Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.24

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

4.24.1

तामाशु वेगेन दुरासदेन
त्वभिप्लुतां शोकमहार्णवेन।
पश्यंस्तदा वाल्यनुजस्तरस्वी
भ्रातुर्वधेनाप्रतिमेन तेपे ॥ ४.२४.१ ॥

Als er sie, schnell vom großen Ozean des Kummers überwältigt, sah, litt der starke jüngere Bruder Vālīs an der unvergleichlichen Tötung seines Bruders.

4.24.2

स बाष्पपूर्णेन मुखेन पश्यन्
क्षणेन निर्विण्णमना मनस्वी।
जगाम रामस्य शनैः समीपं
भृत्यैर्वृतः सम्परिदूयमानः ॥ ४.२४.२ ॥

Mit tränenerfülltem Gesicht blickend, niedergeschlagenen Sinnes, ging der Nachdenkliche, von Dienern umgeben und tief betrübt, langsam zu Rāma.

4.24.3

स तं समासाद्य गृहीतचाप-
मुदात्तमाशीविषतुल्यबाणम्।
यशस्विनं लक्षणलक्षिताङ्ग-
मवस्थितं राघवमित्युवाच ॥ ४.२४.३ ॥

Er trat zu Rāghava, der den Bogen hielt, edle Pfeile wie giftige Schlangen führte, glanzvoll war und dessen Glieder glückverheißende Zeichen trugen, der dort stand, und sprach so zu ihm.

4.24.4

यथा प्रतिज्ञातमिदं नरेन्द्र
कृतं त्वया दृष्टफलं च कर्म।
ममाद्य भोगेषु नरेन्द्रसूनो
मनो निवृत्तं हतजीवितेन ॥ ४.२४.४ ॥

O Herr der Menschen, wie du versprochen hast, hast du diese Tat vollbracht, und ihre Frucht ist sichtbar. O Sohn des Menschenherrn, heute hat sich mein Geist von den Freuden abgewandt, ich, dessen Leben zerstört ist.

4.24.5

अस्यां महिष्यां तु भृशं रुदत्यां
पुरेऽतिविक्रोशति दुःखतप्ते।
हते नृपे संशयितेऽङ्गदे च
न राम राज्ये रमते मनो मे ॥ ४.२४.५ ॥

Während diese Hauptkönigin in der Stadt heftig weint und laut klagt, vom Kummer gequält, der König erschlagen und Aṅgada im Zweifel ist, o Rāma, findet mein Geist keine Freude am Königreich.

4.24.6

क्रोधादमर्षादतिविप्रधर्षाद्
भ्रातुर्वधो मेऽनुमतः पुरस्तात्।
हते त्विदानीं हरियूथपेऽस्मिन्
सुतीक्ष्णमिक्ष्वाकुवर प्रतप्स्ये ॥ ४.२४.६ ॥

Aus Zorn und unerträglicher Kränkung hatte ich einst den Tod meines Bruders gebilligt. Doch wenn nun dieser Herr der Affenschar erschlagen wird, o Bester der Ikṣvākus, werde ich heftig vor Schmerz brennen.

4.24.7

श्रेयोऽद्य मन्ये मम शैलमुख्ये
तस्मिन् हि वासश्चिरमृष्यमूके।
यथा तथा वर्तयतः स्ववृत्त्या
नेमं निहत्य त्रिदिवस्य लाभः ॥ ४.२४.७ ॥

Heute halte ich es für besser, auf jenem Hauptberg Ṛṣyamūka, wo ich lange gewohnt habe, von meinen eigenen Mitteln zu leben. Auch der Gewinn des Himmels, durch seine Tötung errungen, ist nicht, was ich will.

4.24.8

न त्वा जिघांसामि चरेति यन्मा-
मयं महात्मा मतिमानुवाच।
तस्यैव तद् राम वचोऽनुरूप-
मिदं वचः कर्म च मेऽनुरूपम् ॥ ४.२४.८ ॥

»Ich will dich nicht töten; geh«, sprach dieser großherzige und weise zu mir. O Rāma, seine Worte waren angemessen; und dieses mein Wort und meine Tat sind es ebenfalls.

