வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 4.33
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.33.1
अथ प्रतिसमादिष्टो लक्ष्मणः परवीरहा।
प्रविवेश गुहां रम्यां किष्किन्धां रामशासनात् ॥ ४.३३.१ ॥
அப்போது ராமனின் கட்டளையைப் பெற்ற, பகை வீரர்களை அழிக்கும் லக்ஷ்மணன் அழகிய குகையான கிஷ்கிந்தைக்குள் நுழைந்தான்.
4.33.2
द्वारस्था हरयस्तत्र महाकाया महाबलाः।
बभूवुर्लक्ष्मणं दृष्ट्वा सर्वे प्राञ्जलयः स्थिताः ॥ ४.३३.२ ॥
அங்கே வாயிலில் நின்ற பெரிய உடலும் பேராற்றலும் கொண்ட குரங்குகள் லக்ஷ்மணனைக் கண்டு அனைவரும் கைகூப்பி நின்றன.
4.33.3
निःश्वसन्तं तु तं दृष्ट्वा क्रुद्धं दशरथात्मजम्।
बभूवुर्हरयस्त्रस्ता न चैनं पर्यवारयन् ॥ ४.३३.३ ॥
தசரதனின் மகன் கோபத்தில் பெருமூச்சு விடுவதைக் கண்டு குரங்குகள் அஞ்சி நடுங்கின; அவனைச் சூழ்ந்துகொள்ளவும் துணியவில்லை.
4.33.4
स तां रत्नमयीं दिव्यां श्रीमान् पुष्पितकाननाम्।
रम्यां रत्नसमाकीर्णां ददर्श महतीं गुहाम् ॥ ४.३३.४ ॥
அந்த மகிமையான லக்ஷ்மணன் ரத்தினங்களால் ஆன, தெய்வீகமான, மலர்ந்த சோலைகளுடைய, அழகிய, ரத்தினங்கள் நிறைந்த அந்தப் பெரிய குகையைக் கண்டான்.
4.33.5
हर्म्यप्रासादसम्बाधां नानारत्नोपशोभिताम्।
सर्वकामफलैर्वृक्षैः पुष्पितैरुपशोभिताम् ॥ ४.३३.५ ॥
அந்த குகை அரண்மனைகளும் மாளிகைகளும் நிறைந்து, பலவகை ரத்தினங்களால் அழகுபெற்று, எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் கனிகள் தரும் மலர்ந்த மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.
4.33.6
देवगन्धर्वपुत्रैश्च वानरैः कामरूपिभिः।
दिव्यमाल्याम्बरधरैः शोभितां प्रियदर्शनैः ॥ ४.३३.६ ॥
அந்தக் குகை தேவர்களும் கந்தர்வர்களின் புதல்வர்களும், விரும்பிய வடிவம் எடுக்கும் குரங்குகளும் நிறைந்து அழகுற்றிருந்தது; அவர்கள் தெய்வீக மாலைகளும் ஆடைகளும் அணிந்து கண்ணுக்கு இனியவர்களாக இருந்தனர்.
4.33.7
चन्दनागुरुपद्मानां गन्धैः सुरभिगन्धिताम्।
मैरेयाणां मधूनां च सम्मोदितमहापथाम् ॥ ४.३३.७ ॥
சந்தனம், அகில் மற்றும் தாமரையின் நறுமணத்தால் வாசனை வீசியதும், மைரேய மற்றும் தேன் மதுவின் மணத்தால் பெரிய வீதிகள் மகிழ்ந்திருந்ததுமான நகரம்.
4.33.8
विन्ध्यमेरुगिरिप्रख्यैः प्रासादैर्नैकभूमिभिः।
ददर्श गिरिनद्यश्च विमलास्तत्र राघवः ॥ ४.३३.८ ॥
விந்திய மற்றும் மேரு மலைகளைப் போன்ற, பல மாடிகள் கொண்ட மாளிகைகளையும், தெளிவான மலை ஆறுகளையும் அங்கே ராகவன் கண்டான்.
4.33.9
अङ्गदस्य गृहं रम्यं मैन्दस्य द्विविदस्य च।
गवयस्य गवाक्षस्य गजस्य शरभस्य च ॥ ४.३३.९ ॥
அங்கதனின் அழகிய வீடு, மைந்தன், துவிவிதன் ஆகியோரின் வீடுகள், கவயன், கவாட்சன், கஜன், சரபன் ஆகியோரின் வீடுகளும்.
