வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 4.25
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.25.1
स सुग्रीवं च तारां च साङ्गदां सहलक्ष्मणः।
समानशोकः काकुत्स्थः सान्त्वयन्निदमब्रवीत् ॥ ४.२५.१ ॥
லட்சுமணனுடன் இருந்த காகுத்ஸ்த ராமர், தாமும் அதே துயரில் இருந்தபடி சுக்ரீவனையும் தாரையையும் அங்கதனையும் தேற்றி இவ்வாறு கூறினார்.
4.25.2
न शोकपरितापेन श्रेयसा युज्यते मृतः।
यदत्रानन्तरं कार्यं तत् समाधातुमर्हथ ॥ ४.२५.२ ॥
துயரும் வேதனையும் இறந்தவருக்கு நன்மை தருவதில்லை. ஆகவே இனி செய்ய வேண்டிய கடமையை நீங்கள் நிறைவேற்றுவதே தகும்.
4.25.3
लोकवृत्तमनुष्ठेयं कृतं वो बाष्पमोक्षणम्।
न कालादुत्तरं किंचित् कर्मशक्यमुपासितुम् ॥ ४.२५.३ ॥
உலக நடைமுறைப்படி செய்ய வேண்டியதைச் செய்ய வேண்டும். நீங்கள் கண்ணீர் சிந்தியாயிற்று. காலத்தைக் கடந்து இனி செய்ய முடிவது எதுவும் இல்லை.
4.25.4
नियतिः कारणं लोके नियतिः कर्मसाधनम्।
नियतिः सर्वभूतानां नियोगेष्विह कारणम् ॥ ४.२५.४ ॥
உலகில் நியதியே காரணம்; நியதியே செயலின் கருவி. எல்லா உயிர்களுக்கும் நியதியே அவர்களின் நியமிக்கப்பட்ட செயல்களின் காரணம்.
4.25.5
न कर्ता कस्यचित् कश्चिन्नियोगे नापि चेश्वरः।
स्वभावे वर्तते लोकस्तस्य कालः परायणम् ॥ ४.२५.५ ॥
யாரும் யாருடைய செயலுக்கும் கர்த்தா அல்லர்; நியமனத்தில் ஈஸ்வரனும் இல்லை. உலகம் தன் இயல்பிலேயே நடக்கிறது; காலமே அதன் இறுதி அடைக்கலம்.
4.25.6
न कालः कालमत्येति न कालः परिहीयते।
स्वभावं च समासाद्य न कश्चिदतिवर्तते ॥ ४.२५.६ ॥
காலம் காலத்தைக் கடப்பதில்லை; காலம் குறைவதும் இல்லை. தன் இயல்பை அடைந்த எவரும் அதைக் கடந்து போக முடியாது.
4.25.7
न कालस्यास्ति बन्धुत्वं न हेतुर्न पराक्रमः।
न मित्रज्ञातिसम्बन्धः कारणं नात्मनो वशः ॥ ४.२५.७ ॥
காலத்துக்கு உறவு இல்லை; அதற்குக் காரணமும் இல்லை, வீரமும் இல்லை. நண்பர்களும் உறவினர்களும் அதற்குக் காரணமல்ல; அது தன் வசத்திலும் இல்லை.
4.25.8
किं तु कालपरीणामो द्रष्टव्यः साधु पश्यता।
धर्मश्चार्थश्च कामश्च कालक्रमसमाहिताः ॥ ४.२५.८ ॥
ஆனால் நன்கு பார்ப்பவன் காலத்தின் விளைவைக் காண வேண்டும்; தர்மமும் அர்த்தமும் காமமும் காலத்தின் வரிசையில் அமைந்தவை.
4.25.9
इतः स्वां प्रकृतिं वाली गतः प्राप्तः क्रियाफलम्।
सामदानार्थसंयोगैः पवित्रं प्लवगेश्वरः ॥ ४.२५.९ ॥
வாலி தன் இயல்பிலிருந்து இங்கிருந்து சென்றான்; தன் செயலின் பலனைப் பெற்றான். குரங்குகளின் தலைவன் சாமம், தானம், அர்த்தம் ஆகியவற்றின் சேர்க்கையால் தூயவன் ஆனான்.
