Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.67
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.67.1
तं दृष्ट्वा जृम्भमाणं ते क्रमितुं शतयोजनम्।
वेगेनापूर्यमाणं च सहसा वानरोत्तमम् ॥ ४.६७.१ ॥
Als sie jenen besten der Affen plötzlich sich ausdehnen und von Kraft anschwellen sahen, bereit, hundert Yojanas zu überspringen,
4.67.2
सहसा शोकमुत्सृज्य प्रहर्षेण समन्विताः।
विनेदुस्तुष्टुवुश्चापि हनूमन्तं महाबलम् ॥ ४.६७.२ ॥
Plötzlich ihren Kummer abwerfend und von Freude erfüllt, brüllten sie auf und priesen auch Hanumān, den Starken.
4.67.3
प्रहृष्टा विस्मिताश्चापि ते वीक्षन्ते समन्ततः।
त्रिविक्रमं कृतोत्साहं नारायणमिव प्रजाः ॥ ४.६७.३ ॥
Erfreut und staunend blicken sie umher, wie die Geschöpfe auf Nārāyaṇa blicken, den dreischrittigen Trivikrama, voll Tatkraft.
4.67.4
संस्तूयमानो हनुमान् व्यवर्धत महाबलः।
समाविद्ध्य च लाङ्गूलं हर्षाद् बलमुपेयिवान् ॥ ४.६७.४ ॥
So gepriesen wuchs der starke Hanumān; er schwenkte seinen Schwanz und gewann in seiner Freude neue Kraft.
4.67.5
तस्य संस्तूयमानस्य वृद्धैर्वानरपुङ्गवैः।
तेजसाऽऽपूर्यमाणस्य रूपमासीदनुत्तमम् ॥ ४.६७.५ ॥
Während die älteren, besten Affen ihn priesen und er von Glanz erfüllt wurde, wurde seine Gestalt unvergleichlich.
4.67.6
यथा विजृम्भते सिंहो विवृते गिरिगह्वरे।
मारुतस्यौरसः पुत्रस्तथा सम्प्रति जृम्भते ॥ ४.६७.६ ॥
Wie ein Löwe sich in einer offenen Bergkluft räkelt, so räkelt sich nun der leibliche Sohn des Windgottes.
4.67.7
अशोभत मुखं तस्य जृम्भमाणस्य धीमतः।
अम्बरीषोपमं दीप्तं विधूम इव पावकः ॥ ४.६७.७ ॥
Das Antlitz jenes Weisen, gähnend, strahlte wie ein rauchloses, loderndes Feuer, dem Sonnenrund gleich.
4.67.8
हरीणामुत्थितो मध्यात् सम्प्रहृष्टतनूरुहः।
अभिवाद्य हरीन् वृद्धान् हनूमानिदमब्रवीत् ॥ ४.६७.८ ॥
Aus der Mitte der Affen aufstehend, Hanumān, die Haare vor Freude gesträubt, grüßte die alten Affen ehrerbietig und sprach diese Worte.
4.67.9
आरुजन् पर्वताग्राणि हुताशनसखोऽनिलः।
बलवानप्रमेयश्च वायुराकाशगोचरः ॥ ४.६७.९ ॥
Der Wind, der die Gipfel der Berge zerbricht, Freund des Feuers, mächtig, unermesslich, der am Himmel umherzieht.
4.67.10
तस्याहं शीघ्रवेगस्य शीघ्रगस्य महात्मनः।
मारुतस्यौरसः पुत्रः प्लवनेनास्मि तत्समः ॥ ४.६७.१० ॥
Ich bin der leibliche Sohn jenes Māruta von schneller Geschwindigkeit, schnell schreitend, großen Geistes; im Springen bin ich ihm gleich.
4.67.11
उत्सहेयं हि विस्तीर्णमालिखन्तमिवाम्बरम्।
मेरुं गिरिमसङ्गेन परिगन्तुं सहस्रशः ॥ ४.६७.११ ॥
Ich bin in der Lage, den weiten Berg Meru, der den Himmel zu kratzen scheint, tausendmal ohne Halt zu umkreisen.
4.67.12
बाहुवेगप्रणुन्नेन सागरेणाहमुत्सहे।
समाप्लावयितुं लोकं सपर्वतनदीह्रदम् ॥ ४.६७.१२ ॥
Vom Schwung meiner Arme bewegt, vermag ich mit dem Ozean die ganze Welt mit Bergen, Flüssen und Seen zu überfluten.
4.67.13
ममोरुजङ्घावेगेन भविष्यति समुत्थितः।
समुत्थितमहाग्राहः समुद्रो वरुणालयः ॥ ४.६७.१३ ॥
Durch die Kraft meiner Schenkel und Beine wird sich der Ozean, Varuṇas Wohnsitz, erheben, und große Meeresungeheuer werden in ihm emporsteigen.