4.33.10
विद्युन्मालेश्च सम्पातेः सूर्याक्षस्य हनूमतः।
वीरबाहोः सुबाहोश्च नलस्य च महात्मनः ॥ ४.३३.१० ॥
வித்யுன்மாலி, சம்பாதி, சூர்யாட்சன், அனுமான், வீரபாகு, சுபாகு, மற்றும் மகாத்மா நளன் ஆகியோரின் வீடுகளும்.
4.33.11
कुमुदस्य सुषेणस्य तारजाम्बवतोस्तथा।
दधिवक्त्रस्य नीलस्य सुपाटलसुनेत्रयोः ॥ ४.३३.११ ॥
குமுதன், சுஷேணன், தாரன், ஜாம்பவான், தத்திவக்த்ரன், நீலன், சுபாடலன் மற்றும் சுநேத்ரன் ஆகியோரின் வீடுகளும்.
4.33.12
एतेषां कपिमुख्यानां राजमार्गे महात्मनाम्।
ददर्श गृहमुख्यानि महासाराणि लक्ष्मणः ॥ ४.३३.१२ ॥
அரச வீதியில், இந்த மகாத்மாவான சிறந்த வானரத் தலைவர்களின் சிறந்த, உறுதியான வீடுகளை லக்ஷ்மணன் கண்டான்.
4.33.13
पाण्डुराभ्रप्रकाशानि गन्धमाल्ययुतानि च।
प्रभूतधनधान्यानि स्त्रीरत्नैः शोभितानि च ॥ ४.३३.१३ ॥
அவ்வீடுகள் வெண்மேகங்களைப் போல் ஒளிர்ந்தன; நறுமணமும் மாலைகளும் கொண்டவையாக இருந்தன; செல்வமும் தானியமும் மிகுந்தவையாக இருந்தன; பெண்களாகிய ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவையாக இருந்தன.
4.33.14
पाण्डुरेण तु शैलेन परिक्षिप्तं दुरासदम्।
वानरेन्द्रगृहं रम्यं महेन्द्रसदनोपमम् ॥ ४.३३.१४ ॥
வானரர்களின் அரசனின் அந்த அழகிய இல்லம் வெண்மையான மலையால் சூழப்பட்டிருந்தது; அணுக முடியாததாக இருந்தது; இந்திரனின் மாளிகைக்கு ஒப்பாக இருந்தது.
4.33.15
शुक्लैः प्रासादशिखरैः कैलासशिखरोपमैः।
सर्वकामफलैर्वृक्षैः पुष्पितैरुपशोभितम् ॥ ४.३३.१५ ॥
அந்த இல்லம் கைலாச சிகரங்களைப் போன்ற வெண்மையான மாளிகை முகடுகளைக் கொண்டிருந்தது; எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் கனிகளைத் தரும், பூத்த மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.
4.33.16
महेन्द्रदत्तैः श्रीमद्भिर्नीलजीमूतसंनिभैः।
दिव्यपुष्पफलैर्वृक्षैः शीतच्छायैर्मनोरमैः ॥ ४.३३.१६ ॥
இந்திரனால் அளிக்கப்பட்ட, ஒளிரும், நீல மேகங்களைப் போன்ற, தெய்வீக மலர்களும் கனிகளும் கொண்ட, குளிர்ந்த நிழலுடைய, மனம் கவரும் மரங்களால் அது சூழப்பட்டிருந்தது.
4.33.17
हरिभिः संवृतद्वारं बलिभिः शस्त्रपाणिभिः।
दिव्यमाल्यावृतं शुभ्रं तप्तकाञ्चनतोरणम् ॥ ४.३३.१७ ॥
அதன் வாயில் கையில் ஆயுதம் ஏந்திய வலிமையான குரங்குகளால் காக்கப்பட்டிருந்தது; தெய்வீக மாலைகளால் மூடப்பட்டு ஒளிர்ந்தது; உருக்கிய பொன்னால் ஆன தோரணவாயிலைக் கொண்டிருந்தது.