4.24.9

भ्राता कथं नाम महागुणस्य
भ्रातुर्वधं राम विरोचयेत।
राज्यस्य दुःखस्य च वीर सारं
विचिन्तयन् कामपुरस्कृतोऽपि ॥ ४.२४.९ ॥

O Rāma, wie sollte ein Bruder die Tötung eines Bruders von großer Tugend gutheißen? O Held, selbst wer das Wesen von Königreich und Leid erwägt, wie könnte er es gutheißen, wenn er vom Verlangen getrieben wird?

4.24.10

वधो हि मे मतो नासीत् स्वमाहात्म्यव्यतिक्रमात्।
ममासीद् बुद्धिदौरात्म्यात् प्राणहारी व्यतिक्रमः ॥ ४.२४.१० ॥

In Wahrheit war meine eigene Tötung von mir nicht gebilligt, denn ich hatte meine eigene Größe überschritten; doch durch die Bosheit meines Geistes kam diese lebensraubende Übertretung über mich.

4.24.11

द्रुमशाखावभग्नोऽहं मुहूर्तं परिनिष्टनन्।
सान्त्वयित्वा त्वनेनोक्तो न पुनः कर्तुमर्हसि ॥ ४.२४.११ ॥

Von einem Baumast verletzt, stöhnte ich einen Augenblick lang. Er tröstete mich und sagte, dass ich so etwas nicht wieder tun dürfe.

4.24.12

भ्रातृत्वमार्यभावश्च धर्मश्चानेन रक्षितः।
मया क्रोधश्च कामश्च कपित्वं च प्रदर्शितम् ॥ ४.२४.१२ ॥

Brüderlichkeit, edle Gesinnung und Dharma wurden von ihm bewahrt, während ich Zorn, Begierde und das Wesen eines Affen zeigte.

4.24.13

अचिन्तनीयं परिवर्जनीय-
मनीप्सनीयं स्वनवेक्षणीयम्।
प्राप्तोऽस्मि पाप्मानमिदं वयस्य
भ्रातुर्वधात् त्वाष्ट्रवधादिवेन्द्रः ॥ ४.२४.१३ ॥

Freund, ich habe diese Sünde auf mich geladen, unvorstellbar, zu meiden, unerwünscht, nicht einmal selbst zu betrachten, durch die Tötung meines Bruders, wie Indra durch die Tötung des Sohnes des Tvaṣṭṛ.

4.24.14

पाप्मानमिन्द्रस्य मही जलं च
वृक्षाश्च कामं जगृहुः स्त्रियश्च।
को नाम पाप्मानमिमं सहेत
शाखामृगस्य प्रतिपत्तुमिच्छेत् ॥ ४.२४.१४ ॥

Die Erde, die Gewässer, die Bäume und die Frauen nahmen Indras Sünde willig auf sich; wer aber könnte diese Sünde tragen, oder wer wollte einem Affen entgegentreten?

4.24.15

नार्हामि सम्मानमिमं प्रजानां
न यौवराज्यं कुत एव राज्यम्।
अधर्मयुक्तं कुलनाशयुक्त-
मेवंविधं राघव कर्म कृत्वा ॥ ४.२४.१५ ॥

O Rāghava, nachdem ich eine solche Tat begangen habe, verbunden mit Adharma und zum Untergang der Sippe führend, verdiene ich weder diese Ehre des Volkes noch das Amt des Kronprinzen, geschweige denn die Königsherrschaft.

4.24.16

पापस्य कर्तास्मि विगर्हितस्य
क्षुद्रस्य लोकापकृतस्य लोके।
शोको महान् मामभिवर्ततेऽयं
वृष्टेर्यथा निम्नमिवाम्बुवेगः ॥ ४.२४.१६ ॥

Ich bin ein Sünder, verachtet, niederträchtig, ein Übeltäter für die Welt. Wie die Wucht des Regenwassers das tiefe Land überflutet, so überflutet mich diese große Trauer.

