வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 4.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.24.1
तामाशु वेगेन दुरासदेन
त्वभिप्लुतां शोकमहार्णवेन।
पश्यंस्तदा वाल्यनुजस्तरस्वी
भ्रातुर्वधेनाप्रतिमेन तेपे ॥ ४.२४.१ ॥
தாங்க முடியாத வேகத்துடன் துயரக் கடலில் மூழ்கியிருந்த அவளைப் பார்த்து, வாலியின் பலம் மிக்க இளையவன் சகோதரனின் ஒப்பற்ற வதத்தால் வேதனைப்பட்டான்.
4.24.2
स बाष्पपूर्णेन मुखेन पश्यन्
क्षणेन निर्विण्णमना मनस्वी।
जगाम रामस्य शनैः समीपं
भृत्यैर्वृतः सम्परिदूयमानः ॥ ४.२४.२ ॥
கண்ணீர் நிறைந்த முகத்துடன் பார்த்தவாறு, சோர்ந்த மனத்துடன் சிந்தனையுள்ள அவன் பணியாட்களால் சூழப்பட்டு, மிகவும் துயருற்றவனாய் மெதுவாக ராமனின் அருகே சென்றான்.
4.24.3
स तं समासाद्य गृहीतचाप-
मुदात्तमाशीविषतुल्यबाणम्।
यशस्विनं लक्षणलक्षिताङ्ग-
मवस्थितं राघवमित्युवाच ॥ ४.२४.३ ॥
கைகளில் வில்லைப் பிடித்து, விஷப் பாம்புகளுக்கு ஒப்பான அம்புகளுடன், புகழ்மிக்கவனும் நற்குறிகள் பொருந்திய அங்கங்களையுடையவனுமான ராகவனை அணுகி அவன் இவ்வாறு கூறினான்.
4.24.4
यथा प्रतिज्ञातमिदं नरेन्द्र
कृतं त्वया दृष्टफलं च कर्म।
ममाद्य भोगेषु नरेन्द्रसूनो
मनो निवृत्तं हतजीवितेन ॥ ४.२४.४ ॥
நரேந்திரனே, வாக்களித்தபடியே நீ இந்தச் செயலைச் செய்தாய்; அதன் பலனும் கண்ணுக்குத் தெரிகிறது. நரேந்திரன் மகனே, இன்று என் மனம் இன்பங்களிலிருந்து விலகிவிட்டது; உயிரிழந்த என்னிடமிருந்து.
4.24.5
अस्यां महिष्यां तु भृशं रुदत्यां
पुरेऽतिविक्रोशति दुःखतप्ते।
हते नृपे संशयितेऽङ्गदे च
न राम राज्ये रमते मनो मे ॥ ४.२४.५ ॥
இந்தப் பட்டத்தரசி மிகவும் அழும்போதும், நகரில் துயரத்தால் வாடி அதிகமாகப் புலம்பும்போதும், அரசன் கொல்லப்பட்டு அங்கதன் ஐயத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும்போதும், ராமா, என் மனம் அரசாட்சியில் மகிழ்வதில்லை.
4.24.6
क्रोधादमर्षादतिविप्रधर्षाद्
भ्रातुर्वधो मेऽनुमतः पुरस्तात्।
हते त्विदानीं हरियूथपेऽस्मिन्
सुतीक्ष्णमिक्ष्वाकुवर प्रतप्स्ये ॥ ४.२४.६ ॥
கோபத்தாலும், பொறுக்க இயலாத அவமானத்தாலும் முன்பு சகோதரனின் வதத்தை நான் ஏற்றுக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால் இப்போது இந்தக் குரங்குத் தலைவன் கொல்லப்பட்டதால், இக்ஷ்வாகுவின் சிறந்தவனே, நான் மிகவும் துன்புறுவேன்.
