Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.52.1
अथ तानब्रवीत् सर्वान् विश्रान्तान् हरियूथपान्।
इदं वचनमेकाग्रा तापसी धर्मचारिणी ॥ ४.५२.१ ॥
Da sprach die Asketin, die den Dharma übte, mit gesammeltem Geist diese Worte zu allen Anführern der Affenscharen, die sich ausruhten.
4.52.2
वानरा यदि वः खेदः प्रणष्टः फलभक्षणात्।
यदि चैतन्मया श्राव्यं श्रोतुमिच्छामि तां कथाम् ॥ ४.५२.२ ॥
Affen, wenn eure Müdigkeit durch das Essen der Früchte vergangen ist, und wenn es für mich hörbar ist, möchte ich jene Geschichte hören.
4.52.3
तस्यास्तद् वचनं श्रुत्वा हनूमान् मारुतात्मजः।
आर्जवेन यथातत्त्वमाख्यातुमुपचक्रमे ॥ ४.५२.३ ॥
Als er ihre Worte hörte, begann Hanumān, der Sohn des Windes, aufrichtig zu erzählen, so wie es sich zugetragen hatte.
4.52.4
राजा सर्वस्य लोकस्य महेन्द्रवरुणोपमः।
रामो दाशरथिः श्रीमान् प्रविष्टो दण्डकावनम् ॥ ४.५२.४ ॥
Rāma, der Sohn des Daśaratha, der glanzvolle König aller Welten, Mahendra und Varuṇa gleich, betrat den Daṇḍaka-Wald.
4.52.5
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा वैदेह्या सह भार्यया।
तस्य भार्या जनस्थानाद् रावणेन हृता बलात् ॥ ४.५२.५ ॥
Zusammen mit seinem Bruder Lakṣmaṇa und mit seiner Gemahlin Vaidehī wurde seine Gattin von Rāvaṇa gewaltsam aus Janasthāna entführt.
4.52.6
वीरस्तस्य सखा राज्ञः सुग्रीवो नाम वानरः।
राजा वानरमुख्यानां येन प्रस्थापिता वयम् ॥ ४.५२.६ ॥
Sugrīva, der Held, der Freund jenes Königs, ein Affe und König der vornehmsten Affen, durch den wir ausgesandt wurden.
4.52.7
अगस्त्यचरितामाशां दक्षिणां यमरक्षिताम्।
सहैभिर्वानरैर्मुख्यैरङ्गदप्रमुखैर्वयम् ॥ ४.५२.७ ॥
Wir zogen mit den vornehmsten Affen, angeführt von Aṅgada, in jene südliche Gegend, die Agastya durchstreift hat und Yama bewacht.
4.52.8
रावणं सहिताः सर्वे राक्षसं कामरूपिणम्।
सीतया सह वैदेह्या मार्गध्वमिति चोदिताः ॥ ४.५२.८ ॥
Angetrieben durch den Befehl: "Sucht den Dämon Rāvaṇa, der jede Gestalt annehmen kann, und Sītā, die Prinzessin von Videha", brachen wir alle auf.
4.52.9
विचित्य तु वनं सर्वं समुद्रं दक्षिणां दिशम्।
वयं बुभुक्षिताः सर्वे वृक्षमूलमुपाश्रिताः ॥ ४.५२.९ ॥
Nachdem wir den ganzen Wald, das Meer und die südliche Gegend durchsucht hatten, saßen wir alle hungrig an der Wurzel eines Baumes.
4.52.10
विवर्णवदनाः सर्वे सर्वे ध्यानपरायणाः।
नाधिगच्छामहे पारं मग्नाश्चिन्तामहार्णवे ॥ ४.५२.१० ॥
Alle hatten bleiche Gesichter und waren in Gedanken versunken; in den großen Ozean der Sorge getaucht, fanden wir kein Ufer.
4.52.11
चारयन्तस्ततश्चक्षुर्दृष्टवन्तो महद् बिलम्।
लतापादपसंछन्नं तिमिरेण समावृतम् ॥ ४.५२.११ ॥
Beim Umherstreifen sahen wir eine große Höhle, bedeckt mit Ranken und Bäumen und umhüllt von Finsternis.
