வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 4.67
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.67.1
तं दृष्ट्वा जृम्भमाणं ते क्रमितुं शतयोजनम्।
वेगेनापूर्यमाणं च सहसा वानरोत्तमम् ॥ ४.६७.१ ॥
நூறு யோசனை தூரம் தாவுவதற்காக உடலை விரித்து வேகத்தால் நிரம்பிக்கொண்டிருந்த அந்த சிறந்த வானரனை அவர்கள் திடீரென்று கண்டனர்.
4.67.2
सहसा शोकमुत्सृज्य प्रहर्षेण समन्विताः।
विनेदुस्तुष्टुवुश्चापि हनूमन्तं महाबलम् ॥ ४.६७.२ ॥
திடீரென்று துயரத்தை விட்டு மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த அவர்கள் முழங்கி, மகாபலசாலியான ஹனுமானைப் புகழ்ந்தனர்.
4.67.3
प्रहृष्टा विस्मिताश्चापि ते वीक्षन्ते समन्ततः।
त्रिविक्रमं कृतोत्साहं नारायणमिव प्रजाः ॥ ४.६७.३ ॥
மகிழ்ந்தும் வியப்புற்றும் அவர்கள் எங்கும் பார்க்கின்றனர்; உற்சாகம் நிறைந்த த்ரிவிக்ரமரான நாராயணனை உயிர்கள் நோக்குவது போல.
4.67.4
संस्तूयमानो हनुमान् व्यवर्धत महाबलः।
समाविद्ध्य च लाङ्गूलं हर्षाद् बलमुपेयिवान् ॥ ४.६७.४ ॥
புகழப்பட்ட மகாபலசாலி ஹனுமான் வளர்ந்தார்; வாலைச் சுழற்றி மகிழ்ச்சியால் பலத்தை அடைந்தார்.
4.67.5
तस्य संस्तूयमानस्य वृद्धैर्वानरपुङ्गवैः।
तेजसाऽऽपूर्यमाणस्य रूपमासीदनुत्तमम् ॥ ४.६७.५ ॥
முதிய சிறந்த வானரர்களால் புகழப்பட்டு ஒளியால் நிரம்பிய அவரது வடிவம் ஒப்பற்றதாயிற்று.
4.67.6
यथा विजृम्भते सिंहो विवृते गिरिगह्वरे।
मारुतस्यौरसः पुत्रस्तथा सम्प्रति जृम्भते ॥ ४.६७.६ ॥
திறந்த மலைக் குகையில் சிங்கம் உடலை நீட்டுவது போல, வாயுதேவனின் மைந்தன் இப்போது உடலை நீட்டுகிறார்.
4.67.7
अशोभत मुखं तस्य जृम्भमाणस्य धीमतः।
अम्बरीषोपमं दीप्तं विधूम इव पावकः ॥ ४.६७.७ ॥
கொட்டாவி விடும் அந்த அறிவாளியின் முகம் புகையற்ற பிரகாசமான நெருப்பைப் போல், சூரிய மண்டலம் போல் ஒளிர்ந்தது.
4.67.8
हरीणामुत्थितो मध्यात् सम्प्रहृष्टतनूरुहः।
अभिवाद्य हरीन् वृद्धान् हनूमानिदमब्रवीत् ॥ ४.६७.८ ॥
குரங்குகளின் நடுவிலிருந்து எழுந்து, மகிழ்ச்சியால் மயிர் சிலிர்த்த அனுமான் பெரியோர் குரங்குகளை வணங்கி இவ்வாறு சொன்னான்.
4.67.9
आरुजन् पर्वताग्राणि हुताशनसखोऽनिलः।
बलवानप्रमेयश्च वायुराकाशगोचरः ॥ ४.६७.९ ॥
மலை முகடுகளை உடைக்கும், நெருப்பின் நண்பனான, வலிமைமிக்க, அளவிட முடியாத, வானில் திரியும் காற்று.
4.67.10
तस्याहं शीघ्रवेगस्य शीघ्रगस्य महात्मनः।
मारुतस्यौरसः पुत्रः प्लवनेनास्मि तत्समः ॥ ४.६७.१० ॥
அந்த விரைவான வேகமும் விரைந்த செலவும் கொண்ட மகாத்மா மாருதனின் உண்மைப் புதல்வன் நான்; தாவுதலில் அவருக்கு நிகரானவன்.
4.67.11
उत्सहेयं हि विस्तीर्णमालिखन्तमिवाम्बरम्।
मेरुं गिरिमसङ्गेन परिगन्तुं सहस्रशः ॥ ४.६७.११ ॥
வானத்தையே சுரண்டுவது போல் விரிந்த மேரு மலையை, நிற்காமல் ஆயிரம் முறை சுற்றிவர நான் வல்லவன்.