4.24.7
श्रेयोऽद्य मन्ये मम शैलमुख्ये
तस्मिन् हि वासश्चिरमृष्यमूके।
यथा तथा वर्तयतः स्ववृत्त्या
नेमं निहत्य त्रिदिवस्य लाभः ॥ ४.२४.७ ॥
இன்று என் கருத்தில் எனக்கு நன்மை என்னவென்றால், நான் நீண்ட காலமாக வசிக்கும் அந்த முதன்மையான ரிஷ்யமூக மலையில், என் சொந்த வழியில் வாழ்வதே. இவனைக் கொன்று சொர்க்கத்தைப் பெறுவதும் எனக்கு வேண்டாம்.
4.24.8
न त्वा जिघांसामि चरेति यन्मा-
मयं महात्मा मतिमानुवाच।
तस्यैव तद् राम वचोऽनुरूप-
मिदं वचः कर्म च मेऽनुरूपम् ॥ ४.२४.८ ॥
'நான் உன்னைக் கொல்ல விரும்பவில்லை, போ' என்று இந்த மகாத்மாவும் அறிவாளியுமான சுக்ரீவன் எனக்குச் சொன்னது — ராமா, அவனுடைய அந்த வார்த்தையே தகுந்தது. இந்த வார்த்தையும் என் செயலும் அதற்கேற்றவையே.
4.24.9
भ्राता कथं नाम महागुणस्य
भ्रातुर्वधं राम विरोचयेत।
राज्यस्य दुःखस्य च वीर सारं
विचिन्तयन् कामपुरस्कृतोऽपि ॥ ४.२४.९ ॥
ராமா, நற்குணம் மிக்க சகோதரனை, ஒரு சகோதரன் எப்படி கொல்லுவதை ஏற்றுக்கொள்வான்? வீரா, ராஜ்யத்தின் சாரத்தையும் துன்பத்தின் சாரத்தையும் ஆராய்ந்தாலும், ஆசையால் உந்தப்பட்டவன் எவ்வாறு அதை விரும்புவான்?
4.24.10
वधो हि मे मतो नासीत् स्वमाहात्म्यव्यतिक्रमात्।
ममासीद् बुद्धिदौरात्म्यात् प्राणहारी व्यतिक्रमः ॥ ४.२४.१० ॥
என் வதத்தை உண்மையில் நான் விரும்பவில்லை; ஏனெனில் என் மகத்துவத்தை மீறினேன். ஆனால் என் புத்தியின் தீமையால் உயிரைப் பறிக்கும் இந்த மீறல் எனக்கு நேர்ந்தது.
4.24.11
द्रुमशाखावभग्नोऽहं मुहूर्तं परिनिष्टनन्।
सान्त्वयित्वा त्वनेनोक्तो न पुनः कर्तुमर्हसि ॥ ४.२४.११ ॥
மரக்கிளையால் காயமுற்ற நான் சிறிது நேரம் கதறிக்கொண்டிருந்தேன். இவர் என்னை ஆறுதல்படுத்தி, இனி அவ்வாறு செய்யக்கூடாது என்று கூறினார்.
4.24.12
भ्रातृत्वमार्यभावश्च धर्मश्चानेन रक्षितः।
मया क्रोधश्च कामश्च कपित्वं च प्रदर्शितम् ॥ ४.२४.१२ ॥
சகோதரத்துவமும், உயர்ந்த பண்பும், தர்மமும் இவரால் காக்கப்பட்டன; நானோ கோபத்தையும், காமத்தையும், குரங்கின் இயல்பையும் வெளிப்படுத்தினேன்.
4.24.13
अचिन्तनीयं परिवर्जनीय-
मनीप्सनीयं स्वनवेक्षणीयम्।
प्राप्तोऽस्मि पाप्मानमिदं वयस्य
भ्रातुर्वधात् त्वाष्ट्रवधादिवेन्द्रः ॥ ४.२४.१३ ॥
நண்பனே, நினைக்கவும் முடியாததும், விலக்கப்பட வேண்டியதும், விரும்பத்தகாததும், தானே பார்க்கவும் தகாததுமான இந்தப் பாவத்தை நான் அடைந்துவிட்டேன்; சகோதரனைக் கொன்றதால் த்வஷ்டாவின் மகனைக் கொன்ற இந்திரனைப் போல.
