Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.25
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.25.1
स सुग्रीवं च तारां च साङ्गदां सहलक्ष्मणः।
समानशोकः काकुत्स्थः सान्त्वयन्निदमब्रवीत् ॥ ४.२५.१ ॥
Rāma, der Nachkomme des Kakutstha, zusammen mit Lakṣmaṇa und in gleicher Trauer, Sugrīva, Tārā und Aṅgada tröstend, sprach dies.
4.25.2
न शोकपरितापेन श्रेयसा युज्यते मृतः।
यदत्रानन्तरं कार्यं तत् समाधातुमर्हथ ॥ ४.२५.२ ॥
Durch Kummer und Qual erlangt der Verstorbene kein Heil. Daher sollt ihr nun die Pflicht erfüllen, die jetzt vor euch liegt.
4.25.3
लोकवृत्तमनुष्ठेयं कृतं वो बाष्पमोक्षणम्।
न कालादुत्तरं किंचित् कर्मशक्यमुपासितुम् ॥ ४.२५.३ ॥
Man muss sich nach dem Brauch der Welt richten: Ihr habt Tränen vergossen. Über die Zeit hinaus lässt sich nichts Weiteres mehr tun.
4.25.4
नियतिः कारणं लोके नियतिः कर्मसाधनम्।
नियतिः सर्वभूतानां नियोगेष्विह कारणम् ॥ ४.२५.४ ॥
In der Welt ist das Schicksal die Ursache; das Schicksal ist das Mittel des Handelns. Für alle Wesen ist das Schicksal die Ursache ihrer zugewiesenen Aufgaben.
4.25.5
न कर्ता कस्यचित् कश्चिन्नियोगे नापि चेश्वरः।
स्वभावे वर्तते लोकस्तस्य कालः परायणम् ॥ ४.२५.५ ॥
Keiner ist der Handelnde eines anderen, und auch in der Zuteilung gibt es keinen Herrscher. Die Welt wirkt aus ihrer eigenen Natur, und die Zeit ist ihre höchste Zuflucht.
4.25.6
न कालः कालमत्येति न कालः परिहीयते।
स्वभावं च समासाद्य न कश्चिदतिवर्तते ॥ ४.२५.६ ॥
Die Zeit überschreitet nicht die Zeit, und die Zeit verringert sich nicht. Wer zu ihrer eigenen Natur gelangt, überschreitet sie nicht.
4.25.7
न कालस्यास्ति बन्धुत्वं न हेतुर्न पराक्रमः।
न मित्रज्ञातिसम्बन्धः कारणं नात्मनो वशः ॥ ४.२५.७ ॥
Die Zeit hat keine Verwandtschaft, keine Ursache, keine Tapferkeit; weder Freunde noch Sippenbande sind ihre Ursache, und sie steht nicht in der Macht des Einzelnen.
4.25.8
किं तु कालपरीणामो द्रष्टव्यः साधु पश्यता।
धर्मश्चार्थश्च कामश्च कालक्रमसमाहिताः ॥ ४.२५.८ ॥
Doch wer richtig sieht, soll die Reifung der Zeit betrachten: Dharma, Reichtum und Begierde sind alle nach der Abfolge der Zeit geordnet.
4.25.9
इतः स्वां प्रकृतिं वाली गतः प्राप्तः क्रियाफलम्।
सामदानार्थसंयोगैः पवित्रं प्लवगेश्वरः ॥ ४.२५.९ ॥
Vālī ist von hier zu seiner eigenen Natur gegangen und hat die Frucht seiner Tat empfangen; der Herr der Affen wurde durch die Verbindung von Ausgleich, Gaben und Gewinn gereinigt.
4.25.10
स्वधर्मस्य च संयोगाज्जितस्तेन महात्मना।
स्वर्गः परिगृहीतश्च प्राणानपरिरक्षता ॥ ४.२५.१० ॥
Durch die Verbindung mit seinem eigenen Dharma wurde jener Großherzige gewonnen; obwohl er sein Leben nicht schützte, erlangte er den Himmel.
4.25.11
एषा वै नियतिः श्रेष्ठा यां गतो हरियूथपः।
तदलं परितापेन प्राप्तकालमुपास्यताम् ॥ ४.२५.११ ॥
Dies ist das beste Schicksal, dem der Herr der Affenscharen gefolgt ist; darum genug der Trauer – nimm die gekommene Zeit an.
