Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.3.1
वचो विज्ञाय हनुमान् सुग्रीवस्य महात्मनः।
पर्वतादृष्यमूकात् तु पुप्लुवे यत्र राघवौ ॥ ४.३.१ ॥
Nachdem Hanumān die Worte des großherzigen Sugrīva verstanden hatte, sprang er vom Berg Ṛṣyamūka dorthin, wo die beiden Nachkommen Raghus waren.
4.3.2
कपिरूपं परित्यज्य हनुमान् मारुतात्मजः।
भिक्षुरूपं ततो भेजे शठबुद्धितया कपिः ॥ ४.३.२ ॥
Nachdem er seine Affengestalt abgelegt hatte, nahm Hanumān, der Sohn des Windgottes, aus List die Gestalt eines Bettelmönchs an.
4.3.3
ततश्च हनुमान् वाचा श्लक्ष्णया सुमनोज्ञया।
विनीतवदुपागम्य राघवौ प्रणिपत्य च ॥ ४.३.३ ॥
Dann näherte sich Hanumān mit sanfter und höchst angenehmer Rede demütig den beiden Rāghava und verneigte sich vor ihnen.
4.3.4
आबभाषे च तौ वीरौ यथावत् प्रशशंस च।
सम्पूज्य विधिवद् वीरौ हनुमान् वानरोत्तमः ॥ ४.३.४ ॥
Hanumān, der beste unter den Affen, sprach mit den beiden Helden wie es sich geziemte, pries sie und ehrte sie nach der Vorschrift.
4.3.5
उवाच कामतो वाक्यं मृदु सत्यपराक्रमौ।
राजर्षिदेवप्रतिमौ तापसौ संशितव्रतौ ॥ ४.३.५ ॥
Hanumān sprach frei und sanft zu den beiden Asketen von wahrer Tapferkeit, gleich königlichen Weisen und Göttern, fest in ihren Gelübden.
4.3.6
देशं कथमिमं प्राप्तौ भवन्तौ वरवर्णिनौ।
त्रासयन्तौ मृगगणानन्यांश्च वनचारिणः ॥ ४.३.६ ॥
Wie seid ihr beide, von schöner Gestalt, in diese Gegend gekommen und versetzt die Hirschherden und die anderen Waldtiere in Schrecken?
4.3.7
पम्पातीररुहान् वृक्षान् वीक्षमाणौ समन्ततः।
इमां नदीं शुभजलां शोभयन्तौ तरस्विनौ ॥ ४.३.७ ॥
Ringsum die Bäume am Ufer der Pampā betrachtend, die beiden raschen Helden, die diesen Fluss klaren Wassers schmücken.
4.3.8
धैर्यवन्तौ सुवर्णाभौ कौ युवां चीरवाससौ।
निःश्वसन्तौ वरभुजौ पीडयन्ताविमाः प्रजाः ॥ ४.३.८ ॥
Ihr Standhaften, goldfarben, in Rindengewänder gekleidet, seufzend, starkarmig: Wer seid ihr beide, die ihr diese Wesen bedrängt?
4.3.9
सिंहविप्रेक्षितौ वीरौ महाबलपराक्रमौ।
शक्रचापनिभे चापे गृहीत्वा शत्रुनाशनौ ॥ ४.३.९ ॥
Helden mit löwenhaftem Blick, von großer Kraft und Tapferkeit, die Bögen gleich dem Indras ergreifen, Vernichter der Feinde: ihr beide.
4.3.10
श्रीमन्तौ रूपसम्पन्नौ वृषभश्रेष्ठविक्रमौ।
हस्तिहस्तोपमभुजौ द्युतिमन्तौ नरर्षभौ ॥ ४.३.१० ॥
Prächtige, mit Schönheit begabte, tapfer wie der beste Stier, mit Armen wie Elefantenrüsseln, strahlend: ihr beiden Besten der Männer.