4.33.18
सुग्रीवस्य गृहं रम्यं प्रविवेश महाबलः।
अवार्यमाणः सौमित्रिर्महाभ्रमिव भास्करः ॥ ४.३३.१८ ॥
மகாபலனான சௌமித்ரி சுக்ரீவனின் அழகிய இல்லத்தில் நுழைந்தார்; அவரை யாரும் தடுக்கவில்லை; பெரிய மேகத்தை ஒளிரும் சூரியன் ஊடுருவிச் செல்வதுபோல்.
4.33.19
स सप्त कक्ष्या धर्मात्मा यानासनसमावृताः।
ददर्श सुमहद्गुप्तं ददर्शान्तःपुरं महत् ॥ ४.३३.१९ ॥
அறம் நிறைந்த அவர் வாகனங்களும் இருக்கைகளும் நிறைந்த ஏழு அறைகளைக் கண்டார்; மிகவும் பாதுகாக்கப்பட்ட பெரிய அந்தப்புரத்தையும் கண்டார்.
4.33.20
हैमराजतपर्यङ्कैर्बहुभिश्च वरासनैः।
महार्हास्तरणोपेतैस्तत्र तत्र समावृतम् ॥ ४.३३.२० ॥
பொன், வெள்ளிக் கட்டில்களும் பல சிறந்த இருக்கைகளும், விலை மதிப்பற்ற விரிப்புகளும் அங்கங்கே நிறைந்திருந்தன.
4.33.21
प्रविशन्नेव सततं शुश्राव मधुरस्वनम्।
तन्त्रीगीतसमाकीर्णं समतालपदाक्षरम् ॥ ४.३३.२१ ॥
நுழைந்த உடனேயே அவர் இனிய ஒலியைத் தொடர்ந்து கேட்டார்; யாழ் இசைப் பாடல்கள் நிறைந்திருந்தன, அவற்றின் அடிகளும் எழுத்துகளும் சமத் தாளத்தில் அமைந்திருந்தன.
4.33.22
बह्वीश्च विविधाकारा रूपयौवनगर्विताः।
स्त्रियः सुग्रीवभवने ददर्श स महाबलः ॥ ४.३३.२२ ॥
சுக்ரீவனின் மாளிகையில் அந்த மிகு வலிமையுள்ளவர் அழகு, இளமைப் பெருமையுடைய பல விதமான பெண்களைக் கண்டார்.
4.33.23
दृष्ट्वाभिजनसम्पन्नास्तत्र माल्यकृतस्रजः।
वरमाल्यकृतव्यग्रा भूषणोत्तमभूषिताः ॥ ४.३३.२३ ॥
அங்கே உயர்குடிப் பெண்களைக் கண்டார்; அவர்கள் மாலை தொடுத்துக் கொண்டிருந்தனர், சிறந்த மாலைகள் செய்வதில் ஈடுபட்டிருந்தனர், உயர்ந்த அணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்.
4.33.24
नातृप्तान् नाति चाव्यग्रान् नानुदात्तपरिच्छदान्।
सुग्रीवानुचरांश्चापि लक्षयामास लक्ष्मणः ॥ ४.३३.२४ ॥
லட்சுமணன் சுக்ரீவனின் ஏவலர்களைக் கவனித்தார்; அவர்கள் நிறைவற்றவர்களும் இல்லை, மிகவும் பதற்றமுள்ளவர்களும் இல்லை, தாழ்ந்த ஆடையுடையவர்களும் இல்லை.
4.33.25
कूजितं नूपुराणां च काञ्चीनां निःस्वनं तथा।
स निशम्य ततः श्रीमान् सौमित्रिर्लज्जितोऽभवत् ॥ ४.३३.२५ ॥
சிலம்புகளின் ஒலியும் மேகலைகளின் கிணுகிணுப்பும் கேட்டு, மாண்புமிக்க சௌமித்ரி வெட்கமடைந்தார்.
4.33.26
रोषवेगप्रकुपितः श्रुत्वा चाभरणस्वनम्।
चकार ज्यास्वनं वीरो दिशः शब्देन पूरयन् ॥ ४.३३.२६ ॥
ஆபரணங்களின் ஒலியைக் கேட்டு, சினத்தின் வேகத்தால் கோபமுற்ற அந்த வீரன் வில்நாணின் ஒலியை எழுப்பி, அந்த ஒலியால் திசைகளை நிரப்பினான்.
