Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.28
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.28.1
स तदा वालिनं हत्वा सुग्रीवमभिषिच्य च।
वसन् माल्यवतः पृष्ठे रामो लक्ष्मणमब्रवीत् ॥ ४.२८.१ ॥
Nachdem er Vālin erschlagen und Sugrīva gesalbt hatte, sprach Rāma, der am Hang des Mālyavat wohnte, zu Lakṣmaṇa.
4.28.2
अयं स कालः सम्प्राप्तः समयोऽद्य जलागमः।
सम्पश्य त्वं नभो मेघैः संवृतं गिरिसंनिभैः ॥ ४.२८.२ ॥
Diese Jahreszeit ist gekommen; heute naht die Regenzeit. Sieh den Himmel, bedeckt von Wolken gleich Bergen.
4.28.3
नवमासधृतं गर्भं भास्करस्य गभस्तिभिः।
पीत्वा रसं समुद्राणां द्यौः प्रसूते रसायनम् ॥ ४.२८.३ ॥
Neun Monate mit den Strahlen der Sonne getragen und den Saft der Ozeane getrunken, gebiert der Himmel den lebensspendenden Trank.
4.28.4
शक्यमम्बरमारुह्य मेघसोपानपंक्तिभिः।
कुटजार्जुनमालाभिरलंकर्तुं दिवाकरः ॥ ४.२८.४ ॥
Der Sonne ist es möglich, den Himmel über Stufenreihen von Wolken zu erklimmen und ihn mit Girlanden aus Kuṭaja- und Arjuna-Blüten zu schmücken.
4.28.5
संध्यारागोत्थितैस्ताम्रैरन्तेष्वपि च पाण्डुभिः।
स्निग्धैरभ्रपटच्छेदैर्बद्धव्रणमिवाम्बरम् ॥ ४.२८.५ ॥
Mit kupferroten Tönen aus dem Abendglanz, blass an den Rändern, und glatten Rissen im Gewand der Wolken gleicht der Himmel einer verbundenen Wunde.
4.28.6
मन्दमारुतिनिःश्वासं संध्याचन्दनरञ्जितम्।
आपाण्डुजलदं भाति कामातुरमिवाम्बरम् ॥ ४.२८.६ ॥
Mit sanften Winden als Seufzern, getönt vom Sandelholz der Dämmerung und blassen Wolken, leuchtet der Himmel wie ein Liebeskranker.
4.28.7
एषा घर्मपरिक्लिष्टा नववारिपरिप्लुता।
सीतेव शोकसंतप्ता मही बाष्पं विमुञ्चति ॥ ४.२८.७ ॥
Diese Erde, von der Hitze erschöpft und vom neuen Wasser durchnässt, vergießt Tränen wie Sītā, gequält von Kummer.
4.28.8
मेघोदरविनिर्मुक्ताः कर्पूरदलशीतलाः।
शक्यमञ्जलिभिः पातुं वाताः केतकगन्धिनः ॥ ४.२८.८ ॥
Die Winde, aus dem Bauch der Wolken entlassen, kühl wie Kampferblätter und duftend nach Ketaka-Blüten, sind so kühl, dass man sie mit hohlen Händen trinken könnte.
4.28.9
एष फुल्लार्जुनः शैलः केतकैरभिवासितः।
सुग्रीव इव शान्तारिर्धाराभिरभिषिच्यते ॥ ४.२८.९ ॥
Dieser Berg, dessen Arjuna-Bäume blühen und der vom Duft der Ketaka-Blüten erfüllt ist, wird mit Strömen gesalbt wie Sugrīva, dessen Feind besänftigt ist.
4.28.10
मेघकृष्णाजिनधरा धारायज्ञोपवीतिनः।
मारुतापूरितगुहाः प्राधीता इव पर्वताः ॥ ४.२८.१० ॥
Die Berge, in den schwarzen Antilopenfellen der Wolken und den heiligen Schnüren der Bäche gekleidet, mit windgefüllten Höhlen, gleichen Weisen, die das Rezitieren der Veden vollendet haben.