4.24.14
पाप्मानमिन्द्रस्य मही जलं च
वृक्षाश्च कामं जगृहुः स्त्रियश्च।
को नाम पाप्मानमिमं सहेत
शाखामृगस्य प्रतिपत्तुमिच्छेत् ॥ ४.२४.१४ ॥
இந்திரனின் பாவத்தை பூமியும், நீரும், மரங்களும், பெண்களும் விருப்பம்போல் ஏற்றுக்கொண்டனர்; ஆனால் இந்தப் பாவத்தை யார் சகித்துக்கொள்வார்? குரங்குக்கு எதிர்ப்பு காட்ட யார் விரும்புவார்?
4.24.15
नार्हामि सम्मानमिमं प्रजानां
न यौवराज्यं कुत एव राज्यम्।
अधर्मयुक्तं कुलनाशयुक्त-
मेवंविधं राघव कर्म कृत्वा ॥ ४.२४.१५ ॥
ஓ ராகவா, அதர்மமும் குலநாசமும் கொண்ட இத்தகைய செயலைச் செய்த பின், மக்களின் இந்த மரியாதைக்கு நான் தகுதியற்றவன்; யௌவராஜ்யமும் இல்லை, அரசாட்சி பற்றி சொல்லவே வேண்டாம்.
4.24.16
पापस्य कर्तास्मि विगर्हितस्य
क्षुद्रस्य लोकापकृतस्य लोके।
शोको महान् मामभिवर्ततेऽयं
वृष्टेर्यथा निम्नमिवाम्बुवेगः ॥ ४.२४.१६ ॥
நான் பாவியும், இகழப்பட்டவனும், கீழ்மையானவனும், உலகுக்குத் தீங்கிழைத்தவனுமாக இருக்கிறேன். மழைநீரின் வேகம் தாழ்ந்த நிலத்தை மூடுவது போல, இந்தப் பெரும் துயரம் என்னை மூடுகிறது.
4.24.17
सोदर्यघातापरगात्रवालः
संतापहस्ताक्षिशिरोविषाणः।
एनोमयो मामभिहन्ति हस्ती
दृप्तो नदीकूलमिव प्रवृद्धः ॥ ४.२४.१७ ॥
சகோதரனைக் கொன்ற பாவம் என்னைத் தாக்குகிறது. மதம் பிடித்து வெப்பத்தால் துதிக்கை, கண்கள், தலை வெந்த யானை, பெருகிய நதிக்கரையைத் தாக்குவது போல.
4.24.18
अंहो बतेदं नृवराविषह्यं
निवर्तते मे हृदि साधुवृत्तम्।
अग्नौ विवर्णं परितप्यमानं
किट्टं यथा राघव जातरूपम् ॥ ४.२४.१८ ॥
ஐயோ, நரசிரேஷ்டனே ராகவா! தாங்க முடியாத இந்தப் பாவம் என் இதயத்திலிருந்து என் நல்ல நடத்தையைப் போக்குகிறது — நெருப்பில் காய்ச்சப்படும் பொன்னின் கழிவு போல அது நிறம் மங்கச் செய்கிறது.
4.24.19
महाबलानां हरियूथपाना-
मिदं कुलं राघव मन्निमित्तम्।
अस्याङ्गदस्यापि च शोकतापा-
दर्धस्थितप्राणमितीव मन्ये ॥ ४.२४.१९ ॥
ராகவா! என் காரணமாகவே இந்த மகாபலம் பொருந்திய வானர யூதபதிகளின் குலம் துன்புறுகிறது. அங்கதனின் உயிரும் சோகத்தாலும் தாபத்தாலும் பாதி மட்டுமே நிலைத்திருக்கிறது என்று நான் எண்ணுகிறேன்.
