Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.33
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.33.1
अथ प्रतिसमादिष्टो लक्ष्मणः परवीरहा।
प्रविवेश गुहां रम्यां किष्किन्धां रामशासनात् ॥ ४.३३.१ ॥
Da betrat Lakṣmaṇa, der Bezwinger feindlicher Helden, auf Rāmas Befehl hin die reizvolle Höhle von Kiṣkindhā.
4.33.2
द्वारस्था हरयस्तत्र महाकाया महाबलाः।
बभूवुर्लक्ष्मणं दृष्ट्वा सर्वे प्राञ्जलयः स्थिताः ॥ ४.३३.२ ॥
Dort standen die Affen am Tor, riesig an Gestalt und mächtig an Kraft; als sie Lakṣmaṇa sahen, standen sie alle da mit gefalteten Händen.
4.33.3
निःश्वसन्तं तु तं दृष्ट्वा क्रुद्धं दशरथात्मजम्।
बभूवुर्हरयस्त्रस्ता न चैनं पर्यवारयन् ॥ ४.३३.३ ॥
Als sie den Sohn Daśarathas sahen, wie er schwer atmete und zornig war, erschraken die Affen und wagten nicht, ihn zu umzingeln.
4.33.4
स तां रत्नमयीं दिव्यां श्रीमान् पुष्पितकाननाम्।
रम्यां रत्नसमाकीर्णां ददर्श महतीं गुहाम् ॥ ४.३३.४ ॥
Dieser glänzende Lakṣmaṇa sah jene große Höhle, aus Juwelen, göttlich, mit blühenden Hainen, reizvoll und voller Edelsteine.
4.33.5
हर्म्यप्रासादसम्बाधां नानारत्नोपशोभिताम्।
सर्वकामफलैर्वृक्षैः पुष्पितैरुपशोभिताम् ॥ ४.३३.५ ॥
Jene Höhle war voller Herrenhäuser und Paläste, geschmückt mit vielerlei Juwelen und verschönert durch blühende Bäume, die Früchte jeden Wunsches trugen.
4.33.6
देवगन्धर्वपुत्रैश्च वानरैः कामरूपिभिः।
दिव्यमाल्याम्बरधरैः शोभितां प्रियदर्शनैः ॥ ४.३३.६ ॥
Jene Höhle war geschmückt mit Söhnen von Göttern und Gandharvas und mit Affen, die jede Gestalt annehmen konnten; sie trugen göttliche Girlanden und Gewänder und waren anmutig anzusehen.
4.33.7
चन्दनागुरुपद्मानां गन्धैः सुरभिगन्धिताम्।
मैरेयाणां मधूनां च सम्मोदितमहापथाम् ॥ ४.३३.७ ॥
Duftend von Sandelholz, Agaru und Lotus, deren großen Straßen durch den Duft des Maireya-Likörs und des Honigweins erfreut waren.
4.33.8
विन्ध्यमेरुगिरिप्रख्यैः प्रासादैर्नैकभूमिभिः।
ददर्श गिरिनद्यश्च विमलास्तत्र राघवः ॥ ४.३३.८ ॥
Dort sah Rāghava vielstöckige Paläste, hoch wie die Berge Vindhya und Meru, und klare Gebirgsflüsse.
4.33.9
अङ्गदस्य गृहं रम्यं मैन्दस्य द्विविदस्य च।
गवयस्य गवाक्षस्य गजस्य शरभस्य च ॥ ४.३३.९ ॥
Aṅgadas schönes Haus, die von Maindа und Dvivida, von Gavaya, Gavākṣa, Gaja und Śarabha.
4.33.10
विद्युन्मालेश्च सम्पातेः सूर्याक्षस्य हनूमतः।
वीरबाहोः सुबाहोश्च नलस्य च महात्मनः ॥ ४.३३.१० ॥
Und die Häuser von Vidyunmālī und Sampāti, von Sūryākṣa, Hanumān, Vīrabāhu, Subāhu und dem großherzigen Nala.