4.67.14
पन्नगाशनमाकाशे पतन्तं पक्षिसेवितम्।
वैनतेयमहं शक्तः परिगन्तुं सहस्रशः ॥ ४.६७.१४ ॥
Selbst Vainateya (Garuḍa), den Verschlinger der Schlangen, der am Himmel fliegt und von Vögeln umgeben ist, vermag ich tausendfach zu umkreisen.
4.67.15
उदयात् प्रस्थितं वापि ज्वलन्तं रश्मिमालिनम्।
अनस्तमितमादित्यमहं गन्तुं समुत्सहे ॥ ४.६७.१५ ॥
Selbst die Sonne, die vom Aufgang aufbricht, leuchtend und mit Strahlen bekränzt, die niemals untergeht, dorthin zu gelangen sehne ich mich.
4.67.16
ततो भूमिमसंस्पृष्ट्वा पुनरागन्तुमुत्सहे।
प्रवेगेनैव महता भीमेन प्लवगर्षभाः ॥ ४.६७.१६ ॥
Dann vermag ich, ohne die Erde zu berühren, wieder zurückzukehren, mit großer und furchtbarer Geschwindigkeit, o Beste der Affen!
4.67.17
उत्सहेयमतिक्रान्तुं सर्वानाकाशगोचरान्।
सागरान् शोषयिष्यामि दारयिष्यामि मेदिनीम् ॥ ४.६७.१७ ॥
Ich vermag alle zu überholen, die sich am Himmel bewegen; ich werde die Ozeane austrocknen und die Erde spalten.
4.67.18
पर्वतांश्चूर्णयिष्यामि प्लवमानः प्लवङ्गमः।
हरिष्याम्युरुवेगेन प्लवमानो महार्णवम् ॥ ४.६७.१८ ॥
Ich werde die Berge zermalmen; hüpfend, ich, der Affe, werde mit großer Geschwindigkeit den großen Ozean überqueren, immer weiter springend.
4.67.19
लतानां विविधं पुष्पं पादपानां च सर्वशः।
अनुयास्यति मामद्य प्लवमानं विहायसा ॥ ४.६७.१९ ॥
Heute werden die vielfältigen Blüten der Ranken und Bäume von allen Seiten mir folgen, während ich durch den Himmel springe.
4.67.20
भविष्यति हि मे पन्थाः स्वातेः पन्था इवाम्बरे।
चरन्तं घोरमाकाशमुत्पतिष्यन्तमेव च ॥ ४.६७.२० ॥
Mein Pfad wird wie der Pfad des Sterns Svāti am Himmel sein, während ich den furchterregenden Himmel durchziehe und mich erhebe.
4.67.21
द्रक्ष्यन्ति निपतन्तं च सर्वभूतानि वानराः।
महामेरुप्रतीकाशं मां द्रक्ष्यध्वं प्लवङ्गमाः ॥ ४.६७.२१ ॥
Ihr Vānaras, alle Wesen werden mich herabsteigen sehen; ihr springenden Affen, ihr werdet mich wie den großen Meru sehen.
4.67.22
दिवमावृत्य गच्छन्तं ग्रसमानमिवाम्बरम्।
विधमिष्यामि जीमूतान् कम्पयिष्यामि पर्वतान्।
सागरं शोषयिष्यामि प्लवमानः समाहितः ॥ ४.६७.२२ ॥
Den Himmel bedeckend und dahinziehend, als verschlänge ich das Firmament, werde ich die Wolken zerstreuen, die Berge erbeben lassen und den Ozean austrocknen, springend mit gesammeltem Geist.
4.67.23
वैनतेयस्य वा शक्तिर्मम वा मारुतस्य वा।
ऋते सुपर्णराजानं मारुतं वा महाबलम्।
न तद् भूतं प्रपश्यामि यन्मां प्लुतमनुव्रजेत् ॥ ४.६७.२३ ॥
Außer der Kraft Vainateyas, meiner oder der des Windgottes sehe ich kein Wesen, das mir beim Springen folgen könnte.
4.67.24
निमेषान्तरमात्रेण निरालम्बनमम्बरम्।
सहसा निपतिष्यामि घनाद् विद्युदिवोत्थिता ॥ ४.६७.२४ ॥
In einem Augenblick werde ich plötzlich aus dem stützenlosen Himmel herabfahren, wie ein Blitz, der aus einer Wolke aufsteigt.
4.67.25
भविष्यति हि मे रूपं प्लवमानस्य सागरम्।
विष्णोः प्रक्रममाणस्य तदा त्रीन् विक्रमानिव ॥ ४.६७.२५ ॥
Wenn ich über den Ozean springe, wird meine Gestalt jener Viṣṇus gleichen, als er seine drei Schritte tat.