4.67.12
बाहुवेगप्रणुन्नेन सागरेणाहमुत्सहे।
समाप्लावयितुं लोकं सपर्वतनदीह्रदम् ॥ ४.६७.१२ ॥
என் புயங்களின் வேகத்தால் எழுப்பப்பட்ட கடலால், மலைகள், ஆறுகள், குளங்களுடன் உலகத்தையே நிரப்பி மூழ்கடிக்க நான் வல்லவன்.
4.67.13
ममोरुजङ्घावेगेन भविष्यति समुत्थितः।
समुत्थितमहाग्राहः समुद्रो वरुणालयः ॥ ४.६७.१३ ॥
என் தொடைகளின் வேகத்தால் வருணனின் இருப்பிடமான கடல் எழுந்து நிற்கும்; அதில் பெரும் முதலைகள் எழுந்தெழும்.
4.67.14
पन्नगाशनमाकाशे पतन्तं पक्षिसेवितम्।
वैनतेयमहं शक्तः परिगन्तुं सहस्रशः ॥ ४.६७.१४ ॥
வானில் பறக்கும், பாம்புகளை உண்ணும், பறவைகள் சூழ்ந்த வைனதேயனை (கருடனை) நான் ஆயிரம் முறை சுற்றிக் கடக்க வல்லவன்.
4.67.15
उदयात् प्रस्थितं वापि ज्वलन्तं रश्मिमालिनम्।
अनस्तमितमादित्यमहं गन्तुं समुत्सहे ॥ ४.६७.१५ ॥
உதயத்திலிருந்து புறப்பட்டு ஒளிரும், கதிர்மாலை அணிந்த, அஸ்தமிக்காத ஆதித்தியனிடமும் செல்ல நான் ஆர்வமுடையவனாக இருக்கிறேன்.
4.67.16
ततो भूमिमसंस्पृष्ट्वा पुनरागन्तुमुत्सहे।
प्रवेगेनैव महता भीमेन प्लवगर्षभाः ॥ ४.६७.१६ ॥
பின்னர் பூமியைத் தொடாமலேயே மீண்டும் திரும்பி வரவும் நான் வல்லவன்; பெரிய, அச்சமூட்டும் வேகத்தாலேயே, ஓ வானரச் சிறந்தோரே!
4.67.17
उत्सहेयमतिक्रान्तुं सर्वानाकाशगोचरान्।
सागरान् शोषयिष्यामि दारयिष्यामि मेदिनीम् ॥ ४.६७.१७ ॥
ஆகாயத்தில் சஞ்சரிக்கும் அனைவரையும் கடக்க நான் வல்லவன்; கடல்களை வற்றச் செய்வேன், பூமியையும் பிளப்பேன்.
4.67.18
पर्वतांश्चूर्णयिष्यामि प्लवमानः प्लवङ्गमः।
हरिष्याम्युरुवेगेन प्लवमानो महार्णवम् ॥ ४.६७.१८ ॥
மலைகளை நொறுக்குவேன்; தாவிச் செல்லும் குரங்காகிய நான், மிகு வேகத்துடன் தாவிக்கொண்டே பெரும் கடலைக் கடப்பேன்.
4.67.19
लतानां विविधं पुष्पं पादपानां च सर्वशः।
अनुयास्यति मामद्य प्लवमानं विहायसा ॥ ४.६७.१९ ॥
இன்று கொடிகளின் பலவகை மலர்களும் மரங்களின் மலர்களும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் வானில் பறக்கும் என்னைப் பின்தொடரும்.
4.67.20
भविष्यति हि मे पन्थाः स्वातेः पन्था इवाम्बरे।
चरन्तं घोरमाकाशमुत्पतिष्यन्तमेव च ॥ ४.६७.२० ॥
நான் பயங்கரமான வானில் சஞ்சரித்து மேலெழும்பும்போது என் பாதை வானில் சுவாதி நட்சத்திரத்தின் வழி போல் இருக்கும்.
4.67.21
द्रक्ष्यन्ति निपतन्तं च सर्वभूतानि वानराः।
महामेरुप्रतीकाशं मां द्रक्ष्यध्वं प्लवङ्गमाः ॥ ४.६७.२१ ॥
வானரர்களே, எல்லா உயிர்களும் நான் இறங்குவதைக் காணும்; தாவும் வானரர்களே, நீங்கள் என்னை மகாமேருவைப் போல் காண்பீர்கள்.