4.33.11
कुमुदस्य सुषेणस्य तारजाम्बवतोस्तथा।
दधिवक्त्रस्य नीलस्य सुपाटलसुनेत्रयोः ॥ ४.३३.११ ॥
Und die Häuser von Kumuda und Suṣeṇa, von Tāra und Jāmbavān, von Dadhivaktra, Nīla sowie Supāṭala und Sunetra.
4.33.12
एतेषां कपिमुख्यानां राजमार्गे महात्मनाम्।
ददर्श गृहमुख्यानि महासाराणि लक्ष्मणः ॥ ४.३३.१२ ॥
Auf der Königsstraße sah Lakṣmaṇa die Hauptwohnungen, von großer Solidität, dieser großherzigen obersten Affen.
4.33.13
पाण्डुराभ्रप्रकाशानि गन्धमाल्ययुतानि च।
प्रभूतधनधान्यानि स्त्रीरत्नैः शोभितानि च ॥ ४.३३.१३ ॥
Diese Häuser glänzten wie weiße Wolken, waren erfüllt von Düften und Girlanden, reich an Schätzen und Getreide und mit den Juwelen unter den Frauen geschmückt.
4.33.14
पाण्डुरेण तु शैलेन परिक्षिप्तं दुरासदम्।
वानरेन्द्रगृहं रम्यं महेन्द्रसदनोपमम् ॥ ४.३३.१४ ॥
Das liebliche Haus des Affenkönigs, von einem weißen Berg umgeben, schwer zugänglich, glich der Wohnstätte Mahendras.
4.33.15
शुक्लैः प्रासादशिखरैः कैलासशिखरोपमैः।
सर्वकामफलैर्वृक्षैः पुष्पितैरुपशोभितम् ॥ ४.३३.१५ ॥
Dieses Haus mit weißen Palastspitzen, gleich den Gipfeln des Kailāsa, war geschmückt mit blühenden Bäumen, die die Früchte jeden Wunsches trugen.
4.33.16
महेन्द्रदत्तैः श्रीमद्भिर्नीलजीमूतसंनिभैः।
दिव्यपुष्पफलैर्वृक्षैः शीतच्छायैर्मनोरमैः ॥ ४.३३.१६ ॥
Prächtige Bäume, von Indra gegeben, gleich dunklen Gewitterwolken, mit göttlichen Blüten und Früchten, mit kühlem Schatten, waren entzückend.
4.33.17
हरिभिः संवृतद्वारं बलिभिः शस्त्रपाणिभिः।
दिव्यमाल्यावृतं शुभ्रं तप्तकाञ्चनतोरणम् ॥ ४.३३.१७ ॥
Sein Tor wurde von starken Affen mit Waffen in den Händen bewacht; es war mit göttlichen Girlanden bedeckt, strahlend, mit einem Torbogen aus geläutertem Gold.
4.33.18
सुग्रीवस्य गृहं रम्यं प्रविवेश महाबलः।
अवार्यमाणः सौमित्रिर्महाभ्रमिव भास्करः ॥ ४.३३.१८ ॥
Der mächtige Saumitri trat unaufgehalten in Sugrīvas liebliches Haus ein, wie die Sonne durch eine große Wolke dringt.
4.33.19
स सप्त कक्ष्या धर्मात्मा यानासनसमावृताः।
ददर्श सुमहद्गुप्तं ददर्शान्तःपुरं महत् ॥ ४.३३.१९ ॥
Der Rechtschaffene sah sieben Kammern, gefüllt mit Fahrzeugen und Sitzen, und sah das weite Antaḥpura, sehr gut bewacht.
4.33.20
हैमराजतपर्यङ्कैर्बहुभिश्च वरासनैः।
महार्हास्तरणोपेतैस्तत्र तत्र समावृतम् ॥ ४.३३.२० ॥
Hier und dort gefüllt mit vielen Lagern aus Gold und Silber, vortrefflichen Sitzen und kostbaren Decken.