4.33.27
चारित्रेण महाबाहुरपकृष्टः स लक्ष्मणः।
तस्थावेकान्तमाश्रित्य रामकोपसमन्वितः ॥ ४.३३.२७ ॥
நடத்தையால் மகாபாகுவான அந்த லட்சுமணன் தன்னை அடக்கிக்கொண்டு, ராமனின் கோபத்தோடு ஒரு பக்கம் தனிமையில் நின்றான்.
4.33.28
तेन चापस्वनेनाथ सुग्रीवः प्लवगाधिपः।
विज्ञायागमनं त्रस्तः स चचाल वरासनात् ॥ ४.३३.२८ ॥
அந்த வில் ஒலியால் வானரத் தலைவன் சுக்ரீவன் லட்சுமணனின் வருகையை அறிந்து அஞ்சி, தன் சிறந்த ஆசனத்திலிருந்து நடுங்கினான்.
4.33.29
अङ्गदेन यथा मह्यं पुरस्तात् प्रतिवेदितम्।
सुव्यक्तमेष सम्प्राप्तः सौमित्रिर्भ्रातृवत्सलः ॥ ४.३३.२९ ॥
அங்கதன் முன்பே எனக்குத் தெரிவித்தபடி, சகோதரப் பாசமுடைய சௌமித்ரி இங்கே வந்திருப்பது தெளிவாகிறது.
4.33.30
अङ्गदेन समाख्यातो ज्यास्वनेन च वानरः।
बुबुधे लक्ष्मणं प्राप्तं मुखं चास्य व्यशुष्यत ॥ ४.३३.३० ॥
அங்கதனால் அறிவிக்கப்பட்டும், வில்நாணின் ஒலியாலும் அந்த வானரன் லட்சுமணன் வந்துவிட்டதை அறிந்தான்; அவனுடைய முகம் வறண்டது.
4.33.31
ततस्तारां हरिश्रेष्ठः सुग्रीवः प्रियदर्शनाम्।
उवाच हितमव्यग्रस्त्राससम्भ्रान्तमानसः ॥ ४.३३.३१ ॥
அப்போது குரங்குகளில் சிறந்த சுக்ரீவன், அச்சத்தால் கலங்காத மனத்துடன், அழகிய தோற்றமுடைய தாரையிடம் நன்மை தரும் சொற்களைக் கூறினான்.
4.33.32
किं नु रुट्कारणं सुभ्रु प्रकृत्या मृदुमानसः।
सरोष इव सम्प्राप्तो येनायं राघवानुजः ॥ ४.३३.३२ ॥
அழகிய புருவமுடையவளே, இயல்பிலேயே மென்மையான மனமுடைய ராகவனின் இளையவன் சினத்துடன் வந்திருப்பதற்குக் காரணம் என்ன?
4.33.33
किं पश्यसि कुमारस्य रोषस्थानमनिन्दिते।
न खल्वकारणे कोपमाहरेन्नरपुङ्गवः ॥ ४.३३.३३ ॥
குற்றமற்றவளே, இளவரசனின் சினத்திற்குக் காரணம் ஏதேனும் நீ காண்கிறாயா? மனிதர்களில் சிறந்தவர் காரணமின்றி சினம் கொள்ள மாட்டார்.
4.33.34
यद्यस्य कृतमस्माभिर्बुध्यसे किंचिदप्रियम्।
तद्बुद्ध्या सम्प्रधार्याशु क्षिप्रमेवाभिधीयताम् ॥ ४.३३.३४ ॥
நாங்கள் அவனுக்குச் செய்த ஏதேனும் விரும்பத்தகாத செயலை நீ அறிந்தால், அறிவால் ஆராய்ந்து உடனே அதைச் சொல்.
4.33.35
अथवा स्वयमेवैनं द्रष्टुमर्हसि भामिनि।
वचनैः सान्त्वयुक्तैश्च प्रसादयितुमर्हसि ॥ ४.३३.३५ ॥
அல்லது, பாமினியே, நீயே அவனைக் காண்பதற்குத் தகுதியுடையவள்; ஆறுதல் தரும் சொற்களால் அவனை மகிழ்விப்பதற்கும் தகுதியுடையவள்.