4.25.10
स्वधर्मस्य च संयोगाज्जितस्तेन महात्मना।
स्वर्गः परिगृहीतश्च प्राणानपरिरक्षता ॥ ४.२५.१० ॥
தன் தர்மத்தின் சேர்க்கையால் அந்த மகாத்மா வென்றான்; தன் உயிரைக் காக்காமல் இருந்தும் அவன் சொர்க்கத்தைப் பற்றிக்கொண்டான்.
4.25.11
एषा वै नियतिः श्रेष्ठा यां गतो हरियूथपः।
तदलं परितापेन प्राप्तकालमुपास्यताम् ॥ ४.२५.११ ॥
குரங்குக் கூட்டத் தலைவன் சென்ற வழி இதுவே சிறந்த நியதி; ஆகவே துயரம் போதும்—உரிய காலம் வந்ததை ஏற்றுக்கொள்.
4.25.12
वचनान्ते तु रामस्य लक्ष्मणः परवीरहा।
अवदत् प्रश्रितं वाक्यं सुग्रीवं गतचेतसम् ॥ ४.२५.१२ ॥
ராமனின் சொல் முடிந்ததும், பகைவீரர்களை அழிப்பவனாகிய லக்ஷ்மணன் அடக்கமான சொற்களை, கலக்கமுற்ற மனமுடைய சுக்ரீவனுக்குச் சொன்னான்.
4.25.13
कुरु त्वमस्य सुग्रीव प्रेतकार्यमनन्तरम्।
ताराङ्गदाभ्यां सहितो वालिनो दहनं प्रति ॥ ४.२५.१३ ॥
சுக்ரீவா, நீ தாரை மற்றும் அங்கதனுடன் சேர்ந்து வாலியின் தகனத்திற்கான ஈமக் கிரியைகளை உடனே செய்.
4.25.14
समाज्ञापय काष्ठानि शुष्काणि च बहूनि च।
चन्दनानि च दिव्यानि वालिसंस्कारकारणात् ॥ ४.२५.१४ ॥
வாலியின் ஈமச் சடங்கிற்காக உலர்ந்த பல விறகுகளையும் தெய்வீக சந்தனக் கட்டைகளையும் கொண்டு வர ஆணையிடு.
4.25.15
समाश्वासय दीनं त्वमङ्गदं दीनचेतसम्।
मा भूर्बालिशबुद्धिस्त्वं त्वदधीनमिदं पुरम् ॥ ४.२५.१५ ॥
துயருற்ற அங்கதனைத் தேற்று; நீ அறிவிலியாக ஆகாதே, இந்நகரம் இப்போது உன் ஆட்சியில் உள்ளது.
4.25.16
अङ्गदस्त्वानयेन्माल्यं वस्त्राणि विविधानि च।
घृतं तैलमथो गन्धान् यच्चात्र समनन्तरम् ॥ ४.२५.१६ ॥
அங்கதன் மாலைகளையும், பல்வேறு ஆடைகளையும், நெய், எண்ணெய், வாசனைப் பொருட்களையும், இங்கு வேண்டியவற்றையும் உடனே கொண்டு வரட்டும்.
4.25.17
त्वं तार शिबिकां शीघ्रमादायागच्छ सम्भ्रमात्।
त्वरा गुणवती युक्ता ह्यस्मिन् काले विशेषतः ॥ ४.२५.१७ ॥
தாரையே, நீ விரைவாகச் சிவிகையை எடுத்துக்கொண்டு பதற்றத்துடன் வா; இந்த நேரத்தில் இந்தப் பரபரப்புதான் தக்கது.
4.25.18
सज्जीभवन्तु प्लवगाः शिबिकावाहनोचिताः।
समर्था बलिनश्चैव निर्हरिष्यन्ति वालिनम् ॥ ४.२५.१८ ॥
சிவிகை சுமக்கத் தகுந்த, திறமையும் வலிமையும் உள்ள குரங்குகள் ஆயத்தமாகட்டும்; அவர்கள் வாலியை வெளியே எடுத்துச் செல்வார்கள்.
4.25.19
एवमुक्त्वा तु सुग्रीवं सुमित्रानन्दवर्धनः।
तस्थौ भ्रातृसमीपस्थो लक्ष्मणः परवीरहा ॥ ४.२५.१९ ॥
சுக்ரீவனிடம் இவ்வாறு கூறிவிட்டு, சுமித்திரையின் மகிழ்ச்சியை வளர்ப்பவரும், எதிரி வீரர்களை அழிப்பவருமான லக்ஷ்மணன் தன் சகோதரருக்கு அருகில் நின்றார்.