4.33.21
प्रविशन्नेव सततं शुश्राव मधुरस्वनम्।
तन्त्रीगीतसमाकीर्णं समतालपदाक्षरम् ॥ ४.३३.२१ ॥
Beim Eintreten hörte er ständig einen süßen Klang, erfüllt von Gesängen mit Saiteninstrumenten, deren Worte und Silben im gleichen Takt waren.
4.33.22
बह्वीश्च विविधाकारा रूपयौवनगर्विताः।
स्त्रियः सुग्रीवभवने ददर्श स महाबलः ॥ ४.३३.२२ ॥
In Sugrīvas Wohnung sah der Gewaltige viele Frauen verschiedener Gestalt, stolz auf Schönheit und Jugend.
4.33.23
दृष्ट्वाभिजनसम्पन्नास्तत्र माल्यकृतस्रजः।
वरमाल्यकृतव्यग्रा भूषणोत्तमभूषिताः ॥ ४.३३.२३ ॥
Dort sah er Frauen von edlem Geschlecht, die Girlanden flochten, mit feinen Kränzen beschäftigt und mit den schönsten Schmuckstücken geziert.
4.33.24
नातृप्तान् नाति चाव्यग्रान् नानुदात्तपरिच्छदान्।
सुग्रीवानुचरांश्चापि लक्षयामास लक्ष्मणः ॥ ४.३३.२४ ॥
Lakṣmaṇa bemerkte Sugrīvas Diener, die weder unzufrieden noch allzu unruhig und nicht ärmlich gekleidet waren.
4.33.25
कूजितं नूपुराणां च काञ्चीनां निःस्वनं तथा।
स निशम्य ततः श्रीमान् सौमित्रिर्लज्जितोऽभवत् ॥ ४.३३.२५ ॥
Als er das Klirren der Fußringe und das Klingen der Hüftgürtel hörte, schämte sich der glorreiche Saumitri.
4.33.26
रोषवेगप्रकुपितः श्रुत्वा चाभरणस्वनम्।
चकार ज्यास्वनं वीरो दिशः शब्देन पूरयन् ॥ ४.३३.२६ ॥
Vom Zorn gepackt, als er den Klang des Schmucks hörte, ließ der Held die Bogensehne schnellen und füllte die Himmelsrichtungen mit dem Ton.
4.33.27
चारित्रेण महाबाहुरपकृष्टः स लक्ष्मणः।
तस्थावेकान्तमाश्रित्य रामकोपसमन्वितः ॥ ४.३३.२७ ॥
Der starkarmige Lakṣmaṇa, durch sein Verhalten gezügelt und von Rāmas Zorn erfüllt, trat beiseite und stand abgesondert für sich.
4.33.28
तेन चापस्वनेनाथ सुग्रीवः प्लवगाधिपः।
विज्ञायागमनं त्रस्तः स चचाल वरासनात् ॥ ४.३३.२८ ॥
Am Klang des Bogens erkannte Sugrīva, der Herr der Affen, Lakṣmaṇas Ankunft; erschrocken zitterte er und erhob sich von seinem prächtigen Sitz.
4.33.29
अङ्गदेन यथा मह्यं पुरस्तात् प्रतिवेदितम्।
सुव्यक्तमेष सम्प्राप्तः सौमित्रिर्भ्रातृवत्सलः ॥ ४.३३.२९ ॥
Wie Aṅgada mir zuvor berichtet hat, ist nun klar, dass Saumitri, der seinem Bruder zugetan ist, hierher gekommen ist.
4.33.30
अङ्गदेन समाख्यातो ज्यास्वनेन च वानरः।
बुबुधे लक्ष्मणं प्राप्तं मुखं चास्य व्यशुष्यत ॥ ४.३३.३० ॥
Von Aṅgada unterrichtet und vom Klang der Bogensehne erkannte der Affe, dass Lakṣmaṇa gekommen war, und sein Gesicht verdorrte.
4.33.31
ततस्तारां हरिश्रेष्ठः सुग्रीवः प्रियदर्शनाम्।
उवाच हितमव्यग्रस्त्राससम्भ्रान्तमानसः ॥ ४.३३.३१ ॥
Da sprach Sugrīva, der Beste der Affen, mit einem vom Schrecken nicht erschütterten Geist, heilsame Worte zu Tārā, die anmutig anzusehen war.