4.25.12
वचनान्ते तु रामस्य लक्ष्मणः परवीरहा।
अवदत् प्रश्रितं वाक्यं सुग्रीवं गतचेतसम् ॥ ४.२५.१२ ॥
Als Rāmas Rede beendet war, sprach Lakṣmaṇa, der Töter feindlicher Helden, demütig zu Sugrīva, dessen Sinn verstört war.
4.25.13
कुरु त्वमस्य सुग्रीव प्रेतकार्यमनन्तरम्।
ताराङ्गदाभ्यां सहितो वालिनो दहनं प्रति ॥ ४.२५.१३ ॥
O Sugrīva, führe zusammen mit Tārā und Aṅgada unverzüglich die Totenriten für Vāli durch, zu seiner Einäscherung.
4.25.14
समाज्ञापय काष्ठानि शुष्काणि च बहूनि च।
चन्दनानि च दिव्यानि वालिसंस्कारकारणात् ॥ ४.२५.१४ ॥
Befiehl, dass trockenes Holz in Menge und göttliches Sandelholz für Vālis Bestattungsritus herbeigeschafft werden.
4.25.15
समाश्वासय दीनं त्वमङ्गदं दीनचेतसम्।
मा भूर्बालिशबुद्धिस्त्वं त्वदधीनमिदं पुरम् ॥ ४.२५.१५ ॥
Tröste den betrübten Aṅgada; sei nicht törichten Sinnes, denn diese Stadt steht nun unter deiner Herrschaft.
4.25.16
अङ्गदस्त्वानयेन्माल्यं वस्त्राणि विविधानि च।
घृतं तैलमथो गन्धान् यच्चात्र समनन्तरम् ॥ ४.२५.१६ ॥
Aṅgada soll Girlanden, verschiedene Gewänder, Ghī, Öl und Düfte bringen und alles, was hier sonst nötig ist, ohne Verzug.
4.25.17
त्वं तार शिबिकां शीघ्रमादायागच्छ सम्भ्रमात्।
त्वरा गुणवती युक्ता ह्यस्मिन् काले विशेषतः ॥ ४.२५.१७ ॥
O Tārā, nimm rasch die Sänfte und komm in Eile; gerade jetzt ist solche Eile angemessen.
4.25.18
सज्जीभवन्तु प्लवगाः शिबिकावाहनोचिताः।
समर्था बलिनश्चैव निर्हरिष्यन्ति वालिनम् ॥ ४.२५.१८ ॥
Die zum Tragen der Sänfte geeigneten, fähigen und starken Affen sollen bereitstehen; sie werden Vāli hinaustragen.
4.25.19
एवमुक्त्वा तु सुग्रीवं सुमित्रानन्दवर्धनः।
तस्थौ भ्रातृसमीपस्थो लक्ष्मणः परवीरहा ॥ ४.२५.१९ ॥
Nachdem er so zu Sugrīva gesprochen hatte, stand Lakṣmaṇa, der Freudenmehrer Sumitrās und Töter feindlicher Helden, nahe bei seinem Bruder.
4.25.20
लक्ष्मणस्य वचः श्रुत्वा तारः सम्भ्रान्तमानसः।
प्रविवेश गुहां शीघ्रं शिबिकासक्तमानसः ॥ ४.२५.२० ॥
Als Tārā Lakṣmaṇas Worte hörte, betrat sie mit verwirrtem Sinn, den Gedanken an die Sänfte gebunden, rasch die Höhle.
4.25.21
आदाय शिबिकां तारः स तु पर्यापतत् पुनः।
वानरैरुह्यमानां तां शूरैरुद्वहनोचितैः ॥ ४.२५.२१ ॥
Die Sänfte nehmend, eilte Tārā erneut herbei, während heldenhafte Affen, zum Tragen geeignet, sie trugen.
4.25.22
दिव्यां भद्रासनयुतां शिबिकां स्यन्दनोपमाम्।
पक्षिकर्मभिराचित्रां द्रुमकर्मविभूषिताम् ॥ ४.२५.२२ ॥
Diese göttliche Sänfte, mit einem edlen Sitz versehen und einem Wagen gleich, war reich mit Vogelbildern bemalt und mit Baummustern geschmückt.