4.52.12
अस्माद्धंसा जलक्लिन्नाः पक्षैः सलिलरेणुभिः।
कुरराः सारसाश्चैव निष्पतन्ति पतत्त्रिणः ॥ ४.५२.१२ ॥
Daraus flogen Schwäne mit wasserdurchnässten Flügeln, Fischadler und Kraniche — Vögel — heraus.
4.52.13
साध्वत्र प्रविशामेति मया तूक्ताः प्लवङ्गमाः।
तेषामपि हि सर्वेषामनुमानमुपागतम् ॥ ४.५२.१३ ॥
Ich sagte: »Gut, lasst uns hier eintreten«, und alle diese Affen stimmten zu.
4.52.14
अस्मिन् निपतिताः सर्वेऽप्यथ कार्यत्वरान्विताः।
ततो गाढं निपतिता गृह्य हस्तैः परस्परम् ॥ ४.५२.१४ ॥
Alle, eifrig auf ihre Aufgabe bedacht, stürzten sich hinein; dann, einander fest bei den Händen fassend, schritten sie vorwärts.
4.52.15
इदं प्रविष्टाः सहसा बिलं तिमिरसंवृतम्।
एतन्नः कार्यमेतेन कृत्येन वयमागताः ॥ ४.५२.१५ ॥
Wir sind plötzlich in diese von Finsternis umhüllte Höhle eingetreten; dies ist unsere Aufgabe, und dazu sind wir gekommen.
4.52.16
त्वां चैवोपगताः सर्वे परिद्यूना बुभुक्षिताः।
आतिथ्यधर्मदत्तानि मूलानि च फलानि च ॥ ४.५२.१६ ॥
Wir alle kamen zu dir, erschöpft und hungrig, und gemäß der Pflicht der Gastfreundschaft gabst du uns Wurzeln und Früchte.
4.52.17
अस्माभिरुपयुक्तानि बुभुक्षापरिपीडितैः।
यत् त्वया रक्षिताः सर्वे म्रियमाणा बुभुक्षया ॥ ४.५२.१७ ॥
Von Hunger gequält, haben wir sie verzehrt; du hast uns alle gerettet, die wir am Verhungern waren.
4.52.18
ब्रूहि प्रत्युपकारार्थं किं ते कुर्वन्तु वानराः।
एवमुक्ता तु सर्वज्ञा वानरैस्तैः स्वयंप्रभा ॥ ४.५२.१८ ॥
»Sag uns, was wir Affen dir zum Dank tun können.« So angesprochen von jenen Affen, antwortete Svayaṃprabhā, die Allwissende.
4.52.19
प्रत्युवाच ततः सर्वानिदं वानरयूथपान्।
सर्वेषां परितुष्टास्मि वानराणां तरस्विनाम् ॥ ४.५२.१९ ॥
Da sprach Svayamprabhā zu all diesen Anführern der Affenscharen: "Ich bin mit euch allen zufrieden, ihr schnellen und tapferen Affen."
4.52.20
चरन्त्या मम धर्मेण न कार्यमिह केनचित्।
एवमुक्तः शुभं वाक्यं तापस्या धर्मसंहितम् ॥ ४.५२.२० ॥
"Ich lebe hier und übe Askese gemäß dem Dharma; ich brauche von niemandem hier etwas." So angesprochen, sprach die Asketin diese heilsamen, dharma-erfüllten Worte.
4.52.21
उवाच हनुमान् वाक्यं तामनिन्दितलोचनाम्।
शरणं त्वां प्रपन्नाः स्मः सर्वे वै धर्मचारिणीम् ॥ ४.५२.२१ ॥
Hanumān sprach diese Worte zu ihr mit den makellosen Augen: "O du dem Dharma folgende Frau, wir alle haben bei dir Zuflucht gesucht."
4.52.22
यः कृतः समयोऽस्मासु सुग्रीवेण महात्मना।
स तु कालो व्यतिक्रान्तो बिले च परिवर्तताम् ॥ ४.५२.२२ ॥
Die Frist, die der großherzige Sugrīva uns gesetzt hat, ist verstrichen, und wir irren in dieser Höhle umher.