4.24.17

सोदर्यघातापरगात्रवालः
संतापहस्ताक्षिशिरोविषाणः।
एनोमयो मामभिहन्ति हस्ती
दृप्तो नदीकूलमिव प्रवृद्धः ॥ ४.२४.१७ ॥

Die Sünde des Brudermordes schlägt auf mich ein, wie ein tollwütiger Elefant, dessen Rüssel, Augen und Kopf vor Schmerz brennen, das geschwollene Ufer eines Flusses rammt.

4.24.18

अंहो बतेदं नृवराविषह्यं
निवर्तते मे हृदि साधुवृत्तम्।
अग्नौ विवर्णं परितप्यमानं
किट्टं यथा राघव जातरूपम् ॥ ४.२४.१८ ॥

Weh, bester der Männer, Rāghava! Diese unerträgliche Sünde vertreibt aus meinem Herzen mein rechtes Verhalten, wie Schlacke im Feuer die Farbe des Goldes verblassen lässt.

4.24.19

महाबलानां हरियूथपाना-
मिदं कुलं राघव मन्निमित्तम्।
अस्याङ्गदस्यापि च शोकतापा-
दर्धस्थितप्राणमितीव मन्ये ॥ ४.२४.१९ ॥

O Rāghava, meinetwegen ist dieses Geschlecht der mächtigen Anführer der Affenscharen in Gefahr. Und ich glaube, selbst Aṅgadas Leben hängt nur noch halb an ihm, aus Kummer und Qual.

4.24.20

सुतः सुलभ्यः सुजनः सुवश्यः
कुतस्तु पुत्रः सदृशोऽङ्गदेन।
न चापि विद्येत स वीर देशो
यस्मिन् भवेत् सोदरसंनिकर्षः ॥ ४.२४.२० ॥

Einen Sohn zu bekommen ist leicht, ebenso einen guten und leicht zu lenkenden Menschen. Doch wo fände man einen Sohn, der Aṅgada gleicht? O Held, es gibt auch kein Land, wo die Nähe eines Bruders zu finden wäre.

4.24.21

अद्याङ्गदो वीरवरो न जीवे-
ज्जीवेत माता परिपालनार्थम्।
विना तु पुत्रं परितापदीना
सा नैव जीवेदिति निश्चितं मे ॥ ४.२४.२१ ॥

Heute wird Aṅgada, der beste der Helden, nicht leben; die Mutter könnte doch leben, um ihn zu behüten. Ohne ihren Sohn, von Kummer gebeugt, wird sie gewiss nicht leben – das ist meine feste Überzeugung.

4.24.22

सोऽहं प्रवेक्ष्याम्यतिदीप्तमग्निं
भ्रात्रा च पुत्रेण च सख्यमिच्छन्।
इमे विचेष्यन्ति हरिप्रवीराः
सीतां निदेशे परिवर्तमानाः ॥ ४.२४.२२ ॥

So werde ich in das lodernde Feuer gehen, in dem Wunsch nach Freundschaft mit meinem Bruder und meinem Sohn. Diese vortrefflichen Affenhelden, unter meinem Befehl umherziehend, werden Sītā suchen.

4.24.23

कृत्स्नं तु ते सेत्स्यति कार्यमेत-
न्मय्यप्यतीते मनुजेन्द्रपुत्र।
कुलस्य हन्तारमजीवनार्हं
रामानुजानीहि कृतागसं माम् ॥ ४.२४.२३ ॥

Doch auch nach meinem Tod wird dieses ganze Unternehmen von dir vollendet werden, o Sohn des Herrn der Menschen. Rāma, gewähre mir die Erlaubnis – mich, den Schuldigen, den Mörder meines Geschlechts, der des Lebens unwürdig ist.

4.24.24

इत्येवमार्तस्य रघुप्रवीरः
श्रुत्वा वचो वालिजघन्यजस्य।
संजातबाष्पः परवीरहन्ता
रामो मुहूर्तं विमना बभूव ॥ ४.२४.२४ ॥

Als Rāma, der Held der Raghus und Bezwinger feindlicher Krieger, diese Worte des betrübten jüngeren Bruders Vālis hörte, traten ihm Tränen in die Augen, und einen Augenblick lang war er niedergeschlagen.

