Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 4.67
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.67.1
तं दृष्ट्वा जृम्भमाणं ते क्रमितुं शतयोजनम्।
वेगेनापूर्यमाणं च सहसा वानरोत्तमम् ॥ ४.६७.१ ॥
Ao ver de repente aquele melhor dos macacos estendendo-se e enchendo-se de força para saltar cem yojanas,
4.67.2
सहसा शोकमुत्सृज्य प्रहर्षेण समन्विताः।
विनेदुस्तुष्टुवुश्चापि हनूमन्तं महाबलम् ॥ ४.६७.२ ॥
De repente, deixando de lado a tristeza e cheios de alegria, rugiram e também louvaram Hanumān, o de grande força.
4.67.3
प्रहृष्टा विस्मिताश्चापि ते वीक्षन्ते समन्ततः।
त्रिविक्रमं कृतोत्साहं नारायणमिव प्रजाः ॥ ४.६७.३ ॥
Alegres e admirados, olham em todas as direções, como as criaturas contemplam Nārāyaṇa, Trivikrama dos três passos, cheio de determinação.
4.67.4
संस्तूयमानो हनुमान् व्यवर्धत महाबलः।
समाविद्ध्य च लाङ्गूलं हर्षाद् बलमुपेयिवान् ॥ ४.६७.४ ॥
Assim louvado, o forte Hanumān cresceu; agitando a cauda, em sua alegria recobrou a força.
4.67.5
तस्य संस्तूयमानस्य वृद्धैर्वानरपुङ्गवैः।
तेजसाऽऽपूर्यमाणस्य रूपमासीदनुत्तमम् ॥ ४.६७.५ ॥
Enquanto os anciãos e os melhores dos macacos o louvavam e ele se enchia de brilho, sua forma tornou-se incomparável.
4.67.6
यथा विजृम्भते सिंहो विवृते गिरिगह्वरे।
मारुतस्यौरसः पुत्रस्तथा सम्प्रति जृम्भते ॥ ४.६७.६ ॥
Como um leão se espreguiça numa caverna aberta da montanha, assim agora se espreguiça o filho legítimo do deus do vento.
4.67.7
अशोभत मुखं तस्य जृम्भमाणस्य धीमतः।
अम्बरीषोपमं दीप्तं विधूम इव पावकः ॥ ४.६७.७ ॥
O rosto daquele sábio, bocejando, brilhou como um fogo ardente sem fumaça, semelhante ao disco do sol.
4.67.8
हरीणामुत्थितो मध्यात् सम्प्रहृष्टतनूरुहः।
अभिवाद्य हरीन् वृद्धान् हनूमानिदमब्रवीत् ॥ ४.६७.८ ॥
Levantando-se do meio dos macacos, Hanumān, com os pelos eriçados de alegria, saudou reverentemente os macacos anciãos e disse estas palavras.
4.67.9
आरुजन् पर्वताग्राणि हुताशनसखोऽनिलः।
बलवानप्रमेयश्च वायुराकाशगोचरः ॥ ४.६७.९ ॥
O vento, que despedaça os cumes das montanhas, amigo do fogo, poderoso, incomensurável, que percorre o céu.
4.67.10
तस्याहं शीघ्रवेगस्य शीघ्रगस्य महात्मनः।
मारुतस्यौरसः पुत्रः प्लवनेनास्मि तत्समः ॥ ४.६७.१० ॥
Sou o filho legítimo daquele Māruta de veloz velocidade, de andar rápido, de grande alma; no salto sou igual a ele.
4.67.11
उत्सहेयं हि विस्तीर्णमालिखन्तमिवाम्बरम्।
मेरुं गिरिमसङ्गेन परिगन्तुं सहस्रशः ॥ ४.६७.११ ॥
De fato, sou capaz de circundar o monte Meru, vasto como se raspasse o céu, mil vezes sem parar.
4.67.12
बाहुवेगप्रणुन्नेन सागरेणाहमुत्सहे।
समाप्लावयितुं लोकं सपर्वतनदीह्रदम् ॥ ४.६७.१२ ॥
Impulsionado pela força dos meus braços, com o oceano posso inundar todo o mundo com suas montanhas, rios e lagos.
4.67.13
ममोरुजङ्घावेगेन भविष्यति समुत्थितः।
समुत्थितमहाग्राहः समुद्रो वरुणालयः ॥ ४.६७.१३ ॥
Pela força de minhas coxas e pernas, o oceano, morada de Varuṇa, se levantará, e grandes monstros marinhos surgirão nele.