4.25.23
आचितां चित्रपत्तीभिः सुनिविष्टां समन्ततः।
विमानमिव सिद्धानां जालवातायनायुताम् ॥ ४.२५.२३ ॥
Mit bemalten Tafeln gefüllt und ringsum wohl eingerichtet, glich sie dem Himmelswagen der Vollendeten, versehen mit Gitterfenstern.
4.25.24
सुनियुक्तां विशालां च सुकृतां शिल्पिभिः कृताम्।
दारुपर्वतकोपेतां चारुकर्मपरिष्कृताम् ॥ ४.२५.२४ ॥
Wohl gefügt, geräumig und von Handwerkern gut gefertigt, trug sie hölzerne Gestalten wie Berge und war durch schöne Arbeit verfeinert.
4.25.25
वराभरणहारैश्च चित्रमाल्योपशोभिताम्।
गुहागहनसंछन्नां रक्तचन्दनभूषिताम् ॥ ४.२५.२५ ॥
Mit prächtigen Schmuckstücken und Halsketten geschmückt, von bunten Girlanden verschönt, von Höhlen und dichten Wäldern bedeckt, mit rotem Sandelholz verziert.
4.25.26
पुष्पौघैः समभिच्छन्नां पद्ममालाभिरेव च।
तरुणादित्यवर्णाभिर्भ्राजमानाभिरावृताम् ॥ ४.२५.२६ ॥
Ganz von Blütenmassen bedeckt, umgeben von Lotusgirlanden und leuchtenden Girlanden in der Farbe der jungen Sonne.
4.25.27
ईदृशीं शिबिकां दृष्ट्वा रामो लक्ष्मणमब्रवीत्।
क्षिप्रं विनीयतां वाली प्रेतकार्यं विधीयताम् ॥ ४.२५.२७ ॥
Als Rāma eine solche Sänfte sah, sprach er zu Lakṣmaṇa: "Bringt Vālī schnell fort und vollzieht seine Totenriten."
4.25.28
ततो वालिनमुद्यम्य सुग्रीवः शिबिकां तदा।
आरोपयत विक्रोशन्नङ्गदेन सहैव तु ॥ ४.२५.२८ ॥
Da hob Sugrīva Vālī empor und legte ihn, zusammen mit Aṅgada laut klagend, auf die Sänfte.
4.25.29
आरोप्य शिबिकां चैव वालिनं गतजीवितम्।
अलंकारैश्च विविधैर्माल्यैर्वस्त्रैश्च भूषितम् ॥ ४.२५.२९ ॥
Nachdem man Vālī, dessen Leben entflohen war, auf die Sänfte gelegt hatte, wurde er mit verschiedenen Schmuckstücken, Girlanden und Gewändern geschmückt.
4.25.30
आज्ञापयत् तदा राजा सुग्रीवः प्लवगेश्वरः।
और्ध्वदेहिकमार्यस्य क्रियतामनुकूलतः ॥ ४.२५.३० ॥
Da befahl König Sugrīva, der Herr der Affen: "Die Totenriten des edlen Vālī sollen gebührend vollzogen werden."
4.25.31
विश्राणयन्तो रत्नानि विविधानि बहूनि च।
अग्रतः प्लवगा यान्तु शिबिका तदनन्तरम् ॥ ४.२५.३१ ॥
Viele Juwelen verschiedener Art verteilend, mögen die Affen vorangehen, und danach folge die Sänfte.
4.25.32
राज्ञामृद्धिविशेषा हि दृश्यन्ते भुवि यादृशाः।
तादृशैरिह कुर्वन्तु वानरा भर्तृसत्क्रियाम् ॥ ४.२५.३२ ॥
Wie die Pracht der Könige auf Erden zu sehen ist, so sollen die Affen hier dem Herrn die gebührende Ehre mit ähnlichen Dingen erweisen.