4.25.20
लक्ष्मणस्य वचः श्रुत्वा तारः सम्भ्रान्तमानसः।
प्रविवेश गुहां शीघ्रं शिबिकासक्तमानसः ॥ ४.२५.२० ॥
லக்ஷ்மணனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட தாரை, குழம்பிய மனதுடன், பல்லக்கின் மீது கவனம் வைத்து விரைவாக குகைக்குள் நுழைந்தாள்.
4.25.21
आदाय शिबिकां तारः स तु पर्यापतत् पुनः।
वानरैरुह्यमानां तां शूरैरुद्वहनोचितैः ॥ ४.२५.२१ ॥
பல்லக்கை எடுத்துக்கொண்டு தாரை மீண்டும் விரைந்தாள்; அந்தப் பல்லக்கை தூக்கத் தகுந்த வீர வானரர்கள் சுமந்து கொண்டிருந்தனர்.
4.25.22
दिव्यां भद्रासनयुतां शिबिकां स्यन्दनोपमाम्।
पक्षिकर्मभिराचित्रां द्रुमकर्मविभूषिताम् ॥ ४.२५.२२ ॥
அந்த தெய்வீகப் பல்லக்கு நல்ல இருக்கை கொண்டது, தேர் போன்றது; பறவை வடிவங்களாலும் மரச் சித்திரங்களாலும் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டது.
4.25.23
आचितां चित्रपत्तीभिः सुनिविष्टां समन्ततः।
विमानमिव सिद्धानां जालवातायनायुताम् ॥ ४.२५.२३ ॥
அது வண்ண பலகைகளால் நிறைந்து, எல்லாப் பக்கங்களிலும் நன்கு அமைக்கப்பட்டிருந்தது; சித்தர்களின் விமானம் போல, சாளரங்களும் வலைத் திரைகளும் கொண்டிருந்தது.
4.25.24
सुनियुक्तां विशालां च सुकृतां शिल्पिभिः कृताम्।
दारुपर्वतकोपेतां चारुकर्मपरिष्कृताम् ॥ ४.२५.२४ ॥
அது நன்கு அமைக்கப்பட்ட, விசாலமான, சிற்பிகளால் நன்கு செய்யப்பட்ட; மரத்தாலான மலைகள் போன்ற உருவங்களைக் கொண்டு, அழகிய வேலைப்பாட்டால் செம்மைப்படுத்தப்பட்டது.
4.25.25
वराभरणहारैश्च चित्रमाल्योपशोभिताम्।
गुहागहनसंछन्नां रक्तचन्दनभूषिताम् ॥ ४.२५.२५ ॥
சிறந்த அணிகலன்களும் மாலைகளும் கொண்டு, பல வண்ண மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, குகைகளும் அடர்ந்த காடுகளும் மூடியதாய், சிவந்த சந்தனத்தால் பூசப்பட்டு (இருந்தது).
4.25.26
पुष्पौघैः समभिच्छन्नां पद्ममालाभिरेव च।
तरुणादित्यवर्णाभिर्भ्राजमानाभिरावृताम् ॥ ४.२५.२६ ॥
மலர்க் குவியல்களால் முழுவதும் மூடப்பட்டு, தாமரை மாலைகளால், இளம் சூரியனின் நிறமுடைய ஒளிவீசும் மாலைகளால் சூழப்பட்டு (இருந்தது).
4.25.27
ईदृशीं शिबिकां दृष्ट्वा रामो लक्ष्मणमब्रवीत्।
क्षिप्रं विनीयतां वाली प्रेतकार्यं विधीयताम् ॥ ४.२५.२७ ॥
இத்தகைய பல்லக்கைக் கண்டு ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் கூறினான்: "வாலியை விரைவில் கொண்டு செல்லுங்கள்; அவனுடைய இறுதிச் சடங்கை நடத்துங்கள்."