4.28.11
कशाभिरिव हैमीभिर्विद्युद्भिरभिताडितम्।
अन्तःस्तनितनिर्घोषं सवेदनमिवाम्बरम् ॥ ४.२८.११ ॥
Der Himmel, von allen Seiten geschlagen wie von Peitschen aus goldenen Blitzen, mit dem Donnergrollen im Innern, scheint vor Schmerz zu leiden.
4.28.12
नीलमेघाश्रिता विद्युत् स्फुरन्ती प्रतिभाति मे।
स्फुरन्ती रावणस्याङ्के वैदेहीव तपस्विनी ॥ ४.२८.१२ ॥
Der Blitz, der auf der dunkelblauen Wolke ruht und funkelt, erscheint mir wie die asketische Vaidehī, die auf Rāvaṇas Schoß funkelt.
4.28.13
इमास्ता मन्मथवतां हिताः प्रतिहता दिशः।
अनुलिप्ता इव घनैर्नष्टग्रहनिशाकराः ॥ ४.२८.१३ ॥
Diese Himmelsrichtungen, Liebenden willkommen, sind versperrt, als wären sie von dichten Wolken bestrichen, Planeten und Mond verloren.
4.28.14
क्वचिद् बाष्पाभिसंरुद्धान् वर्षागमसमुत्सुकान्।
कुटजान् पश्य सौमित्रे पुष्पितान् गिरिसानुषु।
मम शोकाभिभूतस्य कामसंदीपनान् स्थितान् ॥ ४.२८.१४ ॥
Sieh, Saumitri, die Kuṭaja-Bäume in Blüte an den Berghängen, sehnsüchtig nach dem Kommen des Regens, hier und dort von Dunst umhüllt. Mir, von Kummer überwältigt, stehen sie da als Entfacher der Begierde.
4.28.15
रजः प्रशान्तं सहिमोऽद्य वायु-
र्निदाघदोषप्रसराः प्रशान्ताः।
स्थिता हि यात्रा वसुधाधिपानां
प्रवासिनो यान्ति नराः स्वदेशान् ॥ ४.२८.१५ ॥
Der Staub hat sich gelegt; nun ist der Wind kühl, und die Ausbreitung der Mängel des Sommers hat aufgehört. Die Feldzüge der Könige haben geruht, und die Reisenden kehren in ihre Heimat zurück.
4.28.16
सम्प्रस्थिता मानसवासलुब्धाः
प्रियान्विताः सम्प्रति चक्रवाकाः।
अभीक्ष्णवर्षोदकविक्षतेषु
यानानि मार्गेषु न सम्पतन्ति ॥ ४.२८.१६ ॥
Jetzt sind die Cakravāka-Gänse, begierig, am Mānasa-See zu wohnen, mit ihren Gefährtinnen aufgebrochen. Auf den von ständigem Regenwasser verwundeten Straßen kommen die Wagen nicht mehr voran.
4.28.17
क्वचित् प्रकाशं क्वचिदप्रकाशं
नभः प्रकीर्णाम्बुधरं विभाति।
क्वचित् क्वचित् पर्वतसंनिरुद्धं
रूपं यथा शान्तमहार्णवस्य ॥ ४.२८.१७ ॥
Der Himmel leuchtet, hier hell, dort dunkel, geschmückt mit verstreuten Wolken; hier und dort von Bergen zurückgehalten, gleicht er der Oberfläche eines stillen großen Ozeans.
4.28.18
व्यामिश्रितं सर्जकदम्बपुष्पै-
र्नवं जलं पर्वतधातुताम्रम्।
मयूरकेकाभिरनुप्रयातं
शैलापगाः शीघ्रतरं वहन्ति ॥ ४.२८.१८ ॥
Mit Sarja- und Kadamba-Blüten vermischt, von den Mineralien der Berge gerötet, führen die Bergbäche das frische Wasser sehr rasch fort, begleitet vom Schrei der Pfauen.