4.24.20
सुतः सुलभ्यः सुजनः सुवश्यः
कुतस्तु पुत्रः सदृशोऽङ्गदेन।
न चापि विद्येत स वीर देशो
यस्मिन् भवेत् सोदरसंनिकर्षः ॥ ४.२४.२० ॥
மகன் எளிதில் கிடைக்கக்கூடியவன், நல்லவன், எளிதில் அடங்குபவன். ஆனால் அங்கதனுக்கு ஒப்பான மகன் எங்கிருந்து கிடைப்பான்? வீரனே! சகோதரனின் அருகாமை இருக்கும் அத்தகைய நாடும் கிடைக்காது.
4.24.21
अद्याङ्गदो वीरवरो न जीवे-
ज्जीवेत माता परिपालनार्थम्।
विना तु पुत्रं परितापदीना
सा नैव जीवेदिति निश्चितं मे ॥ ४.२४.२१ ॥
இன்று வீரர்களில் சிறந்த அங்கதன் உயிர் வாழமாட்டான்; அவனைப் போற்றுவதற்காகவாவது தாய் வாழ்வாள். மகன் இல்லாமல் துயரத்தால் வாடும் அவள் நிச்சயமாக உயிர் வாழமாட்டாள் என்பது என் உறுதியான கருத்து.
4.24.22
सोऽहं प्रवेक्ष्याम्यतिदीप्तमग्निं
भ्रात्रा च पुत्रेण च सख्यमिच्छन्।
इमे विचेष्यन्ति हरिप्रवीराः
सीतां निदेशे परिवर्तमानाः ॥ ४.२४.२२ ॥
ஆகவே பேரொளியுடன் எரியும் நெருப்பில் நான் நுழைவேன்; சகோதரனோடும் மகனோடும் நட்பை விரும்பி. என் கட்டளையின்படி திரியும் இந்த வானரவீரர்கள் சீதையைத் தேடுவார்கள்.
4.24.23
कृत्स्नं तु ते सेत्स्यति कार्यमेत-
न्मय्यप्यतीते मनुजेन्द्रपुत्र।
कुलस्य हन्तारमजीवनार्हं
रामानुजानीहि कृतागसं माम् ॥ ४.२४.२३ ॥
ஆயினும் நான் இறந்த பின்னும் உன் இந்தப் பணி முழுவதும் நிறைவேறும், மனிதர்களின் தலைவனின் மகனே. குலத்தை அழித்தவனும் வாழத் தகுதியற்றவனுமான குற்றவாளியான என்னை, ராமா, அனுமதி அளிப்பாயாக.
4.24.24
इत्येवमार्तस्य रघुप्रवीरः
श्रुत्वा वचो वालिजघन्यजस्य।
संजातबाष्पः परवीरहन्ता
रामो मुहूर्तं विमना बभूव ॥ ४.२४.२४ ॥
இவ்வாறு துன்புற்ற வாலியின் இளைய சகோதரனின் சொற்களைக் கேட்ட ரகுவீரரும், பகைவீரரை வென்றவருமான ராமர் கண்ணீர் சொரிந்து, ஒரு கணம் மனம் வாடினார்.
4.24.25
तस्मिन् क्षणेऽभीक्ष्णमवेक्षमाणः
क्षितिक्षमावान् भुवनस्य गोप्ता।
रामो रुदन्तीं व्यसने निमग्नां
समुत्सुकः सोऽथ ददर्श ताराम् ॥ ४.२४.२५ ॥
அந்தக் கணத்தில் மீண்டும் மீண்டும் நோக்கிய, பூமி போன்ற பொறுமையுடைய, உலகைக் காக்கும் ராமர், துயரில் ஆழ்ந்து அழுது கொண்டிருந்த தாரையை ஆவலுடன் கண்டார்.