4.3.11
प्रभया पर्वतेन्द्रोऽसौ युवयोरवभासितः।
राज्यार्हावमरप्रख्यौ कथं देशमिहागतौ ॥ ४.३.११ ॥
Durch euren Glanz ist dieser Bergkönig erhellt. Des Königtums würdig, den Unsterblichen gleich: wie seid ihr beide in dieses Land gekommen?
4.3.12
पद्मपत्रेक्षणौ वीरौ जटामण्डलधारिणौ।
अन्योन्यसदृशौ वीरौ देवलोकादिहागतौ ॥ ४.३.१२ ॥
Helden mit lotusblattgleichen Augen, das Haar zum Knoten gebunden, einander gleich: ihr beiden seid aus der Welt der Götter hierher gekommen.
4.3.13
यदृच्छयेव सम्प्राप्तौ चन्द्रसूर्यौ वसुंधराम्।
विशालवक्षसौ वीरौ मानुषौ देवरूपिणौ ॥ ४.३.१३ ॥
Als wären Mond und Sonne zufällig auf die Erde gekommen, diese zwei Helden mit breiter Brust, Menschen mit göttlicher Gestalt.
4.3.14
सिंहस्कन्धौ महोत्साहौ समदाविव गोवृषौ।
आयताश्च सुवृत्ताश्च बाहवः परिघोपमाः ॥ ४.३.१४ ॥
Mit Löwenschultern, von großem Eifer, wie brünstige Stiere; ihre Arme sind lang, wohlgeformt und gleich eisernen Keulen.
4.3.15
सर्वभूषणभूषार्हाः किमर्थं न विभूषिताः।
उभौ योग्यावहं मन्ये रक्षितुं पृथिवीमिमाम् ॥ ४.३.१५ ॥
Würdig, mit allen Schmuckstücken geschmückt zu sein, warum sind sie nicht geschmückt? Ich glaube, diese beiden sind geeignet, diese Erde zu beschützen.
4.3.16
ससागरवनां कृत्स्नां विन्ध्यमेरुविभूषिताम्।
इमे च धनुषी चित्रे श्लक्ष्णे चित्रानुलेपने ॥ ४.३.१६ ॥
Die ganze Erde mit ihren Meeren und Wäldern, geschmückt von den Bergen Vindhya und Meru; und diese beiden wunderbaren, glatten Bögen mit bunter Lackierung.
4.3.17
प्रकाशेते यथेन्द्रस्य वज्रे हेमविभूषिते।
सम्पूर्णाश्च शितैर्बाणैस्तूणाश्च शुभदर्शनाः ॥ ४.३.१७ ॥
Sie leuchten wie Indras goldgeschmückte Donnerkeile; und die Köcher, voll scharfer Pfeile, sind anzusehen wie ein glückverheißendes Zeichen.
4.3.18
जीवितान्तकरैर्घोरैर्ज्वलद्भिरिव पन्नगैः।
महाप्रमाणौ विपुलौ तप्तहाटकभूषणौ ॥ ४.३.१८ ॥
Wie schreckliche, glühende Schlangen, die dem Leben ein Ende setzen; diese beiden sind von großer Gestalt, breit, geschmückt mit glühend gehämmertem Goldschmuck.
4.3.19
खड्गावेतौ विराजेते निर्मुक्तभुजगाविव।
एवं मां परिभाषन्तं कस्माद् वै नाभिभाषतः ॥ ४.३.१९ ॥
Diese beiden Schwerter glänzen wie Schlangen, die ihre Haut abgestreift haben. Warum antwortet ihr mir nicht, wenn ich so zu euch spreche?
4.3.20
सुग्रीवो नाम धर्मात्मा कश्चिद् वानरपुङ्गवः।
वीरो विनिकृतो भ्रात्रा जगद्भ्रमति दुःखितः ॥ ४.३.२० ॥
Es gibt einen rechtschaffenen Affenfürsten namens Sugrīva. Der Held, von seinem Bruder gekränkt, irrt betrübt durch die Welt.