4.33.32
किं नु रुट्कारणं सुभ्रु प्रकृत्या मृदुमानसः।
सरोष इव सम्प्राप्तो येनायं राघवानुजः ॥ ४.३३.३२ ॥
O du Schönbrauige, warum ist dieser jüngere Bruder Rāghavas, von Natur aus sanften Geistes, wie zornig hergekommen? Was ist der Grund seines Zorns?
4.33.33
किं पश्यसि कुमारस्य रोषस्थानमनिन्दिते।
न खल्वकारणे कोपमाहरेन्नरपुङ्गवः ॥ ४.३३.३३ ॥
O Makellose, siehst du einen Grund für den Zorn des Prinzen? Wahrlich, der Beste der Menschen zürnt nicht ohne Ursache.
4.33.34
यद्यस्य कृतमस्माभिर्बुध्यसे किंचिदप्रियम्।
तद्बुद्ध्या सम्प्रधार्याशु क्षिप्रमेवाभिधीयताम् ॥ ४.३३.३४ ॥
Wenn du merkst, dass wir ihm etwas Unangenehmes angetan haben, so überlege es mit deiner Klugheit und sage es rasch.
4.33.35
अथवा स्वयमेवैनं द्रष्टुमर्हसि भामिनि।
वचनैः सान्त्वयुक्तैश्च प्रसादयितुमर्हसि ॥ ४.३३.३५ ॥
Oder aber, o strahlende Dame, du selbst solltest zu ihm gehen und ihn mit tröstenden Worten besänftigen.
4.33.36
त्वद्दर्शने विशुद्धात्मा न स्म कोपं करिष्यति।
नहि स्त्रीषु महात्मानः क्वचित् कुर्वन्ति दारुणम् ॥ ४.३३.३६ ॥
Beim Anblick deiner wird er, der reinen Geistes ist, nicht zürnen. Die großen Seelen begehen gegen Frauen niemals eine harte Tat.
4.33.37
त्वया सान्त्वैरुपक्रान्तं प्रसन्नेन्द्रियमानसम्।
ततः कमलपत्राक्षं द्रक्ष्याम्यहमरिंदमम् ॥ ४.३३.३७ ॥
Wenn du ihn mit tröstenden Worten besänftigt hast und seine Sinne und sein Geist beruhigt sind, dann werde ich jenen lotusblattäugigen Bezwinger der Feinde sehen.
4.33.38
सा प्रस्खलन्ती मदविह्वलाक्षी
प्रलम्बकाञ्चीगुणहेमसूत्रा।
सलक्षणा लक्ष्मणसंनिधानं
जगाम तारा नमिताङ्गयष्टिः ॥ ४.३३.३८ ॥
Taumelnd, die Augen vom Rausch verwirrt, mit einer langen goldenen Hüftkette, anmutig und von glückverheißenden Zeichen gezeichnet, den schlanken Leib gebeugt, ging Tārā in Lakṣmaṇas Nähe.
4.33.39
स तां समीक्ष्यैव हरीशपत्नीं
तस्थावुदासीनतया महात्मा।
अवाङ्मुखोऽभून्मनुजेन्द्रपुत्रः
स्त्रीसंनिकर्षाद् विनिवृत्तकोपः ॥ ४.३३.३९ ॥
Als er jene Gemahlin des Affenfürsten sah, stand der Hochherzige gleichgültig da; der Prinz, Sohn des Menschenherrschers, senkte sein Gesicht, und sein Zorn legte sich durch die Nähe der Frau.
4.33.40
सा पानयोगाच्च निवृत्तलज्जा
दृष्टिप्रसादाच्च नरेन्द्रसूनोः।
उवाच तारा प्रणयप्रगल्भं
वाक्यं महार्थं परिसान्त्वरूपम् ॥ ४.३३.४० ॥
Ihre Scham abgelegt durch den Trank und den gnädigen Blick des Prinzen, sprach Tārā, kühn in Zuneigung, Worte von großer Bedeutung und tröstender Gestalt.