4.24.26
तां चारुनेत्रां कपिसिंहनाथां
पतिं समाश्लिष्य तदा शयानाम्।
उत्थापयामासुरदीनसत्त्वां
मन्त्रिप्रधानाः कपिराजपत्नीम् ॥ ४.२४.२६ ॥
அழகிய கண்களை உடைய அவளை, வானரசிம்மத் தலைவனின் மனைவியை, கணவனைத் தழுவியபடி படுத்திருந்தவளை, அமைச்சர்களில் தலைவர்கள் எழுப்பினர்; அவளுடைய மனவுறுதி குன்றவில்லை.
4.24.27
सा विस्फुरन्ती परिरभ्यमाणा
भर्तुः समीपादपनीयमाना।
ददर्श रामं शरचापपाणिं
स्वतेजसा सूर्यमिव ज्वलन्तम् ॥ ४.२४.२७ ॥
நடுங்கியபடி, கணவனிடமிருந்து அகற்றப்பட்டுக் கொண்டிருந்தவளாகத் தழுவப்பட்டபோது அவள் அம்பும் வில்லும் கையில் ஏந்திய ராமனைக் கண்டாள்; தன் ஒளியால் சூரியனைப்போல் ஜொலித்துக்கொண்டிருந்தான்.
4.24.28
सुसंवृतं पार्थिवलक्षणैश्च
तं चारुनेत्रं मृगशावनेत्रा।
अदृष्टपूर्वं पुरुषप्रधान-
मयं स काकुत्स्थ इति प्रजज्ञे ॥ ४.२४.२८ ॥
அரசுக்குரிய அடையாளங்களால் நன்கு அமைந்தவனும், அழகிய கண்களை உடையவனுமான அவனை, மான்குட்டிக் கண்ணாள் முன்பு கண்டிராத புருடர்களில் சிறந்தவனாகக் கண்டாள்; 'இவன் அந்த காகுத்ஸ்தன்' என்று அறிந்துகொண்டாள்.
4.24.29
तस्येन्द्रकल्पस्य दुरासदस्य
महानुभावस्य समीपमार्या।
आर्तातितूर्णं व्यसनं प्रपन्ना
जगाम तारा परिविह्वलन्ती ॥ ४.२४.२९ ॥
இந்திரனுக்கு ஒப்பானவனும், அணுகுவதற்கு அரியவனும், பெரும் ஆற்றல் உடையவனுமான அவனருகே, ஆர்யையான தாரை துயரில் ஆழ்ந்து, மிகவும் விரைவாக, முழுவதும் குழம்பியவளாகச் சென்றாள்.
4.24.30
तं सा समासाद्य विशुद्धसत्त्वं
शोकेन सम्भ्रान्तशरीरभावा।
मनस्विनी वाक्यमुवाच तारा
रामं रणोत्कर्षणलब्धलक्ष्यम् ॥ ४.२४.३० ॥
தூய்மையான மனமுடையவனை அடைந்து, துயரால் உடலும் உள்ளமும் கலங்கிய மனஸ்வினியான தாரை, போரில் மேன்மையால் இலக்கை அடைந்த ராமனிடம் இந்த சொற்களைச் சொன்னாள்.
4.24.31
त्वमप्रमेयश्च दुरासदश्च
जितेन्द्रियश्चोत्तमधर्मकश्च।
अक्षीणकीर्तिश्च विचक्षणश्च
क्षितिक्षमावान् क्षतजोपमाक्षः ॥ ४.२४.३१ ॥
நீ அளவிட முடியாதவன், அணுக அரியவன், புலனடக்கமுடையவன், உயர்ந்த தர்மம் காப்பவன், குன்றாத புகழுடையவன், நுண்ணறிவுடையவன், பூமியைப் போன்ற பொறுமையுடையவன், இரத்தம் போன்ற சிவந்த கண்களை உடையவன்.