4.28.19
रसाकुलं षट्पदसंनिकाशं
प्रभुज्यते जम्बुफलं प्रकामम्।
अनेकवर्णं पवनावधूतं
भूमौ पतत्याम्रफलं विपक्वम् ॥ ४.२८.१९ ॥
Die saftige Jambu-Frucht, dunkel wie Bienen, wird nach Herzenslust gegessen; die reife Mangofrucht in vielen Farben fällt, vom Wind geschüttelt, zu Boden.
4.28.20
विद्युत्पताकाः सबलाकमालाः
शैलेन्द्रकूटाकृतिसंनिकाशाः।
गर्जन्ति मेघाः समुदीर्णनादा
मत्ता गजेन्द्रा इव संयुगस्थाः ॥ ४.२८.२० ॥
Die Wolken mit Blitzen als Fahnen und Kranichgirlanden, gleich den Gipfeln des Bergkönigs, donnern mit lautem Getöse, wie tobende Elefantenfürsten im Schlachtgetümmel.
4.28.21
वर्षोदकाप्यायितशाद्वलानि
प्रवृत्तनृत्तोत्सवबर्हिणानि।
वनानि निर्वृष्टबलाहकानि
पश्यापराह्णेष्वधिकं विभान्ति ॥ ४.२८.२१ ॥
Sieh die Wälder, deren Gras vom Regenwasser genährt ist, wo die Pfauen festlich tanzen und die Wolken sich ausgeregnet haben; am Nachmittag strahlen sie noch heller.
4.28.22
समुद्वहन्तः सलिलातिभारं
बलाकिनो वारिधरा नदन्तः।
महत्सु शृङ्गेषु महीधराणां
विश्रम्य विश्रम्य पुनः प्रयान्ति ॥ ४.२८.२२ ॥
Die schwere Last ihres Wassers tragend, mit Kranichen und donnernd, rasten die Wolken immer wieder auf den hohen Gipfeln der Berge und ziehen dann weiter.
4.28.23
मेघाभिकामा परिसम्पतन्ती
सम्मोदिता भाति बलाकपंक्तिः।
वातावधूता वरपौण्डरीकी
लम्बेव माला रुचिराम्बरस्य ॥ ४.२८.२३ ॥
Die Reihe der Kraniche, nach den Wolken verlangend und fröhlich umherfliegend, leuchtet wie eine schöne hängende Girlande des Himmels aus vortrefflichen weißen Lotussen, vom Wind bewegt.
4.28.24
बालेन्द्रगोपान्तरचित्रितेन
विभाति भूमिर्नवशाद्वलेन।
गात्रानुपृक्तेन शुकप्रभेण
नारीव लाक्षोक्षितकम्बलेन ॥ ४.२८.२४ ॥
Die Erde, mit jungen Indragopa-Insekten gesprenkelt und mit frischem grünem Gras bedeckt, leuchtet wie eine Frau, in eine papageiengrüne, am Körper klebende und mit Lackfarbe besprenkelte Decke gehüllt.
4.28.25
निद्रा शनैः केशवमभ्युपैति
द्रुतं नदी सागरमभ्युपैति।
हृष्टा बलाका घनमभ्युपैति
कान्ता सकामा प्रियमभ्युपैति ॥ ४.२८.२५ ॥
Der Schlaf naht langsam Keśava; der Fluss strömt schnell dem Ozean entgegen; der fröhliche Kranich nähert sich der Wolke; die Geliebte, voll Verlangen, geht zu ihrem Geliebten.