4.33.41
किं कोपमूलं मनुजेन्द्रपुत्र
कस्ते न संतिष्ठति वाङ्निदेशे।
कः शुष्कवृक्षं वनमापतन्तं
दावाग्निमासीदति निर्विशङ्कः ॥ ४.३३.४१ ॥
O Prinz, Sohn des Menschenherrschers, was ist die Wurzel deines Zorns? Wer bleibt nicht im Gebot deiner Worte? Wer naht ohne Furcht dem Waldbrand, der auf einen Wald dürrer Bäume fällt?
4.33.42
स तस्या वचनं श्रुत्वा सान्त्वपूर्वमशङ्कितः।
भूयः प्रणयदृष्टार्थं लक्ष्मणो वाक्यमब्रवीत् ॥ ४.३३.४२ ॥
Als Lakṣmaṇa ihre Worte hörte, sprach er furchtlos, zunächst tröstend und in Rücksicht auf Sugrīvas Zuneigung, erneut diese Worte.
4.33.43
किमयं कामवृत्तस्ते लुप्तधर्मार्थसंग्रहः।
भर्ता भर्तृहिते युक्ते न चैनमवबुध्यसे ॥ ४.३३.४३ ॥
Ist dein Gatte, dem Verlangen folgend, um das Sammeln von Dharma und Artha gekommen? Du erkennst nicht einmal ihn, der dem Wohl seines Herrn verpflichtet sein sollte.
4.33.44
न चिन्तयति राज्यार्थं सोऽस्मान् शोकपरायणान्।
सामात्यपरिषत् तारे काममेवोपसेवते ॥ ४.३३.४४ ॥
Er denkt nicht an die Angelegenheiten des Reiches, noch an uns, die dem Kummer ergeben sind. O Tārā, mit seinen Ministern und seiner Versammlung ergibt er sich nur dem Vergnügen.
4.33.45
स मासांश्चतुरः कृत्वा प्रमाणं प्लवगेश्वरः।
व्यतीतांस्तान् मदोदग्रो विहरन् नावबुध्यते ॥ ४.३३.४५ ॥
Jener Herr der Affen hat vier Monate als Maß gesetzt, doch hochmütig vom Rausch und sich vergnügend, bemerkt er nicht, dass jene Monate vergangen sind.
4.33.46
नहि धर्मार्थसिद्ध्यर्थं पानमेवं प्रशस्यते।
पानादर्थश्च कामश्च धर्मश्च परिहीयते ॥ ४.३३.४६ ॥
Gewiss wird solches Trinken nicht zur Vollendung von Dharma und Artha gepriesen. Durch das Trinken nehmen Artha, Kāma und auch Dharma ab.
4.33.47
धर्मलोपो महांस्तावत् कृते ह्यप्रतिकुर्वतः।
अर्थलोपश्च मित्रस्य नाशे गुणवतो महान् ॥ ४.३३.४७ ॥
Für jemanden, der eine erwiesene Tat nicht vergilt, ist der Verlust des Dharma gewiss groß; und wenn ein tugendhafter Freund zugrunde geht, ist auch der Verlust des Artha groß.
4.33.48
मित्रं ह्यर्थगुणश्रेष्ठं सत्यधर्मपरायणम्।
तद्द्वयं तु परित्यक्तं न तु धर्मे व्यवस्थितम् ॥ ४.३३.४८ ॥
Ein Freund, herausragend an Nutzen und Tugend, dem Wahrheit und Dharma ergeben ist: jene beiden (Besitz und Tugend) sind aufgegeben, doch er steht nicht fest im Dharma.
4.33.49
तदेवं प्रस्तुते कार्ये कार्यमस्माभिरुत्तरम्।
तत् कार्यं कार्यतत्त्वज्ञे त्वमुदाहर्तुमर्हसि ॥ ४.३३.४९ ॥
Da die Angelegenheit so vorgetragen ist, ist unsere nächste Pflicht diese; du, der das Wesen der Pflicht kennt, bist würdig, jene Aufgabe zu verkünden.
