Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.59
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.59.1
ततस्तदमृतास्वादं गृध्रराजेन भाषितम्।
निशम्य वदता हृष्टास्ते वचः प्लवगर्षभाः ॥ ४.५९.१ ॥
Als sie die Worte des Geierkönigs hörten, süß wie Nektar, freuten sich jene stierhaften Anführer der Affen.
4.59.2
जाम्बवान् वानरश्रेष्ठः सह सर्वैः प्लवङ्गमैः।
भूतलात् सहसोत्थाय गृध्रराजानमब्रवीत् ॥ ४.५९.२ ॥
Jāmbavān, der Beste unter den Affen, erhob sich mit allen Affen plötzlich vom Boden und sprach zum Geierkönig.
4.59.3
क्व सीता केन वा दृष्टा को वा हरति मैथिलीम्।
तदाख्यातु भवान् सर्वं गतिर्भव वनौकसाम् ॥ ४.५९.३ ॥
Wo ist Sītā? Wer hat sie gesehen? Oder wer entführt Maithilī? Erzählt uns alles; seid ein Zufluchtsort für uns Waldbewohner.
4.59.4
को दाशरथिबाणानां वज्रवेगनिपातिनाम्।
स्वयं लक्ष्मणमुक्तानां न चिन्तयति विक्रमम् ॥ ४.५९.४ ॥
Wer würde nicht an die Kraft der Pfeile Dāśarathis denken, die mit Donnerschlag-Geschwindigkeit niederfahren, von Lakṣmaṇa selbst abgeschossen?
4.59.5
स हरीन् प्रतिसम्मुक्तान् सीताश्रुतिसमाहितान्।
पुनराश्वासयन् प्रीत इदं वचनमब्रवीत् ॥ ४.५९.५ ॥
Die Affen, die wieder aufgerichtet waren und auf die Kunde von Sītā achteten, erneut tröstend, sprach er freudig diese Worte.
4.59.6
श्रूयतामिह वैदेह्या यथा मे हरणं श्रुतम्।
येन चापि ममाख्यातं यत्र चायतलोचना ॥ ४.५९.६ ॥
Hört hier, wie ich von Vaidehīs Entführung erfuhr, wer es mir erzählte, und wo die Langäugige ist.
4.59.7
अहमस्मिन् गिरौ दुर्गे बहुयोजनमायते।
चिरान्निपतितो वृद्धः क्षीणप्राणपराक्रमः ॥ ४.५९.७ ॥
Ich liege schon lange auf diesem unzugänglichen Berg, der sich viele Yojanas weit erstreckt; ich bin alt, und mein Leben und meine Tapferkeit sind dahingeschwunden.
4.59.8
तं मामेवंगतं पुत्रः सुपार्श्वो नाम नामतः।
आहारेण यथाकालं बिभर्ति पततां वरः ॥ ४.५९.८ ॥
So daliegend werde ich zur rechten Zeit von meinem Sohn Supārśva, dem Besten der Vögel, mit Nahrung versorgt.
4.59.9
तीक्ष्णकामास्तु गन्धर्वास्तीक्ष्णकोपा भुजङ्गमाः।
मृगाणां तु भयं तीक्ष्णं ततस्तीक्ष्णक्षुधा वयम् ॥ ४.५९.९ ॥
Die Gandharvas sind heftig im Verlangen, die Schlangen heftig im Zorn, und die Hirsche haben heftige Furcht; darum sind wir heftig hungrig.
4.59.10
स कदाचित् क्षुधार्तस्य ममाहाराभिकांक्षिणः।
गतसूर्येऽहनि प्राप्तो मम पुत्रो ह्यनामिषः ॥ ४.५९.१० ॥
Als einmal die Sonne untergegangen war, kam mein Sohn zu mir, von Hunger gequält und nach Nahrung verlangend, doch ohne Fleisch.
4.59.11
स मयाऽऽहारसंरोधात् पीडितः प्रीतिवर्धनः।
अनुमान्य यथातत्त्वमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ४.५९.११ ॥
Mein Sohn, der meine Freude mehrt, bedrückt, weil ich ihm die Nahrung vorenthielt, sprach mich wahrhaftig an und sagte diese Worte.
4.59.12
अहं तात यथाकालमामिषार्थी खमाप्लुतः।
महेन्द्रस्य गिरेर्द्वारमावृत्य सुसमाश्रितः ॥ ४.५९.१२ ॥
Vater, zur rechten Zeit, Fleisch suchend, flog ich in den Himmel, deckte das Tor des großen Berges Mahendra ab und fand dort guten Schutz.
4.59.13
तत्र सत्त्वसहस्राणां सागरान्तरचारिणाम्।
पन्थानमेकोऽध्यवसं संनिरोद्धुमवाङ्मुखः ॥ ४.५९.१३ ॥
Dort beschloss ich allein, mit dem Gesicht nach unten, den Weg der Tausende von Wesen zu versperren, die im Meer ziehen.
4.59.14
तत्र कश्चिन्मया दृष्टः सूर्योदयसमप्रभाम्।
स्त्रियमादाय गच्छन् वै भिन्नाञ्जनचयोपमः ॥ ४.५९.१४ ॥
Dort sah ich eine Frau, strahlend wie die aufgehende Sonne, die etwas wie einen Haufen zerbrochenen Kohls davontrug.
4.59.15
सोऽहमभ्यवहारार्थं तौ दृष्ट्वा कृतनिश्चयः।
तेन साम्ना विनीतेन पन्थानमनुयाचितः ॥ ४.५९.१५ ॥
Als ich die beiden sah, fasste ich den Entschluss, Nahrung zu nehmen; und mit jenen demütigen, versöhnlichen Worten bat man mich um den Durchgang.
