வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 4.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.9.1
वाली नाम मम भ्राता ज्येष्ठः शत्रुनिषूदनः।
पितुर्बहुमतो नित्यं मम चापि तथा पुरा ॥ ४.९.१ ॥
வாலி என்ற என் மூத்த சகோதரன் எதிரிகளை அழிப்பவன். தந்தையால் எப்போதும் பெரிதும் மதிக்கப்பட்டான்; முன்பு நானும் அவ்வாறே அவனை மதித்தேன்.
4.9.2
पितर्युपरते तस्मिन् ज्येष्ठोऽयमिति मन्त्रिभिः।
कपीनामीश्वरो राज्ये कृतः परमसम्मतः ॥ ४.९.२ ॥
தந்தை மறைந்ததும், அமைச்சர்கள் 'இவனே மூத்தவன்' என்று கருதி, மிகுந்த ஒப்புதலுடன் அவனைக் குரங்குகளின் அரசனாக்கினர்.
4.9.3
राज्यं प्रशासतस्तस्य पितृपैतामहं महत्।
अहं सर्वेषु कालेषु प्रणतः प्रेष्यवत् स्थितः ॥ ४.९.३ ॥
அவன் பெரிய தந்தை-பாட்டனார் வழி அரசை ஆளும்போது, நான் எல்லா காலங்களிலும் பணிந்த ஏவல் பணியாளனைப் போல் நின்றேன்.
4.9.4
मायावी नाम तेजस्वी पूर्वजो दुन्दुभेः सुतः।
तेन तस्य महद्वैरं वालिनः स्त्रीकृतं पुरा ॥ ४.९.४ ॥
துந்துபியின் மகனான மாயாவி என்ற தேஜஸ்வியான மூத்தவன் இருந்தான். முன்பொரு காலத்தில் ஒரு பெண்ணின் காரணமாக அவனுக்கும் வாலிக்கும் பெரும் பகை உண்டானது.
4.9.5
स तु सुप्ते जने रात्रौ किष्किन्धाद्वारमागतः।
नर्दति स्म सुसंरब्धो वालिनं चाह्वयद् रणे ॥ ४.९.५ ॥
அவன் இரவில் மக்கள் உறங்கும் நேரத்தில் கிஷ்கிந்தையின் வாயிலுக்கு வந்து, மிகுந்த சினத்துடன் கர்ஜித்து, போருக்கு வாலியை அழைத்தான்.
4.9.6
प्रसुप्तस्तु मम भ्राता नर्दतो भैरवस्वनम्।
श्रुत्वा न ममृषे वाली निष्पपात जवात् तदा ॥ ४.९.६ ॥
ஆழ்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருந்த என் சகோதரன் வாலி, அவனுடைய பயங்கர கர்ஜனையைக் கேட்டு, பொறுக்க முடியாமல் அப்போதே வேகமாக பாய்ந்தெழுந்தான்.
4.9.7
स तु वै निःसृतः क्रोधात् तं हन्तुमसुरोत्तमम्।
वार्यमाणस्ततः स्त्रीभिर्मया च प्रणतात्मना ॥ ४.९.७ ॥
அவன் கோபத்தால் அந்த அசுரச்சிறந்தவனைக் கொல்ல வெளியே சென்றான்; பெண்களும் நானும் பணிந்த மனத்துடன் அவனைத் தடுத்துக்கொண்டிருந்தோம்.
4.9.8
स तु निर्धूय सर्वान् नो निर्जगाम महाबलः।
ततोऽहमपि सौहार्दान्निःसृतो वालिना सह ॥ ४.९.८ ॥
அந்த மகாபலன் எங்கள் அனைவரையும் உதறித் தள்ளி வெளியே சென்றான்; அப்போது நானும் அன்பினால் வாலியுடன் வெளியே சென்றேன்.
4.9.9
स तु मे भ्रातरं दृष्ट्वा मां च दूरादवस्थितम्।
असुरो जातसंत्रासः प्रदुद्राव तदा भृशम् ॥ ४.९.९ ॥
அந்த அசுரன் என் சகோதரனையும் தூரத்தில் நின்ற என்னையும் கண்டு, பெரும் அச்சம் கொண்டு அப்போது மிகவும் வேகமாக ஓடினான்.