4.33.50
सा तस्य धर्मार्थसमाधियुक्तं
निशम्य वाक्यं मधुरस्वभावम्।
तारा गतार्थे मनुजेन्द्रकार्ये
विश्वासयुक्तं तमुवाच भूयः ॥ ४.३३.५० ॥
Nachdem sie seine Worte gehört hatte, die mit Dharma und Besitz verbunden und von sanftem Wesen waren, sprach Tārā, voll Vertrauen in die Vollendung der Sache des Menschenherrschers, wieder zu ihm.
4.33.51
न कोपकालः क्षितिपालपुत्र
न चापि कोपः स्वजने विधेयः।
त्वदर्थकामस्य जनस्य तस्य
प्रमादमप्यर्हसि वीर सोढुम् ॥ ४.३३.५१ ॥
O Sohn des Erdbeschützers, dies ist keine Zeit für Zorn, und auch gegen die Seinen sollte man nicht zürnen. Selbst den Fehltritt jenes Mannes, der deine Sache begehrt, o Held, solltest du ertragen.
4.33.52
कोपं कथं नाम गुणप्रकृष्टः
कुमार कुर्यादपकृष्टसत्त्वे।
कस्त्वद्विधः कोपवशं हि गच्छेत्
सत्त्वावरुद्धस्तपसः प्रसूतिः ॥ ४.३३.५२ ॥
O Prinz, wie könnte ein an Tugenden Hervorragender gegen einen von niedrigem Wesen zürnen? Wer wie du, durch Charakterstärke gezügelt und Quelle der Askese, würde in die Gewalt des Zorns geraten?
4.33.53
जानामि कोपं हरिवीरबन्धो-
र्जानामि कार्यस्य च कालसङ्गम्।
जानामि कार्यं त्वयि यत्कृतं न-
स्तच्चापि जानामि यदत्र कार्यम् ॥ ४.३३.५३ ॥
Ich kenne den Zorn Sugrīvas, des Verwandten der Affenhelden, und ich kenne die Aufgabe und den rechten Zeitpunkt dafür. Ich kenne die Pflicht, die wir dir gegenüber erfüllt haben, und ich kenne auch die Pflicht, die hier zu erfüllen ist.
4.33.54
तच्चापि जानामि तथाविषह्यं
बलं नरश्रेष्ठ शरीरजस्य।
जानामि यस्मिंश्च जनेऽवबद्धं
कामेन सुग्रीवमसक्तमद्य ॥ ४.३३.५४ ॥
O bester der Menschen, ich kenne jene unerträgliche Macht des aus dem Körper geborenen Verlangens. Ich weiß, wer heute von der Begierde gebunden ist, und wer Sugrīva ist, der jetzt ungebunden ist.
4.33.55
न कामतन्त्रे तव बुद्धिरस्ति
त्वं वै यथा मन्युवशं प्रपन्नः।
न देशकालौ हि यथार्थधर्मा-
ववेक्षते कामरतिर्मनुष्यः ॥ ४.३३.५५ ॥
Dein Verstand steht nicht unter der Herrschaft der Begierde; du bist in die Macht des Zorns gefallen. Ein Mensch, der an der Begierde Freude hat, berücksichtigt nicht den rechten Ort und die rechte Zeit für das wahre Dharma.
4.33.56
तं कामवृत्तं मम संनिकृष्टं
कामाभियोगाच्च विमुक्तलज्जम्।
क्षमस्व तावत् परवीरहन्त-
स्त्वद्भ्रातरं वानरवंशनाथम् ॥ ४.३३.५६ ॥
O Vernichter feindlicher Helden, vergib für jetzt ihm, der aus Begierde handelt, der mir nahe steht und der, vom Verlangen überfallen, die Scham abgelegt hat – deinem Bruder Sugrīva, dem Herrn des Affengeschlechts.