4.24.32
त्वमात्तबाणासनबाणपाणि-
र्महाबलः संहननोपपन्नः।
मनुष्यदेहाभ्युदयं विहाय
दिव्येन देहाभ्युदयेन युक्तः ॥ ४.२४.३२ ॥
வில்லும் அம்பும் கையில் ஏந்திய நீ மகாபலசாலி, வலிய உடலுடையவன்; மனித உடலின் செழிப்பை விட்டு தெய்வீக உடல் ஒளியுடன் விளங்குகிறாய்.
4.24.33
येनैव बाणेन हतः प्रियो मे
तेनैव बाणेन हि मां जहीहि।
हता गमिष्यामि समीपमस्य
न मां विना वीर रमेत वाली ॥ ४.२४.३३ ॥
எந்த அம்பால் என் அன்பன் கொல்லப்பட்டானோ, அதே அம்பால் என்னையும் வீழ்த்து; இறந்து நான் அவனருகே செல்வேன். வீரனே, என்னை விட்டு வாலி மகிழ மாட்டான்.
4.24.34
स्वर्गेऽपि पद्मामलपत्रनेत्र
समेत्य सम्प्रेक्ष्य च मामपश्यन्।
न ह्येष उच्चावचताम्रचूडा
विचित्रवेषाप्सरसोऽभजिष्यत् ॥ ४.२४.३४ ॥
சொர்க்கத்திலும் தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடையவன், என்னைக் காணாமல் சந்தித்தாலும், பல்வேறு அலங்காரமுடைய அப்சரஸ் பெண்களை நாடமாட்டான்.
4.24.35
स्वर्गेऽपि शोकं च विवर्णतां च
मया विना प्राप्स्यति वीर वाली।
रम्ये नगेन्द्रस्य तटावकाशे
विदेहकन्यारहितो यथा त्वम् ॥ ४.२४.३५ ॥
வீரனே, என்னைப் பிரிந்த வாலி சொர்க்கத்திலும் துயரையும் வாட்டத்தையும் அடைவான்; மலையரசின் அழகிய சரிவில் விதேஹ மகளைப் பிரிந்த நீ இருப்பதுபோல்.
4.24.36
त्वं वेत्थ तावद् वनिताविहीनः
प्राप्नोति दुःखं पुरुषः कुमारः।
तत् त्वं प्रजानञ्जहि मां न वाली
दुःखं ममादर्शनजं भजेत ॥ ४.२४.३६ ॥
நீ அறிவாய், மனைவியற்ற மனிதன், இளவரசனாக இருந்தாலும், துன்பத்தை அடைகிறான். ஆகவே அதை அறிந்து என்னைக் கைவிடாதே; வாலியை அல்ல, உன்னைப் பிரிந்ததால் எனக்குத் துன்பம் வரும்.
4.24.37
यच्चापि मन्येत भवान् महात्मा
स्त्रीघातदोषस्तु भवेन्न मह्यम्।
आत्मेयमस्येति हि मां जहि त्वं
न स्त्रीवधः स्यान्मनुजेन्द्रपुत्र ॥ ४.२४.३७ ॥
நீ மகாத்மா என்று கருதி, ஒரு பெண்ணைக் கொன்ற குற்றம் எனக்கு இல்லை என்று நினைத்தாலும், இவள் அவனது ஆன்மா என்று கருதி என்னை நீ கொல்; மனிதர்களின் அரசன் மகனே, இது பெண் வதம் ஆகாது.
4.24.38
शास्त्रप्रयोगाद् विविधाश्च वेदा-
दनन्यरूपाः पुरुषस्य दाराः।
दारप्रदानाद्धि न दानमन्यत्
प्रदृश्यते ज्ञानवतां हि लोके ॥ ४.२४.३८ ॥
சாஸ்திரப் பிரயோகத்தாலும் வேதங்களாலும், ஒரு மனிதனின் மனைவிகள் பல்வேறாக இருந்தாலும் அவர்கள் வேறல்லாத ஒரே வடிவினர். மனைவியைக் கொடுப்பதைவிட வேறு தானம் உலகில் ஞானிகளால் காணப்படுவதில்லை.