4.9.10
तस्मिन् द्रवति संत्रस्ते ह्यावां द्रुततरं गतौ।
प्रकाशोऽपि कृतो मार्गश्चन्द्रेणोद्गच्छता तदा ॥ ४.९.१० ॥
அவன் அஞ்சி ஓடும்போது நாங்கள் இருவரும் இன்னும் வேகமாகச் சென்றோம்; அப்போது உதித்த சந்திரன் வழியை ஒளிரச் செய்தான்.
4.9.11
स तृणैरावृतं दुर्गं धरण्या विवरं महत्।
प्रविवेशासुरो वेगादावामासाद्य विष्ठितौ ॥ ४.९.११ ॥
அந்த அசுரன் புற்களால் மூடப்பட்ட, நுழைவதற்குக் கடினமான அந்தப் பெரிய பூமிப் பிளவுக்குள் வேகமாகப் புகுந்தான்; நாங்கள் இருவரும் அங்கு வந்து நின்றோம்.
4.9.12
तं प्रविष्टं रिपुं दृष्ट्वा बिलं रोषवशं गतः।
मामुवाच ततो वाली वचनं क्षुभितेन्द्रियः ॥ ४.९.१२ ॥
எதிரி அந்தப் பிளவுக்குள் நுழைந்ததைக் கண்டு வாலி கோபத்திற்கு ஆட்பட்டான்; புலன்கள் கலங்கிய நிலையில் அவன் எனக்கு இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
4.9.13
इह तिष्ठाद्य सुग्रीव बिलद्वारि समाहितः।
यावदत्र प्रविश्याहं निहन्मि समरे रिपुम् ॥ ४.९.१३ ॥
சுக்ரீவா, இப்போது இங்கே குகை வாயிலில் கவனமாக நில். நான் உள்ளே சென்று போரில் அந்த எதிரியை வீழ்த்தும் வரை.
4.9.14
मया त्वेतद् वचः श्रुत्वा याचितः स परंतपः।
शापयित्वा च मां पद्भ्यां प्रविवेश बिलं ततः ॥ ४.९.१४ ॥
என் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, எதிரிகளை வாட்டும் அவன் என்னிடம் வேண்டி, என் கால்களின் மேல் சத்தியம் வாங்கிக்கொண்டு பின்னர் குகைக்குள் நுழைந்தான்.
4.9.15
तस्य प्रविष्टस्य बिलं साग्रः संवत्सरो गतः।
स्थितस्य च बिलद्वारि स कालो व्यत्यवर्तत ॥ ४.९.१५ ॥
அவன் குகைக்குள் நுழைந்த பின் முழு ஓர் ஆண்டு கடந்தது; குகை வாயிலில் நின்றிருந்த எனக்கும் அந்தக் காலம் கழிந்தது.
4.9.16
अहं तु नष्टं तं ज्ञात्वा स्नेहादागतसम्भ्रमः।
भ्रातरं न प्रपश्यामि पापशङ्कि च मे मनः ॥ ४.९.१६ ॥
அவன் அழிந்துவிட்டான் என்று அறிந்து, பாசத்தால் பதற்றம் கொண்டேன். என் சகோதரனை என்னால் காண முடியவில்லை; என் மனம் தீமையை அஞ்சுகிறது.
4.9.17
अथ दीर्घस्य कालस्य बिलात् तस्माद् विनिःसृतम्।
सफेनं रुधिरं दृष्ट्वा ततोऽहं भृशदुःखितः ॥ ४.९.१७ ॥
நீண்ட காலம் கழித்து அந்தக் குகையிலிருந்து நுரையுடன் கூடிய இரத்தம் வெளிப்படுவதைக் கண்டு நான் மிகவும் துயருற்றேன்.
4.9.18
नर्दतामसुराणां च ध्वनिर्मे श्रोत्रमागतः।
न रतस्य च संग्रामे क्रोशतोऽपि स्वनो गुरोः ॥ ४.९.१८ ॥
கர்ஜிக்கும் அசுரர்களின் ஒலி என் காதுகளை எட்டியது; ஆனால் போரில் கூக்குரலிடும் என் மூத்த சகோதரனின் குரல் கூட கேட்கவில்லை.
