வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 4.23
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.23.1
ततः समुपजिघ्रन्ती कपिराजस्य तन्मुखम्।
पतिं लोकश्रुता तारा मृतं वचनमब्रवीत् ॥ ४.२३.१ ॥
அப்போது உலகப் புகழ்பெற்ற தாரை, வானர அரசனின் அந்த முகத்தை மோந்து, இறந்த கணவனிடம் இவ்வாறு கூறினாள்.
4.23.2
शेषे त्वं विषमे दुःखमकृत्वा वचनं मम।
उपलोपचिते वीर सुदुःखे वसुधातले ॥ ४.२३.२ ॥
வீரனே, என் சொல்லைக் கேளாமல், கற்கள் நிறைந்த, மிகவும் துன்பம் தரும் இந்த சமமற்ற நிலத்தில் துயரத்துடன் கிடக்கிறாய்.
4.23.3
मत्तः प्रियतरा नूनं वानरेन्द्र मही तव।
शेषे हि तां परिष्वज्य मां च न प्रतिभाषसे ॥ ४.२३.३ ॥
வானரேந்திரனே, நிச்சயமாக இந்த நிலம் என்னை விடவும் உனக்கு மிகவும் பிரியமானது போலும்; அதைத் தழுவிக்கொண்டு படுத்திருக்கிறாய், என்னிடம் பதிலும் சொல்லவில்லை.
4.23.4
सुग्रीवस्य वशं प्राप्तो विधिरेष भवत्यहो।
सुग्रीव एव विक्रान्तो वीर साहसिकप्रिय ॥ ४.२३.४ ॥
ஐயோ! சுக்ரீவனின் வசத்தில் அகப்பட்டதுதான் உன் விதி இது. வீரனே, துணிவுடையோர்க்குப் பிரியனே, வீரம் காட்டியவன் சுக்ரீவன்தான்.
4.23.5
ऋक्षवानरमुख्यास्त्वां बलिनं पर्युपासते।
तेषां विलपितं कृच्छ्रमङ्गदस्य च शोचतः ॥ ४.२३.५ ॥
கரடி, வானர முதன்மையர்கள் பலமிக்க உன்னைச் சூழ்ந்து அமர்ந்திருக்கிறார்கள். அவர்களின் புலம்பலும், துயருறும் அங்கதனின் அழுகையும் மிகவும் துயரமானவை.
4.23.6
मम चेमा गिरः श्रुत्वा किं त्वं न प्रतिबुध्यसे।
इदं तद् वीरशयनं तत्र शेषे हतो युधि ॥ ४.२३.६ ॥
என் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டும் நீ ஏன் விழித்தெழவில்லை? போரில் கொல்லப்பட்டு நீ கிடக்கும் இதுவே வீரர்களின் படுக்கை.
4.23.7
शायिता निहता यत्र त्वयैव रिपवः पुरा।
विशुद्धसत्त्वाभिजन प्रिययुद्ध मम प्रिय ॥ ४.२३.७ ॥
முன்பு நீ எதிரிகளை வீழ்த்திக் கிடத்திய இடம் இது. தூய இயல்பும் உயர் குலமும் கொண்டவனே, போரை விரும்பியவனே, என் அன்பனே!
4.23.8
मामनाथां विहायैकां गतस्त्वमसि मानद।
शूराय न प्रदातव्या कन्या खलु विपश्चिता ॥ ४.२३.८ ॥
மானம் தருபவனே, அனாதையான என்னை தனியாக விட்டுச் சென்றுவிட்டாய். ஞானியர் கன்னியை ஒரு வீரனுக்குக் கொடுக்கக் கூடாது.
4.23.9
शूरभार्यां हतां पश्य सद्यो मां विधवां कृताम्।
अवभग्नश्च मे मानो भग्ना मे शाश्वती गतिः ॥ ४.२३.९ ॥
வீரனின் மனைவியாகிய என்னைப் பார், இப்போதே விதவையாக்கப்பட்டேன். என் மானம் உடைந்தது; என் நிலையான ஆதரவும் சிதைந்தது.
4.23.10
अगाधे च निमग्नास्मि विपुले शोकसागरे।
अश्मसारमयं नूनमिदं मे हृदयं दृढम् ॥ ४.२३.१० ॥
ஆழமற்ற, பரந்த துயரக் கடலில் மூழ்கிவிட்டேன். நிச்சயமாக என் இந்த இதயம் கல்லின் சாரத்தால் ஆனது போல் உறுதியானது.
4.23.11
भर्तारं निहतं दृष्ट्वा यन्नाद्य शतधा कृतम्।
सुहृच्चैव च भर्ता च प्रकृत्या च मम प्रियः ॥ ४.२३.११ ॥
கணவன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டும் இன்று இது நூறு துண்டுகளாக சிதறவில்லையே. அவர் என் நண்பன், கணவன், இயல்பாலும் எனக்கு அன்பானவர்.