4.67.14
पन्नगाशनमाकाशे पतन्तं पक्षिसेवितम्।
वैनतेयमहं शक्तः परिगन्तुं सहस्रशः ॥ ४.६७.१४ ॥
Até Vainateya (Garuḍa), devorador de serpentes, que voa no céu cercado de pássaros, eu sou capaz de contornar mil vezes.
4.67.15
उदयात् प्रस्थितं वापि ज्वलन्तं रश्मिमालिनम्।
अनस्तमितमादित्यमहं गन्तुं समुत्सहे ॥ ४.६७.१५ ॥
Até o sol, que parte de seu nascer, ardente e coroado de raios, que nunca se põe, estou disposto a alcançar.
4.67.16
ततो भूमिमसंस्पृष्ट्वा पुनरागन्तुमुत्सहे।
प्रवेगेनैव महता भीमेन प्लवगर्षभाः ॥ ४.६७.१६ ॥
Depois, sem tocar a terra, sou capaz de voltar de novo, com uma velocidade grande e terrível, ó melhores dos macacos!
4.67.17
उत्सहेयमतिक्रान्तुं सर्वानाकाशगोचरान्।
सागरान् शोषयिष्यामि दारयिष्यामि मेदिनीम् ॥ ४.६७.१७ ॥
Sou capaz de ultrapassar todos os que se movem pelo céu; secarei os oceanos e fenderei a terra.
4.67.18
पर्वतांश्चूर्णयिष्यामि प्लवमानः प्लवङ्गमः।
हरिष्याम्युरुवेगेन प्लवमानो महार्णवम् ॥ ४.६७.१८ ॥
Pulverizarei as montanhas; saltando, eu, o macaco, com grande velocidade, atravessarei o grande oceano saltando.
4.67.19
लतानां विविधं पुष्पं पादपानां च सर्वशः।
अनुयास्यति मामद्य प्लवमानं विहायसा ॥ ४.६७.१९ ॥
Hoje as flores variadas das trepadeiras e das árvores, de todos os lados, seguirão a mim, que salto pelo céu.
4.67.20
भविष्यति हि मे पन्थाः स्वातेः पन्था इवाम्बरे।
चरन्तं घोरमाकाशमुत्पतिष्यन्तमेव च ॥ ४.६७.२० ॥
Meu caminho será como o da estrela Svāti no céu, enquanto percorro o temível firmamento e me elevo.
4.67.21
द्रक्ष्यन्ति निपतन्तं च सर्वभूतानि वानराः।
महामेरुप्रतीकाशं मां द्रक्ष्यध्वं प्लवङ्गमाः ॥ ४.६७.२१ ॥
Vānaras, todas as criaturas me verão descer; macacos saltadores, vocês me verão como o grande Meru.
4.67.22
दिवमावृत्य गच्छन्तं ग्रसमानमिवाम्बरम्।
विधमिष्यामि जीमूतान् कम्पयिष्यामि पर्वतान्।
सागरं शोषयिष्यामि प्लवमानः समाहितः ॥ ४.६७.२२ ॥
Cobrindo o céu e avançando como se engolisse o firmamento, dispersarei as nuvens, farei tremer as montanhas e secarei o oceano, saltando com a mente serena.
4.67.23
वैनतेयस्य वा शक्तिर्मम वा मारुतस्य वा।
ऋते सुपर्णराजानं मारुतं वा महाबलम्।
न तद् भूतं प्रपश्यामि यन्मां प्लुतमनुव्रजेत् ॥ ४.६७.२३ ॥
Além do poder de Vainateya, do meu ou do deus do vento, não vejo ser algum que pudesse me seguir em meu salto.
4.67.24
निमेषान्तरमात्रेण निरालम्बनमम्बरम्।
सहसा निपतिष्यामि घनाद् विद्युदिवोत्थिता ॥ ४.६७.२४ ॥
Num piscar de olhos, descerei de repente do céu sem apoio, como um relâmpago que surge de uma nuvem.
4.67.25
भविष्यति हि मे रूपं प्लवमानस्य सागरम्।
विष्णोः प्रक्रममाणस्य तदा त्रीन् विक्रमानिव ॥ ४.६७.२५ ॥
Ao saltar sobre o oceano, minha forma será como a de Viṣṇu quando deu seus três passos.