4.25.28
ततो वालिनमुद्यम्य सुग्रीवः शिबिकां तदा।
आरोपयत विक्रोशन्नङ्गदेन सहैव तु ॥ ४.२५.२८ ॥
பின்னர் சுக்ரீவன் வாலியை எடுத்து, அங்கதனுடன் சேர்ந்து அழுது புலம்பியபடி அந்தப் பல்லக்கில் ஏற்றினான்.
4.25.29
आरोप्य शिबिकां चैव वालिनं गतजीवितम्।
अलंकारैश्च विविधैर्माल्यैर्वस्त्रैश्च भूषितम् ॥ ४.२५.२९ ॥
உயிர் நீங்கிய வாலியைப் பல்லக்கில் வைத்து, பல்வேறு அணிகலன்களாலும், மாலைகளாலும், ஆடைகளாலும் அலங்கரித்தனர்.
4.25.30
आज्ञापयत् तदा राजा सुग्रीवः प्लवगेश्वरः।
और्ध्वदेहिकमार्यस्य क्रियतामनुकूलतः ॥ ४.२५.३० ॥
அப்போது வானரத் தலைவனான அரசன் சுக்ரீவன் கட்டளையிட்டான்: "ஆர்யனான வாலிக்குரிய ஈமக்கடன்களை முறைப்படி செய்யுங்கள்."
4.25.31
विश्राणयन्तो रत्नानि विविधानि बहूनि च।
अग्रतः प्लवगा यान्तु शिबिका तदनन्तरम् ॥ ४.२५.३१ ॥
பல வகையான பல இரத்தினங்களை வழங்கியவாறு குரங்குகள் முன்னே செல்லட்டும்; அதற்குப் பின்னால் பல்லக்கு வரட்டும்.
4.25.32
राज्ञामृद्धिविशेषा हि दृश्यन्ते भुवि यादृशाः।
तादृशैरिह कुर्वन्तु वानरा भर्तृसत्क्रियाम् ॥ ४.२५.३२ ॥
இப்பூமியில் அரசர்களுக்கு எத்தகைய செல்வச் சிறப்புகள் காணப்படுகின்றனவோ, அத்தகையவற்றைக் கொண்டு இங்கே குரங்குகள் தலைவனுக்கு உரிய மரியாதையைச் செய்யட்டும்.
4.25.33
तादृशं वालिनः क्षिप्रं प्राकुर्वन्नौर्ध्वदेहिकम्।
अङ्गदं परिरभ्याशु तारप्रभृतयस्तदा ॥ ४.२५.३३ ॥
வாலிக்குரிய அத்தகைய ஈமக்கிரியைகளை உடனே தொடங்கினார்கள்; அப்போது தாரை முதலானோர் அங்கதனை அணைத்துக்கொண்டு விரைவில்…
4.25.34
क्रोशन्तः प्रययुः सर्वे वानरा हतबान्धवाः।
ततः प्रणिहिताः सर्वा वानर्योऽस्य वशानुगाः ॥ ४.२५.३४ ॥
உறவினன் கொல்லப்பட்ட அனைத்துக் குரங்குகளும் அழுது கொண்டு சென்றன; பின்னர் அவனுக்கு அடங்கி நடந்த பெண் குரங்குகள் அனைத்தும் கவனத்துடன் (பின் தொடர்ந்தன).
4.25.35
चुक्रुशुर्वीरवीरेति भूयः क्रोशन्ति ताः प्रियम्।
ताराप्रभृतयः सर्वा वानर्यो हतबान्धवाः ॥ ४.२५.३५ ॥
"வீரனே, வீரனே" என்று அவை கதறின; தம் அன்பனுக்காக மீண்டும் மீண்டும் அழுதன; தாரை முதலான அனைத்துப் பெண் குரங்குகளும், உறவினர் கொல்லப்பட்டவர்கள்.
4.25.36
अनुजग्मुश्च भर्तारं क्रोशन्त्यः करुणस्वनाः।
तासां रुदितशब्देन वानरीणां वनान्तरे ॥ ४.२५.३६ ॥
பரிதாபக் குரலில் கதறிக்கொண்டு அவர்கள் தலைவனைப் பின்தொடர்ந்தனர்; அந்தப் பெண் குரங்குகளின் அழுகைக் குரலால் காட்டிற்குள்ளே (எதிரொலித்தது).