4.28.26
जाता वनान्ताः शिखिसुप्रनृत्ता
जाताः कदम्बाः सकदम्बशाखाः।
जाता वृषा गोषु समानकामा
जाता मही सस्यवनाभिरामा ॥ ४.२८.२६ ॥
An den Waldrändern tanzen die Pfauen herrlich; Kadamba-Bäume sind emporgewachsen, mit Kadamba-Blüten an ihren Zweigen; unter den Kühen sind die Stiere gleichermaßen begehrlich geworden; und die Erde ist durch Felder und Haine lieblich geworden.
4.28.27
वहन्ति वर्षन्ति नदन्ति भान्ति
ध्यायन्ति नृत्यन्ति समाश्वसन्ति।
नद्यो घना मत्तगजा वनान्ताः
प्रियाविहीनाः शिखिनः प्लवंगमाः ॥ ४.२८.२७ ॥
Die Flüsse fließen, die Wolken regnen, donnern und leuchten; die tollen Elefanten sinnen nach, tanzen und finden Trost; an den Waldrändern sind Pfauen und Affen ihrer Geliebten beraubt.
4.28.28
प्रहर्षिताः केतकिपुष्पगन्ध-
माघ्राय मत्ता वननिर्झरेषु।
प्रपातशब्दाकुलिता गजेन्द्राः
सार्धं मयूरैः समदा नदन्ति ॥ ४.२८.२८ ॥
Vom Duft der Ketaki-Blüten entzückt und berauscht, von dem Tosen der Waldwasserfälle aufgewühlt, trompeten die Elefantenfürsten zusammen mit den Pfauen.
4.28.29
धारानिपातैरभिहन्यमानाः
कदम्बशाखासु विलम्बमानाः।
क्षणार्जितं पुष्परसावगाढं
शनैर्मदं षट्चरणास्त्यजन्ति ॥ ४.२८.२९ ॥
Von den niederstürzenden Regenströmen getroffen, an den Ästen der Kadamba-Bäume hängend, lassen die Bienen, im in einem Augenblick gewonnenen Blütennektar versunken, langsam ihren Rausch fahren.
4.28.30
अङ्गारचूर्णोत्करसंनिकाशैः
फलैः सुपर्याप्तरसैः समृद्धैः।
जम्बूद्रुमाणां प्रविभान्ति शाखा
निपीयमाना इव षट्पदौघैः ॥ ४.२८.३० ॥
Den Haufen von Kohlenstaub gleich, mit saftreichen, reifen Früchten beladen, leuchten die Äste der Jambu-Bäume, als würden sie von Bienenschwärmen ausgesaugt.
4.28.31
तडित्पताकाभिरलंकृताना-
मुदीर्णगम्भीरमहारवाणाम्।
विभान्ति रूपाणि बलाहकानां
रणोत्सुकानामिव वारणानाम् ॥ ४.२८.३१ ॥
Mit Blitzbannern geschmückt, brüllen die Gestalten der Wolken tief und laut; sie leuchten wie nach der Schlacht begierige Elefanten.
4.28.32
मार्गानुगः शैलवनानुसारी
सम्प्रस्थितो मेघरवं निशम्य।
युद्धाभिकामः प्रतिनादशङ्की
मत्तो गजेन्द्रः प्रतिसंनिवृत्तः ॥ ४.२८.३२ ॥
Dem Pfad folgend und die Bergwälder durchstreifend, bricht der berauschte Elefantenfürst, den Donner der Wolken vernommen hat, auf, kampflustig und im Widerhall einen Rivalen witternd, und kehrt zurück.
4.28.33
क्वचित् प्रगीता इव षट्पदौघैः
क्वचित् प्रनृत्ता इव नीलकण्ठैः।
क्वचित् प्रमत्ता इव वारणेन्द्रै-
र्विभान्त्यनेकाश्रयिणो वनान्ताः ॥ ४.२८.३३ ॥
Bald scheinen sie von Bienenschwärmen besungen, bald von Pfauen getanzt, bald von brünstigen Elefanten erfüllt: Die Waldränder, vielen Zuflucht, erstrahlen.