4.9.19
अहं त्ववगतो बुद्ध्या चिह्नैस्तैर्भ्रातरं हतम्।
पिधाय च बिलद्वारं शिलया गिरिमात्रया ॥ ४.९.१९ ॥
ஆனால் அந்த அடையாளங்களால் அறிவினால் என் சகோதரன் கொல்லப்பட்டான் என்று நான் உணர்ந்தேன்; குகையின் வாயிலை மலை அளவு பெரிய ஒரு பாறையால் மூடினேன்.
4.9.20
शोकार्तश्चोदकं कृत्वा किष्किन्धामागतः सखे।
गूहमानस्य मे तत् त्वं यत्नतो मन्त्रिभिः श्रुतम् ॥ ४.९.२० ॥
நண்பனே, துயரால் வருந்தி நீர்க்கடன் செய்து கிஷ்கிந்தைக்குத் திரும்பி வந்தேன்; என்னை மறைத்தபோதும் அமைச்சர்களிடமிருந்து நீ அதைக் கவனமாகக் கேட்டிருக்கிறாய்.
4.9.21
ततोऽहं तैः समागम्य समेतैरभिषेचितः।
राज्यं प्रशासतस्तस्य न्यायतो मम राघव ॥ ४.९.२१ ॥
பின்னர் அவர்கள் எல்லோரும் கூடி எனக்கு அபிஷேகம் செய்தனர்; ராகவனே, அவனது ஆட்சியை நீதியுடன் நடத்துவதுபோல் நானும் அரசாட்சி செய்தேன்.
4.9.22
आजगाम रिपुं हत्वा दानवं स तु वानरः।
अभिषिक्तं तु मां दृष्ट्वा क्रोधात् संरक्तलोचनः ॥ ४.९.२२ ॥
அந்தக் குரங்கு பகைவனான அசுரனைக் கொன்று திரும்பி வந்தான்; நான் அபிஷேகம் பெற்றிருப்பதைக் கண்டு கோபத்தால் அவன் கண்கள் சிவந்தன.
4.9.23
मदीयान् मन्त्रिणो बद्ध्वा परुषं वाक्यमब्रवीत्।
निग्रहे च समर्थस्य तं पापं प्रति राघव ॥ ४.९.२३ ॥
என் அமைச்சர்களைக் கட்டி அவன் கடுஞ்சொற்களைச் சொன்னான்; ராகவனே, தண்டிக்க வல்லவனாக இருந்தும் அந்தப் பாவி அப்படிச் செய்தான்.
4.9.24
न प्रावर्तत मे बुद्धिर्भ्रातृगौरवयन्त्रिता।
हत्वा शत्रुं स मे भ्राता प्रविवेश पुरं तदा ॥ ४.९.२४ ॥
சகோதரனிடம் கொண்ட மரியாதையால் கட்டுப்பட்ட என் புத்தி (அவனைத் தண்டிப்பதில்) ஈடுபடவில்லை; பகைவனைக் கொன்று, அப்போது என் சகோதரன் நகரத்திற்குள் நுழைந்தான்.
4.9.25
मानयंस्तं महात्मानं यथावच्चाभिवादयम्।
उक्ताश्च नाशिषस्तेन प्रहृष्टेनान्तरात्मना ॥ ४.९.२५ ॥
அந்த மகாத்மாவை முறைப்படி மதித்து வணங்கினேன்; ஆனால் அவர் மனமகிழ்ச்சியுடன் எனக்கு ஆசி கூறவில்லை.
4.9.26
नत्वा पादावहं तस्य मुकुटेनास्पृशं प्रभो।
अपि वाली मम क्रोधान्न प्रसादं चकार सः ॥ ४.९.२६ ॥
ஐயனே, அவருடைய பாதங்களில் வணங்கி என் மகுடத்தால் அவற்றைத் தொட்டேன்; ஆயினும் வாலி கோபத்தால் எனக்கு அருள் செய்யவில்லை.