4.25.37
वनानि गिरयश्चैव विक्रोशन्तीव सर्वतः।
पुलिने गिरिनद्यास्तु विविक्ते जलसंवृते ॥ ४.२५.३७ ॥
காடுகளும் மலைகளும் எங்கும் அழுவது போலத் தோன்றின; மலை ஆற்றின் தனிமையான கரையில், நீரால் சூழப்பட்ட இடத்தில்.
4.25.38
चितां चक्रुः सुबहवो वानरा वनचारिणः।
अवरोप्य ततः स्कन्धाच्छिबिकां वानरोत्तमाः ॥ ४.२५.३८ ॥
பல காட்டில் திரியும் வானரர்கள் சிதை அமைத்தனர்; பின் சிறந்த வானரர்கள் தோளிலிருந்து பல்லக்கை இறக்கினர்.
4.25.39
तस्थुरेकान्तमाश्रित्य सर्वे शोकपरायणाः।
ततस्तारा पतिं दृष्ट्वा शिबिकातलशायिनम् ॥ ४.२५.३९ ॥
அனைவரும் துயரில் ஆழ்ந்து ஒதுங்கி நின்றனர்; அப்போது தாரை பல்லக்கின் அடியில் படுத்திருந்த தன் கணவனைக் கண்டாள்.
4.25.40
आरोप्याङ्के शिरस्तस्य विललाप सुदुःखिता।
हा वानरमहाराज हा नाथ मम वत्सल ॥ ४.२५.४० ॥
அவனுடைய தலையைத் தன் மடியில் வைத்து மிகவும் துயருற்று அவள் புலம்பினாள் — 'ஐயோ, வானரர்களின் மாமன்னரே! ஐயோ நாதனே, என் அன்புக்குரியவரே!'
4.25.41
हा महार्ह महाबाहो हा मम प्रिय पश्य माम्।
जनं न पश्यसीमं त्वं कस्माच्छोकाभिपीडितम् ॥ ४.२५.४१ ॥
ஐயோ, மகா புயனே, பெருமைக்குரியவரே! ஐயோ என் அன்பே, என்னைப் பாருங்கள்! துயரால் வருந்தும் இந்த மனிதளை ஏன் நீங்கள் பார்க்கவில்லை?
4.25.42
प्रहृष्टमिह ते वक्त्रं गतासोरपि मानद।
अस्तार्कसमवर्णं च दृश्यते जीवतो यथा ॥ ४.२५.४२ ॥
மரியாதை அளிப்பவரே, உயிர் பிரிந்தும் உம் முகம் இங்கே மகிழ்ச்சியுடன் காணப்படுகிறது; அஸ்தமிக்கும் சூரியனின் நிறம் கொண்ட அது உயிருடன் இருப்பவரைப் போலத் தெரிகிறது.
4.25.43
एष त्वां रामरूपेण कालः कर्षति वानर।
येन स्म विधवाः सर्वाः कृता एकेषुणा रणे ॥ ४.२५.४३ ॥
ஓ வானரா, ராமனின் உருவில் இந்தக் காலன் உன்னை இழுத்துச் செல்கிறான். போரில் ஒரே அம்பினால் அவன் இவர்கள் அனைவரையும் விதவைகளாக்கினான்.
4.25.44
इमास्तास्तव राजेन्द्र वानर्योऽप्लवगास्तव।
पादैर्विकृष्टमध्वानमागताः किं न बुध्यसे ॥ ४.२५.४४ ॥
ஓ மன்னர்களின் தலைவா! இவர்கள் உன் வானர மகளிர்; இப்போது தாவ முடியாதவர்களாய், கால்களால் இழுபட்டுத் தூரம் வந்தவர்கள். இதை நீ உணரவில்லையா?
4.25.45
तवेष्टा ननु चैवेमा भार्याश्चन्द्रनिभाननाः।
इदानीं नेक्षसे कस्मात् सुग्रीवं प्लवगेश्वर ॥ ४.२५.४५ ॥
இவர்கள் உனக்கு விருப்பமான, நிலவுமுகம் கொண்ட உன் மனைவியர். ஓ வானரத் தலைவா! இப்போது ஏன் இவர்களையும் சுக்ரீவனையும் பார்க்கவில்லை?