4.28.34
कदम्बसर्जार्जुनकन्दलाढ्या
वनान्तभूमिर्मधुवारिपूर्णा।
मयूरमत्ताभिरुतप्रनृत्तै-
रापानभूमिप्रतिमा विभाति ॥ ४.२८.३४ ॥
Der Waldboden, reich an Kadamba-, Sarja- und Arjuna-Bäumen mit jungen Trieben, voll Honigwasser, leuchtet wie eine Trinkhalle, da die berauschten Pfauen emporspringend tanzen.
4.28.35
मुक्तासमाभं सलिलं पतद् वै
सुनिर्मलं पत्रपुटेषु लग्नम्।
हृष्टा विवर्णच्छदना विहंगाः
सुरेन्द्रदत्तं तृषिताः पिबन्ति ॥ ४.२८.३५ ॥
Klares Wasser, perlengleich, fällt und verweilt in den Blattkelchen; die durstigen, frohen Vögel mit stumpfem Gefieder trinken das Wasser, das der Götterfürst gab.
4.28.36
षट्पादतन्त्रीमधुराभिधानं
प्लवंगमोदीरितकण्ठतालम्।
आविष्कृतं मेघमृदङ्गनादै-
र्वनेषु संगीतमिव प्रवृत्तम् ॥ ४.२८.३६ ॥
Mit dem süßen Namen der Bienensaiten, von den Kehlen und dem Takt der Affen erklungen, durch die Trommelklänge der Wolken offenbart: In den Wäldern scheint Musik begonnen zu haben.
4.28.37
क्वचित् प्रनृत्तैः क्वचिदुन्नदद्भिः
क्वचिच्च वृक्षाग्रनिषण्णकायैः।
व्यालम्बबर्हाभरणैर्मयूरै-
र्वनेषु संगीतमिव प्रवृत्तम् ॥ ४.२८.३७ ॥
Bald tanzend, bald rufend, bald auf den Wipfeln der Bäume sitzend, die Pfauen mit langen Schwanzfedern als Schmuck: In den Wäldern scheint Musik begonnen zu haben.
4.28.38
स्वनैर्घनानां प्लवगाः प्रबुद्धा
विहाय निद्रां चिरसंनिरुद्धाम्।
अनेकरूपाकृतिवर्णनादा
नवाम्बुधाराभिहता नदन्ति ॥ ४.२८.३८ ॥
Von dem Dröhnen der Wolken geweckt, verlassen die Affen den lange zurückgehaltenen Schlaf; vielgestaltig in Form, Gestalt, Farbe und Ruf, von den Strömen des neuen Regens getroffen, brüllen sie.
4.28.39
नद्यः समुद्वाहितचक्रवाका-
स्तटानि शीर्णान्यपवाहयित्वा।
दृप्ता नवप्रावृतपूर्णभोगा-
दृतं स्वभर्तारमुपोपयान्ति ॥ ४.२८.३९ ॥
Die Flüsse reißen die Cakravāka-Vögel mit sich und schwemmen die zerbrochenen Ufer fort; von der Fülle der neuen Regenzeit übermütig, nahen sie zur rechten Zeit ihrem Herrn, dem Ozean.
4.28.40
नीलेषु नीला नववारिपूर्णा
मेघेषु मेघाः प्रतिभान्ति सक्ताः।
दवाग्निदग्धेषु दवाग्निदग्धाः
शैलेषु शैला इव बद्धमूलाः ॥ ४.२८.४० ॥
Dunkle, von frischem Wasser erfüllte Wolken erscheinen unter den dunklen, an die Wolken geheftet; und die vom Waldbrand Versengten erscheinen unter den vom Waldbrand versengten Bergen, wie tief gewurzelte Berge.