4.33.36
त्वद्दर्शने विशुद्धात्मा न स्म कोपं करिष्यति।
नहि स्त्रीषु महात्मानः क्वचित् कुर्वन्ति दारुणम् ॥ ४.३३.३६ ॥
உன்னைக் காணும்போது தூய ஆன்மாவுடையவன் சினம் கொள்ள மாட்டான். மகாத்மாக்கள் பெண்களிடம் எப்போதும் கொடுமையாக நடப்பதில்லை.
4.33.37
त्वया सान्त्वैरुपक्रान्तं प्रसन्नेन्द्रियमानसम्।
ततः कमलपत्राक्षं द्रक्ष्याम्यहमरिंदमम् ॥ ४.३३.३७ ॥
உன் ஆறுதல் வார்த்தைகளால் புலன்களும் மனமும் தணிந்த, தாமரை இதழ் போன்ற கண்களை உடைய, எதிரிகளை அடக்குபவரை அப்போது நான் காண்பேன்.
4.33.38
सा प्रस्खलन्ती मदविह्वलाक्षी
प्रलम्बकाञ्चीगुणहेमसूत्रा।
सलक्षणा लक्ष्मणसंनिधानं
जगाम तारा नमिताङ्गयष्टिः ॥ ४.३३.३८ ॥
தடுமாறி நடந்த, மதத்தால் கலங்கிய கண்களுடைய, நீண்ட பொன் அரைநாண் அணிந்த, நற்பண்புடைய, குனிந்த உடலுடைய தாரை லக்ஷ்மணனின் அருகில் சென்றாள்.
4.33.39
स तां समीक्ष्यैव हरीशपत्नीं
तस्थावुदासीनतया महात्मा।
अवाङ्मुखोऽभून्मनुजेन्द्रपुत्रः
स्त्रीसंनिकर्षाद् विनिवृत्तकोपः ॥ ४.३३.३९ ॥
அந்த மஹாத்மா குரங்கரசனின் மனைவியைக் கண்டு, பற்றற்ற நிலையில் நின்றார்; மனிதர்க்கரசனின் மகன் முகம் தாழ்த்தினார்; பெண்ணின் அருகாமையால் அவரது கோபம் தணிந்தது.
4.33.40
सा पानयोगाच्च निवृत्तलज्जा
दृष्टिप्रसादाच्च नरेन्द्रसूनोः।
उवाच तारा प्रणयप्रगल्भं
वाक्यं महार्थं परिसान्त्वरूपम् ॥ ४.३३.४० ॥
மதுவின் தாக்கத்தாலும் இளவரசனின் கருணைப் பார்வையாலும் வெட்கம் நீங்கிய தாரை, அன்பால் துணிவுடன் மிகு பொருளுடைய ஆறுதல் வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.
4.33.41
किं कोपमूलं मनुजेन्द्रपुत्र
कस्ते न संतिष्ठति वाङ्निदेशे।
कः शुष्कवृक्षं वनमापतन्तं
दावाग्निमासीदति निर्विशङ्कः ॥ ४.३३.४१ ॥
மனிதர்க்கரசனின் மகனே, கோபத்தின் மூலம் என்ன? உன் சொல்லின் ஆணையில் யார் நிலைக்கவில்லை? உலர்ந்த மரங்கள் நிறைந்த காட்டில் வந்து விழும் காட்டுத்தீயை யார் பயமின்றி அணுகுவான்?
4.33.42
स तस्या वचनं श्रुत्वा सान्त्वपूर्वमशङ्कितः।
भूयः प्रणयदृष्टार्थं लक्ष्मणो वाक्यमब्रवीत् ॥ ४.३३.४२ ॥
அவளுடைய சொற்களைக் கேட்ட லக்ஷ்மணன், அச்சமின்றி, முதலில் ஆறுதல் கூறி, சுக்ரீவனின் நட்பை நினைவில் கொண்டு மீண்டும் இவ்வாறு சொன்னான்.
4.33.43
किमयं कामवृत्तस्ते लुप्तधर्मार्थसंग्रहः।
भर्ता भर्तृहिते युक्ते न चैनमवबुध्यसे ॥ ४.३३.४३ ॥
உன் கணவன் காமத்தால் நடந்து, தர்மமும் பொருளும் சேர்ப்பதை இழந்துவிட்டானா? தலைவனின் நலனில் ஈடுபட வேண்டிய இவனை நீ உணரவில்லையா?
