய, அணுக முடியாத குரங்கின் சொல்லை மதித்து, பெரும் ஆற்றல் படைத்த அனுமான் அப்போது அங்கே சென்றான்; அதி பலசாலி ராமனும் லக்ஷ்மணனும் இருந்த இடத்திற்கு.