4.24.25

तस्मिन् क्षणेऽभीक्ष्णमवेक्षमाणः
क्षितिक्षमावान् भुवनस्य गोप्ता।
रामो रुदन्तीं व्यसने निमग्नां
समुत्सुकः सोऽथ ददर्श ताराम् ॥ ४.२४.२५ ॥

In diesem Augenblick, immer wieder hinschauend, Rāma – geduldig wie die Erde, Beschützer der Welt –, erblickte er voller Anteilnahme Tārā, die weinend im Unglück versunken war.

4.24.26

तां चारुनेत्रां कपिसिंहनाथां
पतिं समाश्लिष्य तदा शयानाम्।
उत्थापयामासुरदीनसत्त्वां
मन्त्रिप्रधानाः कपिराजपत्नीम् ॥ ४.२४.२६ ॥

Die führenden Minister richteten die schönäugige Gemahlin des Herrn der Affenlöwen auf, die ihren Gatten umschlungen hielt; ihr Mut war noch ungebrochen.

4.24.27

सा विस्फुरन्ती परिरभ्यमाणा
भर्तुः समीपादपनीयमाना।
ददर्श रामं शरचापपाणिं
स्वतेजसा सूर्यमिव ज्वलन्तम् ॥ ४.२४.२७ ॥

Zitternd, von der Seite ihres Gatten fortgezogen, während man sie umfing, sah sie Rāma mit Bogen und Pfeil in der Hand, leuchtend aus eigener Kraft wie die Sonne.

4.24.28

सुसंवृतं पार्थिवलक्षणैश्च
तं चारुनेत्रं मृगशावनेत्रा।
अदृष्टपूर्वं पुरुषप्रधान-
मयं स काकुत्स्थ इति प्रजज्ञे ॥ ४.२४.२८ ॥

Mit königlichen Zeichen wohl geschmückt, schönäugig, nie zuvor gesehen, der Vornehmste unter den Männern — die rehäugige erkannte ihn: »Dies ist jener Kākutstha.«

4.24.29

तस्येन्द्रकल्पस्य दुरासदस्य
महानुभावस्य समीपमार्या।
आर्तातितूर्णं व्यसनं प्रपन्ना
जगाम तारा परिविह्वलन्ती ॥ ४.२४.२९ ॥

Die edle Tārā, in Kummer versunken, eilte in höchster Hast zu jenem, der Indra gleicht, schwer zu nahen ist und große Macht besitzt, völlig verwirrt.

4.24.30

तं सा समासाद्य विशुद्धसत्त्वं
शोकेन सम्भ्रान्तशरीरभावा।
मनस्विनी वाक्यमुवाच तारा
रामं रणोत्कर्षणलब्धलक्ष्यम् ॥ ४.२४.३० ॥

Als sie zu dem von reinem Wesen gelangte, sprach Tārā, hochherzig, mit vom Kummer erschütterten Körper und Geist, diese Worte zu Rāma, der durch seine Überlegenheit im Kampf sein Ziel erreicht hatte.

4.24.31

त्वमप्रमेयश्च दुरासदश्च
जितेन्द्रियश्चोत्तमधर्मकश्च।
अक्षीणकीर्तिश्च विचक्षणश्च
क्षितिक्षमावान् क्षतजोपमाक्षः ॥ ४.२४.३१ ॥

Du bist unermesslich, schwer zu erreichen, Herr über deine Sinne, höchst im Dharma, von unvergänglichem Ruhm, weise, geduldig wie die Erde, mit blutroten Augen.

4.24.32

त्वमात्तबाणासनबाणपाणि-
र्महाबलः संहननोपपन्नः।
मनुष्यदेहाभ्युदयं विहाय
दिव्येन देहाभ्युदयेन युक्तः ॥ ४.२४.३२ ॥

Du, Bogen und Pfeil in der Hand, bist überaus mächtig und von starkem Körperbau; nachdem du den Glanz des menschlichen Leibes abgelegt hast, bist du mit göttlicher Leibesherrlichkeit vereint.