4.67.26
बुद्ध्या चाहं प्रपश्यामि मनश्चेष्टा च मे तथा।
अहं द्रक्ष्यामि वैदेहीं प्रमोदध्वं प्लवङ्गमाः ॥ ४.६७.२६ ॥
Mit meinem Verstand sehe ich es klar, und so ist auch die Bewegung meines Geistes. Ich werde Vaidehī sehen. Freut euch, ihr springenden Affen!
4.67.27
मारुतस्य समो वेगे गरुडस्य समो जवे।
अयुतं योजनानां तु गमिष्यामीति मे मतिः ॥ ४.६७.२७ ॥
An Geschwindigkeit bin ich dem Wind gleich, an Schnelligkeit dem Garuḍa. Mein Entschluss ist, zehntausend Yojanas zu gehen.
4.67.28
वासवस्य सवज्रस्य ब्रह्मणो वा स्वयम्भुवः।
विक्रम्य सहसा हस्तादमृतं तदिहानये ॥ ४.६७.२८ ॥
Selbst aus der Hand Indras mit dem Donnerkeil oder des selbstgeborenen Brahmā werde ich jenes Nektar gewaltsam und plötzlich rauben und hierher bringen.
4.67.29
लङ्कां वापि समुत्क्षिप्य गच्छेयमिति मे मतिः।
तमेवं वानरश्रेष्ठं गर्जन्तममितप्रभम् ॥ ४.६७.२९ ॥
Oder ich würde Laṅkā selbst entwurzeln und forttragen – so ist mein Entschluss. So der beste der Affen, brüllend, von grenzenloser Strahlkraft.
4.67.30
प्रहृष्टा हरयस्तत्र समुदैक्षन्त विस्मिताः।
तच्चास्य वचनं श्रुत्वा ज्ञातीनां शोकनाशनम् ॥ ४.६७.३० ॥
Dort betrachteten die erfreuten und verwunderten Affen ihn aufmerksam. Und als sie seine Worte hörten, die den Kummer der Verwandten vertreiben—
4.67.31
उवाच परिसंहृष्टो जाम्बवान् प्लवगेश्वरः।
वीर केसरिणः पुत्र वेगवन् मारुतात्मज ॥ ४.६७.३१ ॥
Hoch erfreut sprach Jāmbavān, der Herr der Affen: O Held, Sohn Kesarins, schneller, Sohn des Windes!
4.67.32
ज्ञातीनां विपुलः शोकस्त्वया तात प्रणाशितः।
तव कल्याणरुचयः कपिमुख्याः समागताः ॥ ४.६७.३२ ॥
Lieber, du hast den großen Kummer unserer Verwandten beseitigt. Die Anführer der Affen, die dir Gutes wünschen, sind hier versammelt.
4.67.33
मङ्गलान्यर्थसिद्ध्यर्थं करिष्यन्ति समाहिताः।
ऋषीणां च प्रसादेन कपिवृद्धमतेन च ॥ ४.६७.३३ ॥
Mit gesammeltem Geist werden sie heilsame Riten für den Erfolg des Vorhabens vollziehen, durch die Gnade der Weisen und den Rat der alten Affen.
4.67.34
गुरूणां च प्रसादेन सम्प्लव त्वं महार्णवम्।
स्थास्यामश्चैकपादेन यावदागमनं तव ॥ ४.६७.३४ ॥
Durch die Gnade der Älteren überquere du den großen Ozean. Wir werden auf einem Bein stehen, bis du zurückkehrst.
4.67.35
त्वद्गतानि च सर्वेषां जीवनानि वनौकसाम्।
ततश्च हरिशार्दूलस्तानुवाच वनौकसः ॥ ४.६७.३५ ॥
Das Leben aller Waldbewohner unter den Affen hängt von dir ab. Da sprach Hanumān, der Tiger unter den Affen, zu jenen Waldbewohnern.
4.67.36
कोऽपि लोके न मे वेगं प्लवने धारयिष्यति।
एतानीह नगस्यास्य शिलासंकटशालिनः ॥ ४.६७.३६ ॥
In dieser Welt wird niemand meine Sprungkraft aushalten. Diese Gipfel dieses Berges, reich an Felsklippen...
4.67.37
शिखराणि महेन्द्रस्य स्थिराणि च महान्ति च।
येषु वेगं गमिष्यामि महेन्द्रशिखरेष्वहम् ॥ ४.६७.३७ ॥
Die Gipfel des Mahendra sind fest und groß; auf eben diesen Gipfeln des Mahendra werde ich meine Wucht entfalten.
4.67.38
नानाद्रुमविकीर्णेषु धातुनिष्पन्दशोभिषु।
एतानि मम वेगं हि शिखराणि महान्ति च ॥ ४.६७.३८ ॥
Diese großen Gipfel, übersät mit mancherlei Bäumen und leuchtend von fließenden Mineralbächen, werden meinen Schwung gewiss tragen.