4.28.41
प्रमत्तसंनादितबर्हिणानि
सशक्रगोपाकुलशाद्वलानि।
चरन्ति नीपार्जुनवासितानि
गजाः सुरम्याणि वनान्तराणि ॥ ४.२८.४१ ॥
In den schönen Waldgebieten, wo betrunkene Pfauen laut schreien, wo das Gras voller Indragopa-Insekten ist und die Bäume Nīpa und Arjuna duften, streifen die Elefanten umher.
4.28.42
नवाम्बुधाराहतकेसराणि
द्रुतं परित्यज्य सरोरुहाणि।
कदम्बपुष्पाणि सकेसराणि
नवानि हृष्टा भ्रमराः पिबन्ति ॥ ४.२८.४२ ॥
Die Lotusse, deren Staubfäden von den Strömen des neuen Regens getroffen sind, schnell verlassend, trinken die erfreuten Bienen aus den frischen Kadamba-Blüten mit ihren Staubfäden.
4.28.43
मत्ता गजेन्द्रा मुदिता गवेन्द्रा
वनेषु विक्रान्ततरा मृगेन्द्राः।
रम्या नगेन्द्राः निभृता नरेन्द्राः
प्रक्रीडितो वारिधरैः सुरेन्द्रः ॥ ४.२८.४३ ॥
Berauschte, freudige Hauptelefanten, fröhliche Hauptrinder, noch kühnere Löwen in den Wäldern, liebliche Berge und stille Könige — der Herr der Götter (Indra) spielt mit den Wolken.
4.28.44
मेघाः समुद्भूतसमुद्रनादा
महाजलौघैर्गगनावलम्बाः।
नदीस्तटाकानि सरांसि वापी-
र्महीं च कृत्स्नामपवाहयन्ति ॥ ४.२८.४४ ॥
Wolken, die wie das Meer donnern, hängen am Himmel; mit gewaltigen Wassermassen reißen sie Flüsse, Teiche, Seen, Brunnen und die ganze Erde fort.
4.28.45
वर्षप्रवेगा विपुलाः पतन्ति
प्रवान्ति वाताः समुदीर्णवेगाः।
प्रणष्टकूलाः प्रवहन्ति शीघ्रं
नद्यो जलं विप्रतिपन्नमार्गाः ॥ ४.२८.४५ ॥
Mit der wilden Kraft des Regens fallen schwere Güsse; Winde wehen mit anschwellender Gewalt; die Flüsse, ihrer Ufer und Wege beraubt, strömen eilig dahin.
4.28.46
नरैर्नरेन्द्रा इव पर्वतेन्द्राः
सुरेन्द्रदत्तैः पवनोपनीतैः।
घनाम्बुकुम्भैरभिषिच्यमाना
रूपं श्रियं स्वामिव दर्शयन्ति ॥ ४.२८.४६ ॥
Wie Könige, von Menschen gesalbt, scheinen die Berghäupter, mit den Wasserkrügen der Wolken übergossen, die der Herr der Götter gab und der Wind herbrachte, ihre eigene Schönheit und Pracht zu zeigen.
4.28.47
घनोपगूढं गगनं न तारा
न भास्करो दर्शनमभ्युपैति।
नवैर्जलौघैर्धरणी वितृप्ता
तमोविलिप्ता न दिशः प्रकाशाः ॥ ४.२८.४७ ॥
Der Himmel ist von dichten Wolken umhüllt; weder Sterne noch Sonne lassen sich sehen. Die Erde ist von frischen Wassermassen gesättigt, und die Himmelsrichtungen, mit Finsternis bestrichen, leuchten nicht.
4.28.48
महान्ति कूटानि महीधराणां
धाराविधौतान्यधिकं विभान्ति।
महाप्रमाणैर्विपुलैः प्रपातै-
र्मुक्ताकलापैरिव लम्बमानैः ॥ ४.२८.४८ ॥
Die großen Gipfel der Berge, von den Strömen gewaschen, leuchten über alle Maßen; ihre weiten Wasserfälle erscheinen wie hängende Perlenschnüre.
