Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.9.1
वाली नाम मम भ्राता ज्येष्ठः शत्रुनिषूदनः।
पितुर्बहुमतो नित्यं मम चापि तथा पुरा ॥ ४.९.१ ॥
Mein älterer Bruder, mit Namen Vālī, war ein Vernichter der Feinde. Er wurde vom Vater stets sehr geehrt, und auch ich ehrte ihn früher in gleicher Weise.
4.9.2
पितर्युपरते तस्मिन् ज्येष्ठोऽयमिति मन्त्रिभिः।
कपीनामीश्वरो राज्ये कृतः परमसम्मतः ॥ ४.९.२ ॥
Als der Vater gestorben war, machten ihn die Minister, da sie ihn für den Älteren hielten, mit höchster Zustimmung zum Herrscher des Affenreiches.
4.9.3
राज्यं प्रशासतस्तस्य पितृपैतामहं महत्।
अहं सर्वेषु कालेषु प्रणतः प्रेष्यवत् स्थितः ॥ ४.९.३ ॥
Während er das große Reich von Vater und Großvater regierte, stand ich stets demütig da, wie ein Diener.
4.9.4
मायावी नाम तेजस्वी पूर्वजो दुन्दुभेः सुतः।
तेन तस्य महद्वैरं वालिनः स्त्रीकृतं पुरा ॥ ४.९.४ ॥
Es gab einen strahlenden älteren Bruder namens Māyāvī, den Sohn des Dundubhi. Einst entstand durch eine Frau eine große Feindschaft zwischen ihm und Vālī.
4.9.5
स तु सुप्ते जने रात्रौ किष्किन्धाद्वारमागतः।
नर्दति स्म सुसंरब्धो वालिनं चाह्वयद् रणे ॥ ४.९.५ ॥
In jener Nacht, als die Leute schliefen, kam er zum Tor von Kiṣkindhā, brüllte in heftigem Zorn und forderte Vālī zum Kampf heraus.
4.9.6
प्रसुप्तस्तु मम भ्राता नर्दतो भैरवस्वनम्।
श्रुत्वा न ममृषे वाली निष्पपात जवात् तदा ॥ ४.९.६ ॥
Doch mein Bruder Vālī, tief schlafend, ertrug das furchtbare Gebrüll nicht und sprang sogleich schnell auf.
4.9.7
स तु वै निःसृतः क्रोधात् तं हन्तुमसुरोत्तमम्।
वार्यमाणस्ततः स्त्रीभिर्मया च प्रणतात्मना ॥ ४.९.७ ॥
Im Zorn stürmte er hinaus, um jenen besten der Asuras zu töten, während die Frauen und ich, demütigen Herzens, ihn zurückzuhalten suchten.
4.9.8
स तु निर्धूय सर्वान् नो निर्जगाम महाबलः।
ततोऽहमपि सौहार्दान्निःसृतो वालिना सह ॥ ४.९.८ ॥
Jener Mächtige schüttelte uns alle ab und ging hinaus; da ging auch ich aus Zuneigung mit Vāli hinaus.
4.9.9
स तु मे भ्रातरं दृष्ट्वा मां च दूरादवस्थितम्।
असुरो जातसंत्रासः प्रदुद्राव तदा भृशम् ॥ ४.९.९ ॥
Jener Dämon, der meinen Bruder und mich in der Ferne stehen sah, floh, von Schrecken ergriffen, da sehr schnell davon.
4.9.10
तस्मिन् द्रवति संत्रस्ते ह्यावां द्रुततरं गतौ।
प्रकाशोऽपि कृतो मार्गश्चन्द्रेणोद्गच्छता तदा ॥ ४.९.१० ॥
Als er verängstigt floh, eilten wir beide noch schneller, und der aufgehende Mond erhellte damals den Weg.
4.9.11
स तृणैरावृतं दुर्गं धरण्या विवरं महत्।
प्रविवेशासुरो वेगादावामासाद्य विष्ठितौ ॥ ४.९.११ ॥
Der Dämon drang schnell in jene große, mit Gras bedeckte und schwer zugängliche Erdspalte ein; und wir beide blieben, dort angekommen, stehen.
4.9.12
तं प्रविष्टं रिपुं दृष्ट्वा बिलं रोषवशं गतः।
मामुवाच ततो वाली वचनं क्षुभितेन्द्रियः ॥ ४.९.१२ ॥
Als er sah, dass der Feind in die Höhle eingedrungen war, wurde Vāli vom Zorn überwältigt, und mit erregten Sinnen sprach er diese Worte zu mir.
4.9.13
इह तिष्ठाद्य सुग्रीव बिलद्वारि समाहितः।
यावदत्र प्रविश्याहं निहन्मि समरे रिपुम् ॥ ४.९.१३ ॥
O Sugrīva, bleib jetzt hier am Höhleneingang und halte Wache, bis ich hineingehe und den Feind im Kampf erschlage.