4.24.33

येनैव बाणेन हतः प्रियो मे
तेनैव बाणेन हि मां जहीहि।
हता गमिष्यामि समीपमस्य
न मां विना वीर रमेत वाली ॥ ४.२४.३३ ॥

Mit demselben Pfeil, der meinen Geliebten niederstreckte, triff auch mich; erschlagen werde ich zu ihm gehen. O Held, ohne mich würde Vālī keine Freude finden.

4.24.34

स्वर्गेऽपि पद्मामलपत्रनेत्र
समेत्य सम्प्रेक्ष्य च मामपश्यन्।
न ह्येष उच्चावचताम्रचूडा
विचित्रवेषाप्सरसोऽभजिष्यत् ॥ ४.२४.३४ ॥

Selbst im Himmel würde dieser Lotusblatt-äugige, da er mich nicht sähe, nach den Apsarasen in mannigfaltigem Gewand nicht verlangen.

4.24.35

स्वर्गेऽपि शोकं च विवर्णतां च
मया विना प्राप्स्यति वीर वाली।
रम्ये नगेन्द्रस्य तटावकाशे
विदेहकन्यारहितो यथा त्वम् ॥ ४.२४.३५ ॥

O Held, ohne mich wird Vālī selbst im Himmel Kummer und Blässe erleiden, wie du am lieblichen Hang des Bergkönigs, beraubt der Tochter von Videha.

4.24.36

त्वं वेत्थ तावद् वनिताविहीनः
प्राप्नोति दुःखं पुरुषः कुमारः।
तत् त्वं प्रजानञ्जहि मां न वाली
दुःखं ममादर्शनजं भजेत ॥ ४.२४.३६ ॥

Du weißt, dass ein Mann ohne Gattin, auch ein junger Prinz, Leid erfährt. Wisse dies und verlass mich nicht; nicht Vālin, sondern der aus deiner Trennung entstandene Schmerz würde mich treffen.

4.24.37

यच्चापि मन्येत भवान् महात्मा
स्त्रीघातदोषस्तु भवेन्न मह्यम्।
आत्मेयमस्येति हि मां जहि त्वं
न स्त्रीवधः स्यान्मनुजेन्द्रपुत्र ॥ ४.२४.३७ ॥

Und wenn du, Edler, meinst, die Schuld, eine Frau zu töten, würde nicht mich treffen, so wisse, sie ist sein eigenes Selbst; darum erschlage mich. O Sohn des Menschenherrschers, dies wäre kein Frauenmord.

4.24.38

शास्त्रप्रयोगाद् विविधाश्च वेदा-
दनन्यरूपाः पुरुषस्य दाराः।
दारप्रदानाद्धि न दानमन्यत्
प्रदृश्यते ज्ञानवतां हि लोके ॥ ४.२४.३८ ॥

Durch die Anwendung der Schriften und durch die Veden sind die Gattinnen eines Mannes, obgleich mannigfach, von einer und derselben Gestalt, nicht fremd. Wahrlich, in der Welt sehen die Weisen keine andere Gabe als die Gabe einer Gattin.

4.24.39

त्वं चापि मां तस्य मम प्रियस्य
प्रदास्यसे धर्ममवेक्ष्य वीर।
अनेन दानेन न लप्स्यसे त्व-
मधर्मयोगं मम वीर घातात् ॥ ४.२४.३९ ॥

Auch du wirst, das Dharma bedenkend, mich jenem meinem Geliebten geben. O Held, durch diese Gabe wirst du nicht die Verbindung mit Adharma erlangen, die aus meiner Tötung entsteht.

4.24.40

आर्तामनाथामपनीयमाना-
मेवंगतां नार्हसि मामहन्तुम्।
अहं हि मातङ्गविलासगामिना
प्लवंगमानामृषभेण धीमता।
विना वरार्होत्तमहेममालिना
चिरं न शक्ष्यामि नरेन्द्र जीवितुम् ॥ ४.२४.४० ॥

Es steht dir nicht zu, mich zu töten, die ich betrübt und ohne Beschützer so fortgeführt werde. Ohne jenen Stier unter den Affen, den Klugen, mit dem Gang eines Elefanten, der die vorzügliche goldene Girlande trägt, werde ich nicht lange leben können, o Herr der Menschen.