4.28.49
शैलोपलप्रस्खलमानवेगाः
शैलोत्तमानां विपुलाः प्रपाताः।
गुहासु संनादितबर्हिणासु
हारा विकीर्यन्त इवावभान्ति ॥ ४.२८.४९ ॥
Die weiten Wasserfälle der erhabensten Berge, deren Wucht über Felsen und Steine gleitet, erscheinen in den Höhlen, wo die Pfauen rufen, als wären Perlenschnüre verstreut.
4.28.50
शीघ्रप्रवेगा विपुलाः प्रपाता
निर्धौतशृङ्गोपतला गिरीणाम्।
मुक्ताकलापप्रतिमाः पतन्तो
महागुहोत्सङ्गतलैर्ध्रियन्ते ॥ ४.२८.५० ॥
Die weiten Wasserfälle der Berge fließen schnell; die unteren Hänge ihrer Gipfel sind rein gewaschen. Wie Perlenschnüre fallend, scheinen sie von den Böden der großen Höhlen gehalten zu werden.
4.28.51
सुरतामर्दविच्छिन्नाः स्वर्गस्त्रीहारमौक्तिकाः।
पतन्ति चातुला दिक्षु तोयधाराः समन्ततः ॥ ४.२८.५१ ॥
Wie Perlen aus den Halsketten der himmlischen Frauen, im Gedränge der Liebe zerrissen, fallen unvergleichliche Wasserströme nach allen Richtungen, auf allen Seiten.
4.28.52
विलीयमानैर्विहगैर्निमीलद्भिश्च पङ्कजैः।
विकसन्त्या च मालत्या गतोऽस्तं ज्ञायते रविः ॥ ४.२८.५२ ॥
Da die Vögel verstummen, die Lotusblüten sich schließen und der Jasmin sich öffnet, erkennt man, dass die Sonne untergegangen ist.
4.28.53
वृत्ता यात्रा नरेन्द्राणां सेना पथ्येव वर्तते।
वैराणि चैव मार्गाश्च सलिलेन समीकृताः ॥ ४.२८.५३ ॥
Der Zug der Könige ist zum Stillstand gekommen; das Heer verharrt gleichsam auf dem Weg. Feindschaften und Wege sind gleichermaßen vom Wasser eingeebnet.
4.28.54
मासि प्रौष्ठपदे ब्रह्म ब्राह्मणानां विवक्षताम्।
अयमध्यायसमयः सामगानामुपस्थितः ॥ ४.२८.५४ ॥
Im Monat Prauṣṭhapada ist die Zeit des Studiums gekommen, für die Brahmanen, die das Veda rezitieren wollen, und für die Sāman-Sänger.
4.28.55
निवृत्तकर्मायतनो नूनं संचितसंचयः।
आषाढीमभ्युपगतो भरतः कोसलाधिपः ॥ ४.२८.५५ ॥
Nachdem er seine rituellen Pflichten beendet und seine Vorräte gesammelt hat, ist Bharata, Herr von Kosala, gewiss im Monat Āṣāḍhī angekommen.
4.28.56
नूनमापूर्यमाणायाः सरय्वा वर्धते रयः।
मां समीक्ष्य समायान्तमयोध्याया इव स्वनः ॥ ४.२८.५६ ॥
Gewiss wächst die Strömung der anschwellenden Sarayū; sie braust, als sähe sie mich kommen, wie der Lärm von Ayodhyā.
4.28.57
इमाः स्फीतगुणा वर्षाः सुग्रीवः सुखमश्नुते।
विजितारिः सदारश्च राज्ये महति च स्थितः ॥ ४.२८.५७ ॥
Sugrīva genießt glücklich diese Regenzeiten voller Vorzüge, nachdem er seinen Feind besiegt hat, mit seiner Gattin, im großen Reich gefestigt.