4.3.21
प्राप्तोऽहं प्रेषितस्तेन सुग्रीवेण महात्मना।
राज्ञा वानरमुख्यानां हनुमान् नाम वानरः ॥ ४.३.२१ ॥
Ich bin hierher gekommen, gesandt vom großmütigen Sugrīva, dem König der obersten Affen. Ich bin ein Affe namens Hanumān.
4.3.22
युवाभ्यां स हि धर्मात्मा सुग्रीवः सख्यमिच्छति।
तस्य मां सचिवं वित्तं वानरं पवनात्मजम् ॥ ४.३.२२ ॥
Dieser rechtschaffene Sugrīva wünscht Freundschaft mit euch beiden. Erkennt in mir seinen Minister, den Affen, Sohn des Windes.
4.3.23
भिक्षुरूपप्रतिच्छन्नं सुग्रीवप्रियकारणात्।
ऋष्यमूकादिह प्राप्तं कामगं कामचारिणम् ॥ ४.३.२३ ॥
Als Bettelmönch verkleidet bin ich von Ṛṣyamūka hierher gekommen, um Sugrīva zu gefallen. Ich kann nach Belieben gehen und umherziehen.
4.3.24
एवमुक्त्वा तु हनुमांस्तौ वीरौ रामलक्ष्मणौ।
वाक्यज्ञो वाक्यकुशलः पुनर्नोवाच किंचन ॥ ४.३.२४ ॥
Nachdem er so gesprochen hatte, sagte Hanumān, der die Rede kennt und in ihr geschickt ist, zu jenen beiden Helden Rāma und Lakṣmaṇa nichts mehr.
4.3.25
एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य रामो लक्ष्मणमब्रवीत्।
प्रहृष्टवदनः श्रीमान् भ्रातरं पार्श्वतः स्थितम् ॥ ४.३.२५ ॥
Als Rāma, der Glanzvolle mit dem freudigen Antlitz, diese Worte hörte, sprach er zu seinem Bruder Lakṣmaṇa, der neben ihm stand.
4.3.26
सचिवोऽयं कपीन्द्रस्य सुग्रीवस्य महात्मनः।
तमेव कांक्षमाणस्य ममान्तिकमिहागतः ॥ ४.३.२६ ॥
Dies ist der Minister des großherzigen Affenfürsten Sugrīva; nur mich suchend ist er hierher zu mir gekommen.
4.3.27
तमभ्यभाष सौमित्रे सुग्रीवसचिवं कपिम्।
वाक्यज्ञं मधुरैर्वाक्यैः स्नेहयुक्तमरिंदमम् ॥ ४.३.२७ ॥
O Sohn der Sumitrā, sprich mit jenem Affen, dem Minister Sugrīvas, der im Reden geschickt und ein Bezwinger der Feinde ist, mit süßen, liebevollen Worten.
4.3.28
नानृग्वेदविनीतस्य नायजुर्वेदधारिणः।
नासामवेदविदुषः शक्यमेवं विभाषितुम् ॥ ४.३.२८ ॥
Wer nicht im Ṛg Veda geschult ist, den Yajur Veda nicht bewahrt und den Sāma Veda nicht kennt, könnte nicht so sprechen.
4.3.29
नूनं व्याकरणं कृत्स्नमनेन बहुधा श्रुतम्।
बहु व्याहरतानेन न किंचिदपशब्दितम् ॥ ४.३.२९ ॥
Gewiss hat er die gesamte Grammatik auf vielfache Weise studiert, denn obwohl er so viel gesprochen hat, hat er kein einziges fehlerhaftes Wort ausgesprochen.
4.3.30
न मुखे नेत्रयोश्चापि ललाटे च भ्रुवोस्तथा।
अन्येष्वपि च सर्वेषु दोषः संविदितः क्वचित् ॥ ४.३.३० ॥
In seinem Antlitz, in seinen Augen, auf seiner Stirn und seinen Brauen, und ebenso in all seinen anderen Gliedern, ist nirgends auch nur ein Fehler bemerkt worden.