4.9.14
मया त्वेतद् वचः श्रुत्वा याचितः स परंतपः।
शापयित्वा च मां पद्भ्यां प्रविवेश बिलं ततः ॥ ४.९.१४ ॥
Als er meine Worte hörte, flehte mich jener Feindbezwinger an, ließ mich bei meinen Füßen schwören und betrat dann die Höhle.
4.9.15
तस्य प्रविष्टस्य बिलं साग्रः संवत्सरो गतः।
स्थितस्य च बिलद्वारि स कालो व्यत्यवर्तत ॥ ४.९.१५ ॥
Nachdem er in die Höhle eingetreten war, verging ein volles Jahr; und auch für mich, der ich am Höhleneingang stand, verstrich jene Zeit.
4.9.16
अहं तु नष्टं तं ज्ञात्वा स्नेहादागतसम्भ्रमः।
भ्रातरं न प्रपश्यामि पापशङ्कि च मे मनः ॥ ४.९.१६ ॥
Doch da ich ihn für verloren hielt, geriet ich aus Zuneigung in Aufruhr; ich sehe meinen Bruder nicht, und mein Herz fürchtet Böses.
4.9.17
अथ दीर्घस्य कालस्य बिलात् तस्माद् विनिःसृतम्।
सफेनं रुधिरं दृष्ट्वा ततोऽहं भृशदुःखितः ॥ ४.९.१७ ॥
Dann, nach langer Zeit, sah ich Blut mit Schaum aus jener Höhle hervorquellen, und ich war tief betrübt.
4.9.18
नर्दतामसुराणां च ध्वनिर्मे श्रोत्रमागतः।
न रतस्य च संग्रामे क्रोशतोऽपि स्वनो गुरोः ॥ ४.९.१८ ॥
Das Brüllen der brüllenden Asuras drang an mein Ohr, doch nicht einmal der Schrei meines älteren Bruders, der im Kampf rief.
4.9.19
अहं त्ववगतो बुद्ध्या चिह्नैस्तैर्भ्रातरं हतम्।
पिधाय च बिलद्वारं शिलया गिरिमात्रया ॥ ४.९.१९ ॥
Doch aus jenen Zeichen erkannte ich mit meinem Verstand, dass mein Bruder erschlagen war; und ich verschloss den Eingang der Höhle mit einem Felsen so groß wie ein Berg.
4.9.20
शोकार्तश्चोदकं कृत्वा किष्किन्धामागतः सखे।
गूहमानस्य मे तत् त्वं यत्नतो मन्त्रिभिः श्रुतम् ॥ ४.९.२० ॥
Freund, von Kummer gequält, vollzog ich das Wasseropfer und kehrte nach Kiṣkindhā zurück; obwohl ich es verbarg, hast du es von meinen Ministern sorgfältig gehört.
4.9.21
ततोऽहं तैः समागम्य समेतैरभिषेचितः।
राज्यं प्रशासतस्तस्य न्यायतो मम राघव ॥ ४.९.२१ ॥
Da versammelten sie sich alle und salbten mich; o Rāghava, wie er das Reich gerecht regierte, so regierte auch ich es.
4.9.22
आजगाम रिपुं हत्वा दानवं स तु वानरः।
अभिषिक्तं तु मां दृष्ट्वा क्रोधात् संरक्तलोचनः ॥ ४.९.२२ ॥
Jener Affe kehrte zurück, nachdem er den feindlichen Dämon erschlagen hatte; und als er mich gesalbt sah, röteten sich seine Augen vor Zorn.
4.9.23
मदीयान् मन्त्रिणो बद्ध्वा परुषं वाक्यमब्रवीत्।
निग्रहे च समर्थस्य तं पापं प्रति राघव ॥ ४.९.२३ ॥
Meine Minister fesselnd, sprach er harte Worte; o Rāghava, obwohl er zu strafen vermochte, tat dieser Frevler dies gegen ihn.
4.9.24
न प्रावर्तत मे बुद्धिर्भ्रातृगौरवयन्त्रिता।
हत्वा शत्रुं स मे भ्राता प्रविवेश पुरं तदा ॥ ४.९.२४ ॥
Mein Verstand, gebunden durch die Ehrfurcht vor meinem Bruder, wandte sich nicht zur Bestrafung; nachdem er den Feind erschlagen hatte, betrat mein Bruder damals die Stadt.
4.9.25
मानयंस्तं महात्मानं यथावच्चाभिवादयम्।
उक्ताश्च नाशिषस्तेन प्रहृष्टेनान्तरात्मना ॥ ४.९.२५ ॥
Ich ehrte jenen Großmütigen, wie es sich gehört, und verneigte mich vor ihm, doch er sprach mit frohem Herzen keinen Segen über mich.
4.9.26
नत्वा पादावहं तस्य मुकुटेनास्पृशं प्रभो।
अपि वाली मम क्रोधान्न प्रसादं चकार सः ॥ ४.९.२६ ॥
Herr, nachdem ich mich verneigt und seine Füße mit meinem Diadem berührt hatte, erwies mir Vālī aus Zorn keine Gunst.