4.28.58
अहं तु हृतदारश्च राज्याच्च महतश्च्युतः।
नदीकूलमिव क्लिन्नमवसीदामि लक्ष्मण ॥ ४.२८.५८ ॥
Ich aber, dem die Gattin geraubt wurde und der vom großen Reich gestürzt ist, o Lakṣmaṇa, sinke nieder, durchnässt wie ein Flussufer.
4.28.59
शोकश्च मम विस्तीर्णो वर्षाश्च भृशदुर्गमाः।
रावणश्च महाञ्छत्रुरपारः प्रतिभाति मे ॥ ४.२८.५९ ॥
Mein Kummer ist grenzenlos, die Regenzeiten sind kaum zu überwinden, und der große Feind Rāvaṇa erscheint mir unermesslich.
4.28.60
अयात्रां चैव दृष्ट्वेमां मार्गांश्च भृशदुर्गमान्।
प्रणते चैव सुग्रीवे न मया किंचिदीरितम् ॥ ४.२८.६० ॥
Als ich diese Reise und diese sehr schwierigen Wege sah und Sugrīva sich verneigte, sagte ich nichts.
4.28.61
अपि चापि परिक्लिष्टं चिराद् दारैः समागतम्।
आत्मकार्यगरीयस्त्वाद् वक्तुं नेच्छामि वानरम् ॥ ४.२८.६१ ॥
Obwohl er erschöpft ist und nach langer Zeit wieder bei seinen Frauen ist, möchte ich wegen der Schwere meiner eigenen Aufgabe nicht mit dem Affen sprechen.
4.28.62
स्वयमेव हि विश्रम्य ज्ञात्वा कालमुपागतम्।
उपकारं च सुग्रीवो वेत्स्यते नात्र संशयः ॥ ४.२८.६२ ॥
Er selbst wird, nachdem er sich ausgeruht und erkannt hat, dass die Zeit gekommen ist, auch die Verpflichtung erkennen; daran besteht kein Zweifel.
4.28.63
तस्मात् कालप्रतीक्षोऽहं स्थितोऽस्मि शुभलक्षण।
सुग्रीवस्य नदीनां च प्रसादमभिकांक्षयन् ॥ ४.२८.६३ ॥
Darum, o du mit den glückverheißenden Zeichen, bin ich hier geblieben und warte auf den rechten Zeitpunkt, begierig nach der Gunst Sugrīvas und der Flüsse.
4.28.64
उपकारेण वीरो हि प्रतीकारेण युज्यते।
अकृतज्ञोऽप्रतिकृतो हन्ति सत्त्ववतां मनः ॥ ४.२८.६४ ॥
Ein Held bindet sich durch die Vergeltung einer Wohltat; wer undankbar ist und nicht vergilt, verletzt das Herz der Edlen.
4.28.65
अथैवमुक्तः प्रणिधाय लक्ष्मणः
कृताञ्जलिस्तत् प्रतिपूज्य भाषितम्।
उवाच रामं स्वभिरामदर्शनं
प्रदर्शयन् दर्शनमात्मनः शुभम् ॥ ४.२८.६५ ॥
So angesprochen, aufmerksam, mit gefalteten Händen und die Worte ehrend, sprach Lakṣmaṇa zu Rāma, dessen Anblick so erfreulich ist, und zeigte dabei seine eigene verheißungsvolle Gestalt.
4.28.66
यदुक्तमेतत् तव सर्वमीप्सितं
नरेन्द्र कर्ता नचिराद्धरीश्वरः।
शरत्प्रतीक्षः क्षमतामिमं भवान्
जलप्रपातं रिपुनिग्रहे धृतः ॥ ४.२८.६६ ॥
O Herr der Menschen! Alles, was du begehrst, wird der Herr der Affen bald vollbringen. Entschlossen, deine Feinde zu bezwingen, ertrage diesen Regenguss und erwarte den Herbst.