4.67.22
दिवमावृत्य गच्छन्तं ग्रसमानमिवाम्बरम्।
विधमिष्यामि जीमूतान् कम्पयिष्यामि पर्वतान्।
सागरं शोषयिष्यामि प्लवमानः समाहितः ॥ ४.६७.२२ ॥
வானத்தை மூடிக்கொண்டு, வானத்தையே விழுங்குவது போல் செல்வேன்; மேகங்களைச் சிதறடிப்பேன், மலைகளை நடுங்கச் செய்வேன், கடலை வற்றச் செய்வேன்; ஒருமுகப்பட்டுப் பறப்பேன்.
4.67.23
वैनतेयस्य वा शक्तिर्मम वा मारुतस्य वा।
ऋते सुपर्णराजानं मारुतं वा महाबलम्।
न तद् भूतं प्रपश्यामि यन्मां प्लुतमनुव्रजेत् ॥ ४.६७.२३ ॥
வைனதேயனின் (கருடனின்) சக்தியோ, என்னுடைய சக்தியோ, அல்லது வாயுதேவனின் சக்தியோ இன்றி, பறக்கும் என்னைப் பின்தொடரக்கூடிய எந்த உயிரையும் நான் காணவில்லை.
4.67.24
निमेषान्तरमात्रेण निरालम्बनमम्बरम्।
सहसा निपतिष्यामि घनाद् विद्युदिवोत्थिता ॥ ४.६७.२४ ॥
கண் இமைக்கும் நேரத்தில், பற்றுக்கோடின்றி வானிலிருந்து திடீரென இறங்குவேன்; மேகத்திலிருந்து மின்னல் எழுவது போல.
4.67.25
भविष्यति हि मे रूपं प्लवमानस्य सागरम्।
विष्णोः प्रक्रममाणस्य तदा त्रीन् विक्रमानिव ॥ ४.६७.२५ ॥
கடலைத் தாண்டிப் பாயும்போது என் வடிவம் அப்போது விஷ்ணு மூன்று அடிகள் எடுத்தபோது போலாகும்.
4.67.26
बुद्ध्या चाहं प्रपश्यामि मनश्चेष्टा च मे तथा।
अहं द्रक्ष्यामि वैदेहीं प्रमोदध्वं प्लवङ्गमाः ॥ ४.६७.२६ ॥
அறிவால் நான் காண்கிறேன்; என் மனத்தின் இயக்கமும் அப்படியே இருக்கிறது. நான் வைதேஹியைக் காண்பேன். வானரர்களே, மகிழ்ச்சி கொள்ளுங்கள்.
4.67.27
मारुतस्य समो वेगे गरुडस्य समो जवे।
अयुतं योजनानां तु गमिष्यामीति मे मतिः ॥ ४.६७.२७ ॥
வேகத்தில் நான் காற்றுக்குச் சமம்; விரைவில் கருடனுக்குச் சமம். பத்தாயிரம் யோசனை தூரம் செல்வேன் என்பது என் உறுதி.
4.67.28
वासवस्य सवज्रस्य ब्रह्मणो वा स्वयम्भुवः।
विक्रम्य सहसा हस्तादमृतं तदिहानये ॥ ४.६७.२८ ॥
வஜ்ரத்தோடு கூடிய இந்திரனின் கையிலிருந்தோ, சுயம்பூ பிரம்மாவின் கையிலிருந்தோ கூட அந்த அமிர்தத்தை வலிமையால் சட்டென்று பறித்து இங்கே கொண்டு வருவேன்.
4.67.29
लङ्कां वापि समुत्क्षिप्य गच्छेयमिति मे मतिः।
तमेवं वानरश्रेष्ठं गर्जन्तममितप्रभम् ॥ ४.६७.२९ ॥
அல்லது இலங்கையையே பெயர்த்துத் தூக்கிச் செல்வேன் என்பதும் என் உறுதி.
4.67.30
प्रहृष्टा हरयस्तत्र समुदैक्षन्त विस्मिताः।
तच्चास्य वचनं श्रुत्वा ज्ञातीनां शोकनाशनम् ॥ ४.६७.३० ॥
அங்கிருந்த வானரர்கள் மகிழ்ச்சியும் வியப்பும் அடைந்து அவனை உற்றுப் பார்த்தனர். உறவினர்களின் துயரைப் போக்கும் அவனுடைய அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு—
4.67.31
उवाच परिसंहृष्टो जाम्बवान् प्लवगेश्वरः।
वीर केसरिणः पुत्र वेगवन् मारुतात्मज ॥ ४.६७.३१ ॥
மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்த வானரத் தலைவன் ஜாம்பவான் கூறினான் - வீரனே, கேசரியின் மகனே, வேகமுடையவனே, மாருதியின் மைந்தனே!