4.25.46
एते हि सचिवा राजंस्तारप्रभृतयस्तव।
पुरवासिजनश्चायं परिवार्य विषीदति ॥ ४.२५.४६ ॥
ஓ அரசே! தாரன் முதலான இவர்கள் உன் அமைச்சர்கள்; நகரவாசிகள் உன்னைச் சூழ்ந்து துயருறுகின்றனர்.
4.25.47
विसर्जयैनान् सचिवान् यथापुरमरिंदम।
ततः क्रीडामहे सर्वा वनेषु मदनोत्कटाः ॥ ४.२५.४७ ॥
ஓ எதிரிகளை அடக்குபவனே! இந்த அமைச்சர்களை முன்பு போலவே அனுப்பிவிடு; பிறகு நாம் அனைவரும் காமத்தால் வெறிகொண்டு காடுகளில் விளையாடுவோம்.
4.25.48
एवं विलपतीं तारां पतिशोकपरीवृताम्।
उत्थापयन्ति स्म तदा वानर्यः शोककर्शिताः ॥ ४.२५.४८ ॥
இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டிருந்த, கணவனின் துயரில் சூழப்பட்ட தாரையை, அப்போது துயரால் மெலிந்த வானர மகளிர் தூக்கி நிறுத்தினர்.
4.25.49
सुग्रीवेण ततः सार्धं सोऽङ्गदः पितरं रुदन्।
चितामारोपयामास शोकेनाभिप्लुतेन्द्रियः ॥ ४.२५.४९ ॥
பின்னர் சுக்ரீவனுடன் சேர்ந்து அந்த அங்கதன் துக்கத்தால் புலன்கள் கலங்கியவனாய், அழுதுகொண்டே தந்தையை சிதையின் மேல் வைத்தான்.
4.25.50
ततोऽग्निं विधिवद् दत्त्वा सोऽपसव्यं चकार ह।
पितरं दीर्घमध्वानं प्रस्थितं व्याकुलेन्द्रियः ॥ ४.२५.५० ॥
பின்னர் விதிப்படி அக்கினியை அளித்து அவன் அபசவ்ய பிரதட்சிணம் செய்தான்; புலன்கள் கலங்கியவனாய், தந்தை நீண்ட பயணத்தில் புறப்பட்டுவிட்டதுபோல் உணர்ந்தான்.
4.25.51
संस्कृत्य वालिनं तं तु विधिवत् प्लवगर्षभाः।
आजग्मुरुदकं कर्तुं नदीं शुभजलां शिवाम् ॥ ४.२५.५१ ॥
வாலியின் சடங்குகளை விதிப்படி முடித்து, அந்த சிறந்த வானரர்கள் நீர்க்கடன் செய்ய நல்ல நீரோட்டமுள்ள மங்கலமான ஆற்றிற்குச் சென்றனர்.
4.25.52
ततस्ते सहितास्तत्र ह्यङ्गदं स्थाप्य चाग्रतः।
सुग्रीवतारासहिताः सिषिचुर्वालिने जलम् ॥ ४.२५.५२ ॥
பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் அங்கே அங்கதனை முன்னிறுத்தி, சுக்ரீவனும் தாராவும் சேர்ந்து, வாலிக்காக நீரை வார்த்தனர்.
4.25.53
सुग्रीवेणैव दीनेन दीनो भूत्वा महाबलः।
समानशोकः काकुत्स्थः प्रेतकार्याण्यकारयत् ॥ ४.२५.५३ ॥
சுக்ரீவனின் துயரத்தால் துயருற்று, அதே துக்கம் கொண்ட மகாபலனான காகுத்ஸ்தர் (ராமர்) பிரேத காரியங்களைச் செய்வித்தார்.
4.25.54
ततोऽथ तं वालिनमग्र्यपौरुषं
प्रकाशमिक्ष्वाकुवरेषुणा हतम्।
प्रदीप्य दीप्ताग्निसमौजसं तदा
सलक्ष्मणं राममुपेयिवान् हरिः ॥ ४.२५.५४ ॥
பின்னர் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் சிறந்த அம்பால் கொல்லப்பட்ட, எரியும் நெருப்பைப் போன்ற ஒளி பொருந்திய அந்த மிக்க பராக்கிரமசாலி வாலியை வெளிப்படுத்தி, குரங்கு (அனுமான்) லட்சுமணனுடன் இருந்த ராமனிடம் வந்தான்.