4.25.33
तादृशं वालिनः क्षिप्रं प्राकुर्वन्नौर्ध्वदेहिकम्।
अङ्गदं परिरभ्याशु तारप्रभृतयस्तदा ॥ ४.२५.३३ ॥
Sogleich bereiteten sie die Totenriten für Vāli vor; da umarmten Tārā und die anderen Aṅgada und sogleich…
4.25.34
क्रोशन्तः प्रययुः सर्वे वानरा हतबान्धवाः।
ततः प्रणिहिताः सर्वा वानर्योऽस्य वशानुगाः ॥ ४.२५.३४ ॥
Alle Affen, ihr Verwandter erschlagen, zogen klagend fort; dann folgten alle Affenweibchen, die ihm gehorchten, aufmerksam.
4.25.35
चुक्रुशुर्वीरवीरेति भूयः क्रोशन्ति ताः प्रियम्।
ताराप्रभृतयः सर्वा वानर्यो हतबान्धवाः ॥ ४.२५.३५ ॥
Sie riefen: »O Held, o Held!« und weinten erneut um ihren Geliebten; Tārā und alle übrigen Affenweibchen, deren Verwandter erschlagen war.
4.25.36
अनुजग्मुश्च भर्तारं क्रोशन्त्यः करुणस्वनाः।
तासां रुदितशब्देन वानरीणां वनान्तरे ॥ ४.२५.३६ ॥
Mit kläglichen Stimmen rufend, folgten sie ihrem Herrn; und vom Klang des Weinens jener Affenweibchen hallte der Wald im Inneren wider.
4.25.37
वनानि गिरयश्चैव विक्रोशन्तीव सर्वतः।
पुलिने गिरिनद्यास्तु विविक्ते जलसंवृते ॥ ४.२५.३७ ॥
Auch die Wälder und Berge schienen ringsum zu klagen; am einsamen Ufer des Bergflusses, an einem vom Wasser umschlossenen Ort.
4.25.38
चितां चक्रुः सुबहवो वानरा वनचारिणः।
अवरोप्य ततः स्कन्धाच्छिबिकां वानरोत्तमाः ॥ ४.२५.३८ ॥
Viele waldbewohnende Vānaras errichteten einen Scheiterhaufen; dann setzten die vortrefflichsten Vānaras die Sänfte von ihren Schultern.
4.25.39
तस्थुरेकान्तमाश्रित्य सर्वे शोकपरायणाः।
ततस्तारा पतिं दृष्ट्वा शिबिकातलशायिनम् ॥ ४.२५.३९ ॥
Alle, in Trauer versunken, zogen sich beiseite und standen abseits; da sah Tārā ihren Gatten auf dem Boden der Sänfte liegen.
4.25.40
आरोप्याङ्के शिरस्तस्य विललाप सुदुःखिता।
हा वानरमहाराज हा नाथ मम वत्सल ॥ ४.२५.४० ॥
Sein Haupt in ihren Schoß legend, klagte sie tief betrübt: »Wehe, großer König der Vānaras! Wehe, mein Herr, mein Geliebter!«
4.25.41
हा महार्ह महाबाहो हा मम प्रिय पश्य माम्।
जनं न पश्यसीमं त्वं कस्माच्छोकाभिपीडितम् ॥ ४.२५.४१ ॥
Wehe, du Starkarmiger, großer Ehren würdig! Wehe, mein Liebster, sieh mich an! Warum siehst du nicht diese Person, die vom Kummer gequält ist?
4.25.42
प्रहृष्टमिह ते वक्त्रं गतासोरपि मानद।
अस्तार्कसमवर्णं च दृश्यते जीवतो यथा ॥ ४.२५.४२ ॥
O Spender der Ehre, obwohl dein Atem gewichen ist, erscheint dein Antlitz hier heiter; in der Farbe der untergehenden Sonne sieht es aus wie bei einem Lebenden.
4.25.43
एष त्वां रामरूपेण कालः कर्षति वानर।
येन स्म विधवाः सर्वाः कृता एकेषुणा रणे ॥ ४.२५.४३ ॥
O Affe, in Rāmas Gestalt zieht dich die Zeit fort, der sie alle im Kampf mit einem einzigen Pfeil zu Witwen machte.
4.25.44
इमास्तास्तव राजेन्द्र वानर्योऽप्लवगास्तव।
पादैर्विकृष्टमध्वानमागताः किं न बुध्यसे ॥ ४.२५.४४ ॥
O König der Könige, dies sind deine Affenfrauen, die nicht mehr springen können und, an den Füßen geschleift, bis hierher gekommen sind. Erkennst du das nicht?