4.23.12
प्रहारे च पराक्रान्तः शूरः पञ्चत्वमागतः।
पतिहीना तु या नारी कामं भवतु पुत्रिणी ॥ ४.२३.१२ ॥
போரில் வீரமாகப் போராடிய வீரன் பஞ்சத்துவம் அடைந்தான். கணவனை இழந்த பெண் விரும்பியபடி மகனைப் பெற்றவளாகட்டும்.
4.23.13
धनधान्यसमृद्धापि विधवेत्युच्यते जनैः।
स्वगात्रप्रभवे वीर शेषे रुधिरमण्डले ॥ ४.२३.१३ ॥
செல்வமும் தானியமும் நிறைந்திருந்தாலும் மக்கள் அவளை விதவை என்று அழைக்கிறார்கள். வீரனே, உன் சொந்த உடலில் பிறந்தவனே, நீ இரத்தக் குட்டையில் கிடக்கிறாய்.
4.23.14
कृमिरागपरिस्तोमे स्वकीये शयने यथा।
रेणुशोणितसंवीतं गात्रं तव समन्ततः ॥ ४.२३.१४ ॥
உன் சொந்த படுக்கையில் பூச்சிச் சாயத்தால் சிவப்பாக்கப்பட்ட விரிப்பைப் போல, உன் உடல் முழுவதும் தூசியும் இரத்தமும் போர்த்தியிருக்கிறது.
4.23.15
परिरब्धुं न शक्नोमि भुजाभ्यां प्लवगर्षभ।
कृतकृत्योऽद्य सुग्रीवो वैरेऽस्मिन्नतिदारुणे ॥ ४.२३.१५ ॥
வானரத் தலைவனே, என் கைகளால் உன்னைத் தழுவ என்னால் முடியவில்லை. இந்த மிகக் கொடிய பகையில் இன்று சுக்ரீவன் தன் நோக்கத்தை நிறைவேற்றிவிட்டான்.
4.23.16
यस्य रामविमुक्तेन हृतमेकेषुणा भयम्।
शरेण हृदि लग्नेन गात्रसंस्पर्शने तव ॥ ४.२३.१६ ॥
ராமர் எய்த ஒரே அம்பால் யாருடைய பயம் நீங்கியதோ, அந்த அம்பு உன் உடலைத் தொட்டவுடன் உன் நெஞ்சில் தைத்தது.
4.23.17
वार्यामि त्वां निरीक्षन्ती त्वयि पञ्चत्वमागते।
उद्बबर्ह शरं नीलस्तस्य गात्रगतं तदा ॥ ४.२३.१७ ॥
நீ உயிர் துறந்ததைக் கண்டு நான் உன்னைத் தடுக்கிறேன். அப்போது நீலன் அவன் உடலில் பதிந்திருந்த அம்பை உருவி எடுத்தான்.
4.23.18
गिरिगह्वरसंलीनं दीप्तमाशीविषं यथा।
तस्य निष्कृष्यमाणस्य बाणस्यापि बभौ द्युतिः ॥ ४.२३.१८ ॥
மலைக் குகையில் ஒளிந்திருக்கும் ஒளிரும் நச்சுப் பாம்பைப் போல, அவன் உடலிலிருந்து இழுக்கப்பட்ட அம்பும் ஒளிர்ந்தது.
4.23.19
अस्तमस्तकसंरुद्धरश्मेर्दिनकरादिव।
पेतुः क्षतजधारास्तु व्रणेभ्यस्तस्य सर्वशः ॥ ४.२३.१९ ॥
அஸ்தகிரியின் உச்சியில் கதிர்கள் தடுக்கப்பட்ட சூரியனைப் போல, அவனுடைய புண்களிலிருந்து எல்லாப் பக்கங்களிலும் இரத்தத்தின் தாரைகள் வழிந்தன.
4.23.20
ताम्रगैरिकसम्पृक्ता धारा इव धराधरात्।
अवकीर्णं विमार्जन्ती भर्तारं रणरेणुना ॥ ४.२३.२० ॥
செங்காவி மண்ணுடன் கலந்த மலையிலிருந்து வழியும் தாரைகள் போல், போர்த்தூளால் மூடப்பட்ட தன் கணவனைத் துடைத்தபடி (தாரை).
4.23.21
अस्रैर्नयनजैः शूरं सिषेचास्त्रसमाहतम्।
रुधिरोक्षितसर्वाङ्गं दृष्ट्वा विनिहतं पतिम् ॥ ४.२३.२१ ॥
கண்களிலிருந்து பெருகிய கண்ணீரால் அஸ்திரங்களால் தாக்கப்பட்டு, உடல் முழுவதும் இரத்தத்தில் நனைந்து மாண்ட தன் கணவனாகிய வீரனைக் கண்டு அவள் நனைத்தாள்.