4.3.31
अविस्तरमसंदिग्धमविलम्बितमव्यथम्।
उरःस्थं कण्ठगं वाक्यं वर्तते मध्यमस्वरम् ॥ ४.३.३१ ॥
Rede, weder weitschweifig noch zweideutig, weder hastig noch stockend, in der Brust ruhend und aus der Kehle kommend, in mittlerer Tonlage.
4.3.32
संस्कारक्रमसम्पन्नामद्भुतामविलम्बिताम्।
उच्चारयति कल्याणीं वाचं हृदयहर्षिणीम् ॥ ४.३.३२ ॥
Er spricht eine wohlgeordnete, gepflegte, wunderbare, unhastige, verheißungsvolle und das Herz erfreuende Rede.
4.3.33
अनया चित्रया वाचा त्रिस्थानव्यञ्जनस्थया।
कस्य नाराध्यते चित्तमुद्यतासेररेरपि ॥ ४.३.३३ ॥
Durch diese vielgestaltige, in drei Lagen ausgedrückte Rede, wessen Geist würde nicht gewonnen, selbst der eines Feindes mit erhobenem Schwert?
4.3.34
एवंविधो यस्य दूतो न भवेत् पार्थिवस्य तु।
सिद्ध्यन्ति हि कथं तस्य कार्याणां गतयोऽनघ ॥ ४.३.३४ ॥
Wie könnten für einen König, dessen Gesandter nicht von solcher Art ist, seine Angelegenheiten gelingen, o Makelloser?
4.3.35
एवंगुणगणैर्युक्ता यस्य स्युः कार्यसाधकाः।
तस्य सिद्ध्यन्ति सर्वेऽर्था दूतवाक्यप्रचोदिताः ॥ ४.३.३५ ॥
Wem Gesandte zur Seite stehen, die Aufgaben vollbringen und mit solch einer Fülle von Eigenschaften begabt sind, dessen Ziele erfüllen sich alle, getragen von den Worten des Gesandten.
4.3.36
एवमुक्तस्तु सौमित्रिः सुग्रीवसचिवं कपिम्।
अभ्यभाषत वाक्यज्ञो वाक्यज्ञं पवनात्मजम् ॥ ४.३.३६ ॥
So angesprochen, wandte sich Lakṣmaṇa, kundig der Rede, an den Affen, Minister Sugrīvas, den Sohn des Windgottes, der ebenfalls kundig der Rede war.
4.3.37
विदिता नौ गुणा विद्वन् सुग्रीवस्य महात्मनः।
तमेव चावां मार्गावः सुग्रीवं प्लवगेश्वरम् ॥ ४.३.३७ ॥
Gelehrter, wir kennen die Vorzüge des großherzigen Sugrīva; eben ihn, den Herrn der Affen, werden wir beide suchen.
4.3.38
यथा ब्रवीषि हनुमन् सुग्रीववचनादिह।
तत् तथा हि करिष्यावो वचनात् तव सत्तम ॥ ४.३.३८ ॥
Hanumān, wie du hier auf Sugrīvas Wort hin sagst, so werden wir auf dein Wort hin tun, o Bester der Guten.
4.3.39
तत् तस्य वाक्यं निपुणं निशम्य
प्रहृष्टरूपः पवनात्मजः कपिः।
मनः समाधाय जयोपपत्तौ
सख्यं तदा कर्तुमियेष ताभ्याम् ॥ ४.३.३९ ॥
Als er ihre geschickten Worte vernommen hatte, leuchtete das Antlitz des Affen, des Sohnes des Windgottes, vor Freude; er richtete seinen Geist auf den Erfolg und wünschte sich dann, mit jenen beiden Freundschaft zu schließen.