4.67.32
ज्ञातीनां विपुलः शोकस्त्वया तात प्रणाशितः।
तव कल्याणरुचयः कपिमुख्याः समागताः ॥ ४.६७.३२ ॥
அன்பே, உறவினர்களின் பெரும் துயரத்தை நீ போக்கிவிட்டாய். உன் நலனை விரும்பும் முதன்மை வானரர்கள் இங்கு கூடியுள்ளனர்.
4.67.33
मङ्गलान्यर्थसिद्ध्यर्थं करिष्यन्ति समाहिताः।
ऋषीणां च प्रसादेन कपिवृद्धमतेन च ॥ ४.६७.३३ ॥
ஒருமுகப்பட்ட மனத்துடன் அவர்கள் காரியசித்திக்காக மங்கலச் சடங்குகளைச் செய்வார்கள் - முனிவர்களின் அருளாலும், முதிய வானரர்களின் ஆலோசனையாலும்.
4.67.34
गुरूणां च प्रसादेन सम्प्लव त्वं महार्णवम्।
स्थास्यामश्चैकपादेन यावदागमनं तव ॥ ४.६७.३४ ॥
பெரியோர்களின் அருளால் நீ பெரும் கடலைத் தாண்டிச் செல். நீ திரும்பி வரும் வரை நாங்கள் ஒரு காலில் நிற்போம்.
4.67.35
त्वद्गतानि च सर्वेषां जीवनानि वनौकसाम्।
ततश्च हरिशार्दूलस्तानुवाच वनौकसः ॥ ४.६७.३५ ॥
வனவாசிகளான அனைவரின் உயிர்களும் உன்னையே சார்ந்துள்ளன. அப்போது வானரங்களில் புலியான அனுமன் அந்த வனவாசிகளிடம் கூறினான்.
4.67.36
कोऽपि लोके न मे वेगं प्लवने धारयिष्यति।
एतानीह नगस्यास्य शिलासंकटशालिनः ॥ ४.६७.३६ ॥
உலகில் எவரும் என் தாவும் வேகத்தைத் தாங்க முடியாது. பாறைகள் நிறைந்த இந்த மலையின் இவை...
4.67.37
शिखराणि महेन्द्रस्य स्थिराणि च महान्ति च।
येषु वेगं गमिष्यामि महेन्द्रशिखरेष्वहम् ॥ ४.६७.३७ ॥
மகேந்திரனின் சிகரங்கள் உறுதியானவையும் பெரியவையுமாகும்; அந்த மகேந்திர சிகரங்களின் மீதே நான் என் வேகத்தைச் செலுத்துவேன்.
4.67.38
नानाद्रुमविकीर्णेषु धातुनिष्पन्दशोभिषु।
एतानि मम वेगं हि शिखराणि महान्ति च ॥ ४.६७.३८ ॥
பல்வேறு மரங்களால் சிதறிக் கிடக்கும், தாதுக்களின் ஓடும் ஊற்றுகளால் அழகு பெற்ற இந்த மாபெரும் சிகரங்கள் என் வேகத்தைத் தாங்கும்.
4.67.39
प्लवतो धारयिष्यन्ति योजनानामितः शतम्।
ततस्तु मारुतप्रख्यः स हरिर्मारुतात्मजः।
आरुरोह नगश्रेष्ठं महेन्द्रमरिमर्दनः ॥ ४.६७.३९ ॥
இங்கிருந்து நூறு யோசனை தூரம் வரை இவை அவனது தாவலைத் தாங்கும். பின்னர், காற்றைப் போன்ற வேகமுடைய, காற்றின் மகனும், எதிரிகளை நசுக்குபவனுமான அந்த ஹரி மலைகளில் சிறந்த மகேந்திரத்தின் மேல் ஏறினான்.
4.67.40
वृतं नानाविधैः पुष्पैर्मृगसेवितशाद्वलम्।
लताकुसुमसम्बाधं नित्यपुष्पफलद्रुमम् ॥ ४.६७.४० ॥
பல வகையான மலர்களால் மூடப்பட்டிருந்தது; மான்கள் உலவும் புல்வெளிகளைக் கொண்டது; கொடிகளின் மலர்களால் நிறைந்தது; எப்போதும் பூவும் கனியும் தரும் மரங்களைக் கொண்டது.