4.23.22
उवाच तारा पिङ्गाक्षं पुत्रमङ्गदमङ्गना।
अवस्थां पश्चिमां पश्य पितुः पुत्र सुदारुणाम् ॥ ४.२३.२२ ॥
பொன்னிற விழியுடைய மகன் அங்கதனிடம் தாரை கூறினாள்: 'மகனே, உன் தந்தையின் கடைசி நிலையைப் பார், அது மிகக் கொடியது.'
4.23.23
सम्प्रसक्तस्य वैरस्य गतोऽन्तः पापकर्मणा।
बालसूर्योज्ज्वलतनुं प्रयातं यमसादनम् ॥ ४.२३.२३ ॥
பகையில் மிகவும் பற்றுண்டதாலும், பாவச்செயலாலும் இறுதி வந்தது; இளஞ்சூரியனைப் போல் ஒளிரும் உடலுடையவன் யமனின் உலகை அடைந்தான்.
4.23.24
अभिवादय राजानं पितरं पुत्र मानदम्।
एवमुक्तः समुत्थाय जग्राह चरणौ पितुः ॥ ४.२३.२४ ॥
'மகனே, மரியாதை அளிப்பவனாகிய அரசன் உன் தந்தைக்கு வணக்கம் செய்.' இவ்வாறு சொல்லப்பட்டு அவன் எழுந்து தந்தையின் பாதங்களைப் பற்றிக்கொண்டான்.
4.23.25
भुजाभ्यां पीनवृत्ताभ्यामङ्गदोऽहमिति ब्रुवन्।
अभिवादयमानं त्वामङ्गदं त्वं यथा पुरा ॥ ४.२३.२५ ॥
தடித்த உருண்ட தோள்களால் 'நான் அங்கதன்' என்று சொல்லி, முன்பு நீ அங்கதனைத் தழுவியது போல, வணங்கும் உன்னை வணங்குகிறேன்.
4.23.26
दीर्घायुर्भव पुत्रेति किमर्थं नाभिभाषसे।
अहं पुत्रसहाया त्वामुपासे गतचेतनम्।
सिंहेन पातितं सद्यो गौः सवत्सेव गोवृषम् ॥ ४.२३.२६ ॥
'நீண்ட ஆயுளுடன் இரு, மகனே' என்று ஏன் என்னிடம் பேசவில்லை? மகனுடன் உன் அருகில் அமர்ந்திருக்கிறேன்; சிங்கத்தால் உடனே வீழ்த்தப்பட்ட காளையின் அருகில் கன்றுடன் பசு இருப்பது போல், உணர்வற்ற உன்னருகில் இருக்கிறேன்.
4.23.27
इष्ट्वा संग्रामयज्ञेन रामप्रहरणाम्भसा।
तस्मन्नवभृथे स्नातः कथं पत्न्या मया विना ॥ ४.२३.२७ ॥
போர்-யாகத்தில், இராமனின் ஆயுதமாகிய நீரால் யாகம் செய்து, அந்த இறுதி நீராடலில் குளித்தவன், என்னைத் தவிர மனைவி இல்லாமல் எப்படி?
4.23.28
या दत्ता देवराजेन तव तुष्टेन संयुगे।
शातकौम्भीं प्रियां मालां तां ते पश्यामि नेह किम् ॥ ४.२३.२८ ॥
போரில் மகிழ்ந்த தேவராஜன் உனக்கு அளித்த, பொன்னாலான அன்புக்குரிய அந்த மாலை உன்னிடம் இங்கு ஏன் காணவில்லை?
4.23.29
राज्यश्रीर्न जहाति त्वां गतासुमपि मानद।
सूर्यस्यावर्तमानस्य शैलराजमिव प्रभा ॥ ४.२३.२९ ॥
மரியாதை அளிப்பவனே, உயிரற்றிருந்தாலும் அரசச் செல்வம் உன்னை விடுவதில்லை; சூரியன் சுற்றி வரும்போதும் அவன் ஒளி மலையரசனைவிட்டு நீங்காதது போல்.
4.23.30
न मे वचः पथ्यमिदं त्वया कृतं
न चास्मि शक्ता हि निवारणे तव।
हता सपुत्रास्मि हतेन संयुगे
सह त्वया श्रीर्विजहाति मामपि ॥ ४.२३.३० ॥
நீ என் இந்த நன்மை பயக்கும் சொல்லைக் கேட்கவில்லை; உன்னைத் தடுக்கவும் நான் வல்லமை பெறவில்லை. போரில் உன்னால் கொல்லப்பட்டு, மகனுடன் நான் வீழ்ந்தேன். உன்னுடன் இறந்ததால் செல்வமும் என்னை விட்டு நீங்குகிறது.