4.24.39
त्वं चापि मां तस्य मम प्रियस्य
प्रदास्यसे धर्ममवेक्ष्य वीर।
अनेन दानेन न लप्स्यसे त्व-
मधर्मयोगं मम वीर घातात् ॥ ४.२४.३९ ॥
நீயும் என்னை, அந்த என் அன்பனுக்கு தர்மத்தை எண்ணி கொடுப்பாய்; வீரனே, இந்தத் தானத்தால் என் வதத்தினால் அதர்மத்தோடு தொடர்பை நீ அடையமாட்டாய்.
4.24.40
आर्तामनाथामपनीयमाना-
मेवंगतां नार्हसि मामहन्तुम्।
अहं हि मातङ्गविलासगामिना
प्लवंगमानामृषभेण धीमता।
विना वरार्होत्तमहेममालिना
चिरं न शक्ष्यामि नरेन्द्र जीवितुम् ॥ ४.२४.४० ॥
துன்பத்தில் இருக்கும், புகலற்ற என்னை இவ்வாறு கொண்டு செல்லும்போது கொல்வது உமக்குத் தகாது. யானையின் நடைபோன்ற நடையுடைய, அறிவுள்ள, குரங்குகளின் காளையாகிய அவரின்றி, ஓ மன்னா, நான் நீண்ட காலம் உயிர்வாழ முடியாது.
4.24.41
इत्येवमुक्तस्तु विभुर्महात्मा
तारां समाश्वास्य हितं बभाषे।
मा वीरभार्ये विमतिं कुरुष्व
लोको हि सर्वो विहितो विधात्रा ॥ ४.२४.४१ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவுடன், மகாத்மாவும் வல்லமையுள்ளவருமான அவர் தாராவை ஆறுதல்படுத்தி நன்மை தரும் சொற்களைச் சொன்னார்: ஓ வீரரின் மனைவியே, மனக்கலக்கம் கொள்ளாதே; ஏனெனில் உலகம் முழுவதும் பிரம்மனால் நியமிக்கப்பட்டது.
4.24.42
तं चैव सर्वं सुखदुःखयोगं
लोकोऽब्रवीत् तेन कृतं विधात्रा।
त्रयोऽपि लोका विहितं विधानं
नातिक्रमन्ते वशगा हि तस्य ॥ ४.२४.४२ ॥
இந்த இன்பதுன்பச் சேர்க்கை அனைத்தையும் பிரம்மனே செய்தான் என்று உலகம் கூறுகிறது. மூன்று உலகங்களும் அவனால் நியமிக்கப்பட்ட விதியை மீறுவதில்லை; அவை அவனுடைய கட்டுப்பாட்டிலுள்ளவையே.
4.24.43
प्रीतिं परां प्राप्स्यसि तां तथैव
पुत्रश्च ते प्राप्स्यति यौवराज्यम्।
धात्रा विधानं विहितं तथैव
न शूरपत्न्यः परिदेवयन्ति ॥ ४.२४.४३ ॥
நீ மிக்க மகிழ்ச்சியை அடைவாய்; உன் மகனும் இளவரசுப் பதவியை அடைவான். பிரம்மனால் நியமிக்கப்பட்ட விதி அவ்வாறே இருக்கும்; வீரர்களின் மனைவியர் புலம்பி அழுவதில்லை.
4.24.44
आश्वासिता तेन महात्मना तु
प्रभावयुक्तेन परंतपेन।
सा वीरपत्नी ध्वनता मुखेन
सुवेषरूपा विरराम तारा ॥ ४.२४.४४ ॥
சக்தி வாய்ந்த, எதிரிகளை வாட்டும் அந்த மகாத்மாவால் ஆறுதல் பெற்ற, அழகிய உடையும் உருவும் கொண்ட அந்த வீரர் மனைவி தாரா, வாயொலி எழுப்பிக் கொண்டிருந்தவள், அமைதியடைந்தாள்.