4.67.26
बुद्ध्या चाहं प्रपश्यामि मनश्चेष्टा च मे तथा।
अहं द्रक्ष्यामि वैदेहीं प्रमोदध्वं प्लवङ्गमाः ॥ ४.६७.२६ ॥
Com meu intelecto eu vejo claramente, e assim é o movimento da minha mente. Verei Vaidehī. Alegrai-vos, ó macacos saltadores!
4.67.27
मारुतस्य समो वेगे गरुडस्य समो जवे।
अयुतं योजनानां तु गमिष्यामीति मे मतिः ॥ ४.६७.२७ ॥
Em velocidade sou igual ao vento, em rapidez igual a Garuḍa. Minha decisão é ir dez mil yojanas.
4.67.28
वासवस्य सवज्रस्य ब्रह्मणो वा स्वयम्भुवः।
विक्रम्य सहसा हस्तादमृतं तदिहानये ॥ ४.६७.२८ ॥
Mesmo da mão de Indra com seu raio, ou de Brahmā, o autoexistente, arrebatarei à força e de repente aquele néctar e o trarei aqui.
4.67.29
लङ्कां वापि समुत्क्षिप्य गच्छेयमिति मे मतिः।
तमेवं वानरश्रेष्ठं गर्जन्तममितप्रभम् ॥ ४.६७.२९ ॥
Ou levaria Laṅkā ela mesma, arrancando-a: tal é minha decisão. Assim, o melhor dos macacos, rugindo, de esplendor sem limites.
4.67.30
प्रहृष्टा हरयस्तत्र समुदैक्षन्त विस्मिताः।
तच्चास्य वचनं श्रुत्वा ज्ञातीनां शोकनाशनम् ॥ ४.६७.३० ॥
Ali, os macacos, encantados e admirados, contemplaram-no atentamente. E, ao ouvir suas palavras, que dissipam a aflição de seus parentes—
4.67.31
उवाच परिसंहृष्टो जाम्बवान् प्लवगेश्वरः।
वीर केसरिणः पुत्र वेगवन् मारुतात्मज ॥ ४.६७.३१ ॥
Muito satisfeito, Jāmbavān, senhor dos macacos, falou: Ó herói, filho de Kesarin, veloz, filho do Vento!
4.67.32
ज्ञातीनां विपुलः शोकस्त्वया तात प्रणाशितः।
तव कल्याणरुचयः कपिमुख्याः समागताः ॥ ४.६७.३२ ॥
Querido, destruíste a vasta dor dos nossos parentes. Os principais macacos que te desejam bem reuniram-se aqui.
4.67.33
मङ्गलान्यर्थसिद्ध्यर्थं करिष्यन्ति समाहिताः।
ऋषीणां च प्रसादेन कपिवृद्धमतेन च ॥ ४.६७.३३ ॥
Com o espírito recolhido, realizarão ritos auspiciosos para o sucesso do empreendimento, pela graça dos sábios e pelo conselho dos macacos anciãos.
4.67.34
गुरूणां च प्रसादेन सम्प्लव त्वं महार्णवम्।
स्थास्यामश्चैकपादेन यावदागमनं तव ॥ ४.६७.३४ ॥
Pela graça dos mais velhos, salta sobre o grande oceano. Permaneceremos de pé sobre uma só perna até o teu regresso.
4.67.35
त्वद्गतानि च सर्वेषां जीवनानि वनौकसाम्।
ततश्च हरिशार्दूलस्तानुवाच वनौकसः ॥ ४.६७.३५ ॥
As vidas de todos os macacos que habitam a floresta dependem de ti. Então Hanumān, o tigre entre os macacos, falou àqueles habitantes da floresta.
4.67.36
कोऽपि लोके न मे वेगं प्लवने धारयिष्यति।
एतानीह नगस्यास्य शिलासंकटशालिनः ॥ ४.६७.३६ ॥
Neste mundo ninguém resistirá à minha velocidade no salto. Estes picos desta montanha, cheia de penhascos...
4.67.37
शिखराणि महेन्द्रस्य स्थिराणि च महान्ति च।
येषु वेगं गमिष्यामि महेन्द्रशिखरेष्वहम् ॥ ४.६७.३७ ॥
Os picos de Mahendra são firmes e grandes; sobre esses mesmos picos de Mahendra aplicarei o meu impulso.
4.67.38
नानाद्रुमविकीर्णेषु धातुनिष्पन्दशोभिषु।
एतानि मम वेगं हि शिखराणि महान्ति च ॥ ४.६७.३८ ॥
Estes grandes picos, salpicados de muitas árvores e resplandecentes com os fios de minerais que correm, certamente suportarão o meu impulso.