4.52.23
सा त्वमस्माद् बिलादस्मानुत्तारयितुमर्हसि।
तस्मात् सुग्रीववचनादतिक्रान्तान् गतायुषः ॥ ४.५२.२३ ॥
Du solltest uns aus dieser Höhle herausbringen, denn da wir Sugrīvas Befehl übertreten haben, sind wir praktisch schon tot.
4.52.24
त्रातुमर्हसि नः सर्वान् सुग्रीवभयशङ्कितान्।
महच्च कार्यमस्माभिः कर्तव्यं धर्मचारिणि ॥ ४.५२.२४ ॥
Du solltest uns alle retten, die wir Sugrīvas Zorn fürchten. Auch haben wir eine große Aufgabe zu erfüllen, o du dem Dharma folgende Frau.
4.52.25
तच्चापि न कृतं कार्यमस्माभिरिह वासिभिः।
एवमुक्ता हनुमता तापसी वाक्यमब्रवीत् ॥ ४.५२.२५ ॥
Auch diese Aufgabe haben wir, die wir hier wohnen, noch nicht erfüllt. So von Hanumān angesprochen, sprach die Asketin diese Worte.
4.52.26
जीवता दुष्करं मन्ये प्रविष्टेन निवर्तितुम्।
तपसः सुप्रभावेण नियमोपार्जितेन च ॥ ४.५२.२६ ॥
Ich glaube, es ist für einen lebenden Menschen, der hier eingetreten ist, schwer zurückzukehren; doch durch die große Kraft der Askese und die durch Disziplin erworbene Stärke ist es gelungen.
4.52.27
सर्वानेव बिलादस्मात् तारयिष्यामि वानरान्।
निमीलयत चक्षूंषि सर्वे वानरपुङ्गवाः ॥ ४.५२.२७ ॥
Ich werde alle Affen sicher aus dieser Höhle hinausführen. O ihr besten Affen, schließt alle eure Augen.
4.52.28
नहि निष्क्रमितुं शक्यमनिमीलितलोचनैः।
ततो निमीलिताः सर्वे सुकुमाराङ्गुलैः करैः ॥ ४.५२.२८ ॥
Wer die Augen nicht geschlossen hält, kann nicht hinausgehen. Da schlossen alle ihre Augen mit ihren zarten Fingern.
4.52.29
सहसा पिदधुर्दृष्टिं हृष्टा गमनकांक्षया।
वानरास्तु महात्मानो हस्तरुद्धमुखास्तदा ॥ ४.५२.२९ ॥
Erfreut über den Wunsch fortzugehen, verdeckten sie plötzlich ihre Sicht; und dann bedeckten die großherzigen Affen ihre Gesichter mit den Händen.
4.52.30
निमेषान्तरमात्रेण बिलादुत्तारितास्तया।
उवाच सर्वांस्तांस्तत्र तापसी धर्मचारिणी ॥ ४.५२.३० ॥
In der Spanne eines Augenblicks wurden sie durch sie aus der Höhle geführt; dann sprach die Asketin, die dem Dharma folgte, zu ihnen allen.
4.52.31
निःसृतान् विषमात् तस्मात् समाश्वास्येदमब्रवीत्।
एष विन्ध्यो गिरिः श्रीमान् नानाद्रुमलतायुतः ॥ ४.५२.३१ ॥
Nachdem sie die aus jener gefährlichen Höhle Herausgekommenen getröstet hatte, sprach sie: Dies ist der glanzvolle Berg Vindhya, reich an vielerlei Bäumen und Ranken.
4.52.32
एष प्रस्रवणः शैलः सागरोऽयं महोदधिः।
स्वस्ति वोऽस्तु गमिष्यामि भवनं वानरर्षभाः।
इत्युक्त्वा तद् बिलं श्रीमत् प्रविवेश स्वयंप्रभा ॥ ४.५२.३२ ॥
Dies ist der Berg Prasravaṇa, und dies ist das große Meer. Möge es euch wohlergehen, ihr Besten der Vānaras; ich will in meine Wohnung gehen. Nachdem sie dies gesagt hatte, betrat Svayaṃprabhā jene glanzvolle Höhle.