4.33.44
न चिन्तयति राज्यार्थं सोऽस्मान् शोकपरायणान्।
सामात्यपरिषत् तारे काममेवोपसेवते ॥ ४.३३.४४ ॥
அவன் அரசைப் பற்றி நினைப்பதில்லை; துயரில் மூழ்கியிருக்கும் எங்களையும் நினைப்பதில்லை. தாரே, அமைச்சர்களும் சபையும் இருக்க, அவன் காமத்திலேயே ஈடுபடுகிறான்.
4.33.45
स मासांश्चतुरः कृत्वा प्रमाणं प्लवगेश्वरः।
व्यतीतांस्तान् मदोदग्रो विहरन् नावबुध्यते ॥ ४.३३.४५ ॥
அந்தக் குரங்கரசன் நான்கு மாதங்களை அளவாகக் கொண்டிருக்கிறான்; மதத்தால் கர்வமடைந்து விளையாடி, கழிந்த அந்த மாதங்களையும் உணரவில்லை.
4.33.46
नहि धर्मार्थसिद्ध्यर्थं पानमेवं प्रशस्यते।
पानादर्थश्च कामश्च धर्मश्च परिहीयते ॥ ४.३३.४६ ॥
தர்மமும் பொருளும் நிறைவேறுவதற்காக இவ்வாறு மது அருந்துவது போற்றப்படுவதில்லை. குடியால் பொருளும், காமமும், தர்மமும் குறைந்துபோகின்றன.
4.33.47
धर्मलोपो महांस्तावत् कृते ह्यप्रतिकुर्वतः।
अर्थलोपश्च मित्रस्य नाशे गुणवतो महान् ॥ ४.३३.४७ ॥
செய்த உதவிக்குக் கைம்மாறு செய்யாதவனுக்கு தர்மத்தின் இழப்பு பெரிதாகும்; நற்குணமுள்ள நண்பன் அழியும்போது அர்த்தத்தின் இழப்பும் பெரிதாகும்.
4.33.48
मित्रं ह्यर्थगुणश्रेष्ठं सत्यधर्मपरायणम्।
तद्द्वयं तु परित्यक्तं न तु धर्मे व्यवस्थितम् ॥ ४.३३.४८ ॥
பொருளிலும் நற்குணத்திலும் சிறந்தவனும், உண்மையிலும் அறத்திலும் ஈடுபட்டவனுமான நண்பன் — அவனுடைய அந்த இரண்டும் கைவிடப்பட்டன; ஆனால் அவன் அறத்தில் நிலைபெறவில்லை.
4.33.49
तदेवं प्रस्तुते कार्ये कार्यमस्माभिरुत्तरम्।
तत् कार्यं कार्यतत्त्वज्ञे त्वमुदाहर्तुमर्हसि ॥ ४.३३.४९ ॥
இவ்வாறு காரியம் முன்வைக்கப்பட்டிருக்க, இனி நம்முடைய அடுத்த கடமை இது; காரியத்தின் தத்துவத்தை அறிந்த நீ அந்தக் கடமையை எடுத்துரைக்கத் தகுந்தவன்.
4.33.50
सा तस्य धर्मार्थसमाधियुक्तं
निशम्य वाक्यं मधुरस्वभावम्।
तारा गतार्थे मनुजेन्द्रकार्ये
विश्वासयुक्तं तमुवाच भूयः ॥ ४.३३.५० ॥
தர்மமும் பொருளும் கொண்ட, இனிய இயல்புடைய அவனுடைய சொற்களைக் கேட்டு, மனிதர்களின் தலைவனின் (சுக்ரீவனின்) காரியம் நிறைவேறியதைப் பற்றி நம்பிக்கையுடன் தாரை அவனிடம் மீண்டும் பேசினாள்.
4.33.51
न कोपकालः क्षितिपालपुत्र
न चापि कोपः स्वजने विधेयः।
त्वदर्थकामस्य जनस्य तस्य
प्रमादमप्यर्हसि वीर सोढुम् ॥ ४.३३.५१ ॥
ஓ அரசன் மகனே, இது கோபத்திற்கான நேரமல்ல; சொந்த மக்கள் மீது கோபம் காட்டுவதும் தகாது. உன் நன்மையை விரும்பும் அந்த மனிதனின் தவறையும், வீரனே, நீ பொறுக்க வேண்டும்.