4.25.45
तवेष्टा ननु चैवेमा भार्याश्चन्द्रनिभाननाः।
इदानीं नेक्षसे कस्मात् सुग्रीवं प्लवगेश्वर ॥ ४.२५.४५ ॥
Dies sind deine geliebten Gattinnen, mondgesichtig. O Herr der Affen, warum siehst du sie jetzt nicht an, noch Sugrīva?
4.25.46
एते हि सचिवा राजंस्तारप्रभृतयस्तव।
पुरवासिजनश्चायं परिवार्य विषीदति ॥ ४.२५.४६ ॥
O König, dies sind deine Minister, angeführt von Tāra, und dieses Volk der Stadt umringt dich und trauert.
4.25.47
विसर्जयैनान् सचिवान् यथापुरमरिंदम।
ततः क्रीडामहे सर्वा वनेषु मदनोत्कटाः ॥ ४.२५.४७ ॥
O Bezwinger der Feinde, entlass diese Minister wie zuvor; dann wollen wir alle, von Begierde entflammt, in den Wäldern spielen.
4.25.48
एवं विलपतीं तारां पतिशोकपरीवृताम्।
उत्थापयन्ति स्म तदा वानर्यः शोककर्शिताः ॥ ४.२५.४८ ॥
So klagend wurde Tārā, von der Trauer um ihren Gatten umgeben, da von den vom Kummer ausgezehrten Affenfrauen aufgerichtet.
4.25.49
सुग्रीवेण ततः सार्धं सोऽङ्गदः पितरं रुदन्।
चितामारोपयामास शोकेनाभिप्लुतेन्द्रियः ॥ ४.२५.४९ ॥
Dann legte Aṅgada, zusammen mit Sugrīva, die Sinne von Kummer überwältigt und weinend, den Vater auf den Scheiterhaufen.
4.25.50
ततोऽग्निं विधिवद् दत्त्वा सोऽपसव्यं चकार ह।
पितरं दीर्घमध्वानं प्रस्थितं व्याकुलेन्द्रियः ॥ ४.२५.५० ॥
Dann, nachdem er das Feuer ordnungsgemäß dargebracht hatte, umkreiste er den Scheiterhaufen in umgekehrter Richtung; seine Sinne waren erregt, als habe der Vater eine lange Reise angetreten.
4.25.51
संस्कृत्य वालिनं तं तु विधिवत् प्लवगर्षभाः।
आजग्मुरुदकं कर्तुं नदीं शुभजलां शिवाम् ॥ ४.२५.५१ ॥
Nachdem sie die Riten für Vāli ordnungsgemäß vollzogen hatten, gingen die besten der Affen zum Fluss mit den heilvollen Wassern, um Wasser zu spenden.
4.25.52
ततस्ते सहितास्तत्र ह्यङ्गदं स्थाप्य चाग्रतः।
सुग्रीवतारासहिताः सिषिचुर्वालिने जलम् ॥ ४.२५.५२ ॥
Dann gossen sie alle zusammen, mit Aṅgada vorne aufgestellt, zusammen mit Sugrīva und Tārā, Wasser für Vāli.
4.25.53
सुग्रीवेणैव दीनेन दीनो भूत्वा महाबलः।
समानशोकः काकुत्स्थः प्रेतकार्याण्यकारयत् ॥ ४.२५.५३ ॥
Betrübt über Sugrīvas Kummer, ließ der mächtige Rāma, Nachfahre des Kakutstha, der denselben Schmerz teilte, die Totenriten vollziehen.
4.25.54
ततोऽथ तं वालिनमग्र्यपौरुषं
प्रकाशमिक्ष्वाकुवरेषुणा हतम्।
प्रदीप्य दीप्ताग्निसमौजसं तदा
सलक्ष्मणं राममुपेयिवान् हरिः ॥ ४.२५.५४ ॥
Dann, den höchst tapferen Vāli zeigend, von dem besten Pfeil der Ikṣvāku-Linie erschlagen, strahlend wie ein entfachtes Feuer, trat der Affe (Hanumān) zu Rāma, zusammen mit Lakṣmaṇa.