4.67.39
प्लवतो धारयिष्यन्ति योजनानामितः शतम्।
ततस्तु मारुतप्रख्यः स हरिर्मारुतात्मजः।
आरुरोह नगश्रेष्ठं महेन्द्रमरिमर्दनः ॥ ४.६७.३९ ॥
Von hier aus, hundert Yojanas weit, werden diese Gipfel seinen Sprung tragen. Dann bestieg Hanumān, schnell wie der Wind, Sohn des Windes, Bezwinger der Feinde, der Affe, den Mahendra, den besten der Berge.
4.67.40
वृतं नानाविधैः पुष्पैर्मृगसेवितशाद्वलम्।
लताकुसुमसम्बाधं नित्यपुष्पफलद्रुमम् ॥ ४.६७.४० ॥
Er war bedeckt mit Blumen vielerlei Art, seine grasigen Wiesen von Hirschen besucht, überfüllt mit Rankenblüten, seine Bäume trugen stets Blüten und Früchte.
4.67.41
सिंहशार्दूलसहितं मत्तमातङ्गसेवितम्।
मत्तद्विजगणोद्घुष्टं सलिलोत्पीडसंकुलम् ॥ ४.६७.४१ ॥
Er war von Löwen und Tigern bevölkert, von tobenden Elefanten besucht, hallte wider vom Geschrei berauschter Vogelschwärme und war erfüllt vom Andrang der Wassermassen.
4.67.42
महद्भिरुच्छ्रितं शृङ्गैर्महेन्द्रं स महाबलः।
विचचार हरिश्रेष्ठो महेन्द्रसमविक्रमः ॥ ४.६७.४२ ॥
Auf dem Mahendra, hoch aufragend mit großen Gipfeln, streifte jener Mächtige umher, der beste der Affen, dessen Tapferkeit der des Mahendra gleichkam.
4.67.43
पादाभ्यां पीडितस्तेन महाशैलो महात्मना।
ररास सिंहाभिहतो महान् मत्त इव द्विपः ॥ ४.६७.४३ ॥
Vom Fuß jenes Großgesinnten gedrückt, brüllte der große Berg wie ein mächtiger, rasender Elefant, den ein Löwe geschlagen hat.
4.67.44
मुमोच सलिलोत्पीडान् विप्रकीर्णशिलोच्चयः।
वित्रस्तमृगमातङ्गः प्रकम्पितमहाद्रुमः ॥ ४.६७.४४ ॥
Der Berg ließ den Druck seiner Wasser los; seine Felsenhaufen wurden verstreut, seine Hirsche und Elefanten in Schrecken versetzt, seine großen Bäume erschüttert.
4.67.45
नानागन्धर्वमिथुनैः पानसंसर्गकर्कशैः।
उत्पतद्भिर्विहंगैश्च विद्याधरगणैरपि ॥ ४.६७.४५ ॥
Er war erfüllt von vielen Paaren der Gandharvas, rau vom Zechen, von auffliegenden Vögeln und auch von Scharen der Vidyādharas.
4.67.46
त्यज्यमानमहासानुः संनिलीनमहोरगः।
शैलशृङ्गशिलोत्पातस्तदाभूत् स महागिरिः ॥ ४.६७.४६ ॥
Da wurde jener große Berg zu einem, dessen großen Gipfel verlassen wurden, in dem große Schlangen verborgen lagen und dessen Gipfelfelsen losgerissen waren.
4.67.47
निःश्वसद्भिस्तदा तैस्तु भुजगैरर्धनिःसृतैः।
सपताक इवाभाति स तदा धरणीधरः ॥ ४.६७.४७ ॥
Da erschien jener Erdträger, mit jenen schnaubenden, halb hervorgekrochenen Schlangen, als wäre er mit Bannern geschmückt.
4.67.48
ऋषिभिस्त्राससम्भ्रान्तैस्त्यज्यमानः शिलोच्चयः।
सीदन् महति कान्तारे सार्थहीन इवाध्वगः ॥ ४.६७.४८ ॥
Jener Felsenhaufen-Berg, von den vor Schrecken verwirrten Weisen verlassen, schien im großen Wald zu versinken wie ein Wanderer, der seine Karawane verloren hat.
4.67.49
स वेगवान् वेगसमाहितात्मा
हरिप्रवीरः परवीरहन्ता।
मनः समाधाय महानुभावो
जगाम लङ्कां मनसा मनस्वी ॥ ४.६७.४९ ॥
Schnell, mit auf Geschwindigkeit gesammeltem Sinn, der vorzüglichste der Affen, Töter feindlicher Helden, von großer Macht und entschlossenen Geistes, sammelte er seinen Geist und brach im Geiste nach Laṅkā auf.