4.33.57
महर्षयो धर्मतपोऽभिरामाः
कामानुकामाः प्रतिबद्धमोहाः।
अयं प्रकृत्या चपलः कपिस्तु
कथं न सज्जेत सुखेषु राजा ॥ ४.३३.५७ ॥
Große Weise, die an Dharma und Askese Freude haben, werden von Verblendung gebunden, indem sie einem Verlangen nach dem anderen folgen. Dieser Affe ist von Natur aus wankelmütig; wie sollte der König nicht an den Freuden haften?
4.33.58
इत्येवमुक्त्वा वचनं महार्थं
सा वानरी लक्ष्मणमप्रमेयम्।
पुनः सखेदं मदविह्वलाक्षी
भर्तुर्हितं वाक्यमिदं बभाषे ॥ ४.३३.५८ ॥
So sprach die Affenfrau, deren Augen vom Rausch benommen waren, nachdem sie diese bedeutungsvollen Worte gesprochen hatte, erneut mit Kummer zu dem unermesslichen Lakṣmaṇa diese dem Gatten zuträglichen Worte.
4.33.59
उद्योगस्तु चिराज्ञप्तः सुग्रीवेण नरोत्तम।
कामस्यापि विधेयेन तवार्थप्रतिसाधने ॥ ४.३३.५९ ॥
O Bester der Männer, die Anstrengung, deinen Zweck zu erfüllen, wurde längst von Sugrīva angeordnet, und sie wird auch von ihm ausgeführt, der dem Verlangen gehorcht.
4.33.60
आगता हि महावीर्या हरयः कामरूपिणः।
कोटीः शतसहस्राणि नानानगनिवासिनः ॥ ४.३३.६० ॥
Die Affen von großer Tapferkeit, die jede Gestalt nach Belieben annehmen können und auf vielen Bergen wohnen, sind in der Tat gekommen, zu Zehnmillionen und Hunderttausenden.
4.33.61
तदागच्छ महाबाहो चारित्रं रक्षितं त्वया।
अच्छलं मित्रभावेन सतां दारावलोकनम् ॥ ४.३३.६१ ॥
Darum komm, o Starkarmiger. Du hast dein Verhalten bewahrt. Mit Freundschaft und ohne Falsch ist es recht, dass die Guten ihre Gattinnen ansehen.
4.33.62
तारया चाभ्यनुज्ञातस्त्वरया वापि चोदितः।
प्रविवेश महाबाहुरभ्यन्तरमरिंदमः ॥ ४.३३.६२ ॥
Von Tārā erlaubt und in Eile angetrieben, betrat der Starkarmige, Bezwinger der Feinde, das Innere.
4.33.63
ततः सुग्रीवमासीनं काञ्चने परमासने।
महार्हास्तरणोपेते ददर्शादित्यसंनिभम् ॥ ४.३३.६३ ॥
Dann sah er Sugrīva auf einem goldenen, erhabenen Thron sitzen, mit einer sehr kostbaren Decke ausgestattet, dem Sonnengott gleich.
4.33.64
दिव्याभरणचित्राङ्गं दिव्यरूपं यशस्विनम्।
दिव्यमाल्याम्बरधरं महेन्द्रमिव दुर्जयम् ॥ ४.३३.६४ ॥
Sein Körper war mit wundersamem göttlichem Schmuck geziert, von göttlicher Gestalt und ruhmreich, in göttliche Girlanden und Gewänder gekleidet, unbesiegbar wie Mahendra.
4.33.65
दिव्याभरणमाल्याभिः प्रमदाभिः समावृतम्।
संरब्धतररक्ताक्षो बभूवान्तकसंनिभः ॥ ४.३३.६५ ॥
Von Frauen mit göttlichem Schmuck und Girlanden umgeben, mit vor Zorn tief geröteten Augen, wurde er dem Tod gleich.
4.33.66
रुमां तु वीरः परिरभ्य गाढं
वरासनस्थो वरहेमवर्णः।
ददर्श सौमित्रिमदीनसत्त्वं
विशालनेत्रः स विशालनेत्रम् ॥ ४.३३.६६ ॥
Der Held umarmte Rumā fest und, auf einem edlen Thron sitzend, von edlem goldenen Glanz, sah er Saumitri, von unerschrockenem Geist und mit weiten Augen.