4.33.52
कोपं कथं नाम गुणप्रकृष्टः
कुमार कुर्यादपकृष्टसत्त्वे।
कस्त्वद्विधः कोपवशं हि गच्छेत्
सत्त्वावरुद्धस्तपसः प्रसूतिः ॥ ४.३३.५२ ॥
ஓ இளவரசே, குணங்களில் சிறந்தவன் தாழ்ந்த குணமுடையவனிடம் எப்படிக் கோபம் கொள்வான்? உன்னைப் போன்ற யார்தான் கோபத்தின் வசப்படுவான், உறுதியான குணத்தால் அடக்கப்பட்டு தவத்தின் ஊற்றாக விளங்குபவன்?
4.33.53
जानामि कोपं हरिवीरबन्धो-
र्जानामि कार्यस्य च कालसङ्गम्।
जानामि कार्यं त्वयि यत्कृतं न-
स्तच्चापि जानामि यदत्र कार्यम् ॥ ४.३३.५३ ॥
ஹரி வீரர்களின் உறவினரான சுக்ரீவனின் கோபத்தை நான் அறிவேன்; செயலும் அதற்குரிய காலத்தின் சேர்க்கையும் அறிவேன். உமக்காக நாங்கள் செய்த கடமையையும் அறிவேன்; இங்கே செய்ய வேண்டியதையும் அறிவேன்.
4.33.54
तच्चापि जानामि तथाविषह्यं
बलं नरश्रेष्ठ शरीरजस्य।
जानामि यस्मिंश्च जनेऽवबद्धं
कामेन सुग्रीवमसक्तमद्य ॥ ४.३३.५४ ॥
நரஸ்ரேஷ்டரே, உடலிலிருந்து பிறக்கும் காமத்தின் அந்தத் தாங்கொணா வலிமையையும் நான் அறிவேன்; இன்று காமத்தால் கட்டுண்டவன் யார், இன்று பற்றற்றவனாக இருக்கும் சுக்ரீவன் யார் என்பதையும் நான் அறிவேன்.
4.33.55
न कामतन्त्रे तव बुद्धिरस्ति
त्वं वै यथा मन्युवशं प्रपन्नः।
न देशकालौ हि यथार्थधर्मा-
ववेक्षते कामरतिर्मनुष्यः ॥ ४.३३.५५ ॥
உமது அறிவு காமத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை; நீரோ கோபத்தின் வசப்பட்டுவிட்டீர். காமத்தில் இன்பம் காண்கிற மனிதன் உண்மையான தர்மத்திற்கு உரிய இடத்தையும் காலத்தையும் கருதுவதில்லை.
4.33.56
तं कामवृत्तं मम संनिकृष्टं
कामाभियोगाच्च विमुक्तलज्जम्।
क्षमस्व तावत् परवीरहन्त-
स्त्वद्भ्रातरं वानरवंशनाथम् ॥ ४.३३.५६ ॥
பகைவீரரை வென்றவரே, காமத்தால் நடந்துகொள்பவனும் என் அருகில் இருப்பவனும், காமத்தின் தாக்குதலால் வெட்கத்தை விட்டவனுமான அவனை, இப்போதைக்கு மன்னியுங்கள்—வானரகுலத் தலைவனான உமது சகோதரன் சுக்ரீவனை.
4.33.57
महर्षयो धर्मतपोऽभिरामाः
कामानुकामाः प्रतिबद्धमोहाः।
अयं प्रकृत्या चपलः कपिस्तु
कथं न सज्जेत सुखेषु राजा ॥ ४.३३.५७ ॥
தர்மத்திலும் தவத்திலும் மகிழ்கிற மகரிஷிகளும் காமத்தைத் தொடர்ந்து செல்லும் மோகத்தால் கட்டுண்டனர். இந்த வானரனோ இயல்பாகவே சஞ்சலமுள்ளவன்; இந்த அரசன் இன்பங்களில் எப்படி பற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பான்?
4.33.58
इत्येवमुक्त्वा वचनं महार्थं
सा वानरी लक्ष्मणमप्रमेयम्।
पुनः सखेदं मदविह्वलाक्षी
भर्तुर्हितं वाक्यमिदं बभाषे ॥ ४.३३.५८ ॥
இவ்வாறு பெரும் பொருளுடைய சொற்களைச் சொல்லி, மதத்தால் கலங்கிய கண்களையுடைய அந்த வானரப் பெண் அளவிட முடியாத லக்ஷ்மணனிடம் துயரத்துடன் மீண்டும் கணவனுக்கு நன்மை தரும் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.