4.67.41
सिंहशार्दूलसहितं मत्तमातङ्गसेवितम्।
मत्तद्विजगणोद्घुष्टं सलिलोत्पीडसंकुलम् ॥ ४.६७.४१ ॥
சிங்கங்களும் புலிகளும் கூடியது; மதம்கொண்ட யானைகள் உலவுவது; மதுமயக்கம் கொண்ட பறவைக் கூட்டங்களின் ஒலியால் முழங்குவது; நீர்ப்பெருக்கின் நெருக்கடியால் நிறைந்தது.
4.67.42
महद्भिरुच्छ्रितं शृङ्गैर्महेन्द्रं स महाबलः।
विचचार हरिश्रेष्ठो महेन्द्रसमविक्रमः ॥ ४.६७.४२ ॥
பெரிய சிகரங்களால் உயர்ந்து நின்ற மகேந்திரத்தில் அந்த மகாபலசாலியும், மகேந்திரனுக்கு நிகரான பராக்கிரமமுடைய வானரச்சிறந்தவனும் உலாவினான்.
4.67.43
पादाभ्यां पीडितस्तेन महाशैलो महात्मना।
ररास सिंहाभिहतो महान् मत्त इव द्विपः ॥ ४.६७.४३ ॥
அந்த மகாத்மாவின் கால்களால் அழுத்தப்பட்ட அந்த மகாமலை, சிங்கத்தால் தாக்கப்பட்ட மதம் கொண்ட பெரிய யானையைப் போல முழங்கியது.
4.67.44
मुमोच सलिलोत्पीडान् विप्रकीर्णशिलोच्चयः।
वित्रस्तमृगमातङ्गः प्रकम्पितमहाद्रुमः ॥ ४.६७.४४ ॥
நீர்ப்பெருக்கின் அழுத்தத்தை விடுத்தது; அதன் பாறைக்குவியல்கள் சிதறின; மான்களும் யானைகளும் அஞ்சின; பெரிய மரங்கள் நடுங்கின.
4.67.45
नानागन्धर्वमिथुनैः पानसंसर्गकर्कशैः।
उत्पतद्भिर्विहंगैश्च विद्याधरगणैरपि ॥ ४.६७.४५ ॥
பானத்தின் தொடர்பால் கடுமையான பல கந்தர்வ இணைகளாலும், பறந்தெழும் பறவைகளாலும், வித்யாதரர் கூட்டங்களாலும் (அது நிரம்பியது).
4.67.46
त्यज्यमानमहासानुः संनिलीनमहोरगः।
शैलशृङ्गशिलोत्पातस्तदाभूत् स महागिरिः ॥ ४.६७.४६ ॥
அப்போது அந்த மகாகிரி, விடப்படும் பெரிய சிகரங்களையும், மறைந்திருக்கும் பெரும் பாம்புகளையும், மலைச்சிகரங்களின் பாறைகள் பெயர்ந்த நிலையையும் கொண்டதாக ஆயிற்று.
4.67.47
निःश्वसद्भिस्तदा तैस्तु भुजगैरर्धनिःसृतैः।
सपताक इवाभाति स तदा धरणीधरः ॥ ४.६७.४७ ॥
அப்போது சீறி மூச்சுவிடும், பாதி வெளிவந்த பாம்புகளால் அந்த தரணீதரம் பதாகையுடன் கூடியது போலத் தோன்றியது.
4.67.48
ऋषिभिस्त्राससम्भ्रान्तैस्त्यज्यमानः शिलोच्चयः।
सीदन् महति कान्तारे सार्थहीन इवाध्वगः ॥ ४.६७.४८ ॥
பயத்தால் கலங்கிய ऋषிகளால் கைவிடப்பட்ட அந்த பாறைக்குவியல் மலை, பெரிய காட்டில் வணிகக்குழுவை இழந்த வழிப்போக்கனைப் போல தளர்ந்து மூழ்குவது போலத் தோன்றியது.
4.67.49
स वेगवान् वेगसमाहितात्मा
हरिप्रवीरः परवीरहन्ता।
मनः समाधाय महानुभावो
जगाम लङ्कां मनसा मनस्वी ॥ ४.६७.४९ ॥
வேகம் நிறைந்தவனும், வேகத்திலேயே மனம் ஒருமுகப்பட்டவனும், வானரர்களில் சிறந்த வீரனும், பகை வீரர்களைக் கொல்பவனும், மகா ஆற்றலுடையவனும், உறுதியான மனம் கொண்டவனுமான அவன் மனத்தை அமைதிப்படுத்தி, மனத்தாலேயே லங்கையை நோக்கிச் சென்றான்.