4.59.16
नहि सामोपपन्नानां प्रहर्ता विद्यते भुवि।
नीचेष्वपि जनः कश्चित् किमङ्ग बत मद्विधः ॥ ४.५९.१६ ॥
Auf der Erde gibt es niemanden, der jene schlägt, die versöhnlich sind; selbst unter den Niederen tut es keiner, geschweige denn einer wie ich!
4.59.17
स यातस्तेजसा व्योम संक्षिपन्निव वेगितः।
अथाहं खेचरैर्भूतैरभिगम्य सभाजितः ॥ ४.५९.१७ ॥
Er zog schnell davon, seine Strahlkraft schien den Himmel zusammenzuziehen. Dann näherten sich mir die Himmelswandler und ehrten mich.
4.59.18
दिष्ट्या जीवति सीतेति ह्यब्रुवन् मां महर्षयः।
कथंचित् सकलत्रोऽसौ गतस्ते स्वस्त्यसंशयम् ॥ ४.५९.१८ ॥
»Glücklicherweise lebt Sītā«, sagten mir die großen Weisen. »Er ist mit seiner Gemahlin irgendwie davongegangen; dein Wohl ist ohne Zweifel gesichert.«
4.59.19
एवमुक्तस्ततोऽहं तैः सिद्धैः परमशोभनैः।
स च मे रावणो राजा रक्षसां प्रतिवेदितः ॥ ४.५९.१९ ॥
So angesprochen von jenen überaus glanzvollen Siddhas, wurde mir Rāvaṇa, der König der Rākṣasas, offenbart.
4.59.20
पश्यन् दाशरथेर्भार्यां रामस्य जनकात्मजाम्।
भ्रष्टाभरणकौशेयां शोकवेगपराजिताम् ॥ ४.५९.२० ॥
Ich sah die Gattin Rāmas, des Sohnes Daśarathas, die Tochter Janakas, ihres Schmucks und ihres seidenen Gewandes beraubt, von der Gewalt des Kummers überwältigt.
4.59.21
रामलक्ष्मणयोर्नाम क्रोशन्तीं मुक्तमूर्धजाम्।
एष कालात्ययस्तात इति वाक्यविदां वरः ॥ ४.५९.२१ ॥
Sie rief die Namen Rāmas und Lakṣmaṇas, das Haar gelöst. »Lieber Herr, die Zeit verrinnt« — so sprach der Beste unter den Redekundigen.
4.59.22
एतदर्थं समग्रं मे सुपार्श्वः प्रत्यवेदयत् ।
तच्छ्रुत्वापि हि मे बुद्धिर्नासीत् काचित् पराक्रमे ॥ ४.५९.२२ ॥
Eben dazu berichtete mir Supārśva die ganze Angelegenheit. Doch selbst nachdem ich sie gehört hatte, fand mein Verstand keinen Weg im Hinblick auf die Tapferkeit.
4.59.23
अपक्षो हि कथं पक्षी कर्म किंचित् समारभेत्।
यत् तु शक्यं मया कर्तुं वाग्बुद्धिगुणवर्तिना ॥ ४.५९.२३ ॥
Wie könnte ein flügelloser Vogel überhaupt eine Tat beginnen? Doch was mir möglich ist, da ich in den Vorzügen von Rede und Verstand stehe, das werde ich tun.
4.59.24
श्रूयतां तत्र वक्ष्यामि भवतां पौरुषाश्रयम्।
वाङ्मतिभ्यां हि सर्वेषां करिष्यामि प्रियं हि वः ॥ ४.५९.२४ ॥
Dort werde ich sagen, was auf eurer mannhaften Anstrengung ruht — hört zu. Durch Wort und Gedanken werde ich euch allen gewiss zu Gefallen tun.
4.59.25
यद्धि दाशरथेः कार्यं मम तन्नात्र संशयः।
तद् भवन्तो मतिश्रेष्ठा बलवन्तो मनस्विनः ॥ ४.५९.२५ ॥
Was die Aufgabe von Daśarathas Sohn ist, das ist in Wahrheit auch die meine; daran ist kein Zweifel. Darum ihr, die ihr an Einsicht die Ersten seid, stark und entschlossen—
4.59.26
प्रहिताः कपिराजेन देवैरपि दुरासदाः।
रामलक्ष्मणबाणाश्च विहिताः कङ्कपत्रिणः ॥ ४.५९.२६ ॥
die Pfeile Rāmas und Lakṣmaṇas, vom Affenkönig abgeschossen, selbst für die Götter schwer zu bestehen, mit Federn des Kaṅka-Vogels versehen—
4.59.27
त्रयाणामपि लोकानां पर्याप्तास्त्राणनिग्रहे।
कामं खलु दशग्रीवस्तेजोबलसमन्वितः।
भवतां तु समर्थानां न किंचिदपि दुष्करम् ॥ ४.५९.२७ ॥
Ihr seid durchaus fähig, die drei Welten zu schützen und zu bezwingen. Gewiss ist Daśagrīva mit Glanz und Macht ausgestattet; doch für Fähige wie euch ist nichts schwer.
4.59.28
तदलं कालसङ्गेन क्रियतां बुद्धिनिश्चयः।
नहि कर्मसु सज्जन्ते बुद्धिमन्तो भवद्विधाः ॥ ४.५९.२८ ॥
Genug des Zögerns also; fasst den festen Entschluss des Verstandes. Weise Männer wie ihr hängen sich nicht an das Handeln fest.