4.67.39
प्लवतो धारयिष्यन्ति योजनानामितः शतम्।
ततस्तु मारुतप्रख्यः स हरिर्मारुतात्मजः।
आरुरोह नगश्रेष्ठं महेन्द्रमरिमर्दनः ॥ ४.६७.३९ ॥
Daqui, por cem yojanas, estes picos suportarão o seu salto. Então Hanumān, veloz como o vento, filho do Vento, esmagador de inimigos, o macaco, subiu ao Mahendra, o melhor dos montes.
4.67.40
वृतं नानाविधैः पुष्पैर्मृगसेवितशाद्वलम्।
लताकुसुमसम्बाधं नित्यपुष्पफलद्रुमम् ॥ ४.६७.४० ॥
Estava coberto de flores de muitas espécies, seus prados de relva frequentados por veados, repleto de flores de trepadeiras, com árvores que sempre dão flores e frutos.
4.67.41
सिंहशार्दूलसहितं मत्तमातङ्गसेवितम्।
मत्तद्विजगणोद्घुष्टं सलिलोत्पीडसंकुलम् ॥ ४.६७.४१ ॥
Era habitado por leões e tigres, frequentado por elefantes enfurecidos, ressoando com os gritos de bandos de aves embriagadas, repleto do ímpeto das águas.
4.67.42
महद्भिरुच्छ्रितं शृङ्गैर्महेन्द्रं स महाबलः।
विचचार हरिश्रेष्ठो महेन्द्रसमविक्रमः ॥ ४.६७.४२ ॥
Sobre o Mahendra, erguido com grandes picos, vagou aquele poderoso, o melhor dos macacos, cujo valor igualava o do próprio Mahendra.
4.67.43
पादाभ्यां पीडितस्तेन महाशैलो महात्मना।
ररास सिंहाभिहतो महान् मत्त इव द्विपः ॥ ४.६७.४३ ॥
Pressionado pelos pés daquele magnânimo, o grande monte rugiu como um poderoso elefante enlouquecido, ferido por um leão.
4.67.44
मुमोच सलिलोत्पीडान् विप्रकीर्णशिलोच्चयः।
वित्रस्तमृगमातङ्गः प्रकम्पितमहाद्रुमः ॥ ४.६७.४४ ॥
A montanha liberou a pressão de suas águas; seus montes de rochas foram espalhados, seus veados e elefantes aterrorizados e suas grandes árvores sacudidas.
4.67.45
नानागन्धर्वमिथुनैः पानसंसर्गकर्कशैः।
उत्पतद्भिर्विहंगैश्च विद्याधरगणैरपि ॥ ४.६७.४५ ॥
Estava cheio de muitos pares de gandharvas, ásperos pelo convívio com a bebida, de aves que se erguiam e de bandos de vidyādharas.
4.67.46
त्यज्यमानमहासानुः संनिलीनमहोरगः।
शैलशृङ्गशिलोत्पातस्तदाभूत् स महागिरिः ॥ ४.६७.४६ ॥
Então aquela grande montanha tornou-se aquela cujos grandes cumes eram abandonados, onde grandes serpentes se escondiam e cujas rochas dos picos foram arrancadas.
4.67.47
निःश्वसद्भिस्तदा तैस्तु भुजगैरर्धनिःसृतैः।
सपताक इवाभाति स तदा धरणीधरः ॥ ४.६७.४७ ॥
Então, com aquelas serpentes ofegantes e meio emergidas, aquele sustentador da terra pareceu estar adornado com estandartes.
4.67.48
ऋषिभिस्त्राससम्भ्रान्तैस्त्यज्यमानः शिलोच्चयः।
सीदन् महति कान्तारे सार्थहीन इवाध्वगः ॥ ४.६७.४८ ॥
Aquela montanha de pedras, abandonada pelos sábios atordoados de terror, parecia afundar na grande floresta como um viajante que perdeu sua caravana.
4.67.49
स वेगवान् वेगसमाहितात्मा
हरिप्रवीरः परवीरहन्ता।
मनः समाधाय महानुभावो
जगाम लङ्कां मनसा मनस्वी ॥ ४.६७.४९ ॥
Veloz, com a mente fixa na velocidade, o mais valente dos macacos, matador de heróis inimigos, de grande poder e mente firme, ele aquietou o espírito e partiu para Laṅkā apenas com o pensamento.