4.33.59
उद्योगस्तु चिराज्ञप्तः सुग्रीवेण नरोत्तम।
कामस्यापि विधेयेन तवार्थप्रतिसाधने ॥ ४.३३.५९ ॥
நரோத்தமனே, உன் காரியத்தை நிறைவேற்றுவதற்கான முயற்சி நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே சுக்ரீவனால் ஆணையிடப்பட்டிருக்கிறது; அது ஆசைக்குக் கீழ்ப்படியும் அவனாலும்தான்.
4.33.60
आगता हि महावीर्या हरयः कामरूपिणः।
कोटीः शतसहस्राणि नानानगनिवासिनः ॥ ४.३३.६० ॥
பெரும் வீரமுடையவர்களும், விரும்பிய உருவம் எடுக்க வல்லவர்களுமான குரங்குகள், பல மலைகளில் வசிப்பவர்கள், கோடிக்கணக்கிலும் லட்சக்கணக்கிலும் வந்துவிட்டனர்.
4.33.61
तदागच्छ महाबाहो चारित्रं रक्षितं त्वया।
अच्छलं मित्रभावेन सतां दारावलोकनम् ॥ ४.३३.६१ ॥
ஆகவே, மகாபாஹுவே, வருக. உன் ஒழுக்கம் உன்னால் காக்கப்பட்டிருக்கிறது. நண்பன் என்ற உணர்வுடன், வஞ்சனையின்றி, நல்லோர் மனைவியரைக் காண்பது முறையானது.
4.33.62
तारया चाभ्यनुज्ञातस्त्वरया वापि चोदितः।
प्रविवेश महाबाहुरभ्यन्तरमरिंदमः ॥ ४.३३.६२ ॥
தாரையால் அனுமதிக்கப்பட்டு, விரைவாகத் தூண்டப்பட்டு, மகாபாஹுவும் எதிரிகளை அடக்குபவனுமான அவன் உள்ளே நுழைந்தான்.
4.33.63
ततः सुग्रीवमासीनं काञ्चने परमासने।
महार्हास्तरणोपेते ददर्शादित्यसंनिभम् ॥ ४.३३.६३ ॥
அப்போது அவன் பொன்னாலான உயர்ந்த ஆசனத்தில், மிக விலையுயர்ந்த விரிப்பால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இடத்தில் அமர்ந்திருந்த, சூரியனைப் போன்ற சுக்ரீவனைக் கண்டான்.
4.33.64
दिव्याभरणचित्राङ्गं दिव्यरूपं यशस्विनम्।
दिव्यमाल्याम्बरधरं महेन्द्रमिव दुर्जयम् ॥ ४.३३.६४ ॥
தெய்வீக அணிகலன்களால் விசித்திரமாக அலங்கரிக்கப்பட்ட உடலும், தெய்வீக வடிவமும், புகழும் கொண்டவர்; தெய்வீக மாலைகளையும் ஆடைகளையும் அணிந்து, மகேந்திரனைப் போல வெல்ல முடியாதவராக இருந்தார்.
4.33.65
दिव्याभरणमाल्याभिः प्रमदाभिः समावृतम्।
संरब्धतररक्ताक्षो बभूवान्तकसंनिभः ॥ ४.३३.६५ ॥
தெய்வீக அணிகலன்களும் மாலைகளும் அணிந்த பெண்களால் சூழப்பட்டவராய், கோபத்தால் மிகச் சிவந்த கண்களுடன் அவர் யமனைப் போல் ஆனார்.
4.33.66
रुमां तु वीरः परिरभ्य गाढं
वरासनस्थो वरहेमवर्णः।
ददर्श सौमित्रिमदीनसत्त्वं
विशालनेत्रः स विशालनेत्रम् ॥ ४.३३.६६ ॥
வீரரான சுக்ரீவன் ருமையை இறுக அணைத்துக்கொண்டு, சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தவராய், உயர்ந்த பொன்னிறத்தவராக, அசையாத மனஉறுதியும் பெரிய கண்களும் கொண்ட சௌமித்ரியைக் கண்டார்.